Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1995 жылы американдық экипажбен жасалған, бақылау және деректерді қайта тарату спутнигін (TDRS) орбитаға шығару мақсатындағы ғарышқа ұшу.
1995 American crewed spaceflight to deploy a Tracking and Data Relay Satellite
STS-70 – «Space Shuttle Discovery» ғарыш кемесінің 21-ші ұшысы және бақылау және деректерді қайта тарату спутнигін (TDRS) тасымалдаған 7 ғарыш миссиясының соңғысы. Бұл Хьюстон қаласындағы Джонсон ғарыш орталығының жаңа басқару орталығынан басқарылған алғашқы ғарыш миссиясы болды. STS-70 сонымен қатар қозғалтқыштың қуатын және қауіпсіздігін арттыру мақсатында жасалған жаңа Block 1 орбиталық негізгі қозғалтқышының алғашқы сынағы еді. Миссия 1995 жылдың 13 шілдесінде Флоридадағы Кеннеди ғарыш орталығынан ұшырылды, бұл «Атлантис» ғарыш кемесі қонғаннан кейін алты күн өткен соң болды және бағдарлама тарихындағы ең жылдам ұшулар арасындағы айналымды көрсетті.
STS 70 was the 21st flight of the Space Shuttle Discovery, and the last of 7 shuttle missions to carry a Tracking and Data Relay Satellite (TDRS). This was the first shuttle mission controlled from the new mission control center room at the Johnson Space Center in Houston. STS 70 was also the first flight of the new Block 1 orbiter main engine, designed to improve both engine performance and safety. The mission was launched from Kennedy Space Center in Florida on July 13, 1995, only six days after the landing of sister ship Atlantis, marking the fastest turnaround between flights in the history of the program.
Дайындық және ұшыру
STS 70 бастапқыда STS 71-ден бұрын жылжуға себеп болған Ресейдің "Мир" ғарыш станциясына Ресейдің "Спектр" зертханалық модулін ұшырудағы кешігу болды. Алайда, 1995 жылдың 31 мамырында шатл басқарушылары STS 70-тің сыртқы бакіне жалтыраған ағашқарлардың ұя салуынан келген зақымды бағалады. Зақымды сыртқы бактің жылу қорғау көбік изоляциясындағы шамамен 71 тесік құрады (олардың диаметрі 4 дюймнен 1/2 дюймға дейін ауытқып отырды). Техниктер қосымша зақымды болдырмау үшін шаралар қолданды. 2 маусымда NASA басшылары изоляцияны жөндеу үшін "Дискавери" ұшырылымын кейінге шешуге қатысты шешім қабылдады, соның салдарынан STS 71 STS 70-тен бұрын жылжытылды. "Дискавери" 8 маусымда VAB-қа қайтарылды және 15 маусымда ұшыру алаңына жеткізілді. Ұшыру 1995 жылдың 13 шілдесінде сағат 9:41:55.078 EDT-де орын алды. Ұшыру терезесі 2 сағат 30 минутты құрады. Шлюз сағат 8:13-те жабылды және санау T 31 секундқа дейін қалыпты жүрді. Сыртқы бактің автоматты күшейтуді бақылау (AGC) ET қауіпсіздік жүйесінің қабылдағышында байқалған ауытқуларға байланысты Booster Range Safety Engineer (CBRS) Tod Gracom LCC C 5 консолінде санау T 31 секундта 55 секундқа тоқтатылды. Ұшыруға дайындық критерийлеріне сәйкес төтенше жағдайларға қатысты процедуралар орындалды, содан кейін санау жоспар бойынша жалғасты. STS 70 жаңа Block 1 орбиталық қозғалтқышының алғашқы ұшуын белгіледі. 2036 нөміріндегі қозғалтқыш жаңа жоғары қысымды сұйық оттегі турбосомасымен, екі каналды қуат блогымен, бөлігі жоқ негізгі инжектормен, бір спиральды жылу алмастырғышымен және старт тізбегіне енгізілген өзгерістермен жабдықталған. I блоктың қозғалтқышы "Дискавериде" бірінші орында орналасқан. Қалған екі қозғалтқыш қолданыстағы Phase II жобасына сәйкес жасалған.
STS 70 had originally moved ahead of STS 71 because of a delay in the launch of the Russian Spektr laboratory module to the Russian space station Mir. However, on May 31, 1995, shuttle managers assessed damage to the External Tank of STS 70 caused by nesting flicker woodpeckers. The damage consisted of about 71 holes (ranging in size from 4 inches in diameter to 1/2 inch in diameter) in the ETs thermal protection foam insulation. Technicians installed safeguards against additional damage. On June 2, NASA managers decided to delay the launch of Discovery in order to make repairs to the insulation, and STS 71 was moved ahead of STS 70. Discovery was rolled back to the VAB on June 8, and was returned to the pad on June 15. Launch occurred on July 13, 1995, at 9:41:55.078 a. m. EDT. The launch window was 2 hours 30 min. The hatch was closed at 8:13am EDT and the count proceeded smoothly until T 31 sec. The count was held for 55 seconds at T 31 sec by the Booster Range Safety Engineer (CBRS) Tod Gracom at the LCC C 5 Console due to fluctuations seen on the external tank automatic gain control (AGC) ET range safety system receiver. Launch Commit Criteria contingency procedures were worked and the count then proceeded on schedule. STS 70 marked the maiden flight of the new Block 1 orbiter main engine. Engine number 2036 featured the new high pressure liquid oxygen turbopump, a two duct powerhead, baffleless main injector, single coil heat exchanger and start sequence modifications. The Block I engine flew in the number one position on Discovery. The other two engines were of the existing Phase II design.
Миссияның басты оқиғалары
Негізгі миссия екі сатылы инерциялық жоғарғы сатылы (IUS) қатты зымыран арқылы 7-ші бақылау және деректер тарату спутнигін (TDRS G) ұшыру және орналастыру болды. Спутник Discovery жүк бөлімінен дәл уақытында, сағат 14:55-те, ұшудың шамамен алты сағатынан кейін шығарылды. Спутниктің іске қосылуын миссия мамандары Дональд Томас және Мэри Эллен Вебер бақылады. Шамамен 15 минуттан кейін, Discovery командирі Том Хенрикс шаттлдың қозғалтқыштарын іске қосып, орбитаны көтерді және спутник пен IUS маңынан алыстады. Сағат 15:55-те IUS TDRS G-ді дұрыс, 22 000 миль биіктіктегі, Тынық мұхитының орталық бөлігінде, 178 градус батыс бойлықтағы геостационарлық орбитаға шығаратын екі импульстің біріншісін жасады. Орналастыру операциялары үш жеке басқару орталығын пайдаланды: Уайт-Сэндс жер үсті станциясы TDRS-ті, JSC Миссияны басқару орталығы (MCC) шаттлды, ал Калифорния штатының Саннивейл қаласындағы Онизука әуе күштері базасындағы Инерциялық жоғарғы саты (IUS) басқару орталығы күшейткіш сатысын бақылады. Көздеген жеріне жеткен соң, толыққанды орналасқан спутниктің қанаттарының ені 57 футқа жетті. TDRS операциялық қолданысқа енгізілген алтыншы спутник болды. TDRS 1 1983 жылдың 4 сәуірінде STS-6 миссиясымен жеті жылдық жоспарланған қызмет мерзімімен ұшырылды. Екінші спутник, TDRS B, STS-51L миссиясында Challenger кемесімен бірге жоғалды. TDRS 3 STS-26, TDRS 4 STS-29, TDRS 5 STS-43 және TDRS 6 STS-54 миссиялары арқылы орналастырылды. Орбитадағы TDRS желісі қайта құрылды және TDRS шығыс және батыс слоттарында орналасқан екі толыққанды жұмыс істейтін ғарыш аппараты, бір толыққанды жұмыс істейтін резервтік TDRS 1 (жоспарланған қызмет мерзімін асып, дерлік тозған), және Комптон гамма сәулелері обсерваториясын қолдауға және басқа спутниктер көре алмайтын, «Шығарылған аймақ» деп аталатын аймақты қамтуға арналған ішінара жұмыс істейтін TDRS 3 ғарыш аппараты кірді.
The primary mission was the launch and deployment of the 7th Tracking and Data Relay Satellite (TDRS G) by means of the two stage Inertial Upper Stage (IUS) solid rocket. It was built by TRW and weighs about The satellite was ejected from Discovery's cargo bay exactly on time at 2:55 p. m. CDT, approximately six hours into the flight. The release of the satellite was overseen by Mission Specialists Donald Thomas and Mary Ellen Weber. About 15 minutes later, Discovery's Commander Tom Henricks fired the shuttle's engines to raise the orbit and move away from the vicinity of the satellite and the IUS. At about 3:55 p. m., the IUS fired the first of two burns that would put TDRS G into its proper, 22,000 mile high geostationary orbit above the central Pacific Ocean at 178 degrees West longitude. The deployment operations utilized three separate control centers; the White Sands ground station controlled the TDRS, the JSC Mission Control Center (MCC) controlled the shuttle, and the Inertial Upper Stage (IUS) control center at Onizuka Air Force Base in Sunnyvale California controlled the booster stage. Once it reached its destination, the fully deployed satellite had a wingspan of 57 ft. The TDRS was the sixth placed in operational use. TDRS 1 was launched aboard STS 6 on 1983 04 04 with a scheduled lifetime of seven years. The second satellite, TDRS B, was lost aboard Challenger on mission STS 51 L. TDRS 3 was deployed from STS 26, TDRS 4 from STS 29, TDRS 5 from STS 43 and TDRS 6 was deployed by STS 54. The on orbit TDRS network was rearranged and included two fully operational spacecraft occupying the TDRS East and West slots, one on orbit fully functional spare, TDRS 1, which was nearly depleted having exceeded its planned lifetime, and the partially operational TDRS 3 spacecraft dedicated to supporting the Compton Gamma Ray Observatory and providing coverage an area that can't be seen by the other satellites known as the Zone of Exclusion.
Қосымша пайдалы жүктемелер мен тәжірибелер
Миссияның екінші мақсаттары: Физиологиялық және анатомиялық кеміргіштер эксперименті / Ұлттық денсаулық институтының кеміргіштері (PARE/NIH R); Биореакторлық демонстрациялық жүйе (BDS), Коммерциялық белок кристалдарының өсуі (CPCG); Ғарыштағы тіндердің жоғалуы/ Ұлттық денсаулық институтының жасушалары (STL/NIH C); Канистрлердегі биологиялық зерттеулер (BRIC); Шаттл әуесқой радио эксперименті II (SAREX II), Визуалды функция тестілеуші 4 (VFT 4); Қолда ұсталатын, Жерге бағдарланған, нақты уақыт, бірлескен, пайдаланушыға қолайлы, орналасқан жерді анықтау және экологиялық жүйе (HERCULES); Ғарыштағы микрокапсулалар B (MIS B); Windows эксперименті (WINDEX); Радиацияны бақылау құрылғысы III (RME III); Кеме жолдарының әскери қолданысы (MAST). Биореакторлық демонстрациялық жүйе жердегі және ғарыштағы биореакторлардың көмегімен жеке жасушаларды бастапқы тіндерге немесе мүшелерге морфологиялық және функционалдық тұрғыдан ұқсас ұйымдастырылған тіндерге өсіру үшін жасалған. BDS – Джонсон ғарыш орталығында жасалған, айналатын цилиндр арқылы жасушалар мен тіндерді өсіру ортасына орналастырып, микрогравитацияның кейбір аспектілерін имитациялайтын құрылғыдан тұрады. Бұл жүйе жердегі зерттеулерде кеңінен қолданылып, газ және қоректік заттар алмасуын қамтамасыз етеді. Ұшу экспериментінің мақсаты – биореактордың нақты микрогравитация жағдайындағы жұмысын көрсету. Сондықтан, негізгі мақсат – микрогравитацияда биореактордың сұйықтық динамикалық қасиеттерін бағалау болды. Бұл миссияға әлемдік атақты Кони-Айленд полярлық аюлар клубының мүшелік белгісі қоса тіркелді.
Secondary objectives of the mission were to fulfill the requirements of the Physiological and Anatomical Rodent Experiment / National Institutes of Health Rodents (PARE/NIH R); Bioreactor Demonstration System (BDS), Commercial Protein Crystal Growth (CPCG); Space Tissue Loss/National Institutes of Health Cells (STL/NIH C); Biological Research in Canisters (BRIC); Shuttle Amateur Radio Experiment II (SAREX II), Visual Function Tester 4 (VFT 4); Hand Held, Earth Oriented, Real Time, Cooperative, User Friendly, Location Targeting and Environmental System (HERCULES); Microcapsules in Space B (MIS B); Windows Experiment (WINDEX); Radiation Monitoring Equipment III (RME III); and the Military Applications of Ship Tracks (MAST). The Bioreactor Demonstration System was designed to use ground based and space bioreactor systems to grow individual cells into organized tissue that is morphologically and functionally similar to the original tissue or organ. The BDS was composed of a device developed at the Johnson Space Center that used a rotating cylinder to suspend cells and tissues in a growth medium, simulating some aspects of microgravity. The system, which was already used extensively in ground based research, also provided for gas and nutrient exchange. The purpose of the flight experiment was to demonstrate the performance of the bioreactor in actual microgravity. As such, the primary goal was to assess the fluid dynamic characteristics of the bioreactor in microgravity. A club membership patch from the world famous Coney Island Polar Bear Club was carried on this mission.
Құтқару
Кеннеди ғарыш орталығына қону мүмкіндігі 1995 жылдың 21 шілдесінде сағат 7:54 және 9:31-де шатлдың қону алаңының үстіндегі жер тұманның қалыңдауына байланысты күшін жойды. Ұшу директоры Рич Джексон нашар көріну Discovery-дің екі рет қатарынан қону мүмкіндігін болдырмағаннан кейін бес STS 70 астронавтына тағы бір күн әуеде қалуға бұйрық берді. Discovery экипажына олардың қонуы күніне сағат 7:10-да (Орталық уақыт бойынша) тоқтатылғаны туралы хабарланды. Бұл туралы астронавт Стив Освальд, қону жолағының үстіндегі Shuttle оқу ұшағымен ауа райын зерделеу кезінде, өзінің бақылау орнынан үш мильге созылған ұшу-қону жолағын көре алмайтынын хабарлады. STS 70 1995 жылдың 22 шілдесінде сағат 8:02-де 33-ші ұшу-қону жолағына Кеннеди ғарыш орталығына қонды. Алдыңғы тіреу доңғалағы сағат 8:02:11 EDT-де жерге тиді (миссияның өткен уақыты 8 күн 22 сағат 20 минут 16 секунд), доңғалақтар тоқтатылды сағат 8:02:57-де (МӨУ 8 күн 22 сағат 21 минут 2 секунд). Алдыңғы KSC қону мүмкіндігі сағат 6:26-да EDT-де KSC-дегі ауа райының жақсаруына қарамастан, тоқтатылды.
Landing opportunities at the Kennedy Space Center at 7:54 am EDT and 9:31 am July 21, 1995, were waved off due to a buildup of ground fog over the Shuttle Landing Facility. Flight Director Rich Jackson directed the five STS 70 astronauts to remain aloft for another day after poor visibility prevented Discovery's homecoming on the two consecutive landing opportunities. Discovery's astronauts were informed that their landing had been waved off for the day at 7:10am CDT after astronaut Steve Oswald, flying weather reconnaissance in a Shuttle Training Aircraft over the landing strip, reported that he could not see the three mile long runway from his vantage point. STS 70 landed at the Kennedy Space Center on July 22, 1995, at 8:02 a. m. EDT on Runway 33. Nose gear touchdown occurred at 8:02:11 am EDT (Mission Elapsed Time of 8 days 22 hours 20 minutes and 16 seconds) with wheels stop at 8:02:57 am (MET of 8 d 22 h 21 min 2 s). An earlier KSC landing opportunity at 6:26 am EDT was waved off due to marginal yet improving weather conditions at KSC.