Кокет өзені: Солтүстік Англияның табиғаты мен тарихы

Кіріспе

Нортумберлендтегі өзен, Англия. Кокет өзені Англияның Нортумберленд графтығы арқылы ағып өтеді. Ол Англия мен Шотландия шекарасындағы Чевиот тауларында бастау алып, ландшафт арқылы ("Кокетдейл") ирек жолмен өтеді. Жоғарғы ағысы Оттерберн оқу полигонымен шектеседі және 20-ғасырда салынған бірнеше көпірлермен кесіледі. Өзен бірнеше кішкентай ауылдар мен шағын елді мекендер арқылы өтеді, Кэстрион табиғи қорығын құрайтын құмшақтарды өндіруден пайда болған көлдердің бірін толықтырады, содан кейін Ротбери қаласына жетеді, онда ол II санаттағы ескерткіш көпірмен кесіледі. Қаланың төменгі жағында Трум Милл орналасқан, оның қайта жаңарту жұмыстары Channel 4 телеарнасында көрсетілді. Өзен 1130 жылдары августин канондары үшін негісталған Бринкберн аббаттығы мен оған байланысты диірменнің айналасынан өтеді. Фелтон қаласында өзен екі көпірмен кесіледі, біреуі 15 ғасырға жатады, ал екіншісі 1927 жылы салынған, екеуі де ескерткіштер тізімінде. Көпірлердің астында 1990 жылдары салынған сарқынды суларды тазарту станциясы орналасқан. Брейншоуда өзен 1775 жылы инженер Джон Смитонның темір және қалайы зауытын қуаттандыру үшін салған үлкен атқосшы бөгетінен өтеді, ол кейіннен жүн тоқу фабрикасына, содан кейін гидроэлектр энергиясымен жұмыс істейтін алғашқы фабрикалардың біріне айналды. Уорквортқа жеткенше өзен тағы бір бөгеттен өтеді, ол қазір Уоркворт су тазарту станциясының су қабылдау бөлігі болып табылады, ол аймақтағы 92 000 тұтынушыға ауыз су жеткізеді. Бөгеттен төмен өзен таяз сулы, ал Уоркворт қамалы Кокет өзенінің иірімдерінде салынған. Өзен Амблдегі Уоркворт портында теңізге құяды, онда Корольдік ұлттық құтқару қайықтары институтының құтқару станциясы орналасқан. Өзен бойында бірнеше диірмендер салынғандықтан, ол қуат көзі ретінде пайдаланылған. Ең ертедегілерінің бірі Хепден Бернде болды, ол жоғарғы ағыстағы саласы, ол 13 ғасырдың басында айтылған, бірақ аймақтағы аласапырандық салдарынан кейін дамытылмады. 2010-2013 жылдар аралығындағы археологиялық зерттеулер Ұлыбританиядағы сақталған ортағасырлық диірмендердің бірін анықтады және су дөңгелегінің дамуын үш ғасырға ықшамдады. Көптеген диірмендер астық ұнтақтау үшін пайдаланылса да, кейбіреулері жүн тоқу үшін, ал Брейншоудағы диірмен өнеркәсіптік процестер үшін қолданылды. Ең ертедегісі Уорквортта болды, одан түскен кіріс 1214 жылы Сент-Кутберт қасиетті орында жарық беруге жұмсалды. Кокет өзені туралы ең ертедегі жазба 8 ғасырға жататын Равенна космографиясында кездеседі. Судың сапасы экологиялық тұрғыдан жақсы, тек төменгі таяз сулы бөлігінде ауыл шаруашылығы жерлерінен ағып келетін су сапаны орташа деңгейге дейін төмендетеді.

River in Northumberland, England

The River Coquet /'//k//oʊ//k//ə//t/ runs through the county of Northumberland, England, discharging into the North Sea on the east coast at Amble. It rises in the Cheviot Hills on the border between England and Scotland, and follows a winding course across the landscape ("Coquetdale"). The upper reaches are bordered by the Otterburn Ranges military training ground, and are crossed by a number of bridges built in the 20th century. It passes a number of small villages and hamlets, and feeds one of the lakes created by extraction of gravel that form the Caistron Nature Reserve, before reaching the town of Rothbury, where it is crossed by a grade II listed bridge. Below the town is Thrum Mill, the restoration of which was featured on Channel 4 television. It loops around Brinkburn Priory, founded in the 1130s for Augustinian Canons, and its associated mill. At Felton it is crossed by two bridges, one dating from the 15th century, and its replacement, built in 1927, both of which are listed structures. Below the bridges is a sewage treatment works, built in the 1990s. At Brainshaugh, the river passes over a large horseshoe dam, built in 1775 by the engineer John Smeaton to power an iron and tin works, which later became a woollen mill, and subsequently one of the first factories to be powered by hydroelectricity. Before it reaches Warkworth, the river passes over another dam, which is now part of the intake works for Warkworth Water Treatment Works, which supplies drinking water to some 92,000 customers in the region. Below the dam the river is tidal, and Warkworth Castle is built in a loop of the Coquet. The river reaches the sea at Warkworth Harbour in Amble, where there is a Royal National Lifeboat Institution lifeboat station. The river has been used as a source of power, as a number of mills have been constructed along its length. One of the earliest was on Hepden Burn, a tributary in the upper reaches, which was mentioned in the early 13th century, but was not subsequently developed, due to unrest in the area. Archaeological investigation between 2010 and 2013 revealed one of the few unaltered medieval mill sites in Britain, and pushed the development of the breast shot water wheel back by three centuries. Although most of the mills were used for grinding corn, some were used for fulling of wool, and that at Brainshaugh for an industrial process. The earliest was at Warkworth, the rent from which was used to provide a light in St Cuthbert's shrine in 1214. The earliest known reference to the River Coquet is found in the Ravenna Cosmography, which dates from the 8th century. The water quality of the non tidal river is good ecologically, and only in the final tidal section is the water affected by run off from agricultural land, reducing the quality to moderate.

Курс

Өзеннің ұзындығы шамамен 56 миль (90 км) болып, бастауы Чевиот тауларында, Гриндстон Лоудың шығысында және Рейвенс Ноудің солтүстігінде орналасқан. Англия мен Шотландия арасындағы шекара қысқа ғана кезеңде оның бойымен өтеді, содан кейін Chew Green тұсында солтүстікке бұрылады. Онда өзеннің солтүстік жағалауында римдік лагерьлердің қалдықтары бар, ал жергілікті тұрғындар «Camelspath» деп атайтын Dere Street жолы өзенді кесіп өтеді, сондай-ақ ортағасырлық Kemylpethe ауылының қалдықтары да бар. Өзен солтүстік-шығыс бағытта ағысын жалғастырады, Каршоп плантациясына дейін Fulhope Burn, Buckham’s Walls Burn, Blind Burn және Gable Burn өзендері қосылады. Одан кейін ол шығысқа қарай бұрылып, Carlcroft Burn, Rowhope Burn және Hepden Burn өзендерімен бірігеді. Barrow Law (солтүстік) және Tindale Law (оңтүстік) арасынан өтіп, өзен оңтүстікке қарай бұрылады. Өзеннің оңтүстігіндегі аймақ 1911 жылдан бері әскери оқу полигоны ретінде пайдаланылатын Оттерберн жотасының бөлігін құрайды. Ол Қорғаныс министрлігіне тиесілі, сондықтан қоғамдық кіруге шектеулер қойылған. Deerbush Burn, Dumbhope Burn өзендеріне қосылып, содан кейін Coquet өзеніне құяды. Өзен оңтүстік-шығысқа қарай бұрылып, Croft Sike және Pathlaw Sike өзендерімен бірігеді, олар оңтүстіктегі батпақты жерлерден су жинайды, ал Usway Burn және Wholehope Burn солтүстіктегі төбелі жерлерден су әкеледі. Линбриггс шағын ауылына жеткенде, Ridlees Burn өзеніне қосылып, ол шығысқа қарай ағысады. Алвинтон ауылында Barrow Burn, Hosedon Burn және River Alwin өзендері бірігіп, Coquet оңтүстік-шығысқа қарай Харботтл арқылы ағысын жалғастырады. Шарпертон тұсында 1896 жылы форд көпірмен ауыстырылды, себебі 1897 жылғы картада көпір және одан төмен орналасқан бөгет көрсетілген, ал 1895 жылғы картада форд белгіленген. Көпір 1920 жылы бетон арқалықтарды пайдаланып, алты аралықпен және торлы парапеттермен қайта салынды. Алвинтоннан жоғары орналасқан Coquet өзенінің жоғарғы ағысы арқылы бірнеше көпірлер өтеді, олардың барлығы 20-ғасырдың көпір салу бағдарламасының бөлігі болып табылады, өйткені 1928 жылға дейін осы бөлімде каналды кесіп өтудің негізгі тәсілі фордтар болды. Линбриггс көпірі жаңа көпірлердің алғашқысы болып саналады және 70 фут (21 м) кеңдіктегі ойысты қамтитын бетон аркадан тұрады. Кейінгі көпірлер жазық палубалармен салынды, ал бағдарлама 1968 жылы Маккендон көпірі ашылған кезде аяқталды. 1897 жылғы Ordnance Survey картасында өзен үстінен жаяу жүргіншілерге арналған үш аспалы көпір көрсетілген. Біріншісі Линбригсте, екіншісі Линбригстен төмен, ал үшіншісі Харботтлда орналасқан. Holystone Burn өзеніне Holystone тұсында қосылады. Ауылда Рим дәуірінен қалған тікбұрышты тас резервуармен бірге қасиетті құдық бар, бірақ епископ Паулиннің 627 жылы 3000-ға жуық Нортумбриялықтарды осы жерде шомылдырғаны қазір Беданың жазбаларын дұрыс түсінбегендіктен туындаған қате екені есептеледі. Бұл құдық I дәрежелі құрылым болып табылады, және құдық қоршауынан өтіп, High Rochester бекінісінен Aln өзеніне қарай Coquet арқылы өтетін римдік жол бар. Хепплдің жанында темірден жасалған, 90 фут (27 м) арақашықтығы бар төртінші аспалы көпір болды, ол салынған кезде 30 фунт стерлингке тұрды. 1874 жылы салынған іргетастарда орналасқан заманауи болат арқалықтардан тұратын Хеппл көпіріне жеткенде, өзеннің деңгейі 330 футтан (101 м) төмен түседі. Ол солтүстік-шығысқа қарай бұрылып, екі үлкен көлі бар Caistron шағын ауылынан өтеді. Өзен арнасы 1925 жылы карьерге жол ашу үшін оңтүстікке қарай бұрылып, инженерлік жолмен түзетілген. Ал бірінші көлдің солтүстік-шығысында өзенмен толықтырылатын екінші кіші көл орналасқан. Жоғарғы көлге су Bickerton Burn арқылы жеткізіледі. Ротбериден төмен өзен ағымын өлшейтін жылдамдық өлшеу станциясы орналасқан. Оның дәлдігін төмен орналасқан диірменге қосу жақсартады және ол 1972 жылдан бері ағынды деректерді жинау үшін қолданылады. 1972-2005 жылдар аралығындағы орташа ағым , ал осы кезеңдегі ең жоғары ағым 1992 жылдың 1 сәуірінде тіркелді. Шығысында Thrum Mill, II дәрежелі, XVIII-XIX ғасырларға жататын үш қабатты диірмен ғимараты орналасқан, оның қалпына келтіруі Channel 4 телеарнасының "The Restoration Man" бағдарламасында көрсетілген. 1870 жылдан бастап Нортумберленд орталық темір жолының Ротбери бөлімшесі өзеннің оңтүстік жағалауымен өтіп, соңғы аялдамасына жетті. Жолаушылар қызметі 1952 жылы тоқтатылды, ал жүк қызметі 1963 жылы тоқтатылды. Өзен Пауперхау ауылы арқылы жалғасады, онда үш сегментті аркасы бар көпір және төменгі жағында бөгет орналасқан. Содан кейін ол жердің саусағын айналдырады, оны оның иесі Митфордтың лорды Уильям Бертрам 1130 және 1135 жылдар аралығында Бринкберн монастырына негізін қалаған августиндік канондарға берді. Монастырлар таратылғаннан кейін негізгі ғимарат 1858 жылға дейін бос қалды, содан кейін ол қайта жапсырылып, жартылай қайта салынды, содан кейін ол приход шіркеуі ретінде пайдаланылды. Түпнұсқа ғимараттардың бөліктері манор үйіне енгізілді, ол 1953 жылға дейін үзіліспен пайдаланылды, содан кейін ол Қоғамдық ғимараттар және жұмыстар министрлігіне берілді. Шіркеу де, үй де қазір English Heritage басқарады және қоғамдық көруге ашық. Жақын жерде 18-ғасырда салынған, бірақ ортағасырлық тас қаптамасын қайта пайдаланған Бринкберн диірмені орналасқан. Диірменшіге арналған коттедж шамамен 1830 жылы салынған. Дөңгелек және тастар сақталған, бірақ қазір ол демалыс орталығы ретінде пайдаланылады. Weldon арқылы өтіп, 1760 жылы салынған үш аркалы көпір және инженер Джон Смитонның жобалаған деп есептелетін диірмен бар, Coquet өзені A1 тас жолымен кесіліседі. Felton тұсында бөгет орналасқан, одан солтүстік жағалаудағы Felton дәнді диірменін қамтамасыз ететін ұзын тас жол салынған. Ол алғаш рет 13-ғасырда айтылған, бірақ қазіргі ғимарат 18- және 19-ғасырларға жатады. Төменгі дөңгелек дән диірменін қамтамасыз еткен төрт жиын тастарды пайдаланды, ал екінші жоғары дөңгелек қайнатқыштарды және екі жиын тастарды, айналмалы пешті және жемісті баққа арналған машинаны қамтамасыз етті. Бір кезде үшінші дөңгелекпен қуаттандырылатын ара зауыты болған. Объект 1970 жылға дейін жұмыс істеді, бірақ кейіннен үйлерге айналдырылды, ал дөңгелектер бұзылды. Felton тұсында өзен солтүстік-шығысқа қарай бұрылып, екі көпірмен кесіліседі. Біріншісі 15-ғасырға жатады және үш аркасы бар. Ол 19- және 20-ғасырларда кеңейтілді, бірақ 1927 жылдан кейін пайдаланылмады, осы кезде Considere Constructions компаниясы салған үш аралықты жаңа бетон көпір оны ауыстырды. Ол компанияның өндірген алғашқы көпірлерінің бірі болғандықтан II дәрежелі тізімде тұр. Көпірлерден тыс, солтүстік жағалауда 1991 жылы рұқсат етілген жаңа сарқырама тазалау қондырғысы салынды. Ол күніне өзенге шамамен тазартылған ағынды су шығаруға арналған және Felton, Longframlington, Swarland және Thirston қалаларындағы ескі тиімсіз қондырғыларды ауыстырды. Brainshaugh жанында 1775 жылы Acton-дағы Джон Арчболд және Brainshaugh-дағы Эдвард Кук үшін Джон Смитон салған жылқы тәрізді бөгет орналасқан. Ол шаршы тастан салынған және 1926 жылы жөнделіп, өзгертілген. Бөгеттің төменгі жағы тік, ал су 8 фут (2 м) биіктіктен құлайды. Иілген бөгеттің радиусы 170 фут (52 м) және өзеннің оңтүстігіндегі диірменге су жеткізеді. Бұл бастапқыда темір және қалай қорыту зауытын қамтамасыз еткен, кейіннен 1791 жылы жүн диірменіне айналдырылып, 1884 жылы құлап қалған. 1915 жылдан бастап ол гидрат алюминий деп аталатын ақ пигментті өндіру үшін пайдаланылды және гидроэлектрлік турбинасы диірменге орнатылған кезде елдегі алғашқы зауыттардың бірі болды. Зауыт 1930 жылы жабылды, өйткені оның жалға алу мерзімі өзеннің ластануына байланысты жаңартылмады. Диірмен ғимараты 1968 жылы пәтерлерге айналдырылды. Объектінің шығыс жағында 1865 жылы тас бетінен салынған үш сегментті аркасы бар Factory Bridge орналасқан. 20-ғасырда қоршаулар қосылды.

The river, which is about 56 mile (90 km) in length, rises in the Cheviot Hills close to the 1440 feet (439 m) contour, to the east of Grindstone Law and to the north of Ravens Knowe. The border between England and Scotland follows it briefly, before turning northwards at Chew Green, where there are the remains of Roman camps on the north bank of the river, the course of Dere Street, locally named as Camelspath, crosses the river, and there are the remains of the medieval village of Kemylpethe. The river continues in a north easterly direction, where it is joined by Fulhope Burn, Buckham's Walls Burn, Blind Burn and Gable Burn, before it reaches Carshope plantation. It turns to the east, to be joined by Carlcroft Burn, Rowhope Burn and Hepden Burn, and after passing between Barrow Law to the north and Tindale Law to the south, the river turns to the south. The area to the south of the river forms part of the Otterburn Ranges, which has been used as a military training ground since 1911. It is owned by the Ministry of Defence, and public access is restricted. The Deerbush Burn joins the Dumbhope Burn before they join the Coquet, and the river turns to the south east, to be joined by Croft Sike and Pathlaw Sike, draining boggy areas to the south, while Usway Burn and Wholehope Burn drain hilly areas to the north. When it reaches the hamlet of Linbriggs, it is joined by the Ridlees Burn and turns to the east. At the village of Alwinton, the Barrow Burn, Hosedon Burn and River Alwin all converge, and the Coquet continues in a south easterly direction through Harbottle, At Sharperton, the ford was replaced by a bridge around 1896, since the bridge and a weir just downstream of it appears on the 1897 map, but a ford appears on the 1895 map. The bridge was rebuilt in 1920 using concrete beams, with six spans and parapets with latticework. The upper Coquet above Alwinton is crossed by a number of bridges, all dating from a bridge building programme in the 20th century, as prior to 1928, fords were the main means of crossing the channel on this section. Linbriggs Bridge was the first of the new bridges, and consists of a concrete arch spanning a 70 feet (21 m) gorge. Subsequent bridges were built with flat decks, and the programme was completed in 1968, when Mackendon Bridge was opened. The 1897 Ordnance Survey map shows three suspension bridges carrying footpaths over the river. There is one at Linbriggs, a second a short distance below Linbriggs and a third at Harbottle. The Holystone Burn joins the Coquet at Holystone. The village has a Holy Well, with a rectangular stone tank dating from Roman times, but the fact that Bishop Paulinus baptized around 3000 Northumbrians there in the year 627 is now thought to be based on a misreading of the writings of Bede. The well is a grade I listed structure, and there is a Roman road which passed through the well enclosure and then crossed the Coquet on its way from High Rochester fort to the River Aln. There was a fourth suspension bridge near Hepple, made of iron with a 90 feet (27 m) span, which cost £30 when it was constructed. By the time the river reaches Hepple bridge, which consists of modern steel beams resting on piers dating from around 1874, it has dropped below the 330 feet (101 m) contour. It turns to the north east, and then passes the hamlet of Caistron, where there are two large lakes The river channel has been engineered to make way for the quarrying, as it looped further to the south in 1925, and to the north east of the first lake is a second smaller lake, fed by the river. Water supply to the upper lake is from Bickerton Burn. Below Rothbury is a velocity area gauging station, which measures the river's flow. Its accuracy is enhanced by a mill weir further downstream, and it has been used to collect flow data since 1972. The mean flow between 1972 and 2005 was , but the maximum flow during this period was on 1 April 1992. Just to the east is Thrum Mill, a grade II listed three storey mill building dating from the 18th and 19th centuries the restoration of which was featured in the Channel 4 television programme The Restoration Man. From 1870 the Rothbury Branch of the Northumberland Central Railway ran along the south bank of the river on its final approach to Passenger services ceased in 1952 and goods services were withdrawn in 1963. The river continues through the hamlet of Pauperhaugh, where there is a bridge with three segmental arches and a weir on the downstream side. It then loops around a finger of land, which was given by its owner, William Bertram lord of Mitford, to Augustinian canons between 1130 and 1135, who founded Brinkburn Priory. After the dissolution of the monasteries, the main building was derelict until 1858, when it was re roofed and partly rebuilt, to be used as a parish church. Parts of the original buildings were incorporated into a manor house, which was occupied intermittently until 1953, after which it was given to the Ministry of Public Buildings and Works. Both the church and the house are now managed by English Heritage and are open for public viewing. Nearby is Brinkburn Mill, built in the 18th century, but re using medieval masonry. A cottage for the miller was added around 1830. The wheel and stones remain, although it is now used as holiday accommodation. After passing through Weldon, where there is a mill and a three arched bridge dating from 1760, which is thought to have been designed by the engineer John Smeaton, the Coquet is crossed by the A1 road. As it approaches Felton, there is a dam, from which a long rock cut leat on the north bank supplied Felton corn mill. This was first mentioned in the 13th century, but the present building dates from the 18th and 19th centuries. An undershot water wheel drove four sets of stones, used for milling corn, while a second breast shot wheel drove an oat mill, with two sets of stones, a rotary kiln and a pearl barley machine. There was once a sawmill powered by a third wheel. The site was operational until 1970, but was subsequently converted into homes, and the wheels were broken up. At Felton, the river turns to the north east, and is crossed by two bridges. The first dates from the 15th century, and has three arches. It was widened in the 19th and 20th centuries, but was disused after 1927, when a new concrete bridge by Considere Constructions, also with three spans, was built to replace it. It is grade II listed because it is one of the earliest bridges of its type produced by the company. Beyond the bridges, a new sewage treatment works was built on the north bank, after it was authorised in 1991. It was designed to discharge of treated effluent to the river each day, and replaced old inefficient works at Felton, Longframlington, Swarland and Thirston. Near Brainshaugh, the river passes over a horseshoe dam, built in 1775 by John Smeaton for John Archbold of Acton and Edward Cook of Brainshaugh. It is built of squared stone, and was repaired and modified in 1926. The downstream face is vertical, and the water falls 8 feet (2 m). The curved dam has a radius of 170 feet (52 m) and supplied a mill race to the south of the river. This originally powered an iron and tin foundry, subsequently converted to a woollen mill in 1791, and becoming derelict in 1884. From 1915, it was used to manufacture a white pigment called Hydrate of Alumina, and became one of the first factories in the country to be powered by hydroelectric power when a Gilkes water turbine was fitted into the millrace. The factory closed in 1930 when its lease was not renewed following pollution of the river. The mill building was converted into flats in 1968. At the eastern end of the site is Factory Bridge, consisting of three segmental arches, which was built of rock faced stone in 1865. Some railings were added in the 20th century.

Төменгі өзен

Гвизанс маңындағы өзен бойымен төмен қарай 1147 жылы Ричард Тисон Премонстрат монахтары үшін құрған Брейншоу монастырының қираған қалдықтары орналасқан. Қоғам 1500 жылы таратылды, бірақ шапель сақталған және II* санаттағы ескерткіш болып табылады. Батыс жағалаудағы Гвизанс диірменіне сумен жабдықтауды тағы бір үлкен бөгет қамтамасыз еткен. Бас ғимарат үш қабатты, ал су астындағы дөңгелек диірмен ғимараттың ішінде орналасқан, бірақ бастапқыда сыртында болған болуы мүмкін. Кейбір механизмдер мен тастар өз орнында қалған. Шығыс жағалаудың негізгі теміржол желісі өзенді тоғыз аркалы виадукпен кесіп өтеді, оны Роберт Стивенсон жобалаған және 1849 немесе 1850 жылы аяқтаған. Өзен Морвик диірменінің бөгетінен өтеді, ал одан сәл төмен қарай 1963 жылдан бері деректер жинап келе жатқан Морвик өлшеу станциясы орналасқан. Ол жылдамдық-ауданы технологиясын қолданады және 1973 жылдан бері 112 фут (34 метр) ені бар бетон бөгет бар. Станция Гвизанстағы станцияның орнына салынды, ал өлшемдер жылдың көп бөлігінде дұрыс болғанымен, Морвик диірменінің бөгеті жылына бір рет тазартылып, суы құйылып жатқанда қысқа мерзімге дұрыс емес болады. 1963-2005 жылдар аралығындағы орташа ағын болды, ал 1 сәуір 1992 жылы ең жоғары деңгейге жетті. Уоркворттан батысқа қарай өзен үлкен бөгеттен өтеді, одан кейін су тасқынға ұшырайды. Оңтүстік жағалауда Уоркворт су тазарту станциясы орналасқан, ол өзеннен суды күнделікті алып, Аленвик, Морпет, Эшингтон және айналасындағы 92 000 тұтынушыға ауыз сумен қамтамасыз етеді. 2015 жылы станцияны 2,2 миллион фунт стерлингке жаңарту жұмыстары аяқталды. Бөгеттің солтүстік жағалауында 14- және 15-ғасырлардың басында салынған үңгір шалғыры бар. Ол 1567 жылы тасталған, бірақ Британ аралдарындағы осы типтегі ең жақсы сақталған және әсем ескерткіштердің бірі болып табылады және I санаттағы ескерткіш болып табылады. Тасқынды бөлігінде солтүстікке қарай созылатын иірім Уоркворттың орталығын, оның ішінде ортағасырлық қамал мен шіркеуді қамтиды. Бөгеттен төмен канал кеңейіп, Уоркворт портын құрайды, оның оңтүстік жағалауында Амбл қаласы орналасқан. Мұнда қайық тұрақты тоқтау орны және Royal National Lifeboat Institution (RNLI) құтқару қайықтары станциясы бар, онда екі құтқару қайығы бар: су реакторларымен қозғалатын Шаннон класындағы барлық жағдайға арналған қайық және жағалаудағы жұмыс үшін D класындағы үрмелі қайық. Экипаж бірлесіп 18 ерлік орденін алды, соның ішінде жағалаудағы қайықпен құтқару операциясы үшін алғашқы орденді алды. Соңында өзен Солтүстік теңізіне құяды, ол Кокет аралының қарсы жағында орналасқан, ол теңізге 2 шақырым қашықтықта орналасқан. 1895 жылғы картада үлкен бөгет, диірменге су жеткізетін шлюз және шығу тегі көрсетілген, бірақ 1897 жылға дейін тек ғимараттар көрсетілген. Ол Холистон монастырының жеріне салынған және 1887 жылға дейін пайдаланылмаған көрінеді. Ротбериден жоғары орналасқан тағы диірмендер туралы ерте Ordnance Survey карталарынан дәлелдер жоқ болғанымен, 1623 жылы Альвинтонда екі диірмен болған, олардың бірі толықтай диірмен болған болуы мүмкін, өйткені 1654 жылы сэр Эдвард Виддрингтоннан толықтай диірмен тәркіленді. Виддрингтон сонымен қатар 1655 жылы сатылған Харботтлдегі жүгері және толықтай диірмендерін жоғалтты, бірақ кейін қалпына келтіруден кейін қайтарып алды. Холистонда екі диірмен болған: 1539 жылы Холистон монастыры таратылған кезде аталған жүгері диірмені және 1765 жылғы картада көрсетілген Холистон шеру диірмені. Каистрондағы толықтай диірмен Ньюминстер Шартулярында аталған Кокеттегі басқа диірмен болды, ал Тоссонда кем дегенде бір диірмен болды, өйткені жүгері диірмені 1290 және 1436 жылдары құжатталған, бірақ толықтай диірмен 1622 жылы аталды. Ротбериде әр түрлі уақытта төрт диірмен болған. Дебдон диірмені Дебдон өзеніндегі жүнді диірмен болды және ол алғаш рет 1762 жылы құжатталған. Шығыс диірмені - бұл Thrum диірменінің орнынан жоғары орналасқан, күні белгісіз жүгері диірмені. Трум диірменінің өзі 1841 жылға дейін болғандығы белгілі, ал Литтл диірмені 1827 жылдан басталады және Уиттон өзеніне қосылғаннан кейін орналасқан. Екеуі де жүгері диірмендері еді. Бринкберн монастырының меншігіндегі Бринкберн диірмені 1535 жылы тіркелген, оның негізгі қызметі жүгері ұнтақтау болса да, ол 20-ғасырда электр энергиясын өндіру үшін де қолданылған болуы мүмкін. 1668 жылы алғаш рет тіркелген тағы бір жүгері диірмені - Уэлдон диірмені. Бұл Уэлдон көпірінен жоғары орналасқан, ал төмендегі диірмендер өзенге көпірден төмен қарай қосылған. Фелтон қаласында көпірлерден жоғары орналасқан, 1970 жылға дейін жұмыс істеген диірмен бар, ал көпірден төмен орналасқан диірменнің іздері жоқ. Грейндж өзенінде, Уоркворт диірменінің орнынан жоғары қосылатын саласында да екі диірмен болған. Грейндж диірмені ортағасырлық Лоу Бастон ауылының жанында орналасқан, ал Хаундиан диірмені өзен үстіндегі теміржол көпірінің шығыс жағында орналасқан. Бұл шамамен "Қызыл өзен" деп аударылуы мүмкін, мұнда көптеген қызыл порфириттік тастар табылған. Басқа жақындағы теория өзеннің атының аңызындағы Кокет және Уансбек өзендері арасындағы "Кокуду" деген жердің атынан шыққандығын айтады, яғни "тауық орманы", сондықтан өзен атын кері қалыптастыру арқылы алған. Бұл аймақ Уильям Гибсонның "Теңізші немесе Кокет коттеджі" поэмасының фонын құрайды. Осы және басқа поэмалар, кейбіреулері шотланд диалектінде, 1828 жылы жарияланды. Осы өте сирек кітаптың көшірмелері Британ кітапханасында және Аленвик қамалындағы Нортумберленд герцогінің кітапханасында сақталған.

Further downstream near Guyzance are the ruins of Brainshaugh Priory, which was established by Richard Tison around 1147 for Premonstratensian nuns. The community had disbanded by 1500, but the chapel remains, and is a grade II* listed structure. Another large dam provided the water supply for Guyzance Mill, on the west bank of the river. The main building has three storeys, and the undershot water wheel is located inside the building, although it may have been external when first built. Some of the machinery and the stones remain in situ. The East Coast Main Line crosses the river on a railway viaduct with nine arches, designed in Robert Stephenson and completed in 1849 or 1850. The river passes over the weir of Morwick Mill, and a little further downstream is Morwick gauging station, which has been collecting data since 1963. It uses velocity area technology, and there is a 112 feet (34 m) wide concrete weir, which dates from 1973. The station replaced one at Guyzance, and while the measurements are good for most of the year, they are briefly inaccurate when the Morwick Mill weir is drained and flushed once a year. Mean flow between 1963 and 2005 was , with a high of on 1 April 1992. Just to the west of Warkworth the river passes over a large weir, beyond which the water is tidal. On the south bank is Warkworth Water Treatment Works, which takes of water from the river each day to supply potable water to 92,000 customers in Alnwick, Morpeth, Ashington and the surrounding areas. A £2.2 million upgrade to the plant was completed in 2015. On the north bank below the weir is a cave hermitage, which dates from the 14th and early 15th centuries. It was abandoned by 1567, but remains one of the best preserved and elaborate monuments of its type in the British Isles, and is a grade I listed structure. On the tidal section, a loop to the north encloses the centre of Warkworth, including its medieval castle and church. Below the weir the channel widens to form Warkworth Harbour, with the town of Amble on the south bank. There is a marina and a Royal National Lifeboat Institution lifeboat station, which houses two lifeboats, a Shannon class all weather boat propelled by water jets, and a D class inflatable boat for inshore work. The crew have received 18 awards for gallantry between them, including the first ever awarded for a rescue by an inshore boat. Finally the river enters the North Sea, almost opposite Coquet Island, located 1 mile (2 km) out to sea. It is shown with a large weir, a sluice feeding a mill race, and an exit leat on an 1895 map, but only the buildings are shown by 1897. It was built on lands owned by Holystone Priory, and appears to have been disused by 1887. Although there is no evidence from early Ordnance Survey maps for further mills above Rothbury, there were two mills at Alwinton in 1623, one of which may have been a fulling mill, as a fulling mill was confiscated from Sir Edward Widdrington in 1654. Widdrington also lost a corn mill and a fulling mill at Harbottle, which were sold in 1655, but later recovered following the Restoration. There were two mills at Holystone, a corn mill which was mentioned when Holystone Nunnery was dissolved in 1539, and Holystone Walk Mill, both of which are shown on a map dating from 1765. A fulling mill at Caistron was the other mill on the Coquet mentioned in the Newminster Chartulary, and there was at least one mill at Tosson, as a corn mill was documented in 1290 and 1436, but a fulling mill was mentioned in 1622. There were four mills at various times in Rothbury. Debdon Mill was a woollen mill on the Debdon Burn, and was first documented in 1762. East Mill was a corn mill of unknown date, located just upstream from the site of Thrum Mill. Thrum Mill itself is known to have existed before 1841, while Little Mill dates from 1827, and was located just below the confluence with Whitton Burn. Both were corn mills. Brinkburn Mill, which was owned by Brinkburn Priory, was documented in 1535, and although its main function was grinding corn, it may also have been used to generate electricity in the 20th century. Wheldon Mill was another corn mill first documented in 1668. It was just upstream of Wheldon Bridge, and the downstream mill race rejoined the river below the bridge. At Felton, there is a mill upstream of the bridges, which was operational until 1970, and another just below the bridge, of which there is no trace. There were also two mills on Grange Burn, a tributary that joins the Coquet above Warkworth Mill site. Grange Mill was near the medieval village of Low Buston, and Houndean Mill was just to the east of the railway bridge over the burn. This can be roughly translated to 'Red River', perhaps reflecting the red porphyritic pebbles found here in large numbers. Alternatively, a recent emerging theory proposes the river took its name in the Anglo Saxon period after an area of land between the Coquet and river Wansbeck called the "Cocwudu" meaning "cock wood", with the river therefore taking its name via a process of back formation. The area provides the background to William Gibson's poem The Sailor or the Coquet Cottage. This and other poems, some in the Scottish dialect, were published in 1828. Copies of this very rare book are in the British Library and also in the Duke of Northumberland's library at Alnwick Castle.

Су сапасы

Қоршаған орта агенттігі Англиядағы өзен жүйелерінің су сапасын өлшейді. Әрқайсысына жалпы экологиялық жағдай беріледі, ол бес деңгейдің бірі болуы мүмкін: жоғары, жақсы, орташа, нашар және өте нашар. Мұны анықтау үшін бірнеше компоненттер қолданылады, соның ішінде омыртқасыздардың, гүлді өсімдіктердің және балықтардың саны мен түрлеріне қарайтын биологиялық жағдай. Химиялық жағдай, әртүрлі химиялық заттардың концентрациясын белгілі қауіпсіз деңгейлермен салыстыратын, жақсы немесе қанағаттандырмайтын деп бағаланады. 2019 жылы Кокет өзені жүйесінің су сапасы төмендегідей болды.

Бөлім | Экологиялық жағдай | Химиялық жағдай | Ұзындығы | Су алабы | Арна
------- | -------- | -------- | -------- | -------- | --------
10.0 миль (16 км) | | | 24.11 шаршы миль (62 км²) | | 7.8 миль (13 км)
8.07 шаршы миль (21 км²) | | | 15.1 миль (24 км) | 24.51 шаршы миль (63 км²) | 19.4 миль (31 км)
25.33 шаршы миль (66 км²) | | | | | қатты өзгертілген

Таяулық бөлігінің жақсы емес болу себептері – арнаның физикалық өзгертілуі және ауыл шаруашылығы жерлерінен келетін қоректік заттардың ағыны. Ұлыбританиядағы көптеген өзендер сияқты, 2019 жылы полибромдалған дифенил эфирлері (PBDE), перфтор-октана сульфонаты (PFOS) және сынап қоспаларының анықталуына байланысты химиялық жағдай жақсыдан қанағаттандырмайтынға өзгерді, бұлардың ешқайсысы бұрын бағалауға енгізілмеген.