Римұтака көлбеуі – Жаңа Зеландиядағы 5 км теміржол, уникалды Fell жүйесімен салынған. Тарихы, құрылысы және қазіргі Remutaka Rail Trail бөлігі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Римутака еңісі - Жаңа Зеландияның Вайрарапа ауданындағы бастапқы Вайрарапа темір жолының Вайрарапа жағындағы Саммит және Кросскрик станциялары арасындағы 3 миль (5 км) ұзындығындағы, 3 фут 6 дюймдік рельс өлшеміндегі, Фелл жүйесі қолданылған, орташа еңіс бұрышы 1:15 болатын темір жол желісі. "Римутака еңісі" термині кейде дұрыс емес түрде Үстіңгі Хатт пен Спидидің Федерстонға жақын жердегі өткелі арасындағы жабылып, бағыты өзгертілген Вайрарапа темір жолының басқа бөліктеріне немесе толығымен осы бөлікке қатысты қолданылады. Еңіс құрылысы қазір Ремутака темір жол тас жолының бір бөлігі болып табылады.
The Rimutaka Incline was a 3 mile (5 km), 3 feet 6 inches gauge railway line on an average grade of 1 in 15 using the Fell system between Summit and Cross Creek stations on the Wairarapa side of the original Wairarapa Line in the Wairarapa district of New Zealand. The term "Rimutaka Incline" is sometimes used incorrectly to refer to other parts or all of the closed and deviated section of the Wairarapa Line between Upper Hutt and Speedy's Crossing, near Featherston. The incline formation is now part of the Remutaka Rail Trail.
Өмірбаян
Веллингтоннан Мастертонға дейінгі темір жол құрылысы 1871 жылғы 13 қыркүйекте қабылданған Темір жол заңында бекітілді. Колониялық қазынашы Джулиус Фогель темір жол құрылысына арналған ауқымды мемлекеттік жобаларды қаржыландыру үшін Англияға сапар шекті. Фогель АҚШ арқылы қайтып келді, онда темір жол жүйелерін зерттеді. Парламент заңы қабылданғаннан кейін, сараптау тобы Римутака жотасы (қазір "Ремутака жотасы" деп аталады) арқылы темір жол салуға болатын бағыттарды алдын ала зерттеуге кірісті. Бұл жұмыстар 1870 жылдың желтоқсанына дейін аяқталды, сараптау тобы төрт бағытты қарастырды. Барлық ұсыныстардың ортақ бөлігі – Жоғарғы Хатттан Каитокиге (кейін Каитоке) дейінгі учаске. Каитоке мен Вайрарапа арасында төрт ұсыныс болды: Таухаренакау бағыты, Синклер бағыты, жағалау бағыты және Пакуратайхи бағыты. Үкімет сараптау жүргізіп жатқанда, Веллингтон провинциясының әкімі Уильям Фицгерберт өзінің провинциялық инженері Чарльз О’Ниллге Римутака аңғары арқылы темір жол салу мүмкіндігін (Федерстон мен Жоғарғы Хатт арасындағы жол бағыты) зерттеуді тапсырды, сондай-ақ аңғарды тесіп өтетін туннель салуды қарастыруды сұрады. Сараптау 1871 жылдың мамырынан 21 шілдесіне дейін жүргізілді, О’Нилл 130 тізбек (2,6 км) ұзындықтағы туннель қажет екенін, Пакуратайхиден туннельге дейін 1:60 қалыпта көтеріліп, содан кейін Федерстонға дейін 1:40 қалыпта төмендейтінін хабарлады. Бұл сараптама Мемлекеттік жұмыстар министріне жіберілді. 1873 жылдың ортасында Жоғарғы Хатттан Саммитқа дейінгі бағыттың соңғы сараптамасынан кейін Федерстонға дейінгі бағыт таңдалды. Саммит пен Вайрарапа арасындағы желіге қатысты бірнеше ұсыныс қарастырылды. Біріншісі, 1:30 қалыптағы еңістермен, қабылданбады. Еңісті 1:40-тан асырмау үшін үш тізбек (60 м) радиусы бар қисындар қажет екені анықталды. Бұл арнайы вагондар мен ауыр топырақ жұмыстарын қажет ететін, сондықтан тоқтатылды. Тағы бір ұсыныс "Берч Шпор еңісі" деп аталды. Бұл Саммиттен Берч Шпорға дейін желіні жалғастыруды көздеді, онда арқанмен жұмыс істейтін еңіс көлікті аңғардың түбіне жеткізер еді, онда темір жол тар аңғар арқылы Вайрарапа жазығына дейін жалғасатын еді. Бұл ұсынысты зерттеген Мемлекеттік жұмыстар департаментінің инженерлері қолайлы еңіс таба алмады, сондықтан бұл ұсыныстан да бас тартты. Соңғы нұсқасы – үш мильдік (4,8 км) еңіс, орташа еңісі 1:15, "ерекше локомотивтермен жұмыс істеуге" арналған. Бұл желі инженерлік тұрғыдан ең қолайлы болды және орынсыз топырақ жұмыстарын қажет етпеді. Ақырғы шешімді Мемлекеттік жұмыстар департаментінің басшысы Джон Карратерс қабылдады. Ол Фелл жүйесімен жұмыс істейтін еңіс қолайлы екенін анықтады және мысал ретінде Монт-Сенис өткелінің темір жолын келтірді. Арнайы локомотивтер қажет болса да, оның артықшылықтары қарапайым вагондарды пайдалану мүмкіндігі және бұл жүйенің сенімділігі болды. Бұл Фелл жүйесінің үшінші және соңғы нұсқасы болды, ол тартымды күш пен тежеу үшін орталық рельсті пайдаланды және ең ұзақ сақталды. Бұл "уақытша" шара ретінде қарастырылса да, Бразилиядағы екінші осындай жүйеден 72 жылға артық өмір сүрді.
The construction of a railway from Wellington to Masterton was authorised in the Railways Act passed on 13 September 1871. Julius Vogel, Colonial Treasurer, travelled to England to raise finance for a major public works programme for railway construction. Vogel returned via the United States, where he studied rail systems. After the act of parliament was passed, a survey party set out to make preliminary investigations of possible routes for a railway over the Rimutaka Range (now spelled "Remutaka Range"). These were complete by December 1870, the party having investigated four routes. A commonality between all the proposals was the section from Upper Hutt to Kaitoki (later Kaitoke). Between Kaitoke and the Wairarapa, the four proposals were the Tauwharenikau Route, Mr Sinclair's Route, a coastal route and the Pakuratahi Route. While the government was conducting its surveys, Wellington Province Superintendent William Fitzherbert instructed his Provincial Engineer, Charles O’Neill, to investigate the possibility of a railway through the Rimutaka Valley (the route of the road between Featherston and Upper Hutt), with a tunnel through the dividing range. The survey was carried out between May and 21 July 1871, and O’Neill reported that a tunnel 130 chains (2.6 km) long would be required, with the line rising at 1 in 60 from the Pakuratahi to the tunnel then descending at 1 in 40 to Featherston. This survey was forwarded to the Minister for Public Works. In mid 1873 the route to Featherston was chosen after a final survey for the route from Upper Hutt to Summit. For the line between Summit and the Wairarapa, several proposals were considered. The first, with gradients up to 1 in 30, was dismissed. It was found that to keep the gradient to no steeper than 1 in 40, curves of three chains (60 m) radius would be required. This would have required special rolling stock and heavy earthworks and was thus abandoned. Another proposal was known as the Birch Spur Incline. This would have involved the line continuing from Summit to Birch Spur from where a rope worked incline would convey traffic to the valley floor where the railway would continue through a narrow valley to the Wairarapa plains. The Public Works Department engineers investigating this proposal were unable to locate a suitable incline, so this proposal was also abandoned. The last option was a three mile (4.8 km) incline with gradients averaging 1 in 15 "to be worked by locomotives of an unusual nature". This line was the most favourable from an engineer's point of view, and required not unreasonable earthworks. The final decision was made by the head of the Public Works Department, John Carruthers. He determined that an incline worked by the Fell system would be suitable, and cited the Mont Cenis Pass Railway as an example. Though special locomotives would be required, factors in its favour were that ordinary rolling stock could be used and it was a proven system. It was to be the third and last Fell system employing the centre rail for both tractive power and braking, and the longest surviving. Though it was considered to be a "temporary" measure, it outlasted the second such system in Brazil by 72 years.
Құрылыс
Римутака көлбеуінің құрылысы алғашқы Вайрарапа теміржолын салу үшін жасалған екі келісімшартқа енгізілді. Бұл келісімшарттар Саммит келісімшарты және Көлбеу келісімшарты деп белгіленді.
Construction of the Rimutaka Incline was included in two contracts that were let for the building of the original Wairarapa Line. These contracts were known as the Summit contract and the Incline contract.
Саммит келісім-шарты
Бұл келісімшарт Саммит станциясы аумағын қазуды, оған байланысты дренажды, Саммит туннелін және туннельден 26 тізбек (523 м) қашықтықтағы нүктеге дейін қалыптастыру жұмыстарын қамтыды. Бұл желіге берілген келісімшарттардың ең қысқасы болды, оны бастапқы мердігер аяқтады және ең аз өзгерістер енгізілді. Жұмыс 1874 жылдың 12 шілдесінде басталып, 1876 жылдың 22 шілдесінде аяқталуы тиіс болды, сол кезде Пакуратай келісімшарты аяқталуға бағытталған еді. Саммит аумағы бастапқыда 37 метр ені және 120 метр ұзындығы бар үлкен қазба болды. Қазба жұмыстары материалды 15–20 фут тереңдікке дейін алып тастады, ал алынған материал ауланың қарсы бетіне төгіліп, тегіс жер құрылды. Ауланың үстіндегі төбедегі жер тегістеліп, үстіне үйлер салынды. Аула қалыптасқаннан кейін, келесі жұмыс – туннель салу болды. Туннельге жақындау жолы шамамен 6 тізбек ұзындығында және 18 метрге дейін тереңдікте болды. Желі 1:1000 еңіспен туннельге кірді, шығыс порталында 1:15 еңіске дейін көтерілді. Сол жерде, туннель аузы орналасқан тік жардан ағып жатқан өзенді бұру үшін шағын дренажды туннель салынды. Туннельдің ең жоғары биіктігі еденнен 5 метрді құрады: рельстер төселгеннен кейін максималды бос кеңістік 4 метр болды. Туннельдің ені еденде 3 метрден, еденнен 2 метр биіктікте 4 метрге дейін өзгерді. Әртүрлі тараптардан келген наразылықтарға қарамастан, туннельдің екі жағынан келген жұмыстар 1877 жылдың наурыз айында ортасында кездесті, оны аяқтауға үш жарым жыл кетті. Құрылыс департаменті рельстер орнатылғаннан кейін туннельді қаптады, бұл оларға материалдар мен басқа да жабдықтамаларды әкелу үшін жұмыс пойыздарын пайдалануға мүмкіндік берді. Осы кезеңде осы келісімшарт бойынша жалғыз қайғылы оқиға орын алды: 1878 жылдың 3 мамырында екі адамның үстіне қаптаманың үлкен бөлігі құлады. Бірі сол жерде қаза тапты, ал екіншісі бас жарақатынан көзін жоғалтты. Саммит келісімшарты 1877 жылдың 10 желтоқсанында, жоспардан 17 ай кешігіп аяқталды.
This contract included the excavation of Summit station yard and related drainage, Summit tunnel, and formation work to a point 26 chains (523 m) beyond the tunnel. It was the shortest contract of those let for the line, it was finished by the original contractor, and it had the fewest alterations. Work was to start on 12 July 1874 and to be completed by 22 July 1876, at which time the Pakuratahi contract was due to be completed. Summit yard was a large cut into the hillside, 120 feet (37 m) wide and long initially. Excavations removed material to a depth of 15–20 feet, with this fill being dumped on the opposite side of the yard to form level ground. On the hillside above the yard, further ground was levelled and houses erected thereon. After the yard had taken shape, the next job was the tunnel. The approach to the tunnel was about 6 chains long and up to 60 feet (18 m) deep. The line entered the tunnel on a downward grade of 1 in 1,000, steepening to a grade of 1 in 15 at the eastern portal. At that end a small drainage tunnel had to be built to divert a stream that had flowed down a steep gully where the tunnel mouth was to be. The maximum height of the tunnel was 15 feet (5 m) above the floor: once rails were laid the maximum clearance was 13 feet (4 m) The width of the tunnel varied from 10 feet (3 m) at the floor to 12 feet (4 m) at 7 feet (2 m) above the floor. Despite castigation from various parties, it was not until March 1877 that work on both ends of the tunnel met at the middle, having taken three and a half years to complete. The Public Works Department lined the tunnel after the rails had reached the site, enabling them to use work trains to bring materials and other supplies in. It was during this phase that the only fatality on this contract occurred: on 3 May 1878, a sizeable portion of the lining collapsed on two men. One was killed outright, the other lost his eyesight due to severe head injuries. The Summit contract was completed on 10 December 1877, 17 months behind schedule.
Тікұшақ келісімшарты
1875 жылдың 5 қазанында Incline келісімшарты Чарльз МакКирдиге 49 029 фунт стерлинг сомасына тапсырылды. Келісімшарт тек жол құрылысын қамтыды, ал рельстер төсеуге Қоғамдық жұмыстар департаменті жауапты болды. Келісімшарт Саммит туннелінен тыс жерде басталып, Федерстон қаласында аяқталды, арақашықтығы 8 миль 76 шынжыр (14,403 км) құрады. Оған Крос-Крик станциясының ауласы және төмен қарай жылдамдыққа арналған жол кіргізілді. Келісімшартқа құрылысқа дейін және оның барысында бірнеше өзгерістер енгізілді, соның ішінде үш туннельдің біреуі тік жармен алмастырылды, ал үш ағаш көпірі – жағалаулармен. Жол 1:15 қалыпта төмендеді, 396 фут (121 м) ұзындығындағы Horseshoe Gully туннелінен (кейіннен Сибирь туннелі) өтті. Туннельден шыққаннан кейін, жол бес шынжыр радиусымен қисықталған, жер мен тас арасынан тұратын биік бөгет арқылы сағаны кесіп өтті, бұл учаскедегі ең үлкен бөгет болды. Бөгеттің негізіндегі ені шамамен 61 метр, ал орталық сызығындағы биіктігі 27 метр шамасында болды. Бөгеттен кейін жол Cross's Creek (кейін Cross Creek) станциясына дейін 1:15 қалыпта төмендеуді жалғастырды. Крос-Криктен бастап жол 1:40 қалыптағы еңістермен Лусенаға (кейін Pigeon Bush) дейін төмендеді, содан кейін тік сызықта Федерстонға дейін созылды. Келісімшарт бойынша жұмыс 1875 жылдың 22 қазанында басталды. Негізгі топырақ жұмыстарының ешқайсысы айтарлықтай қиындықтар тудырмады, төменгі туннельді қоспағанда, ол тау жыныстарының тұрақсыздығынан туындаған апаттар мен материалдық сәтсіздіктерге ұшырады. Бұл туннельге осы келісімшарт бойынша МакКирди жұмысқа алған менеджерінің аты берілді. 1876 жылдың 2 наурызында туннельдің төбесі құлап, екі адам қаза тапты. 1877 жылдың қазаны мен 1878 жылдың наурызы аралығында Саммитке дейін рельстер төселді. Бұл Summit туннелін қаптауға арналған материалдарды тасымалдау үшін жұмыс пойыздарын пайдалануға мүмкіндік берді. Жол төсеу жұмыстары 1878 жылдың сәуір айында басталды және келесі айда Крос-Крикке жетті. Осы жұмыс кезінде H 199 Саммитте орналастырылып, жұмыс және балласт пойыздарын рельс желісіне дейін тартты. Бастапқыда Cross's Creek станциясының ауласына қарапайым құрылымдар жасалды, өйткені Incline операцияларының сипаты әлі шешілмеген. Ол негізгі желіден, 10 тізбекті локомотивтік тұрақтан және төмен қарай жылдамдыққа арналған тұрақтан тұрды. Құрылыс жұмыстары Крос-Криктен тысқары қарай жалғасқаннан кейін, МакКирди уақыты мен қаржысы таусылып, оның келісімшартының қалған бөлігін оның кепілдері Т. В. Янг пен Роберт Гринфилд өз мойнына алды. Олар 17 тамызда Федерстонға дейін құрылысты аяқтады, ал келесі айда рельс төсеу жұмысы аяқталды. Келісімшарт 13 ай кешіктіріліп аяқталды.
On 5 October 1875, the Incline contract was awarded to Charles McKirdy for the sum of £49,029. The contract covered the formation only, with the Public Works Department responsible for track laying. The contract began outside Summit tunnel and terminated at Featherston, a distance of 8 miles 76 chains (14.403 km). It included Cross Creek station yard and runaway siding. Several alterations were made to the contract both prior to and during construction, including the replacement of one of three tunnels by a cutting, and three wooden bridges by embankments. The line descended at a grade of 1 in 15, passing through the 396 feet (121 m) long Horseshoe Gully Tunnel (later Siberia Tunnel). On leaving the tunnel, the line crossed the gully on a high earth and rock embankment, the largest on the section, on a five chain radius curve. The embankment was about 180 to 200 feet (61 m) wide at its base, and around 90 feet (27 m) high at its centre line. After the embankment, the line continued at a grade of 1 in 15 down to Cross's Creek (later Cross Creek) station. From Cross Creek the line descended at gradients varying from level to 1 in 40 to Lucena's (later Pigeon Bush), and from there in a straight line to Featherston. Work on the contract began on 22 October 1875. None of the major earthworks seem to have presented any great difficulties, save the lower tunnel, which was plagued by accidents and materials failures largely because of the unstable nature of the rock through which it passed. The tunnel was named Price's after the manager McKirdy employed for this contract. On 2 March 1876, two men died due to a cave in of the tunnel roof. Between October 1877 and March 1878, platelaying was completed up to Summit. This enabled the use of work trains to haul up materials that were used to line Summit Tunnel. Track laying on the incline commenced in April 1878 and reached Cross Creek the following month. During this work, H 199 was stabled at Summit and used to haul work and ballast trains to the railhead. Initially, only simple arrangements were made for the station yard at Cross's Creek, as it had yet to be decided the nature of operations on the Incline. It consisted of the main line, an engine siding of 10 chains, and the runaway siding. After formation work continued beyond Cross Creek, McKirdy ran out of time and money, with the remainder of his contract being picked up by his guarantors, T. W. Young and Robert Greenfield. They finished the formation to Featherston on 17 August 1878, with track laying finishing the following month. The contract was completed 13 months late.
Ваирарапа вагондары
1936 жылы Палмерстон-Норт, Мастертон және Веллингтон қалалары арасында жеті жеңіл салмақты Вайрарапа вагондары, RM 4–10 енгізілді. Олар Incline үшін арнайы жасалған және Hutt шеберханаларында салынған. Олар тарихи маори каноэларының аттарымен аталды: Маахунуи, Махуху, Мамари, Матахуруа, Матаатуа, Арай те Уру және Арава. Бастапқыда Leyland бензиндік қозғалтқыштарымен жұмыс істеді, бірақ бірнеше жылдан кейін дизельдік қозғалтқыштарға ауыстырылды. Оларда 38½" (978 мм) диаметрлі дөңгелектері бар бір артқы жетек осі болды, бұл осі мен соңғы жетек блогының Incline-ның орталық рельсінен жоғары жеткілікті аралықты қамтамасыз ету қажеттілігімен байланысты болды. Үлкен артқы дөңгелектердің арқасында жолаушылар салонының едені рельс деңгейінен 52½" (1334 мм) биік болды, бұл әдеттегіден жоғары еді. Олардың ең жоғары жылдамдығы белгіленген және Incline-ға 15–17 миль/сағ жылдамдықпен көтерілуі күтілді, бірақ іс жүзінде 10–12 миль/сағ жылдамдықпен ғана көтерілді. Дегенмен, олар маршрут бойынша жолаушылар пойыздарын айтарлықтай жылдамдатып, бірден танымал болды. Incline 1955 жылы жабылғанда, олар да қызметтен алынды.
In 1936 seven lightweight Wairarapa railcars, RM 4–10, were introduced between Palmerston North, Masterton and Wellington. They were specifically designed for the Incline, and were built at the Hutt Workshops. They were named after historic Maori canoes: Maahunui, Mahuhu, Mamari, Matahourua, Mataatua, Arai te Uru and Arawa. Initially powered by Leyland petrol engines, they were upgraded after several years to diesel engines. They had a single rear driving axle with 38½" (978 mm) diameter wheels, necessitated by the need for the axle and final drive unit to have sufficient clearance above the Incline’s centre rail. Because of the large rear wheels the floor of the passenger compartment was 52½" (1334 mm) above rail level, more than higher than normal. They were rated for a maximum speed of and expected to climb the Incline at 15 17 mph, but actually managed only 10–12 mph. Nevertheless, they greatly speeded up passenger trains on the route and immediately proved popular. They were withdrawn in 1955 when the Incline closed.
Ауыстыру
ХХ ғасырда Incline-ге балама ретінде бірнеше нұсқа қарастырылды, бірақ екінші дүниежүзілік соғыстан кейін ғана Мейморн мен Лусена сағасы арасындағы туннель арқылы маршрут таңдалды. Құрылысы 1948 жылы Мемлекеттік жұмыстар департаменті бастады, ал жеке мердігер 1955 жылы аяқтады. Туннель және жаңа бағыт 1955 жылғы 3 қарашада, Incline жабылып бес күннен кейін ашылды. Бұзу жұмыстары жылдам жүргізілді, Крос-Крик пен Пиджон Буш арасындағы рельстерді алып тастау 1956 жылғы наурыз айына дейін аяқталды. H 199 локомотиві Крос-Крик пен Саммит арасындағы рельстерді алып тастауға арналған жұмыс пойыздарын тартты. Ғимараттар аукционда, сол жерде сатылды. Кейбір рельстер Ревануи Incline-ына жіберілді, сондай-ақ бірнеше Фелл тежегіш вагондары да жіберілді. H класындағы алты локомотивтің бесеуі Hutt шеберханаларына, кейін Silverstream-ге сүйретіліп, мақұлдауға жіберілді.
Several options for an alternative to the Incline were considered in the 20th century, but it was not until after WWII that a route through a tunnel between Maymorn and Lucena's Creek was selected. Construction was started in 1948 by the Public Works Department and completed by a private contractor in 1955. The tunnel and deviation opened on 3 November 1955, five days after the Incline closed. Demolition was swift, with the removal of track between Cross Creek and Pigeon Bush largely completed by March 1956. H 199 was used to haul the work trains that removed the track between Cross Creek and Summit. The buildings were sold at auction, on site. Some of the rails were sent to the Rewanui Incline, as were a couple of the Fell brake vans. Five of the six H class locomotives were towed to the Hutt Workshops, later to Silverstream, to be scrapped.
Мұражай
1984 жылы Федерстонда H класының "Fell" локомотивін сақтауға арналған мұражай ашылды. H 199 локомотиві бұрын Федерстон қаласына тапсырылған және 1958 жылдан бері жергілікті саябақта қойылған болатын. Кейіннен, соңғы қалған "Fell" тежегіш вагоны – F 210 жалдауға алынып, қазір мұражайда көрсетілуде.
A museum dedicated to the preservation of the only remaining H class "Fell" locomotive was opened at Featherston in 1984. H 199 had previously been given to the town of Featherston, and had been a static display in a local park from 1958. Later, a lease was secured on F 210, the sole remaining Fell brake van, which is now also on display in the museum.
Темір жол
1976 жылы кітап жарық көргеннен және 1980 жылдардың басында Фелл қозғалтқышы мұражайы ашылғаннан кейін, көлденеңге деген қызығушылық қайта жанданды, бұл Жаңа Зеландия Орман қызметін 1984 жылы Крос-Крикке қатынауды қайта қалпына келтіруге итермеледі. Крос-Криктен Кайтокеге дейінгі бастапқы темір жолдың жобасын пайдалана отырып, 1987 жылы пойыз жолының ресми ашылуы өтті. Бүгінде бұл аймақтағы ең танымал демалыс орнының бірі және Ремутака орман паркінің бір бөлігі болып табылады.
A resurgence of public interest in the incline followed the publication of a book in 1976 and the opening of the Fell Engine Museum in the early 1980s, prompting the New Zealand Forest Service to re establish access to Cross Creek in 1984. The official opening of a rail trail using the formation of the original railway line from Cross Creek to Kaitoke followed in 1987. It is today one of the more popular recreational facilities in the region and forms part of the Remutaka Forest Park.
Балалар кітабы
H 199-дан шабыттанған Джой Коули 2013 жылы "Бөктердің батыры" кітабын жазды. Кітап, әсіресе дауылды түні, пойыздың көлбеуге қарай жолы мен сапарын суреттейді.
Inspired by H 199, Joy Cowley authored Hero of the hill in 2013. The book traces the train's journey up the incline during a particularly stormy night.
Болашақ жоспарлары
2005 жылдың қазан айында Федерстонда бұрынғы NZR қызметкерлері мен Incline теміржолында жұмыс істеген достарының кездесуі өтті, оның ішінде 29 қазанда Cross Creek-ке сапар жасалып, Incline теміржолында соңғы пойыз жүрген күнінің 50 жылдығы салтанатты түрде атап өтілді. Сол күні Мейморнда "бірінші тік" рәсімі өтті, ол Римутака Инклайн теміржолы мұрагерлік қорының теміржолды қайта жаңғырту жобасын бастауын белгіледі. Қор 2003 жылдың 8 тамызында төрт кезеңде желіні қайта іске қосу мақсатымен құрылды: Үстіңгі Хатттан Саммитқа дейін; Веллингтоннан Үстіңгі Хаттқа дейін (KiwiRail-дың Вайрарапа желісін пайдалану арқылы); Саммиттан Крос-Крикке дейін; Крос-Криктен Федерстонға дейін. Операциялардың негізгі орны Мейморнда KiwiRail-дан жалға алынған жерде орналасқан. Көп жағдайда Ремутака теміржол жолының құрылысының арқасында, бастапқы жолдың көп бөлігі сақталды және қайта жаңғыртылған теміржол желісіне енгізілуі жоспарлануда, Майморнда бастапқы жолды станция ауласына қосу және Каитокеде жеке меншікке өткен жерді айналып өту үшін жаңа жұмыстар қажет. Үстіңгі Хатттан Мангароа аңғарына дейінгі бастапқы бағыт қордың жоспарларына кірмейді. Қазіргі уақытта жобаның жұмысы бірінші кезеңде жүріп жатыр, ол қалпына келтіруге арналған вагондарды сатып алу, қоршау, аулада рельстер төсеу және теміржол көлігіне арналған сарай салуды қамтиды.
In October 2005 a reunion of former NZR staff and friends who worked the Incline was held in Featherston, including a visit on 29 October to Cross Creek to commemorate 50 years since the last train ran on the Incline. On the same day a ″first spike″ ceremony was held at Maymorn to mark the beginning of the Rimutaka Incline Railway Heritage Trust's project to reinstate the railway. On 8 August 2003 the trust was inaugurated with the intention of reinstating the line in four stages: Upper Hutt to Summit; Wellington to Upper Hutt (using KiwiRail's Wairarapa Line); Summit to Cross Creek; Cross Creek to Featherston. The base of operations is on land leased from KiwiRail at Maymorn. Largely thanks to the establishment of the Remutaka Rail Trail, most of the original formation has been preserved and is proposed to be incorporated into the reinstated rail operation, with new works required at Maymorn to link the original formation to the station yard and a deviation at Kaitoke to bypass formation land that is now in private ownership. The original route from Upper Hutt to the Mangaroa valley is not included in the trust's plans. Work on the project is currently at stage one, with the acquisition of rolling stock for restoration, fencing, track laying in the yard, and the construction of a rail vehicle shed.