Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Паулдинг класының эсминшісі USS Paulding (DD 22) – АҚШ Әскери-теңіз күштеріндегі жетекші кеме болды. Ол контр-адмирал Хирам А. Паулингтің (1797–1878) құрметіне аталған. 1910 жылдан 1919 жылға дейін қызмет етті және Бірінші дүниежүзілік соғыста қатысты. Әскери-теңіз күштеріндегі қызметінен кейін Паулдинг 1924 жылдан 1930 жылға дейін АҚШ Жағалау күзетінде USCGC Paulding (CG 17) болып қызмет етті.
Paulding class destroyer
USS Paulding (DD 22) was the lead ship of s in the United States Navy. She was named for Rear Admiral Hiram A. Paulding (1797 1878). She was in commission from 1910 to 1919 and saw service in World War I. After her Navy service, Paulding served in the United States Coast Guard as USCGC Paulding (CG 17) from 1924 to 1930.
Құрылыс және іске қосу
Паулдинг 1909 жылғы 24 шілдеде Мэн штатының Бат қаласындағы «Bath Iron Works Corporation» компаниясымен салынды. Ол 1910 жылғы 12 сәуірде Miss Emma Paulding-тің демеушілігімен суға түсірілді және 1910 жылғы 29 қыркүйекте лейтенант-коммандер Йейтс Стирлинг кішінің басқаруымен комиссияға қабылданды. Ол жанармай майымен ғана жұмыс істейтін алғашқы американдық эсминеці болды.
Paulding was laid down by the Bath Iron Works Corporation at Bath, Maine, on 24 July 1909. She was launched on 12 April 1910, sponsored by Miss Emma Paulding, and commissioned on 29 September 1910, Lieutenant Commander Yates Stirling Jr. in command. She was the first American destroyer solely fueled by fuel oil.
АҚШ Әскери-теңіз флоты
Атлантикалық торпедалық флотына бекітілген "Паулинг" кемесі, АҚШ-тың Шығыс жағалауында негізгі қызметін атқарды, 1917 жылдың 6 сәуірінде АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа кіргенге дейін. 1917 жылдың сәуір айында ол Жаңа Англия жағалауында күзеттік қызмет атқарды, ал 1917 жылдың мамырында алысқа қатынауға дайындалды. 1917 жылдың 21 мамырында ол Ұлыбританияға бағыт алып, Куинстаунға (Ирландия) жетті, конвойлерді сүйемелдеу және оларды Германияның императорлық теңіз күштерінің U-су асты кемелерінен қорғау үшін. Ол соғыс аяқталғанға дейін осы міндетті атқарды. 1918 жылдың 24 ақпанында "Паулинг" кемесі Ирландияның оңтүстік жағалауында Атлант мұхитында, Куинстаунға бет алған "Дэвис" және "Трипп" эсминецтерімен бірге барлау желісінде жүріп бара жатқанда, Ұлыбритания Корольдік теңіз күштерінің су асты кемесінің перископын байқады. L2-ні неміс су асты кемесі деп қателесіп, ол перископқа толық жылдамдықпен беттеп, атыс ашты. L2 эсминецтерді көріп, олардың перископын көрмегенін болжағандықтан, 90 фут (27 м) тереңдікке батып кетті, бірақ "Паулинг" атыс ашқанда, ол 200 фут (61 м) тереңдікке түсті. "Паулинг" екі тереңдік зарядын тастады, біріншісі L2-ні қатты сілкіндірді және оның суға түсу қанаттарын жоғары қарай бекітті. Бұл L2-нің күшті еңіс алуына себеп болды, ал оның корпусы 91 метр тереңдікте теңіз түбіне соқты. Тағы төрт тереңдік зарясы жарылып, су асты кемесін қайтадан сілкіндірді. L2 командирі 5 және 6 баллондарды жаруға бұйрық берді, ал L2 мұртымен су бетіне шықты. "Дэвис" L2-ге жақын жерге тереңдік зарядын тастады, содан кейін үш эсминец те оған шамамен 150 метр қашықтықтан атыс ашты. Бір оқ L2-нің қысымды корпусына, басқару мұнарасының артына тиді. L2 экипажының бір бөлігі басқару мұнарасынан шығып, қолдарын және ақ туын көтеріп, түтін гранатасын атып жіберді. Эсминецтер дереу атысты тоқтатты. L2 ауыр зақым алмады, сондықтан "Дэвис" оны Берехавенге (Ирландия) сүйемелдеді. Ұлыбританиялық су асты кемелерінің қолбасшысы капитан Мартин Данбар Насмит L2 және эсминецтерді достық атыс оқиғасы туралы баяндамасында мақтады. Корольдік теңіз күштерінің Бас қолбасшысы адмирал Льюис Бейли, Насмит баяндамасын бекітіп, "Егер L2 өте шеберлікпен және салмақты басқарылмаған болса, ол жоғалып кетер еді. АҚШ эсминецтері шабуылдағы ептілігі үшін және су асты кемесінің британдық екенін тез анықтағандары үшін үлкен мақтауға лайық".
Assigned to the Atlantic Torpedo Fleet, Paulding operated primarily off the United States East Coast until after the United States entered World War I on 6 April 1917. During April 1917, she patrolled off the New England coast and in May 1917 she prepared for distant service. On 21 May 1917, she got underway for the United Kingdom, arriving at Queenstown, Ireland, to escort convoys and protect them from Imperial German Navy U boats. She served on that duty through the end of the war. On 24 February 1918, Paulding was proceeding in a scouting line with the destroyers Davis and Trippe in the Atlantic Ocean off the south coast of Ireland bound for Queenstown when she sighted the British Royal Navy submarine ′s periscope. Mistaking L2 for a German U boat, she headed for the periscope at flank speed and opened gunfire. L2 had sighted the destroyers and, assuming that the destroyers had not seen her periscope, submerged to 90 feet (27 m), but upon hearing Paulding open fire, she dove to 200 feet (61 m). Paulding dropped two depth charges, the first of which shook L2 severely and jammed her diving planes in a hard upward position. This caused L2 to take on a tremendous inclination, and her stern struck the seabed at a depth of 300 feet (91 m). Four more depth charges exploded, again shaking the submarine. L2′s commanding officer gave the order to blow the number 5 and 6 ballast tanks, and L2 surfaced bow first. Davis dropped a depth charge near her, and then all three destroyers opened gunfire on her from a range of about One round struck L2′s pressure hull just abaft her conning tower. Some of L2'''s crew emerged from her conning tower, waved their hands and a White Ensign, and fired a smoke grenade. The destroyers ceased fire immediately. L 2 did not sustain serious damage, and Davis escorted her to Berehaven, Ireland. The force commander of British submarines, Captain Martin Dunbar Nasmith, commended L2 and the destroyers for the action in his report on the friendly fire incident. Admiral Lewis Bayly, the Royal Navy′s Commander in Chief, Coast of Ireland, in his endorsement of Nasmith′s report, wrote, "Had L 2'' not been very skillfully and coolly handled, she would have been lost. The U. S. destroyers deserve great credit for their smartness in attack, and for their quickness in recognizing the submarine as British."