Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1983 жылы американдық экипажбен ғарышқа ұшу және Space Shuttle Challenger ғарыш кемесінің алғашқы рейсі.
1983 American crewed spaceflight and maiden flight of Space Shuttle Challenger
STS-6 – NASA ғарыш бағдарламасының алтыншы миссиясы және Space Shuttle Challenger ғарыш кемесінің тұңғыш рейсі болды. 1983 жылдың 4 сәуірінде Кеннеди ғарыш орталығынан ұшырылған миссия орбитаға алғашқы «Трекер және деректер реле» спутнигі – TDRS-1 спутнигін шығарды. 1983 жылдың 9 сәуірінде Эдвардс әуе күштері базасына сәтті қонды. STS-6 миссиясы ғарышта жұмыс істеу (Extravehicular activity) жүргізілген алғашқы ғарыш сапары болды, сол себепті Extravehicular Mobility Unit (EMU) құрылғысы алғаш рет қолданылды.
STS 6 was the sixth NASA Space Shuttle mission and the maiden flight of the Launched from Kennedy Space Center on April 4, 1983, the mission deployed the first Tracking and Data Relay Satellite, TDRS 1, into orbit, before landing at Edwards Air Force Base on April 9, 1983. STS 6 was the first Space Shuttle mission during which a Extravehicular activity was conducted, and hence was the first in which the Extravehicular Mobility Unit (EMU) was used.
Экипаж
STS-6 – 2011 жылғы 8 шілдеде ұшырылған соңғы STS-135 миссиясына дейін төрт адамнан тұратын экипажбен соңғы шаттл миссиясы болды. Командир Пол Вайц бұрын Skylab-тың алғашқы экипаждық миссиясында (Skylab 2) пилот ретінде қызмет еткен, ол 1973 жылдың мамыр-маусым айларында Skylab-та шамамен бір ай өмір сүрді және жұмыс істеді. Skylab-тан кейін Вайц бас астронавт Джон Янг басқаратын Астронавт кеңсесінің бастығының орынбасары болды. Бобко бастапқыда Әуе күштерінің «Мanned Orbiting Laboratory» (MOL) бағдарламасы үшін астронавт болған, бірақ кейіннен 1969 жылы MOL бағдарламасы тоқтатылғаннан кейін NASA-ға қосылды. STS-6-ға дейін ол «Skylab Medical Experiment Altitude Test» (SMEAT) сынағына қатысып, «Apollo Soyuz Test Project» (ASTP) жобасының қолдау экипажының мүшесі болып жұмыс істеді. Питерсон да MOL бағдарламасынан ауыстырылған, және «Apollo 16» миссиясының қолдау экипажының мүшесі болды. Масгрейв 1967 жылы NASA-ға екінші ғалым-астронавт тобының құрамында қосылды және бірінші Skylab миссиясының резервтік ғылыми пилоты болды. Ол сондай-ақ STS-6 миссиясында Питерсонмен бірге қолданған жабдықтың дизайнына қатысты.
STS 6 was the last shuttle mission with a four person crew until STS 135, the final shuttle mission, which launched on July 8, 2011. Commander Paul Weitz had previously served as Pilot on the first Skylab crewed mission (Skylab 2), where he lived and worked in Skylab for nearly a month from May to June 1973. After Skylab, Weitz became the Deputy Chief of the Astronaut Office under Chief Astronaut John Young. Bobko originally became an astronaut for the Air Force's Manned Orbiting Laboratory (MOL) program but later joined NASA in 1969 after the MOL program's cancellation. Prior to STS 6 he participated in the Skylab Medical Experiment Altitude Test (SMEAT) and worked as a member of the support crew for the Apollo Soyuz Test Project (ASTP). Peterson was also a transfer from the MOL program, and was a member of the support crew for Apollo 16. Musgrave joined NASA in 1967 as part of the second scientist astronaut group, and was the backup Science Pilot for the first Skylab mission. He also participated in the design of the equipment that he and Peterson used during their EVA on the STS 6 mission.
Экипаждың отыру орындары
Орынды атқару-қону орындары 1–4 Ұшу палубасында. Орынды 5–7 Ортаңғы палубада. S1 Вейц Вейц S2 Бобко Бобко S3 Масгрейв Масгрейв S4 Петерсон Петерсон
Seat Launch Landing Seats 1–4 are on the Flight Deck. Seats 5–7 are on the Middeck. S1 Weitz Weitz S2 Bobko Bobko S3 Musgrave Musgrave S4 Peterson Peterson
Миссияның тарихы
Жаңа орбиталық аппарат 1982 жылдың қараша айында LC 39A-ға шығарылды. 1982 жылдың 18 желтоқсанында Challenger-ге негізгі қозғалтқыштардың жұмысын тексеру үшін PFRF (ұшуға дейінгі дайындық сынағы) жүргізілді. PFRF 16 секундқа созылды. Қозғалтқыштың жұмысы жалпы алғанда қанағаттанарлық болғанмен, телеметриялық деректер қозғалтқыш бөлімінде сұйық сутектің айтарлықтай ағып жатқанын көрсетті. Алайда, ағызудың орнын нақты анықтау мүмкін болмады, сондықтан бағдарлама басшылары қосымша телеметриялық зондтармен екінші PFRF жүргізуге шешім қабылдады. 1982 жылдың 18 желтоқсанындағы сынақ кезінде қайта айналымға шығарылған газдар мен дірілдің қозғалтқыш бөліміне енгені белгілі болды және бұл ағып кетудің ықтимал себебі деп есептелді. Сондықтан 1983 жылдың қаңтар айының соңында жоспарланған ұшыру кейінге шегерілді. 1983 жылдың 25 қаңтарында екінші PFRF 23 секундқа созылды және одан да көп сутек ағызылды. Ақырында, №1 қозғалтқыштағы төмен қысымды құбырлардың жарықтары анықталды. Қосалқы қозғалтқыш та ағып жатқаны анықталды. Үшінші қозғалтқышты Rocketdyne компаниясынан тапсырыс беруге тура келді, және жан-жақты сынақтан өткеннен кейін, ол қалыпты жұмыс жағдайында екені белгілі болды. №2 және №3 қозғалтқыштарда да ағызулар анықталды, олар жөндеу үшін орбиталық аппараттан алынып шығарылды. Наурыздың ортасына қарай қозғалтқыш проблемалары толыққанды шешілді. 1983 жылдың 28 ақпанында қозғалтқыштар жөндеуден өтіп жатқанда, қатты дауыл миссияның негізгі жүгі – бірінші «Трекинг және деректерді релелеу спутнигі А» (TDRS 1) ұшыру алаңындағы айналмалы қызметтік құрылымдағы пайдалы жүк ауыстыру бөлімінде ластануға ұшырады. Осының салдарынан спутникті қайтадан тексеру орталығына қайтаруға және тазалап, қайтадан тексеруге тура келді. Пайдалы жүк ауыстыру бөлімі мен жүк бөлімі де тазаланды. Осы оқиғалардың салдарынан ұшыру 1983 жылдың 26 наурызынан 1983 жылдың сәуір айының басына дейін кейінге жылдырылды.
The new orbiter was rolled out to LC 39A in November 1982. On December 18, 1982, Challenger was given a PFRF (Pre Flight Readiness Firing) to verify the operation of the main engines. The PFRF lasted for 16seconds. Although engine operation was generally satisfactory, telemetry data indicated significant leakage of liquid hydrogen in the thrust section. However, it was not possible to determine the location of the leak with certainty, so program directors decided on a second PFRF with added telemetry probes. It was known that during the test run on December 18, 1982, that recirculated exhaust gases and vibration leaked into the thrust section and this was considered a potential cause of the leak. Therefore, the original planned launch in late January 1983 had to be postponed. On January 25, 1983, a second PFRF was conducted which lasted 23 seconds and exhibited more hydrogen leaks. Eventually, it was found that low pressure ducting in the No. 1 engine was cracked. The engine was replaced by a spare, which was found to also have leaks. A third engine had to be ordered from Rocketdyne, and after thorough testing, turned out to be in proper operating condition. The No. 2 and No. 3 engines turned out to have leaks as well, and were taken out of the orbiter for repairs. By mid March, the engine problems had been completely resolved. While the engine repairs were underway on February 28, 1983, a severe storm caused contamination of the mission's primary cargo, the first Tracking and Data Relay Satellite A (TDRS 1), while it was in the Payload Changeout Room on the Rotating Service Structure at the launch pad. Consequently, the satellite had to be taken back to its checkout facility, where it was cleaned and rechecked. The Payload Changeout Room and the payload bay also had to be cleaned. All of these events pushed the launch back from March 26, 1983, to early April 1983.
Миссияның белгісі
Миссия таңбасының жоғарғы көк бөлігіндегі алты ақ жұлдыз және оның алтыбұрышты пішіні, ғарыш көлік жүйесінің миссия тізбегіндегі ұшудың нөмірін білдіреді.
The six white stars in the upper blue field of the mission patch, and its hexagonal shape, indicate the flight's numerical designation in the Space Transportation System's mission sequence.