Стив Хоу: Ұлыбританиялық гитарист және «Yes» тобының мүшесі

Кіріспе

Ағылшын гитарисі (ту. 1947) – американдық бейсбол лигасының ойыншысы.

Стивен Джеймс Хоу (8 сәуірде 1947 жылы туған) – ағылшын музыканты, 1970 жылдан бері прогрессивті рок тобы Yes-тің гитарисі және қосалқы вокалисі ретінде кең танылған. Солтүстік Лондонның Холлоуэй қаласында туған Хоу гитараға қызығушылық танытып, 12 жасында аспапты өздігінен үйрене бастады. Ол 1964 жылы музыкалық мансабын бастады, алдымен алты жыл бойы Лондонның бірнеше блюз, каверлер және психоделикалық рок топтарында ойнады, соның ішінде The Syndicats, Tomorrow және Bodast. 1970 жылы Yes тобына қосылғаннан кейін Хоу топтың музыкалық бағытын өзгертуге көмектесті, бұл коммерциялық және сыншыл табысқа әкелді. Оның акустикалық және электрлі гитараның үйлесімі топтың дыбысын қалыптастыруға көмектесті. Олардың ең танымал әндерінің көпшілігі Хоумен бірге жазылған, ол 1981 жылы топ уақытша тарағанға дейін олармен бірге болды. Хоу 1990 жылы екі жылға топқа оралды және 1995 жылдан бері толық уақытты мүше болып қалып келді. 2022 жылы Алан Уайт қайтыс болғаннан кейін, ол қазіргі уақытта белсенді топтың ең ұзақ қызмет ететін мүшесі болып табылады. Хоу 1980-ші жылдары және одан кейін Asia, GTR және Anderson Bruford Wakeman Howe рок-топтарының мүшесі ретінде одан әрі табысқа жетті. Ол сонымен қатар жеке мансабын да сәтті жүргізіп, әртүрлі деңгейдегі табысқа жеткен 20 жеке альбом шығарды және Frankie Goes to Hollywood, Martin Taylor және Queen сияқты әртістермен бірлесіп жұмыс істеді. Ол Yes тобымен, өзінің джаз тобы Steve Howe Trio мүшесі ретінде және жеке орындаушы ретінде өнер көрсетуді жалғастыруда. 2017 жылдың сәуірінде Хоу Yes мүшесі ретінде Рок-н-ролл Даңқы залына енгізілді.

Ерте өмір

Хау 1947 жылғы 8 сәуірде Лондонның солтүстігіндегі Холлоуэй ауданында дүниеге келді. Ол үш үлкен бауырлары және әпкесі, ағалары Филипп пен Джон, әпкесі Стелламен бірге орта тапқа жататын отбасылық пәтерде өсті. Стелла – The Palmerston, Bishopsgate мейрамханасының бас аспазы Сирил Хаудың және оның әйелі Аданың ұлы. Хаудың ең ерте естеліктерінің бірі – үйдегі стереосистемадан ойнаған қола музыкасымен үйдің айналасында жүріп-тұру. Ол ата-анасының пластинкаларынан Лес Пол және Теннесси Эрни Форд сияқты көптеген әсерлі тұлғаларды атады, сондай-ақ классикалық гитара мен джазды тыңдады, Барни Кесселді басты ықпал етуші деп санайды. Хау 1959 жылы алғаш рет естіген Вес Монтгомери мен Чет Аткинсті де маңызды шабыт көзі деп атады. Хау Аткинстен «бір гитарист кез келген гитара стилін ойнай алады» деген ойды алды. Хау Боб Диланның да ықпалында болды: «Ол мендегі бунтаршылдықты оятып жіберді деп ойлаймын, және бұл бунтаршылдық ештеңені бұзуды қалаған адам емес, мен өзім болғым келді – тек менің өзім болуға қарсы бунтарлық. Ол мен үшін құлшынысқа лайық батыр сияқты болды». Хау Холлоуэй мектебінде оқыды, кейін Ислингтондағы Барнсбери ұлдар мектебіне ауысты, бірақ 1962 жылы 15 жасында барлық емтихандарын сәтсіз тапсырғаннан кейін оқуын доғарды. Хау 10 жасында гитара алғысы келді, бірақ ата-анасы оған 1959 жылы, 12 жасында Лондонның Кингс-Кросс ауданындағы дүкеннен Рождестволық сыйлық ретінде гитара таңдап алғанға дейін сатып алмады. Білл Хейли & The Comets әндерін тыңдағаннан кейін, бастауыш мектепті бітірген соң, ол гитарист болуды армандады және 18 жасқа келгенге дейін толық уақытты музыкант болу үшін бірнеше уақытша жұмыс істеді. 14 жасында Хау және оның Тоттенхэмдегі досы жастар клубтарында концерттер беріп, ақырында пабтар мен мәдени орталықтарда өнер көрсетуге мүмкіндік алған топ құрды. Бір кезде топ аптасына екі түнге Пенттонвилл түрмесінде концерттер берді. 1961 жылы Хау алғашқы электр гитарасын – тұтас корпусты Guyatone сатып алды, содан кейін 1964 жылы Gibson ES 175D гитарасын алды, ол кейіннен оның ең танымал гитараларының біріне айналды. Ол сахнада гитара ойнау туралы былай деді: «Рок-топтарда ешкім архтоп, қуыс корпусты гитара ойнамайтын еді. Адамдар мені мақтаншақ деп күлді. Мен үшін бұл жай ғана гитара емес, өнер туындысы еді». Хау толық уақытты музыкант болғанға дейін фортепиано фабрикасында, содан кейін музыка дүкенінде жұмыс істеді. Ол тұрақты концерттер ала бастағанда дүкеннен кетіп қалды.

Howe was born on 8 April 1947 in the north London area of Holloway. He grew up in a middle class family apartment with three older siblings, brothers Phillip and John, and sister Stella, the son of Cyril Howe, head chef at The Palmerston, a Bishopsgate restaurant, and his wife Ada. Among Howe's earliest memories is marching around the home to brass band music that he played on the home stereo. He cites several influences from his parents' record collection including Les Paul and Tennessee Ernie Ford, and also listened to classical guitar and jazz, citing Barney Kessel as a primary influence. Howe also credited Wes Montgomery and Chet Atkins, whom he first heard in 1959, as a major inspiration. Howe said he took from Atkins, "the idea that one guitarist could play any kind of guitar style." Howe was also influenced by Bob Dylan, remarking: "I think he brought out the rebel in me, and that rebel wasn't somebody who wanted to break things, but the rebel in me wanted to do my thing a rebellion against anything other than being me he became like a cult hero". Howe attended Holloway School, and later Barnsbury Boys' School in Islington, which he left in 1962, aged 15, after failing all his O levels. Howe wished to own a guitar at age 10, but his parents did not buy him one until they selected one with him in 1959 at a shop in Kings Cross, London at age 12 for a Christmas present. After a period of practice which involved listening to records by Bill Haley & the Comets, After he left primary school, he wished to become a guitarist and took up several part time jobs until he wished to become a full time musician around 18. At age 14, Howe and his friend from Tottenham started a group that played in youth clubs, eventually landing gigs in pubs and ballrooms. At one point, the band secured a short residency at HM Prison Pentonville for two nights a week. Around 1961, Howe bought a solid body Guyatone, his first electric guitar, which was followed with a Gibson ES 175D in 1964, one of the guitars that he later became most identified with. He spoke about playing the guitar on stage: "No one was playing archtop, hollowbody guitars in a rock band. People laughed at me and thought I was really snooty. To me, it was an object of art, it wasn't just a guitar." Before he became a full time musician Howe took up work at a piano factory, followed by a job in a music shop. He left the shop when he began to pick up regular gigs.

1964-1970: Алғашқы топтар

1964 жылы 17 жасар Хоу өзінің алғашқы кәсіби тобының құрамына енді, солтүстік Лондондағы ритм-н-блюз тобы – «Синдикаттар». Топ өткен жылы құрылған және Джо Мик продюсерлік еткен. Оның топпен бірге жазған үш студиялық жазбаның біріншісі – Чак Берридің «Maybellene» әні, ол «True to Me» әні B-жағында болатын сингл ретінде шығарылды. Бұл әнді Хоу топтың әншісі Том Лэддпен бірлесіп жазған. Содан кейін ол Кит Уэсттің «Excerpt from A Teenage Opera» синглінде гитарада ойнады, ол Ұлыбританияда 2-орынға ие болды. Хоу мен оның «Tomorrow» тобының мүшелері сатирикалық комедиялық «Smashing Time» (1967) фильміндегі пирогтармен айқас сахнасына қатысты (онда оның бір сөзі бар еді: «Жасайық! »), Лондон клубтары бойынша гастрольдік сапарлар жасады, «Pink Floyd» тобымен бірге өнер көрсетті, Джими Хендрикспен джем-сессиялар өткізді және «Earl's Court» алаңындағы «Жердегі Рождество» концертіне қатысты. 1967 жылы «Tomorrow» тобы тарағаннан кейін Хоу олардың әншісі Кит Уэстпен бірнеше ән жазды, соның ішінде Уэсттің «The Kid Was a Killer» әніне бас-гитарада ойнады, сондай-ақ гитарист Ронни Вуд пен барабаншы Айнсли Данбармен бірге жазбалар жасады, бірақ ешқайсысы аяқталған жоқ. 1968 жылы Хоудың гитарист ретіндегі беделі артып келе жатқанда ол «Bodast» триосына қосылды, ол қысқа мерзімге «Canto» деген атпен де танылды. Олар «Tetragrammaton Records» компаниясымен келісімшартқа отырды және 1969 жылы «Trident Studios» студиясында Уэст продюсерлігімен альбомға арналған әндерді жазды, бірақ лейбл альбом шығар алдында банкротқа ұшырады. Лейбл топқа фильмдерде түсуге және АҚШ-қа сапар шегуге уәде берген, бірақ бұл уәделер орындалмады және топ тарады. Хоу жазбаларды алып, оларды өзі ремикстеп «The Bodast Tapes» (1981) альбомын шығарды. «Bodast» тобы тарағаннан кейін Хоу прогрессивті рок-тобы «The Nice» құрамына жаңа мүше ретінде қабылдауға түсті, бірақ бұл оған ұнаған жоқ және ол ертесі күні топтан кетіп қалды. Содан кейін «Jethro Tull» тобымен де сынақтан өтті, бірақ Хоу олар іздеген гитарист ән жазуға қатыспайтынын білген соң, қатысудан бас тартты. Хоу Карл Палмер топ құрамында болған кезде «Atomic Rooster» тобына да қабылдануға тырысты, бірақ «ол толыққанды үйлеспеді» деді. 1970 жылы Хоу американдық соул әншісі П. П. Арнольдтың қосалқы тобының мүшесі ретінде гастрольдік сапарға шықты, онда болашақ «Ashton, Gardner and Dyke» тобының мүшелері де болды, сонымен қатар американдық дуэт «Delaney & Bonnie» да қатысты. Бұл гастроль оған музыкада «шын мәнінде табысқа жете алатынына» сендірді.

In 1964, the 17 year old Howe became a member of his first professional band, the North London based rhythm and blues group the Syndicats that formed the year prior and were produced by Joe Meek. His first of three studio recordings with the band was a rendition of "Maybellene" by Chuck Berry that was released as a single with "True to Me" on its B side, a song Howe co wrote with their singer, Tom Ladd. and playing guitar on Keith West's single "Excerpt from A Teenage Opera" which went to No. 2 in the UK. Howe and his Tomorrow bandmates also took part in a pie fight scene in the satirical comedy film Smashing Time (1967) (where he had one line, "Let's do it! "), toured the London club circuit, sharing bills with Pink Floyd, jamming with Jimi Hendrix and playing at the Christmas on Earth concert at Earl's Court. After Tomorrow split in 1967, Howe went on to play on several songs with their singer Keith West, including playing the bass guitar on West's "The Kid Was a Killer", and tracks with guitarist Ronnie Wood and drummer Aynsley Dunbar but neither recording got finished. In 1968, with Howe's reputation as a guitarist on the rise, he joined Bodast, a trio which also used the name of Canto for a short period. They signed a recording deal with Tetragrammaton Records and put down a selection of songs in 1969 at Trident Studios for an album with West as producer, but the label went out of business shortly before its release. The label had also promised the group film roles and visits to the US but they never materialised and they disbanded. Howe released the tracks for the proposed album after he obtained the recordings and remixed them himself as The Bodast Tapes (1981). After Bodast split, Howe auditioned with the progressive rock band the Nice as a potential new member, but decided it was not for him, and left the next day. An audition with Jethro Tull followed, but Howe failed to turn up when he learned the guitarist they wanted would not contribute to the songwriting. Howe also had a try out with Atomic Rooster while Carl Palmer was a member but said, "it didn't quite gel." In 1970, Howe toured as a member of American soul singer P. P. Arnold's backing band, with future members of Ashton, Gardner and Dyke, which also involved American duo Delaney & Bonnie. The tour made him believe he was set "to really go somewhere in music."

1970-1981 жылдары: Yes-ке қосылып, жеке карьерасын бастайды

1970 жылдың сәуірінде Yes рок-тобы Питер Бэнкстің кеткенінен кейін жаңа гитарист іздеді. Хау Джон Андерсон, Крис Сквайр, Билл Бруфорд және Тони Кейден тұратын топпен Фулхэмде тыңдау сессиясына шақырылды; ол сәтті өтіп, маусым айында топ мүшесі болды. Осы кезде Yes екінші альбомын, Time and a Word (1970) жазған еді, бірақ ол әлі шығарылмаған. Оның Америкалық нұсқасының мұқабасында Хоудың суреті қолданылды, бірақ ол оның жазылуына қатыспаған. Бірнеше концерттен кейін Yes The Yes Album (1971) альбомы үшін репетиция жасау және жаңа материалды дамыту үшін Девонға кетіп қалды. Хоу топ тұрған Лэнгли фермасын сатып алды. Хоудың гитараның алуан түрлі нұсқаларын орындау шеберлігі және ән жазуға қосқан үлкен үлесі оны прогрессивті рокқа қарай музыкалық бағыттың өзгеруіне маңызды үлес қосып, өнімді мүше етті. The Yes Album және Fragile (1971) альбомдарында оның "Clap" және "Mood for a Day" атты жеке акустикалық шығармалары, сондай-ақ "Yours Is No Disgrace", "Starship Trooper" және "Roundabout" атты танымал тректерге авторлық үлесі бар. Соңғысы Хоу мен Андерсонға ән жазғаны үшін BMI сыйлығын әкелді. 1971 жылы Уэйкмен мен Хоу Лу Ридтің дебюттік альбомын сессиялық музыканттар ретінде жазуға қатысты, осы оқиғада олар алғаш рет бірге жұмыс істеді. 1972 жылдың жазында Хоу Лесли Харвидің қайтысынан кейін алмастыру іздеген Stone the Crows тобымен Линкольн қаласындағы Ұлы Батыс фестивалінде бір концерт берді. Өзінің электрлік және акустикалық гитаралардың керемет жиынтығына Хоу келесі альбомында, 1972 жылы шыққан Close to the Edge-де лап сталь гитараға ерекше көзқарас қосты. Оның үнемі тәжірибе жасауға бейімділігі рок музыканттары арасында бірегей ойнау стилін қалыптастыруға көмектесті, ал топтың өзі прогрессивті рок тобының алдың қатарында тұрды. Close to the Edge-тен кейін Хоу Tales from Topographic Oceans, Relayer, Going for the One және Tormato альбомдарында ойнады, Yes онжылдықтың ең табысты топтарының біріне айналды. Осы бес альбомның екеуі АҚШ-та платиналық сертификат алды, ал қалған үшеуі алтын сертификатқа ие болды. 1975 жылы Yes әр мүшесі жеке альбом шығару үшін ұзақ үзіліс жасады. Хоу продюсер Эдди Оффордпен және Бруфорд, Алан Уайт және Патрик Мораздың қатысуымен "Beginnings" үшін Morgan және Advision Studios-та жеке және топтық орындалған тректердің қосындысын жазды. Альбом 1975 жылдың қазанында Atlantic Records компаниясы шығарды және Ұлыбританияда 22-орынды, ал АҚШ-та 63-орынды иеленді. Оның екінші жеке альбомы, The Steve Howe Album, 1979 жылдың қарашасында жарық көрді. 1980 жылғы Drama Yes тобының стилінде өзгеріс әкеліп, прогрессивті рок үндірісіне жаңа толқын элементтерін енгізді. Хоу Yes тобымен 1981 жылдың басында ресми түрде тарағанға дейін бірге болды. Бір жылдан кейін топ қайта құрылғанмен, Хоу жаңа құрамға кірмеді.

In April 1970, the rock band Yes sought a new guitarist following the departure of Peter Banks. Howe was invited to a try out session with the group in Fulham, which consisted of Jon Anderson, Chris Squire, Bill Bruford, and Tony Kaye; he was successful and became a member in June. By this time, Yes had recorded their second album Time and a Word (1970) but it was not yet released. A photograph of Howe with the band was used on its cover for the American release despite his not playing on it. After several gigs, Yes retreated to Devon to rehearse and develop new material for The Yes Album (1971). Howe went on to buy Langley Farm, where the group had stayed. Howe's proficiency with a wide range of guitars, and his strong contributions to the songwriting, made him a prolific member who was an essential part of the band's change in musical direction towards progressive rock. The Yes Album and Fragile (1971) include his solo acoustic pieces "Clap" and "Mood for a Day", and writing credits for the popular tracks "Yours Is No Disgrace", "Starship Trooper", and "Roundabout". The latter earned Howe and Anderson a BMI Award for writing the song. In 1971, Wakeman and Howe had contributed to the recording of Lou Reed's self titled debut album as session musicians, working together for the first time on this occasion. In the summer of 1972, Howe performed one gig with Stone the Crows at the Great Western Festival in Lincoln while they sought a replacement following the death of Leslie Harvey. To his already formidable assortment of electric and acoustic guitar sounds, Howe added a unique approach to lap steel guitar in the next album, Close to the Edge, released in 1972. His penchant for ongoing experimentation helped produce a playing style unique among rock musicians, while the group as a whole took a position as a leading progressive rock band. Following Close to the Edge, Howe played on Tales from Topographic Oceans, Relayer, Going for the One and Tormato, with Yes becoming one of the most successful bands of the decade. Two of these five albums achieved platinum certification in the US, and the other three were certified gold. In 1975, Yes took an extended break for each member to release a solo album. Howe recorded a mixture of solo and group performed tracks for Beginnings at Morgan and Advision Studios with producer Eddy Offord and performances from Bruford, Alan White and Patrick Moraz. The album was released in October 1975 by Atlantic Records and reached No. 22 in the UK and No. 63 in the US. His second solo album, The Steve Howe Album, was released in November 1979 1980's Drama saw a stylistic change for Yes, incorporating elements of new wave into their progressive rock blend. Howe continued with the band until Yes officially split up in early 1981. Although the group was back together less than a year later, Howe was not included in the new line up.

1981-1995: Азия, GTR, ABWH және екінші "Иә"

1981 жылы Хоу Даунз, әнші және бас-гитарист Джон Уэтон және барабаншы Карл Палмермен бірігіп, Asia супертобын құрды. Ол сондай-ақ Dregs тобының Industry Standard (1982) альбомында ойнады. 1985 жылы Хоу тағы бір супертоп құрды, GTR – гитара сөзінің аббревиатурасымен аталған. Бұл идея Хоудың менеджері және бұрынғы Yes және Asia менеджері Брайан Лейнге тиесілі болды, ол екеуін де жеке жұмыстан кейін топта ойнауға ынталандырды. Оларға әнші Макс Бэкон, барабаншы Джонатан Мовер және басист Фил Спэлдинг қосылды. GTR 1986 жылдың шілдесінде Arista Records лейблы арқылы шығарылды. Альбом АҚШ-та 11-орынға жетіп, алтын сертификат алды, ал Ұлыбританияда 41-орынды иеленді. Жетекші сингл "When the Heart Rules the Mind" Billboard Hot 100 чартында 14-орынға көтерілді. GTR 1986 жылы альбомды қолдау үшін концерттік тур өткізді. 1992 жылы Yes тобының Union альбомының турнесі аяқталғаннан кейін Хоу гитарада ойнап, Yes тобының оркестрлік аранжировкаларынан тұратын Symphonic Music of Yes (1993) альбомын шығарды. Хоу, Бруфорд және Уэйкман келесі Yes альбомы Talk (1994) жұмысына қатысуға шақырылмады. Union турнесі кезінде Хоу 1991 жылы Relativity Records арқылы өзінің үшінші жеке альбомын, Turbulence шығарды. Бұрынғы екі альбомынан өзгеше, Хоу Керри, Бруфорд және барабаншы Найджел Глоклердің қатысуымен жазылған рок-инструментальдық шығармаларға назар аударды. Тректер бұрын жазылған болатын, бірақ Хоу альбомды шығаруға келісетін лейбл табуда қиындыққа тап болды, өйткені көптері альбомда хит-сингл болуын қалады. 1992 жылы Даунз Asia тобын қайта құрды, бұл Хоудың Aqua (1992) альбомындағы 13 тректің 6-сында ойнағанын және арнайы қонақ ретінде келесі турде қатысқанын білдірді. Хоудың төртінші жеке альбомы The Grand Scheme of Things 1993 жылдың тамызында Relativity лейблы арқылы жарық көрді. Хоу альбомды "өте жарқын, бірақ жеке" деп сипаттады. Бұл оның ұлдары Дилан мен Вергильдің барабан, клавишалар мен фортепианода орындалған алғашқы альбомы болды. Дилан бастапқыда бірнеше тректе ғана ойнау жоспарланған, бірақ Хоу бүкіл альбомда ойнауға шешім қабылдады. Альбом шыққаннан кейін Billboard Top New Age Albums чартында 15-орынға ие болды. Альбомның шығарылымынан кейін Хоу 1993 жылы өзінің алғашқы жеке турнесін бастады, ол Ұлыбритания мен АҚШ-тағы концерттерді қамтыды және оның тұңғыш концерттік альбомын, Not Necessarily Acoustic (1994) шығарды. Екінші тур 1994 жылдың соңында өтті және оның екінші концерттік альбомы Pulling Strings (1998) осы турда жазылған.

In 1981, Howe teamed with Downes, singer and bassist John Wetton, and drummer Carl Palmer to form the supergroup Asia. He also played on Industry Standard (1982) by the Dregs. In 1985, Howe formed another supergroup, GTR — named after an abbreviation of the word guitar — with guitarist Steve Hackett. The idea came from Howe's manager and former Yes and Asia manager Brian Lane, who brought the two together as both wished to perform in a band after a period of solo work. They were joined by singer Max Bacon, drummer Jonathan Mover, and bassist Phil Spalding. GTR was released in July 1986 on Arista Records. It reached No. 11 in the US and was certified gold, and it peaked at No. 41 in the UK. The lead single, "When the Heart Rules the Mind", went to No. 14 on the Billboard Hot 100 chart. GTR supported the album with a concert tour in 1986. At the end of Yes's supporting tour for Union in 1992, Howe played the guitar and co produced Symphonic Music of Yes (1993), an album of orchestral arrangements of Yes tracks. Howe, Bruford, and Wakeman were not invited to participate in the next Yes album, Talk (1994). During the Union tour Howe released his third solo album, Turbulence, in 1991 on Relativity Records. In a departure from his earlier two albums, Howe focused on rock instrumentals that feature Currie, Bruford, and drummer Nigel Glockler. The tracks were recorded some time before, but Howe had some difficulty in finding a record label who would release the album as the majority wanted it to include a hit single. In 1992, Downes reformed Asia which marked the return of Howe on their album Aqua (1992) playing on six of the album's 13 tracks, as well as playing on the subsequent tour as a special guest. Howe's fourth solo album, The Grand Scheme of Things, was released in August 1993 on Relativity. Howe described the album as "quite colourful but quite personal There's a lot of floaty sort of ideas—spiritual". It is his first album to feature his sons Dylan and Virgil on drums and keyboards and piano, respectively. Dylan was planned to only play on a few tracks, but Howe decided to play on the entire album. Upon release, it reached No. 15 on the Billboard Top New Age Albums chart. Following the album's release, Howe began his first solo tour in 1993 which included dates in the UK and the US, and spawned his first live album, Not Necessarily Acoustic (1994). A second tour took place in late 1994 which was documented on his second live release, Pulling Strings (1998).

1995 жылдан қазіргі уақытқа дейін: Үшінші "Иә" жарысы, Стив Хоу триосы және Азиядағы соңғы жарысы

Хау 1995 жылы үшінші рет «Yes» тобына қосылып, «Keys to Ascension» және «Keys to Ascension 2» альбомдарын жазды, бұл екі қос альбомда тікелей эфирде және студияда жазылған тректер болды. «Keys to Ascension» альбомынан бастап Хоу «Yes» тобының жазған барлық альбомдарында қатысты. Содан кейін, келесі бес жыл ішінде топ 1997 жылы «Open Your Eyes», 1999 жылы «The Ladder» және 2001 жылы «Magnification» альбомдарын шығарды, ал 2004 және 2008 жылдар аралығында төрт жылдық үзіліс жасады. Үзілістен кейін, 2011 жылы «Fly from Here» және 2014 жылы «Heaven & Earth» альбомдарын жариялады. 1996 жылдың 24 мамырында Хоу Нью-Йорк штатының Дикс-Хиллс қаласындағы Five Towns колледжінен Музыка өнерінің құрметті докторы (DMA) атағын алды. Одан кейін 2000 жылы «Homebrew 2» альбомы, оның алғашқы альбомының жалғасы ретінде шықты. «Eagle Records» Хоуға акустикалық гитара альбомын жазуды ұсынғанда, ол келісіп, «Natural Timbre» (2001) альбомын жазды, онда «Yes» тобының үш трекінің аранжировкалары бар. Ол осы туындысын өзінің жеке шығармашылығындағы үлкен жетістік деп есептеді, өйткені күшті сололарды жазу және аранжировкалау үшін көп уақыт кетті. 2003 жылы Хоу «Elements» альбомын шығарды, онда оның ұлдары Дилан мен Вирджил «Remedy» альбомының бөлігі ретінде қатысты. 2006 жылы Хоу «Asia» тобына қайта қосылды, ол кезде бастапқы құрам 25 жылдық мерекелік турнеге жиналды. Олар «Phoenix» (2008), «Omega» (2010) және «XXX» (2012) альбомдарын шығарды. 2013 жылдың қаңтар айында Хоу топтан кетіп, «Yes» және жеке жобаларына назар аударуға шешім қабылдады. Оның орнына Сэм Коулсон келді. 2007 жылы Хоу «Steve Howe Trio» тобын құрды, бұл джаз тобында оның ұлы Дилан барабанда, ал Росс Стэнли Хаммонд органда ойнады. «Steve Howe Trio» екі альбом шығарды: студиялық «The Haunted Melody» (2008) және концерттік «Travelling» (2010). 2015 жылдың наурыз айында Хоудың жеке туындыларының екі дискілі, 33 тректік жинағы «Anthology» деп аталды. 2015 жылдың сәуірінде Хоу Ұлыбритания бойынша жеке турне өткізіп, альбомды насихаттады. Хоу 2017 жылдың 17 қарашасында жарық көрген «Nexus» альбомы үшін ұлы Вирджилмен бірікті. Альбомды Стив Хоу 2017 жылдың қыркүйек айының басында Вирджил Хоудың қазасынан кейін шығарды; Вирджилдің қазасы «Yes» тобының «Yestival» турын тоқтатуға әкелді, яғни қалған жеті концерт күшін жойды.

Howe rejoined Yes for a third time in 1995 for the recording of Keys to Ascension and Keys to Ascension 2, the two double albums containing both live and studio tracks. Since Keys to Ascension, Howe has appeared on all the albums recorded by Yes. Thereafter, over the following five years, the group released Open Your Eyes in 1997, The Ladder in 1999 and Magnification in 2001, before going on a four year hiatus between 2004 and 2008. Following their hiatus, Yes released Fly from Here in 2011 and Heaven & Earth in 2014. On 24 May 1996, Howe received an honorary doctorate in Musical Arts (DMA) from Five Towns College in Dix Hills, New York. This was followed by Homebrew 2 (2000) as a sequel to his first. When Eagle Records suggested that Howe produce an acoustic guitar album, Howe accepted and recorded Natural Timbre (2001) which contains arrangements of three Yes tracks. He considered it a breakthrough in regard to his solo output due to the time required to write and arrange strong solos. In 2003 Howe released Elements, featuring his sons Dylan and Virgil as part of Howe's album Remedy. In 2006, Howe rejoined Asia when the original line up reunited for a 25th anniversary tour. They released Phoenix (2008), Omega (2010), and XXX (2012). In January 2013, Howe announced his decision to leave the band and concentrate on Yes and solo endeavours. He was replaced by Sam Coulson. In 2007, Howe founded the Steve Howe Trio, a jazz band completed by his son Dylan on drums and Ross Stanley on Hammond organ. The Steve Howe Trio has released two albums: a studio album, The Haunted Melody in 2008 and a live album, Travelling in 2010. In March 2015, a two disc, 33 track collection of Howe's solo material was released as Anthology. Howe supported its release with a solo tour of the UK in April 2015. Howe teamed up with his son Virgil for new album Nexus, released on 17 November 2017. The album was released by Steve Howe after the death of Virgil Howe in early September 2017; Virgil's death resulted in Yes suspending their ongoing Yestival tour i. e. cancelling the seven remaining dates.

Аспаптар мен музыкалық шеберлік

Хау карьерасының басында ES 175 және Gibson гитараларымен байланысты болды. The In Crowd бастапқыда Микеланджело Антонионидің 1966 жылғы ықпалды "Blow Up" фильмінде өнер көрсетті, ал Хоудың гитарасының реквизит үлгісі сол сахнада оны сындыру үшін жасалды. Бір күндік түсірілімнен кейін топты танымал Yardbirds тобы ауыстырғаннан кейін, гитара Джефф Бекке камера алдында сындыру үшін қалды. Хоу гастрольдік сапарларда ES 175 гитарасын өзімен бірге алып жүруге тырысады, ол жеке ұшақтармен де, концерттер арасында құрлықпен де саяхаттайды, оны тіркеуден аулақ болу үшін, бірақ ол аспапқа Concorde ұшағында жеке орын сатып алғаны туралы қауесетті жоққа шығарып, кабина экипажы оны жолаушылар бөліміндегі гардеробқа қоюға рұқсат бергенін айтады. 2010 жылы Virgin Atlantic эйфориялық қызметкері Хоу гитараны тексеруге мәжбүр етті, бұл оның жүк бөліміне түскен соңғы рет болды. The Yes Album альбомында, топпен алғашқы альбомында, Хоу "Perpetual Change" әнінің соңында Antoria LG50 гитарасын орындайтын Fender дыбысын алу үшін, барлық электрлік бөліктері үшін ES 175 гитарасын қолданды. Келесі Yes альбомы "Fragile" альбомында Хоу басқа Gibson гитараларымен тәжірибе жасауға қызығушылық танытты және "Heart of the Sunrise" әнінен басқа барлық тректерде коммерциялық түрде шығарылған үш пикаппен жабдықталған үш Gibson гитараның бірі болған ES 5 гитарасын орындады. Топ альбомды қолдау үшін гастрольдік сапарға шыққан кезде Gibson оған өмір бойы тегін сырғалармен қамтамасыз ету үшін олардың сырғаларын пайдалану туралы келісім ұсынды (Хоу әр концерт алдында гитараларын қайта ішектегендіктен бұл ұсынысты бағалады) және өзінің таңдауы бойынша жаңа гитара, ол жаңа Gibson ES 345 стерео гитарасы болды. Ол оны "Close to the Edge" тректерінің көпшілігінде, сондай-ақ кейбір бөлімдерде Gibson BR 9 сталь гитарасымен және Danelectro Coral Sitar гитарасымен қолданды. "Relayer" альбомы үшін Хоу негізінен 1955 жылғы Gibson humbucking пикаптары бар Telecaster гитарасын қолданды. Оның алғашқы жеке альбомы "Beginnings" альбомында ол алғаш рет "Ram" әнінде банджо гитарасын қолданды. Хоу келесі Yes альбомы "Going for the One" альбомында, соның ішінде альбомның ең ұзақ трегі "Awaken" әнінде Rickenbacker электрлі 12 кыллы, педальді сталь және Telecaster гитараларын қоса алғанда, әртүрлі гитараларды орындады. Ол "Parallels" әні үшін Stratocaster гитарасына, ал "Wonderous Stories" әнінің соңында Вес Монтгомериге құрмет көрсету үшін Gibson L 5 гитарасына ауысты. "Drama" альбомындағы Yes тобының алғашқы құрамының соңғы альбомында Хоу ең жақсы жұмыс істейтінін ойлаған гитараның түрін қолданды, ол Trevor Horn орындаған "Machine Messiah" әніндегі акустикалық гитарадан басқа барлық бөліктерді орындады. Хоу концерттегі дыбысты түпнұсқалық жазбадағыдай қайта жасай алу үшін гастрольдік сапарларда бірнеше гитараларды алып жүрді. 2000-шы жылдары ол концертте Line 6 цифрлық гитарасын қолдана бастады, оны басқа гитаралар сияқты дыбыстауға бағдарламалауға болады. "Мен көбінесе сахнаға шыққанда ғана өзімнің гитарист екенімді толыққанды сезінемін", - деп жазды Хоу 2021 жылы, 1960 жылдардың соңында жастайынан көрген гитаристтер сияқты, сахнада да, студияда да әртүрлі әндер үшін әртүрлі гитараларды еркін пайдалана алатынын түсінгенін еске түсірді. Ән жазатын кезде ол әрқашан бірдеңе жазып алады, өйткені ол бастапқыда дәстүрлі музыка жазбасын жасамады және әлі де көптеген түпнұсқалық таспалары бар. Хоу жазба процесінің егжей-тегжейлеріне ұзақ уақыт бойы қызығушылық танытты. "Гитараның дыбысы көптеген факторларға байланысты: қалай ойнайсыз, қандай аспапты ойнайсыз, қандай микрофонды қолданасыз және оның орналасуы, гитараның миксте қай жерде және қаншалықты қатты естіледі, сондай-ақ мастеринг немесе басқанда қандай жиіліктер қосылады немесе кесіледі". Осы себепті ол өзінің жеке шығармаларын өндіруге талаптанды. "Мен не ұнайтынын және не ұнамайтынын білемін. Менің құлағымды алдауға болмайды". Бүгінде ол Yes және басқа да жазушы музыканттар сияқты өндіріс және пост-өндіріс процестерінде Pro Tools бағдарламалық қамтамасыз етуіне сенеді. Ол The Quest (2021) және Mirror to the Sky (2023) топтарының жалғыз өндірушісі болды.

Howe became associated with the ES 175 and Gibson from the early days of his career. The In Crowd was originally to be seen performing in Michelangelo Antonioni's influential 1966 film Blow Up, and a prop version of Howe's guitar was built for him to smash during that scene. After the band was replaced, following a single day's shooting, by the better known Yardbirds, the guitar was kept for Jeff Beck to smash on camera. When on tour, Howe has insisted on carrying the ES 175 with him however he travels. He has traveled on private jets and by land between shows to avoid having to check it, although he denies a rumour he bought the instrument its own seat on Concorde, noting that the cabin crew were accommodating enough to let him put it in the wardrobe in the passenger compartment. In 2010 a Virgin Atlantic gate clerk insisted Howe check the guitar over his protests; that was the last time it had to go in the hold. On The Yes Album, his first album with the band, Howe used the ES 175 for all his electric parts save the end of "Perpetual Change", on which he plays an Antoria LG50, to get more of a Fender sound. On the next Yes album, Fragile, Howe became interested in experimenting with other Gibson guitars, and ended up playing an ES 5, one of only three commercially released Gibson guitars with three pickups, on every track except "Heart of the Sunrise", where he used the ES 175. By the time the band was on tour supporting the album, Gibson offered him an endorsement deal to use their strings in exchange for a free lifetime supply (which Howe appreciated as he restrung his guitars before every show) and a new guitar of his choice, which was the new Gibson ES 345 stereo guitar. He used it for most of the tracks on Close to the Edge, with a Gibson BR 9 steel guitar and a Danelectro Coral Sitar guitar on some sections. For Relayer Howe used exclusively Fender guitars, primarily a 1955 Telecaster with a Gibson humbucking pickup. On his first solo album, Beginnings, he used a banjo guitar for the first time, on "Ram". Howe played a diverse array of guitars on the next Yes album, Going for the One, including, on "Awaken" the album's longest track, a Rickenbacker electric 12 string, pedal steel and the Telecaster. He switched to a Stratocaster for "Parallels" and a Gibson L 5 on the fadeout of "Wonderous Stories", as an homage to Wes Montgomery. By Drama, the last album of Yes's first iteration, Howe was using whatever type of guitar he thought worked best; he plays all the parts on that album save for the acoustic guitar on "Machine Messiah", played by Trevor Horn. Howe would bring multiple guitars on tour with him to re create the same sound in concert that was on the original recording. In the 2000s, he began using a Line 6 digital guitar in concert which could be programmed to sound like his other guitars. "I often say that it is only when I actually walk on stage that I fully realise I am a guitarist", Howe wrote in 2021, recalling how he had, like players he saw during his youth in the late 1960s, come to understand that he could feel free to use different guitars for different songs both on stage and in the studio. When writing songs, he has always recorded something, since in his early days he did not write music conventionally, and still has many of the original tapes. Howe has long been interested in the details of the recording process. "The way a guitar sounds is determined by so many different factors: how you play, what you play, what you play on, what microphone is used and in what position, where and how loud the guitar is in the mix and what frequencies are added or cut during the mastering or pressing." For that reason he has insisted on producing all his own solo work. "I know what I like and what I don't like. My ears can't be deceived." Today he, like Yes and other recording artists, has come to rely on the Pro Tools software package during both production and post production. He was the band's sole producer of The Quest (2021) and Mirror to the Sky (2023).

Марапаттар

Хау бес жыл қатарынан (1977-1981) Guitar Player журналында "Ең үздік гитарист" деп дауыс берілді және 1981 жылы Гитарашы даңқы залына енгізілген алғашқы рок гитарист болды. Хоу қыркүйек айында 2018 жылы Прогрессивті музыка марапаттарында Prog God сыйлығын алды. The Flowers of Romance, The Clash және Public Image Ltd тобының негізін қалаушы мүшелерінің бірі Кит Левен Хоуды өзінің басты ықпалының бірі деп, сондай-ақ "әлемдегі ең керемет гитарист" деп атады, ал прогрессивті рок жанрын ерекше жақсы көреді.

Жеке өмір

Хау 1968 жылы Пэт Степбингспен қарым-қатынас бастады. Олар Бёрнт-Ок қаласында тіркеу кеңсесінде неке қиды. Олардың үш баласы болды: Вергиль, Джорджия және Стефани. Вергиль рок/R&B тобының мүшесі, Little Barrie, және 2017 жылдың 11 қыркүйегінде қайтыс болды. 1972 жылы Хоу вегетариандыққа көшті; содан бері ол әйелімен бірге макробиотикалық диетаны ұстанады. Сондай-ақ ол қажетсіз фармацевтикалық препараттарды қабылдамайды, баламалы медицина мен гомеопатияны жолайды. 1971 жылы Солтүстік Америкада Yes тобымен гастрольде жүрген кезде ол соңғы рет ет жеген. Хоу 1983 жылдан бері күнделікті Трансценденталды медитациямен айналысады. Бірнеше апаттар мен апатқа ұқсас жағдайлардың нәтижесінде, әсіресе сол кездегі клавиштерші Тони Кейдің жарақат алғанда, ол The Yes Album мұқабасында киген гипстің қажет болуына себеп болды, Yes тобының алғашқы жылдарында, топ Англия бойынша кішкентай Rover көлігімен саяхаттаған кезде, Хоу әрқашан жеке көлікпен саяхаттауды жөн көреді, өзі айдап немесе жақында "көңілді" жеке жүргізушімен саяхаттайды. 1977 жылы ол Bristol 411 Series 5 сатып алды, оны "өте жоғары сапалы, шын мәнінде айдағанға қуаныш сыйлайтын автомобиль" деп сипаттады, бірақ оны іске қосу үшін тұншықтыруға ерекше назар қою қажет болды. Bristol ол елден тыс гастрольде жүрген кезде оны сақтап берді, ал 1992 жылы ол оны 55000 миль (88514 км) жүрісімен, пайдаға қайта сатты. Содан бері Хоу және оның әйелі тек Mercedes-Benz көліктерінде жүреді немесе айдалады.