Оттава-Гатино аралық теміржол көпірінің тарихы

Кіріспе

Оттава, Онтарио және Гатино, Квебек қалаларын байланыстыратын болаттан жасалған консольді көпір. Корольдік Александра провинцияаралық көпірі, сондай-ақ Александра көпірі немесе провинцияаралық көпір деп белгілі, Оттава, Онтарио және Гатино, Квебек қалалары арасындағы Оттава өзенін жалғап тұрған болаттан жасалған консольді көпір. Көлік құралдарымен қатар, жаяу жүргіншілер мен велосипедшілерге арналған ортақ қолданыстағы жол Ұлттық астана комиссиясымен күтіліп келеді. 1995 жылдың маусым айында Канадалық азаматтық инженерлер қоғамы бұл көпірді Ұлттық тарихи азаматтық инженерлік нысан деп таныды. 1970 жылға дейін көпір Канадалық Тынық мұхиты темір жолына тиесілі болды, содан кейін Ұлттық астана комиссиясына берілді. Қазір (2018 жылғы мәлімет бойынша) көпір Канада үкіметіне тиесілі және оны Public Services and Procurement Canada (PSPC) күтіп ұстайды.

Тарих

Көпір 1898–1900 жылдар аралығында Канадалық Тынық мұхиты темір жолымен салынды. Болат арқалықтарды орналастыру үшін төрт баржа жасалды. Қыс айларында (1899–1900) жұмысшылар мұзды еркін өткізу үшін арналарды қазып, суды тазалап, үстіңгі құрылыс жұмыстарын күні-түні жалғастырды. Ауыр қысқы жағдайлар құрылыстың кешігуіне себеп болды. 1900 жылдың қыркүйегінде төрт тұрақты тіреу аралықтары аяқталды. Канадалық инженерлер қоғамы жылдық мәжілісін Оттавада өткізіп, мүшелеріне көпір құрылысын аралап, орталық аралықты орнатуға дайындық шараларын көрсетуге мүмкіндік берді. Көпірдің басты консольдік орталық аралығы сол кезде Канададағы ең ұзыны және әлемдегі төртінші ең ұзыны болды. Екі рекордты да Квебек көпірі иеленді. Орталық аралық 7 қазанда сәтті орнатылды, ал локомотив 1900 жылдың 12 желтоқсанында сынақ жүргізді. 1901 жылдың 18 ақпанында көпір ресми түрде Аралық көпір ретінде ашылды, себебі оны Оттава Аралық көпір компаниясы салған. 1901 жылдың қыркүйегінде жаңа патшайымның құрметіне көпірдің атауы «Royal Alexandra Bridge» деп өзгертілді. Бұл атау оның ұлы Корнуолл және Йорк герцогының, кейіннен Георг V-тің сапары кезінде берілді. Көпір негізінен CPR пойыздарын тасымалдауға арналған, сонымен қатар Оттава мен Халл арасындағы жергілікті электр троллейбустары үшін де жол, сондай-ақ жеке көліктер үшін де қатар жүргізілді. 1946 жылы болған ірі өрт көпірге ауыр зақым келтіріп, троллейбус қозғалысын тоқтатты. 1950 жылдардың соңында көпір автокөлік және жаяу жүргіншілер үшін жаңартылды. 1966 жылы Оттава орталық вокзалының жабылуынан кейін соңғы жолаушылар пойыздары «Royal Alexandra Bridge» көпірін пайдаланды және теміржол жолдары алынып тасталды, нәтижесінде көпір тек автокөлік және жаяу жүргіншілерге арналған көпірге айналды. 1989 жылдың 21 тамызында көпірде танымал құқық бұзушылық оқиғасы болды. «Шато-Лориер» қонақ үйінің официанты Ален Броссо сағат 23:30-да жұмысын аяқтап, Халл қаласындағы пәтеріне қайтып бара жатқанда, Майордың төбесі саябағынан өтті. Саябақ гейлер жиналатын орын ретінде белгілі болды, ал алты жасөспірім де гейлерді тонау және шабуылдау үшін іздестіріп жүрген. Олар Броссоны көпірге жақын жерде көріп, оның гомосексуал екеніне қателікті түсінді. Көпірге біршама жақындағанда, ол алдымен таяқпен ұрылып, содан кейін тоналанды. Банда мүшесі Джеффри Лалонде Броссоны көтеріп алып, көпірден лақтырып жіберді. Броссо төмендегі тастарға түсіп, дереу қаза тапты. Лалонде өмір бойына бас бостандығынан айырылып, 2008 жылы түрмеде қайтыс болды. 1995 жылдың маусым айында Канадалық азаматтық инженерлік қоғамы көпірді Ұлттық тарихи азаматтық инженерлік нысан деп таныды. 1970 жылы Ұлттық капитал комиссиясы басқаруға алғанға дейін ол Канадалық Тынық мұхиты темір жолына тиесілі болды. Қазір (2018 жыл) көпір Канада үкіметіне тиесілі және Канаданың мемлекеттік қызметтер мен сатып алу басқармасы (PSPC) тарапынан күтіліп келеді. Непиан нүктесі Оттава жағынан көпірге қарап тұрады. Ридо каналы көпірдің Оттава тірегінен жоғары қарай, Оттава өзенімен қосылады. 2019 жылғы мәліметтерге сәйкес, көпірді 2028 жылы ауыстыру мақсатында зерттеулер жүргізілуде.

The bridge was constructed by the Canadian Pacific Railway between 1898 and 1900. Four barges were built to move steel beams into position. During the winter (1899–1900) workmen toiled day and night chopping channels to keep the ice clear for the barges to pass so that work could continue on the superstructure. Considerable construction delays were caused by the severe winter conditions. By September 1900 the four fixed support spans were complete. The Canadian Society of Civil Engineers held its annual meeting in Ottawa in order that its members might tour the bridge works and see the preparations being made for placing the centre span. The bridge's main cantilever centre span was, at the time of construction, the longest in Canada and the fourth longest in the world. Both records are now held by the Quebec Bridge. The centre span was successfully put in place on October 7, and a locomotive made a trial run on December 12, 1900. On February 18, 1901, the bridge was officially inaugurated as the Interprovincial Bridge as it had been built by the Ottawa Interprovincial Bridge Company. The name was changed in September 1901 to the "Royal Alexandra Bridge" in honour of the new Queen during the visit of her son, the Duke of Cornwall and York, later George V.

The Royal Alexandra Interprovincial Bridge crosses the Ottawa River just east of Parliament Hill at Nepean Point in Ottawa. The bridge was designed primarily to carry CPR trains but also had a track for local electric trolley service between Ottawa and Hull, as well as a lane for carriage traffic. A large fire severely damaged the bridge in 1946, permanently terminating trolley traffic. During the late 1950s the bridge was upgraded to carry vehicular and pedestrian traffic. The closure of Ottawa Union Station in 1966 saw the last passenger trains use the Royal Alexandra Bridge and the railway tracks were removed as the bridge became exclusively a vehicular pedestrian bridge. On August 21, 1989, the bridge was the site of a noted murder. Alain Brosseau, a waiter at the Château Laurier, was walking home to his apartment in Hull after finishing his shift at 11:30 pm. On his way he passed through Major's Hill Park. The park was known as a popular gay cruising area, and six youths were also in the park searching for homosexuals to rob and attack. They saw Brosseau and followed him when he walked to the bridge, believing incorrectly that he was gay. A short way across Brosseau was first hit with a stick and then robbed. Gang member Jeffrey Lalonde then lifted Brosseau and threw him off the bridge. Brosseau was killed instantly when he hit the rocks below. Lalonde was given a life sentence, and died in jail in 2008. The bridge is designated by the Canadian Society for Civil Engineering a National Historic Civil Engineering Site in June 1995. It was owned by the Canadian Pacific Railway until it was taken over by the National Capital Commission in 1970. It is now (2018) owned by the Government of Canada and maintained by Public Services and Procurement Canada (PSPC). Nepean Point overlooks the bridge from the Ottawa side. The Rideau Canal meets the Ottawa River immediately upriver of the bridge's Ottawa abutment. As of 2019, the bridge is currently subject to a study for its eventual replacement in 2028.