Жаңа Зеландиядағы теміржол тарихын сақтау: локомотивтерді қалпына келтіру, мұражайлық көрмелер, 1925 жылдан бастау, NZR&LS қоғамының ролі. Теміржол сақтау.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жаңа Зеландиядағы темір жол тарихын сақтау – Жаңа Зеландияның темір жол көлігі тарихының маңызды бөліктерін сақтау. Ең алғашқы сақтауға жасалған тыраш 1925 жылы тіркелген, алайда бұл қозғалыс 1960 жылға дейін толыққанды бастау алған жоқ.
Railway preservation in New Zealand is the preservation of historically significant facets of New Zealand's rail transport history. The earliest recorded preservation attempt took place in 1925, although the movement itself did not start properly until 1960.
Алғашқы бастамалар
Жаңа Зеландиядағы алғашқы сақтау жұмыстары локомотивтерді тек тұрақты түрде қоғамдық көрнекі тамашаға қоюмен шектелді. 1925 жылы Дунедин теміржол станциясының сыртында Double Fairlie E классының E 175 Josephine локомотиві қойылды деп есептеледі – ол алғашқысы болды. Осыдан кейін, 1944 жылы Жаңа Зеландия темір жолы және локомотивтер қоғамы құрылғанға дейін, сақтау қозғалысы тоқтап қалды. Жаңа Зеландия темір жолы және локомотивтер қоғамының Отаго филиалы теміржолды белсенді сақтаудың алғашқы қадамын жасады. Олар 1921 жылы салынған, бұрын Мемлекеттік жұмыстар департаменті NO 540 ретінде пайдаланған 9 тонналық Fowler 0 4 0T танк локомотивін Отаго порты басқармасынан сатып алды. Бұл локомотив 1963 жылы құрылған, жаңадан ашылған Оушен Бич теміржолында пайдаланылды. Осыған ұқсас жұмыстар көп ұзамай Крайстчерчтегі Жаңа Зеландия темір жолы және локомотивтер қоғамының Кентербери филиалы, Крайстчерчтегі жаңа Ферримид теміржолында, Жаңа Зеландия темір жолы және локомотивтер қоғамының Окленд филиалы Гленбрук Vintage теміржолында және Жаңа Зеландия темір жолы және локомотивтер қоғамының Веллингтон филиалы Silver Stream теміржолында басталды. Жаңа Зеландия темір жолы және локомотивтер қоғамының Вайкато филиалы Те Авамутуда теміржол мұражайын ашты. Дегенмен, осы кезеңде Жаңа Зеландия темір жолы және локомотивтер қоғамының Окленд және Кентербери филиалдары тиісінше Теміржол энтузиастары қоғамы және Кентербери теміржол қоғамы болып бөлініп кетті, бірақ олар Жаңа Зеландия темір жолы және локомотивтер қоғамымен байланыстарын сақтады.
Early preservation efforts in New Zealand were restricted to static public display of locomotives, and it is believed the first was Double Fairlie E class locomotive E 175 Josephine outside the Dunedin Railway Station in 1925. After this, the preservation movement entered a hiatus until the founding of the New Zealand Railway and Locomotive Society in 1944, which established branches throughout the country. The first act of active railway preservation was started by the NZR&LS Otago Branch when they purchased a small 9 tonne Fowler 0 4 0T tank locomotive built in 1921 and formerly used by the Public Works Department as their NO 540, from the Otago Harbour Board for use on the fledgeling Ocean Beach Railway, established in 1963. Similar works were soon started in Christchurch by the NZR&LS Canterbury Branch at their new Ferrymead Railway in Christchurch, the NZR&LS Auckland Branch at their Glenbrook Vintage Railway and the NZR&LS Wellington Branch at their Silver Stream Railway. A railway museum was established at Te Awamutu by the NZR&LS Waikato Branch. However, this period also saw the breakaway of the NZR&LS Auckland and Canterbury Branches to become the Railway Enthusiasts Society and the Canterbury Railway Society respectively, although they retained an affiliation with the NZR&LS.
1960 жылдан 1985 жылға дейін
1960-1979 жылдар аралығында теміржол мұрасын сақтау қозғалысы кеңейе бастады, себебі көптеген теміржол музейлері мен қоғамдық ұйымдар құрылды. Бұған Жаңа Зеландия теміржолының ауылдық тармақтарын жабуы да себеп болды. Осыған байланысты, Плезант-Пойнт мұражайы мен теміржолы (Плезант-Пойнт қаласында) және Кентерберидегі Эшбертон қаласының жанындағы Тинвальд доменінде Эшбертон теміржолы мен мұраны сақтау қоғамы секілді теміржол музейлері құрылды. Бұл ұйымдар сол кезде Жаңа Зеландия теміржолымен пайдаланылған, бірақ жабылып жатқан ауылдық тармақтардың бір бөлігін сақтап қалуға тырысты. Осы кезеңде локомотивтерді дизельмен ауыстыру үдеп, 1971 жылы аяқталды. «The Rail Heritage Trust» ұйымы «мұралық жылжымалы құрам» деген ұғымды енгізді, осы құрам Tranz Rail арқылы Жаңа Зеландиядағы түрлі сақтау ұйымдарына жалға берілді. Қазіргі таңда 200-ден астам осындай жылжымалы құрам түрлері жалға алынып отыр.
During the period from 1960 to 1979, the rail preservation scene began to increase as more railway museums and groups were established, helped in part by the closure of rural branch lines by New Zealand Railways. In this category, railway museum groups were set up by the Pleasant Point Museum and Railway at Pleasant Point and the Ashburton Railway and Preservation Society at Tinwald Domain near Ashburton in Canterbury. These groups at the time were attempting to save part of the fabric of rural branch lines that had been operated by New Zealand Railways but were being closed down. As the replacement of steam was accelerated during this period and was completed in 1971, The Rail Heritage trust pioneered the concept of "heritage rolling stock" which was leased to various preservation groups around New Zealand by Tranz Rail. Over 200 such items of rolling stock are now leased.
Қазіргі жобалар
Бүгінгі күнге дейін ең амбициозды мұра жобасы – Римутака еңіс темір жолы, ол 1955 жылы тасталған тарихи құрылымның үстінен темір жол желісін бастапқыдан салуды ұсынады. Бұл бұрынғы Римутака темір жолы мен Римутака еңістігінің шамамен 20 км қашықтықтағы бағыты, оның ішінде Фелл орталық рельсті жүйесімен жұмыс істеген 1:15 еңістіктің 5 км бөлігі бар. Дюнединдегі Тайери шатқалы темір жолы 60 км ұзындықтағы әлдеқайда ұзақ және табысты мұралық темір жол болғанымен, оның барлық рельстері 1990 жылы құрылған кезде әлі де сақталған. Римутака жобасы жаңа рельстерді салудан және құрылымды қалпына келтіру жұмыстарынан бастап, Фелл типіндегі жаңа локомотивтерді жасауға дейін көптеген кедергілерге тап болады. Жоба жоспарлау кезеңінде және құрылыс басталғанға дейін бірнеше жыл өтеді. Веллингтон және Манавату темір жол қоры қазіргі уақытта тағы бір амбициозды жобаны жүзеге асыруда, ол WMR No. 9/NZR N 453 қалдықтарын қалпына келтіріп, оны толыққанды жұмыс жасайтын күйге жеткізуді мақсат етеді. WMR-дің төрт экс-вагоны және шағын көлемде вагондары сақталып қалғанымен, көп жылдар бойы Веллингтон және Манавату темір жолының локомотивтері жоқ деп есептелді. Алайда, WMR NO 9 (N 453) қалдықтары Мидленд желісіндегі Билей қаласында табылды, ал 2003 жылы локомотивтің рамасы, содан кейін 2005 жылы тендерлік бак, рама және боги рамалары ізделіп алынды. WMR қоры ақыры NO 9 локомотивін жұмыс жасайтын күйге келтіріп, оны негізгі желіде пайдалануға тырысады. Бұл локомотив негізгі желіде қолдау вагоны ретінде жұмыс істеу үшін WMR жүк вагонының көшірмесімен жұптастырылады.
The most ambitious heritage project to date is the Rimutaka Incline Railway, which proposes to construct from scratch a railway line over an existing historic formation abandoned in 1955. This is the route of the former Rimutaka railway and Rimutaka Incline over a distance of some 20 km, including 5 km of the 1 in 15 incline worked by the Fell centre rail system. Although the Taieri Gorge Railway in Dunedin is a much longer and successful heritage railway at 60 km length, it has the advantage that all its track was still in place when it was set up in 1990. The Rimutaka proposal faces many obstacles from the construction of new track and formation rehabilitation works, to the building of new locomotives of the Fell type. The project is in the planning stages and it will be some years before any construction starts. Another ambitious project is currently being undertaken by the Wellington and Manawatu Railway Trust, which has recovered the remains of WMR No. 9/NZR N 453 and aims to restore it to full operational condition. Although four ex WMR coaches and a small number of wagons have survived into preservation, it was believed for many years that no Wellington and Manawatu Railway locomotives were still extant. However, the remains of WMR NO 9 (N 453) were found at Bealey on the Midland Line, and in 2003 the locomotive's frames were retrieved, followed by the tender tank, underframe, and bogie frames in 2005. The WMR Trust ultimately seek to restore NO 9 to working order, and operate this locomotive on the main line. This locomotive will be paired with a replica of a WMR goods wagon to act as a support wagon on the main line.