Қоршаған ортаны қаржыландыру: Экологиялық саясат пен инвестициялардың әсерін жақсарту, климат өзгерісімен күресу, тұрақтылықты арттыру жолдары. Dow Jones индексі туралы да біліңіз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Қаржы саласындағы экологиялық саясат
Field of finance focused on environmental policy
Экологиялық қаржы – инвестициялық стратегиялардың экологиялық әсерін жақсарту үшін нарыққа негізделген экологиялық саясат құралдарын қолданатын қаржы саласының бір бөлімі. Экологиялық қаржының басты мақсаты – баға белгілеу және сауда жүйелері арқылы климаттың өзгеруінің теріс әсерін азайту. Экологиялық қаржы саласы әлемдік деңгейдегі үкіметтік органдардың экономикалық дағдарыстарды тиімсіз басқаруына жауап ретінде пайда болды. Экологиялық қаржы бизнестің ресурстарын қайта бөліп, инвестициялардың тұрақтылығын арттыруға, сонымен қатар пайда табу деңгейін сақтауға бағытталған. 1999 жылы Dow Jones тұрақтылық индексі акциялардың экологиялық және әлеуметтік әсерін бағалау үшін енгізілді, бұл акционерлерге тұрақты инвестиция жасауға мүмкіндік берді. Индекс компанияларды көбірек акционерлерді тарту үшін экологиялық жағдайын жақсартуға ынталандырады. Кейін, 2000 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымы Мыңжылдық даму мақсаттары схемасын ұсынды, ол ірі көпұлтты компаниялар мен елдердің қаржылық инвестициялардың экологиялық әсерін жақсарту үшін тұрақты негіздемелерді қолдауға бағытталған. Бұл негізде 2015 жылы БҰҰ Тұрақты даму мақсаттары схемасы әзірленді, оның мақсаты дамушы елдерде экологиялық жауапкершілікпен инвестициялауды арттыру болды. Инвестициялар негізгі білім беру, гендерлік теңдік, аналар денсаулығы және тамақтану сияқты салаларды жақсартуға бағытталды, ал жалпы мақсат – дамушы экономикалардың экологиялық іздерін азайту үшін тиімді ұлттық қарым-қатынастар құру еді. Осы схемаларды іске асыру корпоративтік экологиялық тұрақтылыққа қатысуды және есеп беруді арттырды, нәтижесінде 230-дан астам ірі әлемдік компаниялар өздерінің тұрақтылық көрсеткіштері туралы Біріккен Ұлттар Ұйымына есеп берді. Соңғы кезде ЮНЕП ЭЫДҰ елдеріне инвестициялық стратегияларды Париж келісімінің мақсаттарымен үйлестіруді ұсынды. Оның мақсаты – 2050 жылға қарай көміртегі шығарындыларын 1980 жылғы деңгейге қарағанда 80%-ға азайту. Заң осы мақсатқа жету үшін әрбір бес жыл сайын көміртегі бюджетін жоспарлау схемаларын, мысалы, эмиссияны саудалау несиелерін қарап, тиісті саясатты қайта бағалауды және түзетуді жүзеге асырады. 2050 жылға арналған мақсатқа жету құны шамамен ЖІӨ-нің 1,5%-ын құрайды деп есептеледі, бірақ көміртегі шығарындыларын азайтудың және жаңартылатын энергия саласына инвестициялардың артуының оң әсері бұл шығындарды өтеуге мүмкіндік береді. Заңды іске асырумен байланысты қосымша шығын – жылдық тұрмыстық энергия шығындарының 100 фунт стерлингке өсуі, бірақ бұл бағаның өсуі энергия тиімділігінің жақсаруымен теңестіріледі, бұл отын шығындарын азайтады. Токионың қалалық аймақтарында 2010 жылы енгізілген шығарындыны шектеу және сауда схемасы отын мен электр энергиясына қатты тәуелді кәсіпорындар үшін міндетті болды, олар аймақтағы жалпы көміртегі шығарындыларының 20%-ын құрады. Схема 2019 жылдың соңына дейін шығарындыларды 17%-ға азайтуды мақсат етті. 2011 жылы Австралия үкіметі Таза энергия заңын қабылдады. Заң ірі компанияларға көміртегі шығарындылары үшін салық салу арқылы жылыжай газдарының шығарындыларын азайтуға бағытталған. Таза энергия заңы 2014 жылы шығарындыны саудалау схемасына көшуді жеңілдетті. Схема сонымен қатар Австралия үкіметінің Киото протоколы мен Климаттың өзгеруі туралы конвенцияға қатысты міндеттемелерін орындауға бағытталған. Бұдан басқа, заң көміртегі шығарындыларын экономикалық өсуді ынталандыратын жолмен, нарықтағы бәсекелестікті күшейту және жаңартылатын энергия көздеріне инвестиция салу арқылы азайтуға бағытталған. Корея Республикасының 2015 жылғы эмиссияны саудалау схемасы 2030 жылға қарай көміртегі шығарындыларын 37%-ға азайтуды мақсат етеді. Ол ең ірі көміртегі шығаратын компанияларға көміртегі шығарындыларының квотасын бөлу арқылы осы мақсатқа жетуге тырысады, бұл схеманың үш жеке кезеңінде қайта құруға мүмкіндік береді. 2017 жылы Ирландия үкіметі климаттың өзгеруіне қарсы күресуді мақсат ететін Ұлттық жеңілдету жоспарын қабылдады. Жоспар энергия өндіру, ауыл шаруашылығы және көлік салаларындағы инвестициялық стратегиялар мен құрылымдарды қайта қарау арқылы шығарынды деңгейін төмендетуді көздейді. Жоспарға қысқа және ұзақ мерзімді климаттың өзгеруіне қарсы күресуге арналған 106 жеке нұсқаулық кіреді. 2020 жылдың соңында аяқталған Еуропалық Одақтың эмиссияны саудалау схемасы – көміртегі бағасын белгілеудің ең ұзаққа созылған бірыңғай әлемдік схемасы, ол үш бес жылдық кезеңде жақсартылды. Қазіргі жақсартулар орталықтандырылған эмиссиялық несие сауда жүйесін, несиелерді аукционмен сатуды, жасыл үй газдарының кең ауқымын қамтуды және ұлттық шектеулердің орнына Еуропалық деңгейдегі несие шегін енгізуді қамтиды.
Environmental finance is a field within finance that employs market based environmental policy instruments to improve the ecological impact of investment strategies. The primary objective of environmental finance is to regress the negative impacts of climate change through pricing and trading schemes. The field of environmental finance was established in response to the poor management of economic crises by government bodies globally. Environmental finance aims to reallocate a businesses resources to improve the sustainability of investments whilst also retaining profit margins. In 1999, the Dow Jones Sustainability Index was introduced to evaluate the ecological and social impact of stocks so shareholders could invest more sustainably. The index acts as an incentive for firms to improve their environmental footprint to attract more shareholders. Later in 2000, the United Nations introduced the Millennium Development Goal scheme which sought to promote a sustainable framework for large multinational corporations and countries to follow to improve the environmental impact of financial investments. This framework facilitated the development of the United Nations Sustainable Development Goal scheme in 2015, which aimed to increase funding environmentally responsible investments in developing nations. Funding was targeted to improve areas such as primary education, gender equality, maternal health, and nutrition, with the overall goal of creating beneficial national relationships to decrease the ecological footprint of developing economies. Implementation of these frameworks has promoted greater participation and accountability of corporate environmental sustainability, with over 230 of the largest global firms reporting their sustainability metrics to the United Nations. Most recently, the UNEP has recommended OECD nations to align investment strategies alongside the objectives of the Paris Agreement, to improve long term investments with significant ecological effects. Specifically, by 2050 it seeks to reduce carbon emissions by 80% compared to levels in 1980. The Act seeks to achieve this goal by reviewing carbon budgeting schemes such emission trading credits, every 5 years to continually reassess and recalibrate relevant policies. The cost of reaching the 2050 goal has been estimated at approximately 1.5% of GDP, although the positive environmental impact of reducing carbon footprint and increased in investment into the renewable energy sector will offset this cost. A further implicated cost in the pursuit of the Act is a predicted £100 increase in annual household energy costs, however this price increase is set to be outweighed by an improved energy efficiency which will decrease fuel costs. The 2010 cap and trade scheme introduced in the metropolitan regions of Tokyo was mandatory for businesses heavily dependent on fuel and electricity, who accounted for almost 20% of total carbon emissions in the area. The scheme aimed to reduce emissions by 17% by the end of 2019. In 2011 the Clean Energy Act was enacted by the Australian Government. The act introduced the Carbon Tax which aimed to reduce greenhouse gas emission by charging large firms for their carbon tonnage. The Clean Energy Act facilitated the transition to an emissions trading scheme in 2014. The scheme also aims to fulfill the Australian Government's obligations in respect to the Kyoto Protocol and the Climate Change Convention. Additionally, the Act seeks to reduce emissions in a manner that will foster economic growth through increased market competition and investment into renewable energy sources. The Republic of Korea's 2015 emission trading scheme aims to reduce carbon emissions by 37% by 2030. It strives to achieve this through allocating a quota of carbon emission to the largest carbon emitting businesses, resetting at the beginning of the schemes 3 separate phases. In 2017 the National Mitigation Plan was passed by the Irish Government which aimed to regress climate change by decreasing emission levels through revised investment strategies and frameworks for power generation, agriculture, and transport The plan involves 106 separate guidelines for short and long term climate change mitigation. The European Union Emission Trading Scheme concluding at the end of 2020 is the longest single global carbon pricing scheme, which has been improved over its three 5 year phases. Current improvements include a centralised emission credit trading system, auctioning of credits, addressing a broader range of green house gasses and the introduction of a European wide credit cap instead of national caps.
Стратегиялар
Климаттың өзгеруіне қатысты қоғамның артуы, яғни, табиғи отындардан жаңартылатын энергияға көшу, мемлекеттік органдар мен компанияларды экологиялық зиянды болдырмау үшін инвестициялық стратегияларын қайта қарастыруға мәжбүр етті. Табиғи отындардан бас тарту балама энергия көздеріне деген сұранысты арттырады, бұл инвестициялық стратегияны жаңартуды қажет етеді. Бұл болашақ ортаны шамамен бағалауға мүмкіндік береді, бірақ зиянды бизнес тенденцияларының салдары сызықты емес көзқараспен бақылануы керек. Дамып келе жатқан елдерге тікелей шетелдік инвестициялар тиімді және тұрақты энергия көздерін ұсынуда. Климаттың өзгеруін жеңілдету үшін атмосферадан көмірқышқыл газын алып тастау, көмірқышқыл газын сіңіру үшін ағаштардың тығыздығын арттыру арқылы ұсынылды. Басқа әдістер әлі зерттеу және дамыту сатысындағы жаңа технологияларды қамтиды. Экологиялық қаржы саласындағы зерттеулер таза технологияларға стратегиялық инвестиция қалай жасауға болады деген сұрақтарды қарастырады. Халықаралық заңнамамен, мысалы, озон қабатын бұзатын заттар жөніндегі Монреаль протоколымен бірге, экологиялық инвестициялар жаңа өнеркәсіптерді дамытуға көмектесіп, климаттың өзгеруінің салдарына төтеп беруге мүмкіндік берді. Халықаралық ынтымақтастық озон қабатындағы тесікті жауап беруге мүмкіндік беретін өзгерістерге әкелді.
Societal shifts from fossil fuels to renewable energy caused by an increased awareness of climate change has made government bodies and firms re evaluate investment strategies to avoid irreparable ecological damage. Shifts away from fossil fuels also increase demand into alternate energy sources which requires revised investment strategies. This allows for an approximate estimation of future environments; however, the impacts of continued harmful business trends need to be observed under a non linear perspective. Direct foreign investment into developing nations provide more efficient and sustainable energy sources. Removal of atmospheric carbon dioxide has been proposed as a solution to mitigate climate change, by increasing tree densities to absorb carbon dioxide. Other methods involve new technologies which are still in research development stages. Research in environmental finance has sought how to strategically invest in clean technologies. When paired with international legislation, such as the case of the Montreal Protocol on Substances that Deplete the Ozone Layer, environmentally based investments have stimulated emerging industries and reduced the consequences of climate change. The international collaboration would ultimately lead to the changes that repaired the hole in the ozone layer.
Әсері
2008-2012 жылдар аралығында Еуропалық Одақтың эмиссияларды саудалау жүйесіне қатысқан мемлекеттердің шығарындысы 7%-ға төмендеді. 2013 жылы шығарындыны азайтудың жаңа мақсаттарын ескере отырып, квоталар қайта қарастырылды. Жаңа жылдық ұсынылған мақсат – 1,72%-ға азайту. 2008 жылғы Жаңа Зеландияның эмиссияларды саудалау жүйесі үй шаруашылықтарының жылдық энергия шығындарын 0,8%-ға дейін арттыру және жанармай бағасын шамамен 6%-ға өсіру үшін жоспарланды. Сиыр еті және сүт өнімдері сияқты ауыл шаруашылығы тауарындарының бағасы шамамен 1%-ға төмендеуі күтілді. Орман шаруашылығы және кен өндірісі сияқты көміртегіне тәуелді секторларда бағаның өсуі де күтілуде, бұл жаңартылатын энергия жүйелеріне көшуге және қоршаған ортаға аз зиян келтіретін инвестициялық стратегияларды жақсартуға ынталандырады. 2016 жылы Квебек штатының «Шегі және сауда» схемасы 1990 жылғы шығарынды деңгейімен салыстырғанда 11%-ға төмендеді. Таза даму механизмі 8000-ге жуық жеке жобалар арқылы атмосферадан 7 миллиард тонна парниктік газдарды жоюға себін тигізді. Осы жетістікке қарамастан, дамушы елдердің экономикасы Таза даму механизмдеріне қатысқан сайын, инфрақұрылымды ұсынып отырған елге берілетін қаржылық төлем экономикалық өсімнен гөрі жылдам өседі, осылайша тиімсіз және нәтижесіз жүйеге алып келеді.
The European Union Emission Trading Scheme from 2008 2012 was responsible for a 7% reduction in emissions for the states within the scheme. In 2013, allowances were reviewed to accommodate for new emission reduction targets. The new annual recommended target was a reduction of 1.72%. The New Zealand Emissions Trading Scheme of 2008 was modelled to increase annual household energy expenditure to 0.8% and increase fuel prices by approximately 6%. The price of agricultural products such as beef and dairy were modelled to decrease by almost 1%. Price increases in carbon intensive sectors such as foresting and mining were also expected, incentivising a shift towards renewable energy system and improved investment strategies with a less harmful environmental impact. In 2016, the Québec Cap and trade scheme was responsible for an 11% reduction in emissions compared to 1990 emission levels The Clean Development Mechanism has been responsible for removing 7 billion tons of greenhouse gasses from the atmosphere through the efforts of almost 8000 individual projects. Despite this success, as the economies of developing nations participating in Clean Development Mechanisms improves, the financial payout to the country supplying such infrastructure increases at a greater rate than economic growth, thus leading to an unoptimised and counterproductive system.