Британдық ұшақтар: Болтон Пол Дефайнт және екінші дүниежүзілік соғыс

Кіріспе

Британдық ұшақ-жауынгерлер

Боултон Пол Дефаянт – Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Корольдік әуе күштері (RAF) қызметінде болған британдық тосқауылдаушы ұшақ. Дефаянт ұшағы Boulton Paul Aircraft компаниясымен "мұнаралы жауынгер" ретінде жобаланып, құрастырылды. Бұл ұшақ RAF-тың күндізгі және түнгі жауынгерлерге қойған талаптарына сай келіп, жаудың бомбалаушыларын жою үшін өрттік күшін шоғырландыра алатын болды. Германиядан Ұлыбританияға дейінгі қашықтықтан бомбалаушылардың эскорттық жауынгерлері болмайды деп күтілгендіктен, оларға қарсы тиімді болуы керек еді. Дефаянттың барлық қару-жарағы жоғарғы мұнарада орналасқан, бұл оқтарды көп бағытта атуға мүмкіндік берді. Сол принципті Боултон Пол компаниясының "Блэкберн Рок" ұшағы да қолданды. Жауынгерлік оқиғаларда Дефаянт бомбалаушыларды жоюда тиімді екені анықталды, бірақ Солтүстік Франциядағы базалардан ұшып шыққан, Лютваффтың маневрлі, бір орындық Messerschmitt Bf 109 жауынгерлеріне қарсы осал болды. Дефаянт эскортсыз бомбалаушыларды жою үшін жасалғандықтан, алға қарай атуға қабілетті қарулары болмады, бұл күндізгі жауынгерлермен шайқаста үлкен кемшілікке айналды. Ол күндізгі операциялардан алынып, түнгі жауынгер ретінде қолданылды және жауды анықтау үшін әуе радарымен бірге қолданылғанда табысқа жетті. Ақырында ол осы рөлде он үш эскадрильяны жабдықтады, ал күндізгі жауынгер ретінде бар болғаны екі эскадрилья ғана болды, бірақ бұл негізінен өндірістің баяу қарқынына байланысты болды. 1942 жылдың ортасында ол Bristol Beaufighter және de Havilland Mosquito сияқты жақсырақ түнгі жауынгерлермен ауыстырылды.

Шығу тегі

1930 жылдары әскери ұшақтардың жылдамдығы артуы әуе шабуылына қарсы қорғанысқа ерекше қиындық тудырды. 1920-1930 жылдардағы ұшақ құрылысындағы жетістіктер бір қозғалтқышты және екі қанатты (биплан) ұшақтардан едәуір жылдам болған көп қозғалтқышты моноплан бомбалаушылардың жаңа буынының пайда болуына әкелді. RAF жаңа буын мұнаралық қаруланған бомбалаушыларының, мысалы Vickers Wellington, жаудың әуе кеңістігіне оңай еніп, эскортсыз қорғана алады деп сенді, бірақ сонымен қатар, Luftwaffe сияқты басқа еуропалық әуе күштерінің бомбалаушылары да британдық әуе кеңістігіне кедергісіз енуге қабілетті екенін мойындады. RAF бомбалаушыларды эскорттаушы ұшақтармен бірге ұшуын күтпеді, себебі эскорттаушы ұшақтардың Германиядан Ұлыбританияға жеткілікті ұшу қашықтығы болмады. Теория бойынша, мұнаралық қаруланған ұшақтар жаудың бомбалаушысына төменнен немесе бүйірінен жақындасып, атысын үйлестіруі керек еді. Ұшақты басқару және қару қолдану міндеттерін бөлу ұшқышқа ұшақты жауға қарсы күресу үшін ең қолайлы жағдайға қоюға мүмкіндік беретін еді. Дегенмен, қолмен басқарылатын мұнаралардың жылдамдап келе жатқан жау ұшақтарына тиімді жауап беруге жеткіліксіз екені анық болды, сондықтан қуатпен күшейтілген мұнараны пайдалануға үлкен қызығушылық туды. Boulton Paul және оның бас директоры Джон Дадли Норт, Boulton Paul Overstrand бомбалаушысын қоса алғанда, бұрынғы бірнеше ұшақтарды жасау арқылы қорғаныс мұнаралары саласында мол тәжірибе жинады және төрт пулеметтен тұратын қуатпен жұмыс істейтін мұнараны жобалады, оның концепциясы мен даму жұмыстары кейін Defiant дизайнының маңызды бөлігіне айналды. 1935 жылдың қыркүйегінде Әуе министрлігі Hawker, Boulton Paul және Armstrong Whitworth жобаларын үздік үштік ретінде (көрекейлік бойынша) таңдады; Gloster және Bristol ұсынған мұнаралық дизайнға қанағаттанбады. Әуе министрлігі бірнеше жобаны зерттеуді және әрқайсысының екі прототипін жасауды қалады. Осы үлкен көлемдегі ұшақтарды алу үшін Ұлыбританияның Қаржы министрлігі бұрын бөлінген қаражаттан асып түсетін шығындарды мақұлдауы керек болды.

During the 1930s, the increasing speed of military aircraft posed a particular challenge to anti aircraft defences. Advances in aircraft design achieved during the 1920s and 1930s had resulted in a generation of multi engined monoplane bombers that were substantially faster than their contemporary single engined biplane fighters then in service. The RAF came to believe that its new generation of turret armed bombers, such as the Vickers Wellington, would be capable of readily penetrating enemy airspace and of defending themselves without any accompanying fighter escort, but also recognised that the bombers of other European air forces, such as the Luftwaffe, would similarly be able to penetrate British airspace with impunity. The RAF did not expect bombers to be escorted by fighters because fighters would not have the range to reach the UK from Germany. In theory, turret armed fighters would approach an enemy bomber from below or from the side and coordinate their fire. The separation of the tasks of flying the aircraft and firing the guns would allow the pilot to concentrate on putting the fighter into the best position for the gunner to engage the enemy. However, manually traversed turrets were viewed as increasingly inadequate to effectively respond to ever faster hostile aircraft, thus there was considerable interest in using a power augmented turret. Boulton Paul and its managing director John Dudley North had gained considerable experience with defensive turrets from producing several earlier aircraft, including the Boulton Paul Overstrand bomber, and had devised a four gun power operated turret, the concept and development work of which would later be a core part of the Defiant design. In September 1935 the Air Ministry picked Hawker, Boulton Paul and Armstrong Whitworth designs as the top three (in decreasing order); Gloster and Bristol were rejected due to their turret designs. The Air Ministry wanted several designs investigated and the production of two prototypes of each. To get this large number of aircraft, HM Treasury had to approve the expenditure above that already allocated.

P.82

Boulton Paul компаниясы бірнеше уақыттан бері мұнаралы ұшақтарға назар аударғандықтан, F.9/35 ерекшелігіне өзінің P.82 белгісімен тапсырыс берді. "А" типіндегі мұнара электр-гидравликалық қуатпен жұмыс істейтін, орнатуға ыңғайлы құрылғы болды және бұрандамен басқарылатын механикалық резервтік жүйесі бар еді. Кішкентай бомбаларды қанаттың сыртқы бөлігіндегі ойыстарға орналастыруға болатын. 1937 жылдың 28 сәуірінде Boulton Paul компаниясы P.82 үшін 87 ұшақтың бастапқы өндіріс тапсырысын алды. Бұл тапсырыс прототиптің алғашқы ұшуынан бұрын берілгендіктен, ұшақ іс жүзінде "сызбадан" тапсырыс берілді. 1938 жылы қарсылас "Хотспур" ұшағына берілген тапсырыс жойылды. Мұнарасы орнатылған күйде қабылдау сынақтарын аяқтаған Defiant ең жоғары жылдамдыққа жетіп, мұнаралы ұшақтардың сынағында жеңіске ие болды. 1939 жылдың желтоқсанында тағы 150 ұшаққа тапсырыс беріліп, жалпы саны 513-ке жетті. 1940 жылы тапсырыс берілген Defiant Mk I ұшақтарының саны 563-ке жетті, ал 1940 жылдың ортасында жаңа өндіріс жоспары бойынша тағы 280 ұшаққа тапсырыс берілді. AI Mk VI сияқты AI радарларының жаңа нұсқалары уақыт өте келе пайдаланылды. 1942 жылға қарай Defiant (және Hurricane) ұшақтарының түнгі күресші ретінде қажеттілігі азайды, себебі үлкен Bristol Beaufighter RAF-тің негізгі түнгі күресші ұшағы болды, бұл екі ұшақты да басқа міндеттерге босатып жіберді. Соңғы Defiant Mk II ұшақтары TT Mk I ұшақтары ретінде аяқталды. Шамамен 150 Defiant Mk I ұшағы Defiant TT Mk III стандартына сәйкес қайта жаңартылды, бұл өзгерістер 1943-1944 жылдары жасалды. Нәтижесінде, Defiant ұшағының FAA-дағы жалғыз қолданылуы – оны мақсатты сүйрегіш ретінде пайдалану болды. Бұл ұшақ салыстырмалы түрде қарапайым конструкцияға ие болды және салмақты азайтуға бағытталған қарапайым құрылымды қолданды. Нөлдік бұрылу техникасы, басқалармен қатар, британдық үздік ұшқыш Альберт Балл Льюис мылтықтарын Foster тіректерінде қолдану арқылы тәжірибеленді, бұл күрделі нысаналардың қажеттілігін немесе көзбен нысана алуды жойды. +19° көтерілу бұрышы, .303 (7,7 мм) Браунинг мылтықтарының баллистикалық қасиеттері және Defiant ұшағының операциялық жылдамдығы "көздің қашықтығы" бойынша нысана алуды – Luftwaffe ұшқыштары қолданғандай – тиімді етті. Соғыс кезінде Германия қолданған Schräge Musik деп аталатын бұл техника RAF-та оқытылмаған және қолданылмаған сияқты. Бірінші дүниежүзілік соғыстың тәжірибелі ұшқыштары арасында кеңінен танымал болғанына қарамастан, және Gloster F.9/37 (Gloster G9) сияқты сол кездегі ұшақтардың дизайнында көрініс тапқан Әуе министрлігінің талаптарында көрсетілгеніне қарамастан – бес 20 мм оқпен қаруланған және +12° бұрышпен орнатылған – 1944 жылға дейін Luftwaffe түнгі күресшілері қолданған жоғары бұрышпен ату арқылы құлатқан Bomber Command ұшақтарының барлық жоғалғандарын жарылысқа жатқызылды. Мұнараны басқарушы оператор ату батырмасы жоғары орналасқан басқару бағанасы арқылы мұнараны басқарды. Жылдам бағыттарды өзгерту үшін моторды жоғары жылдамдық режиміне қоюға болады, ал мұнараны қолмен айналдыру үшін тұтқасы болды. Мұнара операторының кіретін және шығатын есігі мұнараның артқы жағында орналасқан, оны кіру және шығу үшін жанына бұру қажет болды. Мұнарада операторға орындық немесе арқалық парашют киюге жеткілікті орын болмады, парашют оператордың жанында сақталды. Бұл ұшақтан қашуды соншалықты қиындатты, кейіннен мұнара операторларына арнайы бір бөліктен тұратын киім – "парашют костюмі" берілді, оны "рино костюмі" деп атады. 230, 282 және 208 эскадрильяларында қызмет еткен әуе мұнара операторы Фредерик "Гас" Платс былай деді: "Defiant ұшақтарында киген Rhino костюміміз аюдай еді, бірақ мен басқа нәрсені ойлап таба алмадым, тіпті ол ондаған адамды өлтіргенімен де. Мен оның егжей-тегжейін ұмытып қалдым, бірақ біз басқа мұнаралардағыдай парашютке отыра алмадық немесе оны жақын ұстай алмадық, сондықтан сіз бүгінгі лайнерге ұқсас ішкі қабаты бар "бір бөліктен" киім кидіңіз. Парашют осы қабатқа, содан кейін қапқа және сыртқы киімге орнатылды. Бір құтқарылған кезде ыдырап кететін (деп есептеймін) ішкі жіптері мен қалталары болды".

Boulton Paul, having been focused on turret equipped aircraft for some time, made the submission to Specification F.9/35; with the company designation of P.82. The 'Type A' turret was an electro hydraulically powered "drop in" unit, with a crank operated mechanical backup. Small bombs could be housed in recesses in the outer wing. On 28 April 1937, an initial production order for 87 aircraft was received by Boulton Paul for the P.82; as this was prior to the first flight of the prototype, the aircraft had effectively been ordered 'off the drawing board'. The order for the rival Hotspur was cancelled in 1938. Completing its acceptance tests with the turret installed, the Defiant attained a top speed of and subsequently was declared the victor of the turret fighter competition. In December 1939, yet another 150 aircraft were ordered, raising the overall total to 513. In 1940, this rose to 563 Defiant Mk Is on order, while a further 280 were ordered under a rearranged manufacturing plan issued in mid 1940. Later versions of the AI radar were adopted over time, such as the AI Mk VI. The need for both the Defiant (and the Hurricane) in the night fighter role petered out by 1942 as the larger Bristol Beaufighter became the RAF's primary night fighter type, freeing both aircraft for other duties. The last Defiant Mk IIs under construction were completed as TT Mk I aircraft. Dozens of existing Defiant Mk Is would be remanufactured to the similar Defiant TT Mk III standard; roughly 150 of such conversions took place during 1943–1944. Ultimately, the only use of the Defiant within the FAA was its adoption of the target tug version. It was a relatively clean design and made use of a simple, weight saving structure. The zero deflection gunnery technique was practised, among others, by British ace Albert Ball using Lewis guns on Foster mounts – which largely eliminated the need for either complex gun sights or aiming off by eye. An elevation of +19° combined with ballistic properties of .303 (7.7mm) Brownings and the Defiant's operational speed made 'line of sight' aiming – as practised by Luftwaffe pilots – a practical proposition. This technique, applied later in the war by Germany as Schräge Musik, seems to have been neither taught nor practised by the RAF. Despite being common knowledge among veteran First World War aircrew, featuring in Air Ministry requirements reflected in fighter designs such as the contemporaneous Gloster F.9/37 (Gloster G9) twin engine bomber interceptor – armed with five 20mm cannon at +12° – virtually all losses of Bomber Command aircraft shot down by Luftwaffe night fighters using upward firing were ascribed to flak until 1944. The gunner operated the turret through a control column with the firing button on the top. The motor could be put in high speed mode for swift changes of direction and the there was a handle for manual rotation of the turret. The gunner's hatch was in the rear of the turret, which had to be rotated to the side for entry and exit. There was not enough room in the turret for the gunner to wear a seat type or back pack parachute; the parachute was stowed alongside the gunner instead. This made escape from the aircraft so difficult that gunners were later provided with a special all in one garment, a 'parasuit', nicknamed the "rhino suit". Frederick "Gus" Platts, an air gunner who served in 230, 282 and 208 squadrons, stated: "The Rhino suit we had to wear on Defiants was a bear but I couldn't come up with an alternative, even though it killed dozens of us. I forget the details of it but we could not have sat on our chute or even keep it nearby as in other turrets, so you wore – all in one – an inner layer that fitted a little like a wetsuit of today. The chute fitted around this, and then the dinghy and the outer clothing. There was inner webbing and pockets that literally fell apart (I presume) when one bailed out".

Әуе шабуылы

1939 жылдың қазан айында No. 264 (Мадрас президенті) эскадрильясы RAF Саттон Бриджінде «Дефайент» ұшағын басқару үшін қайта құрылды. Бастапқы дайындық, эскадрильяның ресми қабылдануы және тактиканы дамыту басқа ұшақтармен басталды, себебі ол алғашқы «Дефайент» ұшақтарын желтоқсанның басында ғана Мартлшем Хитте алды. 1940 жылдың ақпан айында «Дефайент» түнгі күрес оқуларын бастады; эскадрилья өз тактикасын британдық орташа бомбалаушыларға – «Хэмпдендер» мен «Бленхеймдерге» – қарсы сынады, ал 264-ші эскадрилья командирі Роберт Стэнфорд Так «Спитфайрде» ұшты, бұл «Дефайенттің» айналып, жылдамдығын сақтап өзін қорғай алатынын көрсетті. Осы сынақтар кезінде «Дефайент» бомбалаушыларды жоюға ғана жарамды екені және истребительдерге қарсы осал екені анықталды. 1940 жылдың 12 мамырында алғашқы операциялық ұшу өтті, алты «Дефайент» 66-шы эскадрильяның алты «Спитфайрімен» бірге Англия арнасынан Гаага маңындағы жағалауға ұшты; бұл ұшу кезінде жойғышқа шабуыл жасау барысында бір Ju 88 атып түсірілді. Келесі күні, біріншісінің қайталануы болған патрульде, «Дефайенттер» төрт Юнкерс Ju 87 «Штука» шомылу бомбалаушыларын жойды, бірақ кейіннен Bf 109E истребительдері шабуыл жасады. «Спитфайрлер» алты «Дефайенттің» бесеуінің қарсы шабуылдан құлауын болдырмады. Британ экспедициялық корпусының Дюнкерктен эвакуациясы кезінде эскадрилья RAF Манстон базасында орналасқан, 11-ші топ эвакуация үшін 16 эскадрильяны ұстады. Люфтваффе истребительдері «Дефайенттердің» ұшуын арттан «қайтарып» жібергенде шығынға ұшырады, оларды «Харрикейндер» деп қате қабылдады. Неміс ұшқыштары «Дефайенттің» артқы атыс құралдарынан хабардар болмады және қорғаныс отына тап болды. Люфтваффе тактикасын өзгертті, «Дефайенттен» асып түсіп, төменнен немесе тікелей алдан шабуыл жасады, онда мұнарадағы пулеметтер қорғаныс бере алмады. «Дефайенттің» жоғалтулары тез өсті, әсіресе, қираған ұшақтан шыға алмаған пулеметшілер арасында. Мұнараның және екінші экипаж мүшесінің қосымша салмағы, сондай-ақ аэродинамикалық кедергі «Дефайенттің» бір орынды истребительдерге қарағанда нашар өнімділік көрсетуіне әкелді. 264-ші эскадрилья Bf 109 сияқты бір орынды истребительдерге қарсы шаралар жасады. Lufbery шеңберінде ұшып, «Дефайент» экипаждары биіктіктің артықшылығынан бас тарды, бірақ 360 градус қорғаныс отын қамтамасыз етіп, төменнен шабуыл жасау мүмкіндігін жойды. Бұл тактиканы 264-ші эскадрилья қолданды, бірақ 141-ші эскадрильяның «Дефайенттері» бірнеше айдан кейін Британия шайқасында шайқасқа қатысқанда, олардың кеңестерін елемеуді жөн көрді. 19 шілдеде, Фолкстоун маңындағы конвойды қорғауға жіберілген 141-ші эскадрильяның тоғыз «Дефайентінің» жетісі JG 51-дің Bf 109 истребительдерімен атып түсірілді, ал қалған екеуі аман қалды, біреуі ауыр зақымдалды, тек 111-ші эскадрильяның «Харрикейндерінің» араласуы арқасында. «Харрикейн» ұшқыштары «Дефайенттер» төрт Bf 109 истребитерін атып түсіргенін хабарлады. 264-ші эскадрилья 8 күн ішінде Дюнкеркте 48 жойылған техниканы тіркесе де, шығын жоғары болды, 14 «Дефайент» жоғалды. Неміс техникасының нақты шығыны 12-15 ұшақтан аспады; мұнараның кең атыс бұрышы бірнеше «Дефайенттердің» бір мақсатқа бір уақытта шабуылдауына мүмкіндік берді, бұл бірнеше талаптарға әкелді. 22 тамызда, Ұлыбританияның әуе кеңістігін қорғау үшін ұшақтарға шұғыл сұранысқа жауап ретінде 264-ші эскадрилья RAF Hornchurch, Эссекске көшірілді, сонымен қатар RAF Манстонды алдыңғы база ретінде пайдаланды. Үш ұшақ жоғалды (екісі Hpt. Гунтер Луцковтың (JG 3) есебінен), ал алты Do 17 және бір Bf 109 атып түсірілді. 28 тамызда эскадрилья тағы бес ұшақтан (JG 26) айырылды, тоғыз экипаж мүшесі қаза тапты және келесі күні RAF Duxford-қа кері шегінді. Эскортталған бомбалаушыларға қарсы операциялар жүргізгенде «Дефайент» әрқашан «Харрикейн» немесе «Спитфайр» жоғарғы жақтауымен шайқасқа жіберілуі керек деген қорытындыға келді, осылайша ол бомбалаушыларды атуға арналған рөліне назар аудара алады, бірақ бұл практикалық емес болып шықты, әсіресе «Дефайенттің» радио қабылдауы (оның антеннасының төмен орналасуына байланысты) салыстырмалы түрде нашар болды. 1 шілдеде 141-ші эскадрилья L6997 ұшағын «Дефайенттің» алғашқы түнгі патруліне жіберді. Тамыз айында эскадрилья күндіз де, түнде де жұмыс істеді; 15 тамызда «Дефайент» түнгі шайқаста алғашқы табысқа жетті, ал қыркүйектен бастап эскадрилья негізінен түнде жұмыс істеді. Сәтті шабуылдар тіркелді, мысалы, 15/16 қыркүйекте екі He 111 ұшағы жойылды; эскадрильяның «Дефайентімен» алғашқы расталған жойылған техника 22 желтоқсанда бір He 111 ұшағынан тіркелді. «Дефайент» түнгі истребительдері бастапқыда әуедегі радиолокациялық жүйеге ие болмады, сондықтан қарсыластың ұшақтары экипаж мүшелерінің көзі арқылы ғана байқалды және шабуылға алынды, сондай-ақ шабуылдайтын бомбалаушыларды жарықтандыруға арналған жердегі іздеу шамдарының көмегімен. Жақсартылған «Дефайент Mk II» моделі AI Mk. IV радиолокациялық жүйесімен және Merlin XX қозғалтқышымен жабдықталды, бұл ұшақтың өнімділігін арттырды, әсіресе түнде.

In October 1939, No. 264 (Madras Presidency) Squadron was reformed at RAF Sutton Bridge to operate the Defiant. Initial training, formal squadron acceptance, and development of tactics began with other aircraft as it received its first Defiants only in early December at Martlesham Heath. In February 1940, the Defiant commenced night fighter training operations; the squadron tested its tactics against British medium bombers – Hampdens and Blenheims – and 264's CO flew against Robert Stanford Tuck in a Spitfire, showing that the Defiant could defend itself by circling and keeping its speed up. It became clear during these trials that the Defiant was suited only to performing its designed for bomber destroyer duties and was vulnerable to fighters. On 12 May 1940, the first operational sortie occurred as a flight of six Defiants flew with six Spitfires of 66 Squadron over the English Channel to the coastline in the vicinity of The Hague, Netherlands; during this flight, a single Ju 88, which had been in the process of attacking a destroyer, was shot down. The following day, in a patrol that was a repetition of the first, Defiants claimed four Junkers Ju 87 Stuka dive bombers, but were subsequently attacked by a flight of Bf 109Es. The escorting Spitfires were unable to prevent five of the six Defiants from being shot down by a frontal attack. During the evacuation of the British Expeditionary Force from Dunkirk, the squadron was based at RAF Manston, as one of the 16 squadrons that No. 11 Group had for the evacuation. Luftwaffe fighters suffered losses when "bouncing" flights of Defiants from the rear, apparently mistaking them for Hurricanes. The German pilots were unaware of the Defiant's rear firing armament and encountered concentrated defensive fire. The Luftwaffe changed tactics, to outmanoeuvre the Defiant and attack from below or dead ahead, where the turret guns offered no defence. Defiant losses quickly mounted, particularly among the gunners, who were often unable to leave stricken aircraft. The additional weight of the turret and the second crewman plus the aerodynamic drag gave the Defiant a lower performance than conventional single seat fighter aircraft. 264 Squadron developed a counter against single seat aircraft such as the Bf 109. By flying in an ever descending Lufbery circle, Defiant crews sacrificed the advantage of height but eliminated the possibility of attack from underneath, while giving 360° of defensive fire. This tactic was used by 264 Squadron, but when the Defiants of 141 Sqn were committed to combat a few months later during the Battle of Britain, it chose to ignore their advice. On 19 July, seven out of nine 141 Squadron Defiants sent to cover a convoy off Folkestone were shot down by Bf 109s of JG 51, and the remaining two survived, one badly damaged, thanks only to the intervention of Hurricanes of 111 Sqn. The Hurricane pilots reported that the Defiants had shot down four Bf 109s. Although 264 Squadron claimed 48 kills in eight days over Dunkirk, the cost was high with 14 Defiants lost. Actual German losses were no more than 12–15 enemy aircraft; the turret's wide angle of fire meant that several Defiants could engage the same target at one time, leading to multiple claims. On 22 August, in response to an urgent demand for aircraft to defend Britain's airspace, 264 Squadron relocated to RAF Hornchurch, Essex, while also using RAF Manston as a forward base. Three aircraft were lost (two to ace Hpt. Gunther Lutzow of JG 3) but six Do 17s and a Bf 109 were shot down. The squadron lost a further five aircraft (to JG 26) on 28 August, with nine crew killed, and effectively ended operations, withdrawing to RAF Duxford the following day. It was concluded that when operating against escorted bombers the Defiant should always be sent into battle with a top cover of Hurricanes or Spitfires so it could concentrate on its designed for role of shooting down the bombers, but this proved impractical particularly as the Defiant's radio reception (due to its underslung antenna) was relatively poor. On 1 July, 141 Squadron despatched L6997 on the first Defiant night patrol. In August, the squadron was operating both by day and night; on 15 August, the first possible nighttime success by a Defiant was recorded, and from September onwards, the squadron principally operated at night. Successful claimed interceptions took place, such as two He 111s being claimed on 15/16 September; the first confirmed kill by Defiant of the squadron was made on 22 December, of a single He 111. The Defiant night fighters had initially lacked airborne interception radar, thus enemy aircraft were spotted and attacked via the eyes of the crew alone, aided by ground based searchlights intended to illuminate attacking bombers. The improved Defiant Mk II model was fitted with the AI Mk. IV radar and a Merlin XX engine, increasing the aircraft's performance, particularly at night time.

Басқа рөлдер

1940 жылы Армиялық ынтымақтастық мектебінде осы рөлдегі қабілетін бағау үшін сынақтардан кейін, Defiant жоғары жылдамдықты артиллериялық жаттығушы ретінде сыналып, Әуе министрлігі өндірісті жалғастыруға келісті. 1942 жылы Defiant ұрыс міндеттерінен алынып, оқу, нысана сүйреу, электрондық қарсы шаралар және әуеден теңізге құтқару үшін пайдаланылды. Defiant екі түрлі электрондық қарсы шаралар жабдығын алып жүрді, екеуі де неміс "Freya" радарына қарсы әрекет ететін құралдар еді. Бірінші қолданылған жүйе – "Moonshine" болды, ол радар сигналдарын қайта таратып, ұшақтардың ірі формацияларын имитациялады. "Moonshine" хабар таратушыларының әрқайсысы "Freya" жиілігінің бір бөлігін ғана қамтығандықтан, 100-ден астам ұшақ көрінісін жасау үшін сегіз Defiant қажет болды. Жүйе формациялық ұшуды талап еткендіктен, оны тек күндіз ғана қолдануға болады, ол неміс шабуылдаушыларын британдық шабуылдаушыларына тартып, британдық бомбалау шабуылы үшін басқа аймақты салыстырмалы түрде бос қалдыратын еді. 1942 жылдың мамыр айында жаңа қарсы шаралар жабдықтарын пайдалану үшін "Арнайы міндеттер тобы" құрылды, ал "Moonshine" 1942 жылдың 6 тамызында алғашқы тікелей сынағынан өтті. Кейіннен ол жағалау маңындағы нысаналарға қарсы "Circuses" операцияларының бөлігі ретінде және 19 тамызда Диппе шабуылына қолдау көрсету үшін пайдаланылды. 1942 жылдың 1 қазанында топ №515 эскадрилья RAF болып қайта құрылды, ал "Moonshine" операциялары 1942 жылдың қарашасына дейін жалғасты. 515 эскадрильясы "Freya" радарының сигналдарын басуға арналған екінші қарсы шаралар жүйесі – "Mandrel" арқылы операцияларын жалғастырды. Жекелеген Defiant ұшақтары жау жағалауынан 80 шақырым қашықтықтағы орбиталық позицияларға жіберілді. Тоғыз ұшақты пайдалану арқылы немістердің радарлық жабынында 320 шақырымдық үзіліс жасауға болады. 515 эскадрильясы "Mandrel" жүйесін пайдаланып алғашқы миссиясын 1942 жылдың 5/6 желтоқсанында орындады, 1943 жылдың басына дейін кедергі жасау операцияларында Defiant ұшақтарын пайдалануды жалғастырды, содан кейін олар ұзын қашықтыққа ұша алатын және көбірек электрондық жабдықты тасымалдай алатын екі қозғалтқышты Bristol Beaufighter ұшақтарын ала бастады. Defiant соңғы кедергі жасау миссиясын 1943 жылдың 17 шілдесінде орындады, сол түні жіберілген төрт ұшақтың біреуі жоғалды. Әуеден теңізге құтқару ролінде Defiant шалшық сулардағы әуеден теңізге құтқару бөлімдерінде Westland Lysander ұшағын алмастыруға арналған еді. Алайда, рөлге енгізілгеннен кейін алты ай өткен соң, Defiant бұл рөлге нашар таңдау болып шықты, өйткені ұшақтардың бұрынғы қызметінен тозығы жеткендіктен, ұшу саны шектелді; басқа мәселелерге жоғары тоқтату жылдамдығы және кең бұрылу радиусы кірді. Содан кейін Defiant Канадаға жөнелтілді, онда ол Ұлыбритания, Доминион және Әуе жаттығу жоспары аясында нысана сүйрегіш және жаттығушы ретінде пайдаланылды. Defiant RAF артиллериялық зерттеу бөлімі және Farnborough-дағы Әуе шайқасы дамыту бөлімі (AFDU) арқылы тактикалық бағалауларды қоса, "арнайы" жұмыстар үшін де пайдаланылды. Екі Defiant ұшағы катапульталық орындықтарды әзірлеу жұмыстарына жіберілді: біреуі R Malcolm Ltd (кейін ML Aviation) компаниясына, екіншісі Martin Baker компаниясына. DR944 пайдаланылған түрлі сынақтар 1948 жылдың мамырына дейін жалғасты. Басқа Defiant, AA292, 1945 жылдың 15 сәуірінде R Malcolm Ltd компаниясына White Waltham әуежайына жеткізілді және келесі қазан айында манекендермен әуедегі алғашқы сынақ өтті. Defiant ұшақтарының соңғы операциялық қолданылуы Үндістанда болды, онда олар нысана сүйрегіштер ретінде пайдаланылды.

After trials in 1940 with the School of Army Co operation to assess its capabilities in that role, the Defiant was tested as a high speed gunnery trainer with the Air Ministry agreeing to continue production. The Defiant was removed from combat duties in 1942 and used for training, target towing, electronic countermeasures and air sea rescue. Two types of electronic countermeasures equipment were carried by the Defiant, both countering the German Freya early warning radar. The first system to be deployed was "Moonshine", which re transmitted the radar's signals to simulate large formations of aircraft. As each "Moonshine" transmitter only covered part of the Freya's frequency, a formation of eight Defiants was needed, giving the appearance of over 100 aircraft. As the system required formation flying, it could only be used in daylight, where it could draw German fighters onto British fighters leaving another area relatively free for a British bombing raid. A "Special Duties Flight" was set up in May 1942 to use the new countermeasures equipment, with "Moonshine" being used for its first live test on 6 August 1942. Subsequently, it was used operationally as part of "Circuses" against coastal targets and on 19 August in support of the Dieppe Raid. The Flight became No. 515 Squadron RAF on 1 October 1942, operations with "Moonshine" continuing until November 1942. 515 Squadron continued operations with the second countermeasures system, "Mandrel", a noise jammer which overwhelmed the signals from Freya. Individual Defiants were sent to orbit positions 50 miles (80 km) off the enemy coast. By using nine aircraft a 200 mile (320 km) gap could be made in the Germans' radar coverage. 515 Squadron flew its first mission using Mandrel on the night of 5/6 December 1942, continuing to use its Defiants for jamming operations until early 1943, when it began to receive twin engined Bristol Beaufighters which had longer range and could carry more electronic equipment. The Defiant flew its last jamming mission on 17 July 1943, with one aircraft being lost out of four sent out that night. In the air sea rescue role, the Defiant was the intended replacement for the Westland Lysander in shallow air sea rescue units. However, six months following their introduction to the role, the Defiant had proved to be a poor choice for the role, in part due to the aircraft already been worn out by their previous service, which limited the sortie rate; other issues included its high stalling speed and wide turning radius. Further deployments occurred to Canada, where the Defiant was used as a target tug and trainer with the British Commonwealth Air Training Plan. Defiants were also used for "special" work including tactical evaluations with the RAF Gunnery Research Unit and the Air Fighting Development Unit (AFDU) at Farnborough. Two Defiants were issued for ejection seat development work: one to R Malcolm Ltd (later ML Aviation) and the other to Martin Baker. Various trials using DR944 took place until May 1948. The other Defiant, AA292, was delivered to R Malcolm Ltd at White Waltham Airfield on 15 April 1945 and the first airborne trial with dummies was held in the following October. The last operational use of Defiants was in India, where they were used as target tugs.

Тірі қалған әуе кемелері

Бұл типтің жалғыз толық сақталған үлгісі – Defiant I, N1671, Шропширдегі Корольдік әуе күштері мұражайында түнгі күрес ұшағы ретінде қойылған. Бұл 1940 жылдың 17 қыркүйегінде Линкольнширдегі RAF Киртон әуежайындағы 307-ші польшалық түнгі күрес эскадрильясына жеткізілген төрт Defiant ұшағының бірі болды. 2012 жылдың 6 желтоқсанында Хендонға қайтарылып, 2016 жылдың қараша айында Хендоннан Корольдік әуе күштері мұражайының Косфорд бөлімшесіне, "Әуедегі соғыс" ангарына қойылды. Кем дегенде екі Defiant ұшағының маңызды бөліктері сақталған: N1766 және N3378, екеуі де Mk I үлгісі. Боултон Полдың бұрынғы инженеры Джек Холмс және Боултон Пол мұралық қоғамының командасы Вулвергемптондағы Боултон Пол зауытында толық көлемде Defiant ұшағының көшірмесін жасады. Оның жасалуына 50 мыңнан астам адам-сағат жұмсалды және ол 2003 жылы, соңғы Defiant ұшағы Пендефордтан (Вулвергемптондағы Боултон Пол зауытының жанындағы Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңіндегі оқу әуежайы) ұшқан күнінен 60 жыл өткенде ашылды. Боултон Пол зауытындағы меншік иесінің ауысуына байланысты Defiant Вулвергемптондағы орнын жоғалту қаупіне тап болды және 2015 жылы 264-ші эскадрильяның түсімен (L7005) Кенттегі Ұлыбритания шайқасы мұражайына көшіріліп, тұрақты орналастырылды.