Канаданың ірі француз тілді таблоид газеті

Кіріспе

Le Journal de Montréal – Монреаль қаласында, Квебек провинциясында шығатын күнделікті француз тіліндегі таблоид газеті. Бұл Квебек провинциясындағы ең көп таралған газет және Солтүстік Америкадағы ең ірі француз тіліндегі күнделікті газет. 1964 жылы Пьер Пеладо құрған бұл газет Quebecor Media компаниясына тиесілі және TVA телеарнасының флагманы CFTM DT-нің серіктес басылымы болып табылады. Сонымен қатар, бұл Канаданың ең ірі таблоид газеті. Бас кеңсесі Монреаль қаласындағы 4545 Frontenac көшесінде орналасқан. Le Journal de Montréal негізінен жергілікті және провинциялық жаңалықтарды, сондай-ақ спорт, өнер және сот жаңалықтарын жабады. Газет сенсациялық жаңалықтарымен және белгілі қоғам қайраткерлерінен құралған авторлар тобымен танымал. 2013 жылдан бері газетте Квебек саясаты, бизнесі, қылмысы және ұлттық қауіпсіздігі туралы маңызды жаңалықтарды жариялаған тергеу бөлімі жұмыс істейді. La Presse және The Gazette газеттері жексенбілік басылымдарын тоқтатқандықтан, Le Journal de Montréal Монреальда жексенбі күні шығатын жалғыз газет (La Presse + іске қосылғаннан бері La Presse электронды нұсқасын жексенбі күні шығаруда). Газеттің табысы, «le Québec profond» руханиатты сезіну қабілетімен байланысты: қорғанышпен ұлтшылдық, артық мақтан мен саяси элиталарға күдіспен қарау.

Тарих

Монреальдегі басқарылатын ең ірі күнделікті газет – «La Presse» газетіндегі еңбек дауының арқасында кәсіпкер Пьер Пеладо жаңа таблоид газетін іске қосты. Алғашқы саны 1964 жылдың 15 маусымында газет сату орындарында пайда болды. Пеладоның газеті бірнеше жыл бойы дамығанмен, алғашқы саны бір демалыс күні ішінде дайындалды. Жылдар өте келе газет маңызды нарықта айтарлықтай үлес алып, Флорида штатына көптеген даналарын жіберді. Флорида – қарлы құстарға танымал Квебек тұрғындарының сүйікті орны. Газетінің кеңеюіне байланысты, бұрын қарсыластарының газеттерінде жұмыс істеген бірнеше белгілі журналистер шақырылды, олардың ішінде Жак Бошамп пен Андре Руфьянж болды. Бірақ осы таблоидтың маңызды журналистерінің бірі – 1956 жылы Квебекке келген француз иммигранты Жерар Селье болды. «Le Journal de Montréal» газетін іске қосарда Пьер Пеладо таблоидтың тағдырын жүзеге асыру үшін Сельеге сене білді. 1964 жылы директор болып тағайындалған Селье 1985 жылға дейін қызмет етті, соңынан ақпарат және өндіріс директоры болды. 21 жыл бойы ол газеттің табысына үлкен үлес қосты және көп жағынан Квебекор империясының алдыңғы қатарлы тұлғаларының бірі болды. Ол 1997 жылы қатерлі ісіктен қайтыс болды. «Courrier du cœur» бағанын Квебек өнеріндегі белгілі тұлға Режан Десрамо жүргізді. Десрамоның қайтысынан кейін, Соланж Харви 25 жыл бойы «Le courrier de Solange» деген атаумен осы бағанды жалғастырды. Ол 1976 жылы Жак Бошамптың шақыруымен жұмысқа орналасты. «Le Journal de Montréal» 2000 жылдардың басына дейін спорт және жаңалықтарға бағытталған газет ретінде танымал болды. Ұлыбритания таблоидтарынан шабыттанған газет, бірте-бірте тергеу және жасырын баяндамаларға маманданды. Жаңалықтарға бөлінген орын айтарлықтай азайды және пікірлер беттері пайда болды. «Le Journal de Montréal» өзінің негізгі бәсекелестеріне қарағанда халыққа жақын тонға ие. Сондай-ақ, ол тергеу журналистикасымен ерекшеленеді. 2003 жылы газеттің журналистерінің бірі Брижит Макканн тоғыз ай бойы Раэлиандардың қатарына кіріп, бірнеше баяндама жариялады және ақырында кітап шығарды. «Адамзаттың періштелері» мотоклубына қатысты бірқатар тергеулерден кейін, журналист Мишель Оугер осы мотоклубтың заңсыз мүшелері тарапынан жасалған қастандыққа ұшырады. 2005 жылдың қыркүйегінде газеттің дизайны жаңарып, көрінісі заманауи болды. Бұл өзгеріс бірнеше жаңа колонкашыларды шақырумен бірге жүрді, олардың ішінде журналист және тележүргізуші Ришар Мартино, Квебек үкіметінің бұрынғы министрлері Ив Сегуин және Жозеф Факал, бұрынғы федералды үкімет министрі Шила Коппс, бұрынғы хоккейші Гай Лафлер және бұрынғы хакер Mafiaboy болды. 2009 жылдың 24 қаңтарында Квебекор Медиа өзінің 243 кәсіподақ мүшесін, Ұлттық кәсіподақтар конфедерациясының мүшелерін жұмыстан шығарды. Даудың негізгі себебі – топтағы БАҚ құралдары арасындағы интеграцияның күшеюі, жарнама және есеп бөлімдеріндегі жұмыс орындарының қысқартылуы және жұмыс аптасының ұзартылуы болды. Конфликт басталғаннан үш күн өткен соң, зардап шеккен қызметкерлер ереуілге шығуға келісті. Жұмысшылар өздерінің «Rue Frontenac» атты газетін шығарды, ол апта сайын қағаз түрінде және көбінесе онлайн режимінде жарияланды. «Le Journal de Montréal» ереуілшілерді, менеджерлерді және сымдық агенттіктерді пайдалана отырып, жариялауды жалғастырды. 25 айлық ереуілден кейін, кәсіподақ мүшелерінің 64% төреші ұсынған келісімге келісті.

Taking advantage of a labor dispute in La Presse, the leading daily newspaper in Montreal at the time, businessman Pierre Péladeau launched a new tabloid newspaper. The first issue was launched on newsstands June 15, 1964. Although Péladeau's newspaper would evolve for several years, the first edition was compiled in a single weekend. Over the years, the newspaper gained a substantial share of increasingly important market, sending a significant number of copies to the American state of Florida—Florida is a popular destination for snowbird Quebecers. In the wake of its expansion, the paper enlisted the services of several renowned journalists who previously had worked for competitors, including Jacques Beauchamp and André Rufiange. But one of the key journalists of this tabloid was Gérard Cellier, a French immigrant who landed in Quebec in 1956. When launching the Le Journal de Montréal, Pierre Peladeau could rely on Cellier's services to carry out the destiny of the tabloid. Appointed Director in 1964, Cellier remained in office until 1985, eventually becoming director of information and production. For 21 years he was largely responsible for the success of this newspaper, and in many respects, was one of the spearheads of the Quebecor empire. He died of cancer in 1997. The Courrier du cœur was maintained by the Réjeanne Desrameaux, a prominent personality in the arts in Quebec. Then, following the death of Desrameaux, Solange Harvey took over the column, known as 'Le courrier de Solange' for 25 years. She was hired by Jacques Beauchamp in 1976. Le Journal de Montréal earned a reputation as a sports and news item oriented newspaper until the early 2000s. Inspired by the tabloids of Britain, it has gradually specialized in investigating reports and infiltrations. The space allocated to news items has decreased significantly and opinion pages have appeared. Le Journal de Montréal has a more populist tone than that of its main competitors. It is also distinguished by its investigative journalism. In 2003, one of its journalists, Brigitte McCann, infiltrated the Raëlians, over the course of nine months, before publishing a series of reports and eventually a book. Following a series of investigations into the Hells Angels motorcycle gang, reporter Michel Auger became the victim of an attempted assassination by individuals associated with the outlaw motorcycle gang. In September 2005, the newspaper underwent a major graphical overhaul to make it appear more modern. This change was accompanied by the addition of several new columnists, including journalist and television host Richard Martineau, former Quebec government ministers Yves Séguin and Joseph Facal, former federal government Minister Sheila Copps, former hockey player Guy Lafleur and the ex hacker Mafiaboy. On January 24, 2009, Quebecor Media locked out 243 of its unionized staff, who are members of the Confédération des Syndicats Nationaux. At the heart of the dispute, was the increased convergence between media outlets in the group, job cuts in the classified advertising and accounting departments, and the lengthening of the workweek. Three days after the conflict began, a strike mandate was passed by the affected employees. The locked out workers published their own, competing newspaper, called Rue Frontenac, which was published on paper weekly and more often online. Le Journal de Montréal continued to publish with the use of strikebreakers, managers, and wire services. After 25 months on strike, 64% of unionized employees agreed to a settlement proposal submitted by an arbitrator to the case.