Израиль мұнай құбыры: Типлайн, Акаба-Ашкелон құбыры туралы толық ақпарат. Иран мұнайын Еуропаға тасымалдау, сыйымдылығы, EAPC компаниясы. 🔍Мұнай, құбыр, Израиль.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Израильдегі мұнай құбыры
Oil pipeline in Israel
Транс-Израиль құбыр жолы (типлине, Эйлат-Ашкелон құбыр жолы, Еуропа-Азия құбыр жолы) – Израильдегі Қызыл теңіздегі Ақаба шығанағынан Жерорта теңізіне дейін созылатын мұнай құбыры. Ол бастапқыда Ираннан бастау алатын шикі мұнайды Израиль және Еуропаға тасымалдау үшін салынған. 254 км, 42 дюймдік құбырдың Ашкелон портындағы арнайы теміржолдан Қызыл теңіздегі Эйлат портына дейінгі өткізу қабілеті күніне және кері бағытта. Құбырға «Ейлат-Ашкелон» мұнай құбыры компаниясы (EAPC) иелік етеді және оны басқарады, сондай-ақ Израильдегі басқа да бірнеше мұнай құбырларын басқарады.
The Trans Israel pipeline , also Tipline, Eilat–Ashkelon Pipeline, or Europe–Asia Pipeline is an oil pipeline in Israel extending from the Gulf of Aqaba on the Red Sea to the Mediterranean Sea. It was originally built to transport crude oil originating from Iran inside Israel and to Europe. The 254 km, 42" pipeline's capacity from a special pier in Ashkelon to Eilat's port on the Red Sea is per day, and in the opposite direction. The pipeline is owned and operated by the Eilat Ashkelon Pipeline Company (EAPC) which also operates several other oil pipelines in Israel.
Тарих
Суэц дағдарысынан кейін Израиль үкіметі елдің алғашқы шикі мұнай құбырын Қызыл теңіз бен Жерорта теңізі арасында іске қосты. 8 дюймдік, тәулігіне 24 000 баррель өткізуге арналған құбыр Эйлаттан Беер-Шебаға дейін салынды. Бастапқыда, мұнай тасымалы жүк көлігі және теміржол арқылы Жерорта теңізі жағалауына және Хайфадағы Израильдің жалғыз, бірақ толыққанды пайдаланылмаған мұнай өңдеу зауытына жеткізілді. 1957 жылы жағалауға дейінгі байланыс Беер-Шебадан Ашдодқа дейінгі 16 дюймдік құбырмен аяқталды. Содан кейін танкерлер шикі мұнайды Хайфаға тасымалдады. 1958 жылдың шілдесінде жағалау бойындағы 90 мильдік 16 дюймдік құбырмен Ашдодтан Хайфаға дейінгі соңғы бөлігі құрылысын аяқтады. 1960 жылдың ақпанында Қызыл теңізден Беер-Шебаға дейінгі 125 мильдік учаскеде қуатты кеңейту жұмыстары басталды, бұл жүйенің жалпы қуатын күніне 30 000 баррельден 100 000 баррельге дейін арттырды. Бұл кеңейту 1948 жылдан бері шикі мұнай жетіспей жатқан Хайфада экспорттық өндіріс басталуымен бірге жүрді, ол бұрын тек жергілікті нарыққа ғана қызмет еткен. Ірі диаметрлі құбыр 1968 жылы Израиль мен Иран арасындағы 50/50% бірлескен кәсіпорын ретінде салынды. Алайда, 1979 жылғы Иран Ислам революциясында шаһ Мұхаммед Реза Пахлави құлатылғаннан кейін және екі ел арасындағы қарым-қатынас үзілгеннен кейін Иран құбырды пайдалануын тоқтатты. 2003 жылы Израиль мен Ресей Азия нарықтарына ресейлік мұнайды Новороссийскіден Ашкелонға танкерлермен жеткізіп, содан кейін Эйлатта қайта тиеу арқылы қамтамасыз ету туралы келісімге келді. Осылайша, мұнай бастапқыда жоспарланған бағытқа қарама-қарсы ағып өтті. Еуропадан Азияға дейінгі бұл маршрут Африканы айналып өтуге қарағанда қысқа, ал Суэц каналы арқылы өтуге қарағанда арзан. 2014 жылдың желтоқсанында құбырдың оңтүстік бөлігіндегі зақым салдарынан Эврона табиғат қорығына ірі мұнай төгілді. 2020 жылдың қыркүйегінде құбыр арқылы Эмират мұнайын Қызыл теңізден Жерорта теңізіне тасымалдау бойынша алдын ала келісімге қол жеткізілді. 2021 жылдың мамырында 2021 жылғы Израиль-Палестина дағдарысы кезінде Газадан атылған зымыраннан құбырдың Ашкелон қоймасындағы сақтау резервуары зақымдалды.
Following the Suez crisis, the Israeli government started the country's first crude oil pipeline between the Red Sea and the Mediterranean Sea with a 24,000 bbl/day 8 inch pipe line from Eilat to Beersheba. Initially augmented by truck and rail transport to the Mediterranean coast and to Israel's only and underutilized refinery at Haifa, the link to the coast was completed in 1957 with a 16 inch line from Beersheba to Ashdod. Tankers were then carrying crude oil to Haifa. The final leg, a 90 mile 16 inch pipe line from Ashdod to Haifa along the coast was completed in July 1958. An expansion of capacity of the 125 mile section from the Red Sea to Beersheba was initiated in February 1960, raising the overall capacity of the system from 30,000 bbl/day to 100,000 bbl/day. The expansion coincided with the beginning of production for export at Haifa, which had been lacking a sufficient supply of crude oil since 1948 and was producing only for the local market. The large diameter pipeline was built in 1968 as a 50/50% joint venture between Israel and Iran. However, Iran ceased using the pipeline after the overthrow of Shah Mohammad Reza Pahlavi in the Iranian Islamic Revolution of 1979 and the subsequent severing of relations between the two countries. In 2003, Israel and Russia made an agreement to supply Asian markets with Russian oil delivered by tankers from Novorossiysk to Ashkelon and then reloaded onto tankers in Eilat for shipment to Asia. The oil would therefore flow in the opposite direction to that intended originally. This route from Europe to Asia is shorter than the traditional one around Africa and cheaper than the one via the Suez Canal. In December 2014, a breach near the southern end of the pipeline led to a massive oil spill into the Evrona Nature Reserve. In September 2020, a preliminary agreement was reached to transport Emirati oil from the Red Sea to the Mediterranean through the pipeline. In May 2021, a storage tank in the Ashkelon depot of the pipeline was damaged by a rocket fired from Gaza in the 2021 Israel–Palestine crisis.
Иранның заңды талаптары
1979 жылы құбырдың тартылып алынуына байланысты Иран Израильден өтемақы талап етті. 2016 жылдың 27 маусымында Швейцарияның Федералдық трибуналы істі Иранның пайдасына шешіп, 1,1 миллиард доллар және оған үстеме ақы төлеуді қарастырды.
Following the seizure of the pipeline in 1979, Iran pursued a claim for compensation against Israel. On 27 June 2016, the Swiss Federal Tribunal decided the case in Iran's favor with an award of $1.1 billion plus interest.