Кіріспе

Украина мен Ресейдегі өзен

Северский Донец (Ланг ру) немесе Сіверський Донець (Сіверський Донець), көбінесе жай ғана Донец деп аталады, Шығыс Еуропа жазығының оңтүстігінде орналасқан өзен. Ол Орталық Ресей үстірттігінде, Белгородтың солтүстігінде басталып, Украинаның оңтүстік-шығысынан (Харьков, Донецк және Луганск облыстары) ағып өтеді, содан кейін Ресей (Ростов облысы) арқылы Азов теңізіне жақын жерде Дон өзенімен қосылады. Донец – Украинадағы төртінші ең ұзын өзен және шығыс Украинадағы ең ірі өзен, ол тұщы судың маңызды көзі болып табылады. Өзен өз атын Украинадағы көмір өндіру және өнеркәсіптік маңызды аймақ – Донбасс аймағына береді.

Этимология

Дон және оның кіші атауы Донец иран және сармат тілдеріндегі "Дану" – "өзен" деген сөзден шыққан. Скиф-сарматтар б.з.д. 1100 жылдан ерте ортағасырға дейін Қара теңіздің солтүстігіндегі аймақтарда қоныстанған. 2-ші ғасырда Птолемей Донец өзеніне құятын Донды Танаис деп білген, ал Батыс Еуропалықтар Донның маңызды саласы бар екенін мойындап, оны Кіші Танаис немесе Донец деп атаған. Северский Донецтің славянша атауы өзеннің Севериян жерінен бастау алғандығынан туындаған. Италиялық-поляк жылнамашысы Александр Гуагнини (1538–1614) былай жазған: "Северск княздығынан бастау алатын (сондықтан Донец-Северский деп аталады) және Азовдың үстіндегі үлкен Танаисқа құятын тағы бір кішкентай Танаис бар".

Индустрияға дейінгі кезең

Өзен ежелгі қоныстанушылар үшін су және тағам көзі, көлік құралы және сауда жолы ретінде маңызды рөл атқарды. Қоныстанушылардың алғашқы археологиялық куәліктері Төменгі Палеолиттің шеул және ачеул дәуірлерімен байланысты. Бұл Харьков облысының Изиум қаласы және Луганск облысындағы өзен жағалауларында табылған тас құралдар (айырлар) арқылы анықталды. Ғасырлар бойы өзен жағалауларында мустер, ямна, катакомба, скиф, алан, хазар және кейінірек славян мәдениеттері сияқты әртүрлі мәдениеттердің тайпалары қоныстанды. Көптеген туысқан тайпалардың көшпелі өмір салты қыпшақтарға, Алтын Ордаға және кейіннен казактарға тән болды. Өзен тарихи Слобода Украинасы және Дон өзенінің жерлері арқылы ағады. Көптеген казактар кейіннен оңтүстік-шығыстан жасалған шабуылдарға қарсы қорғаныс шебін сақтау үшін Белгород бекінісін және Киев, Изиум, Луганск, Чухуев және басқа қалаларды қайта жаңартып, нығайтқан Ресей империясына ассимиляцияланды. Кейіннен өзен алабының қорғаныш рөлі экономикалық қажеттіліктерге уступил. 18-19 ғасырларда өзен су диірмендері үшін кеңінен пайдаланылды, олар 18 ғасырдың соңына қарай жүздеген санды құрады, ал диірмен бөгеттері өзендегі кеме жүруге кедерілді.

Индустриялық дәуір

XX ғасырдағы индустрияландыру қызығушылықты Донбастағы минералды ресурстарды өндіруге ауыстырды, ал суды көп қажет ететін өсімдіктер негізінен Киев, Луганск және Донецк қалаларында орналасты. 1930 жылдарға қарай Харьков, Донецк және Луганск су тапшылығына тап болды, бұл билікті каналдар мен су қоймаларының желісін бірте-бірте құруға мәжбүр етті. 1936 жылы Кочеток су қоймасы салынды және Харьковтың су жүйесімен байланыстырылды. Өнеркәсіптік белсенділіктің нәтижесінде Донбасс аймағының табиғи жағдайы өнеркәсіптік аймаққа айналды. КСРО тарағаннан кейін, аймақтың көп бөлігі Украинаның құрамына кірді.

Ресей-Украина соғысы

Донбастағы соғыс кезінде Луганск облысы шамамен өзен бойымен екіге бөлінді: Луганск Халық Республикасы облыстың Донецке оңтүстік жағындағы көп бөлігін бақылап алды, ал Украина үкіметі Донецке солтүстік жағындағы көп бөлігін бақылап алды. 2022 жылдың мамырында Лисичанск маңындағы Донецтің үстінен өтуге жасалған ресейлік әрекеттер Сиверский Донец шайқасында тоқтатылды.

Қоршаған орта

Украинаның ең ірі өзендерінің бірі болғандықтан, Донец шаруашылық және өнеркәсіпте өте қарқынды пайдаланылады. Украина жыл сайын өзен суының 400 миллион тоннадан астамын қолданады, оның жартысы ластанған ағынды сулар түрінде қайтарылады; бұл тұтыну өзеннің су ағынын тиімді түрде азайтады. 19 ғасырдың дамуы өзен алабының жер асты сулары деңгейінің төмендеуіне әкелді. Бұл өзеннің саязды болуына және кеме жүрудің қиындауына себеп болды. 19 ғасырдың ортасына дейін өзен балыққа толы болды, бірақ содан бері олардың саны күрт азайды. Харьков облысында су Белгород, Изиум және Шебекино қалаларының өнеркәсіптік және тұрмыстық қалдықтарымен ластанған, бірақ су Печенегі су қоймасы арқылы ішінара тазартылады. Донецк және Луганск аймақтарында, әсіресе Лисичанск және Северодонецк маңында, теңіз жағасынан шамамен 400 км қашықтықта, өсімдіктердің тығыздығы және осыған байланысты ластану күшейеді. Донецтің Козенный Батт, Бахмут және Луган сияқты салалары соншалықты ластанғандықтан, ондағы балықты жеу қауіпті.

Балық

Донецте 44 түрлі балық мекендейді, олардың көп бөлігі – еуропалық шабақ, рутилус және жалпы табан. Орташа және ірі түрлеріне көкбалық, су алабұғасы, сорбалақ және шортан жатады, олардың саны азайып барады. Печенегі су қоймасының жанында 1967 жылдан бері карп шабақ өсіру орталығы сәтті жұмыс істеп келеді.

Екібарлы және бауырымен жорғалаушылар

Өзен жағасында, су тасқынындағы батпақты жерлерде көптеген су бақалары, бақалар (әсіресе жасыл бақа), тегіс және шоқты тритондар, сондай-ақ сирек кездесетін шөп жыланы, кірпік жыланы және еуропалық көл тасбақасы бар. Ең көркем жері, әдетте, қасиетті таулар Ұлттық паркі орналасқан Изиум қаласының жанында. Лысичанскқа дейін су таза, жүзуге болады, жағалауда көптеген құмды жағажайлар бар. Печенегі су қоймасының жанында бірнеше сауықтыру орталықтары орналасқан.