Argentavis: жойылып кеткен алып құс туралы ақпарат. Аргентинадағы қазба жұмыстарынан табылған, қанаттарының ұзындығы зор, Миоцен дәуірінде өмір сүрген.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Қазірде жойылған өте ірі құстар туысы
Extinct genus of very large birds
Аргентавис – Эпекуэн және Андальуала формацияларының орталық және солтүстік-батыс Аргентинадағы үш жерінен табылған, жойылған тераторнитидтер туысы. Қазбаларының жақсы үлгісі алынған. Түбіртек түрі, A. magnificens, кейде алып терраторн деп аталады. Бұл – бар болған ең ірі ұшатын құстардың бірі. Аргентавис әлі де барлық уақыттағы ең ауыр ұшатын құс саналады, бірақ Pelagornis sandersi қанаттарының ұзындығы Аргентавистен асып түскен болуы мүмкін, оның қанаттары Аргентависке қарағанда шамамен 20% ұзын болған және ол 2014 жылы сипатталды.
Argentavis is an extinct genus of teratornithids known from three sites in the Epecuén and Andalhualá Formations in central and northwestern Argentina dating to the Late Miocene (Huayquerian), where a good sample of fossils has been obtained. The type species, A. magnificens, is sometimes called the giant teratorn. It was among the largest flying birds ever to exist. While it is still considered the heaviest flying bird of all time, Argentavis was likely surpassed in wingspan by Pelagornis sandersi, which is estimated to have possessed wings some 20% longer than Argentavis and which was described in 2014.
Тағам
Аргентавистің аумағы шамамен 500 метрден астам болған, құстар азық іздеп, көбінесе солтүстік-оңтүстік бағытта ұшқан, мүмкін, бұл бағыт кері желдің әсерінен жылдамдығын жоғалтпауға көмектескен. Бұл түрдің аэродинамикалық қасиеттері туыстарына қарағанда жыртқыштыққа нашар бейімделген. Ол, әдетте, өліктерді іздеген, және Thylacosmilidae сияқты метатериялық етқоректілерді олардың өлтірілген азығынан қуған болуы мүмкін. Миоцен кезеңіндегі Оңтүстік Америкадағы ең ірі құрлықтағы жыртқыштар – жерде тіршілік ететін алып "қорқынышты құстар" – форусрацидтер болған. Форурхацидтер Аргентавистің ең қауіпті қарсыластары болған, ең ірі түрі тераторннан шамамен үш есе ауыр. Қазіргі кондорлар мен қаршығалардан айырмашылығы, тераторндардың ұзын, бүркіт сияқты тұмсықтары болған және олар белсенді жыртқыштар болған деп саналады. Бұл Аргентавистің де жағдайына сәйкес келеді, бірақ басқа тераторндар, өлшемдерінің айтарлықтай ерекшелігіне байланысты, одан әлдеқайда жеңіл болған. Аргентавис қанаттары мен өлшемі арқылы метатериялық сүтқоректілерді және кішкентай форусрацидтерді олардың өлтірілген азығынан қорқытуға тырысқан болуы мүмкін. Аргентавис сондай-ақ кейбір кішкентай тірі олжаларды, яғни ірі кеміргіштерді, кішкентай армадилоларды және жер жалкоолары сияқты ірі жануарлардың жас төлдерін аулауға тырысқан болуы мүмкін. Бұл түрге күніне шамамен 200 килограмм ет қажет болған. Аң аулағанда Аргентавис жерде жасырынып күтіп отырып, ауа райы нашарлағанда ұшуға мүмкіндік беретін күшті желдің күтіп келген. Бас сүйегінің құрылымы ол өз олжасын бөлік-бөлік етіп жемей, тұтас жұтқанын көрсетеді.
Argentavis territories measured probably more than , which the birds screened for food, possibly utilizing a generally north–south direction to avoid being slowed by adverse winds. This species seems less aerodynamically suited for predation than its relatives. It probably preferred to scavenge for carrion, and it is possible that it habitually chased metatherian carnivores such as Thylacosmilidae from their kills. The largest land predators in Miocene South America were the giant, ground dwelling "terror birds", the phorusrhacids. Phorusrhacids were probably the most formidable rivals that Argentavis faced, with the largest species weighing about three times as much as the teratorn. Unlike extant condors and vultures, teratorns generally had long, eagle like beaks and are believed to have been active predators. This is seemingly true as well of Argentavis but other teratorns were likely far less ponderous considering the substantial size differences. Argentavis may have used its wings and size to intimidate metatherian mammals and small phorusrhacids from their kills. Argentavis may have also ambushed some small live prey, i. e. large rodents, small armadillos and the young of large animals such as ground sloths. The species would've required about of meat each day. When hunting, Argentavis may have lain in wait from a ground position, which would render them likely grounded until heavy winds allowed them to fly. Skull structure suggests that it ate most of its prey whole rather than tearing off pieces of flesh.