Жаңа Шотландия Прогрессивті Консервативтік Партиясы

Кіріспе

Канадалық саяси партия

Жаңа Шотландияның прогрессивті консервативті қауымдастығы (сонымен қатар Жаңа Шотландияның прогрессивті консервативті партиясы деп те аталады) – Канаданың Жаңа Шотландия провинциясындағы орталық саяси партия. Атлантикалық Канададағы көптеген консервативті партиялар сияқты, бұл партия тарихи тұрғыдан Канада консервативтілігінің Қызыл Тори тобымен байланысты. Партияға қазіргі уақытта Пиктоу Шығысы округінен сайланған депутат Тим Хьюстон жетекшілік етеді. Партия 2021 жылғы провинциялық сайлауда көпшілік дауысқа ие болып, үкімет құрды. Жаңа Шотландияның прогрессивті консервативті партиясы мен Канаданың консервативті партиясы – екі бөлек ұйым.

Тарих

Жаңа Шотландияның прогрессивті консервативті қауымдастығы, Жаңа Шотландия сайлау заңы бойынша Жаңа Шотландияның прогрессивті консервативті партиясы ретінде тіркелген, Чарльз Тэппердің Конфедерация партиясынан бастау алды. Тэппер Конфедерацияға дейінгі Консервативтік партияның мүшелерін (көптегендері Біріккен Империяның адал қолдаушылары және іскер элитаның өкілдері болған) және сэр Джон А. Макдональдтың ұлттық консервативтік коалициясының жақтастарын біріктірді. Партия Макдональдтың протекционистік Ұлттық саясатын, ел құруды және Британдық Солтүстік Американы біріктіруді қолдады. Канада Конфедерациясы бастапқыда Жаңа Шотландияда кең қолдау таппады, сондықтан партия 19 ғасырдың соңына дейін үкіметте болмады. 1867 мен 1956 жылдар аралығында ол үкімет құрды, бірақ ол тек алты жыл ғана болды. 1945 жылы партия заң шығарушы органға мүлдем өте алмады, бұл оның ең төменгі көрсеткіші болды. Қазіргі партияны Роберт Стэнфилд екінші дүниежүзілік соғыстан кейін құрды. Бай тоқыма өнеркәсібіндегі отбасының мұрагері Стэнфилд университетте социалист болғанмын дейтін, бірақ кейін көзқарасын жұмсартты, бірақ әрқашан прогрессивті болып қала берді. Оның басшылығымен, сол кездегі «Прогрессивті консервативті партия» орташа, «қызыл тори» ұйымына айналды. Ол көшбасшылыққа ие болғаннан кейін көп ұзамай партияны заң шығарушы органға қайтаруға қол жеткізді. 1956 жылға қарай ол партияны төрт рет қайта сайланған, билікке жеткен ұйымға айналдырды. Премьер-министр ретінде ол адам құқықтары, білім беру, жергілікті басқару және денсаулық сақтау салаларында реформалар жасады, сондай-ақ «Мишлен» сияқты әлемдік компаниялардан инвестицияларды тартқан «Индустриалдық эстейтс Лимитед» атты мемлекеттік компанияны құрды. Ол жол жүйесін жаңғыртуға, алғашқы медициналық сақтандыру жүйесін енгізуге, алғашқы экономикалық даму агенттігін құруға, барлық деңгейдегі білім беруге көп қаржы жұмсады және Жаңа Шотландияның қоғамдық колледжінің негізін қалады. 1967 жылы Стэнфилд провинциялық саясаттан кетіп, федералды прогрессивті консервативті партияның жетекшісі болғаннан кейін Г.И. Смит 1970 жылға дейін премьер-министр болып қызмет етті. 1971 жылы партия жетекшісі болып сайланған Джон Бьюкенен 1978 жылы премьер-министр болып сайланды. Ол 1981, 1984 және 1988 жылдары қайта сайланды. 1984 жылғы сайлауда сайлаушылар оған ең үлкен сенім көрсетіп, заң шығарушы органның 52 мандатының 42-сін жеңіп алды. Бьюкененнің үкіметі алдымен федералды үкіметті Жаңа Шотландияға газ және мұнай сияқты құрлықтан тыс ресурстарды басқару құқығын беруге көндірді, бұл провинцияға «Кроншар» арқылы болашақ кіріс әкелді. Бьюкенен 1990 жылы Канада Сенатына тағайындалғаннан кейін Роджер Бэкон премьер-министр болды, ал партия Дональд В. Кэмеронды партия жетекшісі және премьер-министр етіп таңдады. Өзінің өкілеттігі кезінде Кэмерон мемлекеттік қаржы практикасын реформалады, кемсітушілікке қарсы шараларды қолға алды, үкіметтің жауапкершілігін арттыруға бағытталған жаңа шараларды енгізді және 1992 жылы сайлау округтерінің шекараларын қайта қарау жөніндегі алғашқы бейтарап комиссияны құрды.

The Progressive Conservative Association of Nova Scotia, registered under the Nova Scotia Elections Act as the Progressive Conservative Party of Nova Scotia, originated from the Confederation Party of Charles Tupper. Tupper united members of the pre Confederation Conservative Party (who were predominantly United Empire Loyalists and members of the business elite) and supporters of Sir John A. Macdonald's national Conservative coalition. The party supported Macdonald's protectionist National Policy, nation building, and the unification of British North America. Canadian Confederation was initially unpopular in Nova Scotia, and the party was out of government for most of the late 19th century. It formed government for only six years between 1867 and 1956. It bottomed out in 1945, when the party was shut out of the legislature altogether. The modern party was built by Robert Stanfield after World War II. Stanfield, the scion of a wealthy textile family, had considered himself socialist in university; though he later moderated his views, he always remained a progressive. Under his leadership, what was by then the "Progressive Conservative Party" became a moderate Red Tory organization. He was able to get the party back into the House of Assembly soon after taking the leadership. By 1956, he had built it into an organization that was able to sweep to power, winning re election four times. As premier, he led reforms in human rights, education, municipal government and health care and also created Industrial Estates Limited, a crown corporation that successfully attracted investment from world companies such as Michelin Tire. He worked to modernized the road system, brought in the first form of Medicare, established the first economic development agency, invested heavily in education at all levels and established the predecessor to the Nova Scotia Community College. After Stanfield left provincial politics to become leader of the federal Progressive Conservative Party in 1967, G. I. Smith served as premier until 1970. After being elected party leader in 1971, John Buchanan was elected premier in 1978. He was re elected in 1981, 1984 and 1988. In the 1984 election, voters served his largest majority, capturing 42 of the 52 seats in the legislature. Buchanan's government first succeeded in convincing federal government to give Nova Scotia control over offshore resources such as gas and oil, resulting in future revenue for the province through the Crown Share. Roger Bacon became premier in 1990 after Buchanan was appointed to the Senate of Canada and until the party selected Donald W. Cameron as party leader and premier. During his term, Cameron reformed government finance practices, promoted anti discrimination measures, introduced new government accountability measures and established the first non partisan electoral boundaries revision commission in 1992.

Партияның соңғы жылдары

Джон Савидж және кейін Рассел Маклелан басқарған либералдық үкіметтердің алты жылынан соң, 1999 жылы ПК партиясының жетекшісі Джон Хамм премьер-министр болып сайланды. Ол қызметке келгеннен кейін білім беру және денсаулық сақтау саласына көбірек инвестиция жасады, салықтарды төмендетті және Сидней Стил сияқты мемлекеттік меншіктегі кәсіпорындарды сатты немесе жапты. Оның үкіметі сондай-ақ лоббистерді тіркеу жөніндегі қатаң заңнаманы қабылдады, темекі татудан бас тарту бастамаларын енгізді, қоғамдық колледждерді жаңғыртуға қосымша қаржы бөлді және тарихи жағдайларда экономикалық өсім мен жұмыспен қамтудың жоғары деңгейіне қол жеткізді. Оның үкіметі 2002 жылы 25 жыл ішінде провинциялық қаржыны теңгермеген алғашқы үкімет болды. Хамм 2006 жылы Нова-Скотияның премьер-министрі және ПК партиясының жетекшісі лауазымынан кетті. Родни Макдональд 2006 жылы Хаммның орнына партия жетекшісі болып сайланды және кейіннен Нова-Скотияның премьер-министрі болды. Ауылдық аймақтардағы жоғары жылдамдықты интернетке қолжеткізуді кеңейту үшін кеңжолақты инфрақұрылымға стратегиялық инвестициялар жасады. Макдональдтың үкіметі энергия бағасын тұрақтандыруға, экономиканы дамытуға және провинцияға жаңа инвестицияларды тартуға бағытталды. 2006 жылғы сайлау нәтижесінде Макдональдтың үстемдігі азайды, ал 2009 жылғы сайлауда Прогрессивті консерваторлар үшінші партия деңгейіне түсірілді. 2009 жылдың 24 маусымында Макдональд жетекші лауазымынан кетіп, Карен Кейси уақытша жетекші болып тағайындалды. Джейми Бейли 2010 жылдың 30 қазанында қарсы кандидат болмағандықтан ПК партиясының жетекшісі болды. Ол партияны 2013 жылғы сайлауға бастап, он бір орын жеңіп алды, бұл ПК партиясына ресми оппозиция құруға мүмкіндік берді. 2017 жылғы сайлауда партия ресми оппозиция мәртебесін сақтап, өкілдер санын 17-ге дейін арттырды. 2017 жылдың 1 қарашасында Бейли жетекші лауазымынан кететінін мәлімдеді. Бейли жаңа жетекші сайланғанша лауазымында қалуға тиіс болды, бірақ 2018 жылдың 24 қаңтарында партия басшылығының «әдепсіз мінез-құлық» туралы айыптауларына байланысты дереу отставкаға кетуі сұралып, ол отставкаға кетті. Оның отставкасынан кейін Пиктоу-Уэст округінен сайланған Карла МакФарлейн уақытша жетекші болып тағайындалды. 2021 жылғы Нова-Скотияның жалпы сайлауында Прогрессивті консерваторлар партиясы 1999 жылдан бері алғаш рет көпшілік дауысқа ие болып, 2006 жылдан бері алғаш рет үкімет құрды.

After six years of Liberal governments led by John Savage and later Russel MacLellan, PC leader John Hamm was elected premier in 1999. After taking office, he invested more in education and health care, implemented some tax cuts and sold or closed government owned industries such as Sydney Steel. His government also passed tough lobbyist registration legislation, introduced smoking cessation initiatives, provided new funding for community college modernization and achieved historically high economic growth and employment numbers. His government was the first to truly balance provincial finances in 25 years in 2002. Hamm retired as Premier of Nova Scotia and leader of the PC party in 2006Rodney MacDonald was elected to replace Hamm as party leader in 2006 and subsequently became Premier of Nova Scotia. Through strategic investments in rural broadband infrastructure, MacDonald continued to expand high speed internet access throughout the province. MacDonald's government moved to help stabilize energy costs, grow the economy and attract new investment to the province. The 2006 election resulted in a reduced minority for MacDonald and the Progressive Conservatives were reduced to third party status in the 2009 election. On June 24, 2009, MacDonald stepped down as leader and Karen Casey was named the interim leader. Jamie Baillie became leader of the PC Party on October 30, 2010 after running unopposed. He led the party into the 2013 election, and won eleven seats allowing the PC party form the Official Opposition. In the 2017 election, the party retained official opposition status, and increased their seat count to 17. On November 1, 2017, Baillie announced he was stepping down as leader. Baillie was to remain in the position until a new leader was chosen, however on January 24, 2018, he resigned after the party executive requested his immediate resignation due to "allegations of inappropriate behaviour". Following his resignation, Pictou West MLA Karla MacFarlane was named interim leader. In the 2021 Nova Scotia general election, the Progressive Conservative party won a majority government for the first time since 1999 and formed government for the first time since 2006.

Құндылықтар мен миссия

Партияның веб-сайтына сәйкес, олардың миссиясы – «жеке жетістіктерді және жеке жауапкершілікті қолдайтын, азаматтарына есеп беретін, халқының тынысын тыңдайтын, жаңалықтарды қабылдайтын, біздің бірегей мұрамыз бен алуан түрлі мәдениеттеріміздің ең жақсыларын сақтайтын және өткеннен сабақ алатын қаржылық жауапкершілігі бар, әлеуметтік прогрессивті үкімет құру».

Қазіргі таңда сайланған мүшелері

Атауы Сайланған жыл Тим Хьюстон Пиктоу Шығыс 2013 Барбара Адамс Шығыс өткелі 2017 Кит Бэйн Виктория-Көлдер 2017 Джилл Балсер Дигби-Аннаполис 2021 Даниэль Баркхаус Честер-Сент-Маргарет 2021 Тревор Будро Ричмонд 2021 Брайан Комер Кейп-Бретон Шығыс 2019 Сьюзан Коркум-Греек Луненбург 2021 Стив Крейг Саквиль-Кобеквид 2019 Пат Данн Пиктоу орталығы 2013 Бекки Друхан Луненбург Батыс 2021 Твила Гросс Престон 2023 Тим Хэлман Дартмут Шығыс 2017 Ларри Харрисон Колчестер-Мускудобойт аңғары 2013 Брэд Джонс Саквиль-Юнияк 2017 Колтон Леблан Аргиль 2019 Джон Лохр Корольдер Солтүстік 2013 Джон А. Макдональд Хантс Шығыс 2021 Аллан Макмастер Инвернесс 2009 Брендан Магуайр Галифакс-Атлантик 2013 Ким Масланд Квинс 2017 Грег Морроу Гайсборо-Тракаде 2021 Крис Палмер Корольдер Батыс 2021 Дейв Ритси Труро-Библ Хилл-Миллбрук-Самон Ривер 2020 Тори Раштон Камберленд Оңтүстік 2018 Мелисса Шихи Ричард-Хантс Батыс 2021 Кент Смит Шығыс жағалау 2021 Том Тэггарт Колчестер Солтүстік 2021 Мишель Томпсон Антигониш 2021 Джон Уайт Глейс Бэй-Доминион 2021 Брайан Вонг Уэйверли-Фол Ривер-Бивер Банк 2021 Нолан Янг Шелбурн 2021

Сайлау нәтижелері

Сайлау көшбасшысы Дауыстар % Орындықтар +/– Орны Үкімет 1867Хирам Бланшард 38,5 0 2-орын 1871 43,7 12 2-орын 1874Симон Хью Холмс 43,6 2 2-орын 1878 51,7 20 1-орын 1882 Джон Спарроу Дэвид Томпсон 46,9 18 2-орын 1886 Адам Карр Белл 28,6 4 2-орын 1890Уильям Маккей 46,7 1 2-орын 1894 47,3 4 2-орын 1897 44,4 10 2-орын 1901 Чарльз Смит Уилкокс 41,7 1 2-орын 1906 Чарльз Эллиотт Таннер 42,1 2 2-орын 1911 Джон М. Баillie 45,4 8 2-орын 1916 Чарльз Эллиотт Таннер 48,8 0 2-орын 1920 William Lorimer Hall 24,7 9 4-орын 1925Edgar Nelson Rhodes 60,9 37 1-орын 1928 51,7 16 1-орын 1933Gordon Sidney Harrington 45,9 16 2-орын 1937 46,0 3 2-орын 1941Frederick Murray Blois 40,3 0 2-орын 1945 33,5 5 3-орын 1949 Robert Stanfield 39,2 8 2-орын 1953 43,6 5 2-орын 1956 162 678 48,6 11 1-орын 1960 168 023 48,3 3 1-орын 1963 191 128 56,2 12 1-орын 1967 180 498 52,8 1 1-орын 1970 George Isaac Smith 177 986 46,9 19 2-орын 1974John Buchanan 166 388 38,6 9 2-орын 1978 203 500 45,8 19 1-орын 1981 200 228 45,8 6 1-орын 1984 209 298 50,6 5 1-орын 1988 204 150 43,4 14 1-орын 1993 Donald William Cameron 151 383 31,1 19 2-орын 1998John Hamm 133 540 29,75 5 3-орын 1999 169 383 39,20 16 1-орын 2003 148 182 36,32 5 1-орын 2006Rodney MacDonald 160 119 39,57 2 1-орын 2009 101 203 24,54 13 3-орын 2013Jamie Baillie 109 452 26,31 1 2-орын 2017 142 672 35,8 6 2-орын 2021 Tim Houston 162 473 38,44 14 1-орын