Луи Марселен Фонтан: Француз ақыны мен саяхатшысының өмірі мен шығармашылығы
Louis-Marcelin de Fontanes
Луи Марселен де Фонтан: француз ақыны, саяхатшы, өнертапқыш. 1757-1821 ж. өмір сүрген, протестант отбасында туып, католик болып өскен тұлға туралы мақала.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Луи Марселен, Фонтан маркизі (6 наурыз 1757 – 17 наурыз 1821) – француз ақыны және саясаткері.
Louis Marcelin, marquis de Fontanes (6 March 175717 March 1821) was a French poet and politician.
Өмірбаян
Ниортта (Дю Севр) туған ол, Лангедоктың абыройлы протестант отбасынан шыққан еді, Нант жарлығының күшін жою оларды кедейлікке түсірген. Әкесі мен атасы протестант дінінде болған, бірақ ол католик болып өскен. 1774–1775 жылдары ата-анасы қайтыс болды, ал 1777 жылы Фонтан Парижге кетіп, драматург Жан Франсуа Дюкиспен дос болады. Оның алғашқы жарияланған өлеңдері, олардың кейбіреулері ағылшын үлгілерінен шабыттанған, «Almanach des Muses» журналында, «Le Cri de mon coeur» (өзінің қайғылы балалық шағын сипаттайтын), 1778 жылы және «La Fort de Navarre» 1780 жылы жарық көрді. Александр Поптан жасаған «L'Essai sur l'homme» аудармасы 1783 жылы кеңейтілген кіріспемен жарияланды, сондай-ақ «La Chartreuse» және «Le Jour des morts» сол жылы, «Le Verger» 1788 жылы, ал «Epître sur l'édit en faveur des non catholiques» және «Essai sur l'astronomie» 1789 жылы жарық көрді. Бұл оның Институтқа қайта оралуына және саяси өрлеуіне ықпал етті. 1802 жылы ол заң шығарушы палатаға сайланды, және 1804 жылдан 1810 жылға дейін оның төрағасы болды. Одан кейін тағы да көп құрметтер мен атақтар берілді. Оны Наполеонға құлшылық етуде айыптады, бірақ ол герцог д’Энгиеннің сот арқылы өлтірілуіне қарсы оған батыл түрде наразылық білдірді, ал Париж университетінің бас магистрі (1808–1815) ретінде діни және монархиялық принциптерді тұрақты түрде қолдады. Ол Бурбон әулетінің қайта орнатуына келісті және 1817 жылы маркиз атанды. 1821 жылдың 17 наурызында Парижде қайтыс болды, «Құтқарылған Греция» атты аяқталмаған эпостық поэмасының сегіз бөлімін қалдырды. Фонтанның өлеңдері 18 ғасыр стилінде жазылған, әуенді және тегіс. Оның өлеңдері 1839 жылға дейін жинақталмаған, сол кезде Сент-Бев Фонтанның «Œuvres» (2 томдық) басылымын шығарды, автор мен оның мансабына қатысты жарасымды сындық зерттеумен бірге. Бірақ сол кезде Романтизм қозғалысы күшейіп, Фонтанға аз назар аударылды.
Born in Niort (Deux Sèvres), he belonged to a noble Protestant family of Languedoc which had been reduced to poverty by the revocation of the edict of Nantes. His father and grandfather remained Protestant, but he was himself brought up as a Catholic. His parents died in 1774–1775, and in 1777 Fontanes went to Paris, where he found a friend in the dramatist Jean François Ducis. His first published poems, some of which were inspired by English models, appeared in the Almanach des Muses; Le Cri de mon coeur, describing his own sad childhood, in 1778; and La Fort de Navarre in 1780. His translation from Alexander Pope, L'Essai sur l'homme, was published with an elaborate preface in 1783, and La Chartreuse and Le Jour des morts in the same year, Le Verger in 1788 and his Epître sur l'édit en faveur des non catholiques, and the Essai sur l'astronomie in 1789. secured his return to the Institute and his political promotion. In 1802 he was elected to the legislative chamber, of which he was president from 1804 to 1810. Other honors and titles followed. He has been accused of servility to Napoleon, but he had the courage to remonstrate with him on the judicial murder of the duc d'Enghien, and as grand master of the University of Paris (1808–1815) he consistently supported religious and monarchical principles. He acquiesced in the Bourbon restoration, and was made a marquis in 1817. He died on March 17, 1821, in Paris, leaving eight cantos of an unfinished epic poem entitled La Grèce sauvée. The verse of Fontanes is polished and musical in the style of the 18th century. It was not collected until 1839, when Sainte Beuve edited the Œuvres (2 vols.) of Fontanes, with a sympathetic critical study of the author and his career. But by that time the Romantic movement was in the ascendant and Fontanes met with small appreciation.