Кіріспе
Құс тәрізді динозаврлардың жойылған туысы. Археоптерикс (/ɑːr//k//iː/'/ɒ//p//t//ər////k//s/), кейде неміс тіліндегі "Urvogel" ("Асыл құс") деп аталатын, құс сияқты динозаврлардың туысы. Атау ежелгі грек тілінен алынған: (archaīos) – "ежелгі" және (ptéryx) – "қауырсын" немесе "қанат". 19-шы ғасырдың соңы мен 21-шы ғасырдың басында палеонтологтар мен анықтамалық кітаптар Археоптериксті ең көне құс (Avialae тобының мүшесі) деп мойындады. Кейін Анхиорнис, Сяотингия және Аурорнис сияқты бұрынғы потенциалды Avialae өкілдері анықталды. Археоптерикс 150 миллион жыл бұрын, қазіргі Германияның оңтүстігінде, Еуропа экваторға қарағанда әлдеқайда жақын, жылы тропикалық теңіздегі аралдар архипелагы болған кезде өмір сүрді. Еуразиялық қарғаның мөлшерімен салыстырылатын, ал ең ірілері қарғадай болуы мүмкін. Осы он екі қазбаның көпшілігі қауырсын іздерін қамтиды. Бұл қауырсындар дамыған формада (ұшу қауырсындары) болғандықтан, қауырсындар эволюциясы соңғы юра дәуірінен бұрын басталғанына дәлел. Қазір Берлиндегі Табиғи тарих мұражайында сақталады. Бұл алғашқы голотип болғанымен, оның дене қазбаларымен бір жануардан емес екеніне қатысты күмәндер болды. 2020 жылы бұл тұжырым күмәнді деп сынға алынды; қауырсын морфологиялық ерекшеліктері бойынша жоғарғы негізгі қанат қауырсыны деп анықталды. Лондонның Табиғи тарих мұражайына жеткізілді, онда ол қазірге дейін сақтаулы. Haarlem үлгісі (TM 6428/29, сондай-ақ Teylers үлгісі деп те аталады) 1855 жылы Германияда табылып, 1857 жылы Мейер Pterodactylus crassipes деп сипаттады. 1970 жылы Джон Остром қайта жіктеді және қазір Нидерландтың Харлем қаласындағы Тейлерс мұражайында сақталады. Бұл табылған алғашқы үлгі, бірақ сол кезде дұрыс жіктелмеген. Бұл ең толық емес үлгілердің бірі, көбінесе аяқ сүйектерінен, оқшауланған мойын омыртқаларынан және қабырғалардан тұрады. 2017 жылы ол Қытайдан Anchiornis-ке жақын туыс деп саналатын Ostromia жеке туысы ретінде аталды. Эйхштетт үлгісі (JM 2257) 1951 жылы Германияның Workerszell қаласының жанында табылып, 1974 жылы Питер Велленхофер сипаттады. Қазір Германияның Эйхштетт қаласындағы Юра мұражайында сақталады, бұл ең кішкентай белгілі үлгі және екінші жақсы бас үлгісі. Бұл жеке туыс (Jurapteryx recurva) немесе түр (A. recurva) болуы мүмкін. Солнхофен үлгісі (номерленбеген үлгі) 1970 жылдары Германияның Эйхштетт қаласының жанында табылып, 1988 жылы Велленхофер сипаттады. Қазір Сольнхофендегі Бюгермейстер Мюллер мұражайында сақталады, бастапқыда әуесқой коллекционер, мұражайдың атын алған мэр Фридрих Мюллер Compsognathus деп жіктеген. Бұл ең ірі белгілі үлгі және Wellnhoferia grandis жеке туысы мен түріне тиесілі болуы мүмкін. Оның мойнының, құйрығының, омыртқасының және басының бір бөлігі ғана жоғалған. Мюнхен үлгісі (BSP 1999 I 50, бұрын Solenhofer Aktien Verein үлгісі деп аталатын) 1992 жылы 3 тамызда Лангеналтхайм маңында табылып, 1993 жылы Велленхофер сипаттады. Қазір Мюнхендегі Палеонтологиялық мұражайда сақталады, онда ол 1999 жылы 1,9 миллион неміс маркасына сатылды. Алғашында сүйекті кеуде сүйегі деп саналған нәрсе қабық сүйектің бөлігі болып шықты, бірақ соңғы зерттеулер оны A. siemensii-ге тиесілі деп болжайды. Ұзақ уақыт жеке коллекцияда болғаннан кейін, 2022 жылы Кнутенборг Сафарипаркіндегі Эволюция мұражайына (Дания) көшірілді, содан бері ол көрмеге қойылды және зерттеушілерге қолжетімді. 2000 жылы тағы бір бөлшектік қазба табылды. Ол жеке меншікте және 2004 жылдан бері Солнхофендегі Бюгермейстер Мюллер мұражайына жалға берілген, сондықтан ол Бюгермейстер Мюллер үлгісі деп аталады; институт өзі оны ресми түрде "Отман және Стейль отбасыларының үлгісі, Солнхофен" деп атайды. Бұл фрагмент Археоптерикс қанатының бір бөлігін білдіретіндіктен, ол "тауық қанаты" деп аталады. Швейцариядағы жеке коллекцияда ұзақ уақыт болған Термополис үлгісі (WDC CSG 100) Баварияда табылып, 2005 жылы Майр, Поль және Петерс сипаттады. Вайоминг штатының Термополис қаласындағы Вайоминг динозаврлар орталығына сыйға берілді, оның басы мен аяқтары жақсы сақталған; мойны мен төменгі жақ сүйегінің көп бөлігі сақталмаған. "Термополис" үлгісі 2005 жылғы 2 желтоқсанда "Science" журналында "Теропод белгілері бар жақсы сақталған Археоптерикс үлгісі" деп сипатталды; ол Археоптериксте құстарға тән кері саусақтың болмағанын көрсетеді, бұл оның бұтақтарда тұру қабілетін шектейді және құрлықта немесе ағаштарда өмір сүруге бейімділігін көрсетеді. Мюнхендегі Людвиг Максимилиан университетінің палеонтологтары үлгіні зерттеді, бұл қауырсындардың бұрын белгілі болмаған ерекшеліктерін, мысалы, жоғарғы және төменгі аяқтардағы және метатарсус табанындағы қауырсындарды, сондай-ақ сақталған құйрық ұшын анықтады. 2010 жылы әуесқой коллекционер төртінші үлгіні тапты, бірақ бұл жаңалық 2014 жылдың ақпанында ғана жарияланды. 2018 жылы ғылыми тұрғыдан сипатталды. Бұл толық және көбінесе біріктірілген қаңқа, бас сүйегімен бірге. Бұл қазбада қауырсындар сақталмаған жалғыз үлгі. Ол Painten Formation қабатынан және басқа үлгілерге қарағанда сәл көне. Оныншы үлгінің (Чикаго үлгісі) бар екені 2024 жылы Чикагодағы Field Museum жариялады. Еуропадан тыс мекемедегі екі үлгіден бірі, бұл үлгі бастапқыда Швейцариядағы жеке коллекцияда анықталды және Германияның 2015 жылғы Археоптерикс үлгілерін экспорттауға тыйым салғаннан бұрын 1990 жылы коллекционерлер сатып алды. Үлгі 2022 жылы Field Museum сатып алып, екі жылдық дайындықтан кейін 2024 жылы қоғамға көрсетілді. Үлгіні танымал палеорнитолог Цзинмай О'Коннор зерттейді.
the ancient animal
Archaeopteryx (,/ɑːr//k//iː/'/ɒ//p//t//ər//ᵻ//k//s/; ), sometimes referred to by its German name, "Urvogel" ( Primeval Bird) is a genus of bird like dinosaurs. The name derives from the ancient Greek (archaīos), meaning "ancient", and (ptéryx), meaning "feather" or "wing". Between the late 19th century and the early 21st century, Archaeopteryx was generally accepted by palaeontologists and popular reference books as the oldest known bird (member of the group Avialae). Older potential avialans have since been identified, including Anchiornis, Xiaotingia, and Aurornis. Archaeopteryx lived in the Late Jurassic around 150 million years ago, in what is now southern Germany, during a time when Europe was an archipelago of islands in a shallow warm tropical sea, much closer to the equator than it is now. Similar in size to a Eurasian magpie, with the largest individuals possibly attaining the size of a raven, Most of these twelve fossils include impressions of feathers. Because these feathers are of an advanced form (flight feathers), these fossils are evidence that the evolution of feathers began before the Late Jurassic. It is currently located at the Natural History Museum of Berlin. Though it was the initial holotype, there were indications that it might not have been from the same animal as the body fossils. This conclusion was challenged in 2020 as being unlikely; the feather was identified on the basis of morphology as most likely having been an upper major primary covert feather.) to the Natural History Museum in London, where it remains. The Haarlem Specimen (TM 6428/29, also known as the Teylers Specimen) was discovered in 1855 near italics=unset, Germany, and described as a Pterodactylus crassipes in 1857 by Meyer. It was reclassified in 1970 by John Ostrom and is currently located at the Teylers Museum in Haarlem, the Netherlands. It was the very first specimen found, but was incorrectly classified at the time. It is also one of the least complete specimens, consisting mostly of limb bones, isolated cervical vertebrae, and ribs. In 2017 it was named as a separate genus Ostromia, considered more closely related to Anchiornis from China. The Eichstätt Specimen (JM 2257) was discovered in 1951 near Workerszell, Germany, and described by Peter Wellnhofer in 1974. Currently located at the Jura Museum in Eichstätt, Germany, it is the smallest known specimen and has the second best head. It is possibly a separate genus (Jurapteryx recurva) or species (A. recurva). The Solnhofen Specimen (unnumbered specimen) was discovered in the 1970s near Eichstätt, Germany, and described in 1988 by Wellnhofer. Currently located at the Bürgermeister Müller Museum in Solnhofen, it originally was classified as Compsognathus by an amateur collector, the same mayor Friedrich Müller after which the museum is named. It is the largest specimen known and may belong to a separate genus and species, Wellnhoferia grandis. It is missing only portions of the neck, tail, backbone, and head. The Munich Specimen (BSP 1999 I 50, formerly known as the Solenhofer Aktien Verein Specimen) was discovered on 3 August 1992 near Langenaltheim and described in 1993 by Wellnhofer. It is currently located at the Paläontologisches Museum München in Munich, to which it was sold in 1999 for 1.9 million Deutschmark. What was initially believed to be a bony sternum turned out to be part of the coracoid, but more recent studies suggest it belongs to A. siemensii. After a lengthy period in a closed private collection, it was moved to the Museum of Evolution at Knuthenborg Safaripark (Denmark) in 2022, where it has since been on display and also been made available for researchers. Another fragmentary fossil was found in 2000. It is in private possession and, since 2004, on loan to the Bürgermeister Müller Museum in Solnhofen, so it is called the Bürgermeister Müller Specimen; the institute itself officially refers to it as the "Exemplar of the families Ottman & Steil, Solnhofen". As the fragment represents the remains of a single wing of Archaeopteryx, it is colloquially known as "chicken wing". Long in a private collection in Switzerland, the Thermopolis Specimen (WDC CSG 100) was discovered in Bavaria and described in 2005 by Mayr, Pohl, and Peters. Donated to the Wyoming Dinosaur Center in Thermopolis, Wyoming, it has the best preserved head and feet; most of the neck and the lower jaw have not been preserved. The "Thermopolis" specimen was described on 2 December 2005 Science journal article as "A well preserved Archaeopteryx specimen with theropod features"; it shows that Archaeopteryx lacked a reversed toe—a universal feature of birds—limiting its ability to perch on branches and implying a terrestrial or trunk climbing lifestyle. Palaeontologists of the Ludwig Maximilian University of Munich studied the specimen, which revealed previously unknown features of the plumage, such as feathers on both the upper and lower legs and metatarsus, and the only preserved tail tip. A twelfth specimen had been discovered by an amateur collector in 2010 at the Schamhaupten quarry, but the finding was only announced in February 2014. It was scientifically described in 2018. It represents a complete and mostly articulated skeleton with skull. It is the only specimen lacking preserved feathers. It is from the Painten Formation and somewhat older than the other specimens. The existence of a thirteenth specimen (the Chicago specimen) was announced in 2024 by the Field Museum in Chicago, US. One of two specimens in an institution outside Europe, the specimen was originally identified in a private collection in Switzerland, and had been acquired by these collectors in 1990, prior to Germany's 2015 ban on exporting Archaeopteryx specimens. The specimen was acquired by the Field Museum in 2022, and went on public display in 2024 following two years of preparation. The specimen is to be studied by famed paleornithologist Jingmai O'Connor.
Аутентиктілігі
1985 жылдан бастап астроном Фред Хойл және физик Ли Спетнерді қоса алған әуесқой топ Археоптерикстің Берлин және Лондон үлгілеріндегі қауырсындар жасалған (жалған) деп мәлімдейтін бірнеше мақала жариялады. Археоптерикс шамамен қарғаның мөлшерінде болды, оның қауырсындары, басқа белгілеріне қарағанда аз зерттелген болса да, құрылымы жағынан қазіргі заманғы құстардың қауырсындарына өте ұқсас еді.
Қауырсын
Археоптерикс үлгілері ең алдымен жақсы дамыған ұшу қауырсындарымен ерекшеленді. Олар айқын түрде асимметриялы болды және қазіргі құстардың ұшу қауырсындарының құрылымын көрсетті, қауырсындары барб-барбула-барбицельді тізбектесу арқылы тұрақтылыққа ие болды. Бұл терінің бұрыннан жұмсақ және бос болғанын білдіреді, бұл кейбір үлгілерде ұшу қауырсындары шөгіндіге енген жерде ажыраса бастағанымен расталады. Сондықтан, бұл үлгілер жерленуге дейін жақын судағы теңіз түбімен біраз уақыт бойы қозғалған, басы мен мойнының жоғарғы бөлігіндегі қауырсындар түсіп, ал құйрықтың берік бекітілген қауырсындары сақталған деген гипотеза пайда болды. 2011 жылы аспирант Райан Карни және әріптестері Археоптерикс үлгісінде алғашқы түс зерттеуін жүргізді. 2013 жылы «Аналитикалық атомдық спектрометрия» журналында жарияланған зерттеуде Археоптерикс қауырсындарының жаңа талдауы жануардың күрделі ашық және қара түсті қауырсынға ие болуы мүмкін екенін, дистальді ұштарында және сыртқы жапырақшаларында ауыр пигментация болғанын көрсетті. Түс таралуын талдау негізінен қалдықтардағы сульфаттың таралуына негізделген. Археоптерикс түсін зерттеудің бұрынғы авторы мұндай биомаркерлерді толық Археоптерикс үлгісіндегі эумеланиннің көрсеткіші ретінде интерпретациялауға қарсы болды. Карни және басқа әріптестері 2013 жылғы зерттеудің сульфатты және іздік металдарды интерпретациялауына қарсы болды, ал 2020 жылы «Ғылыми есептер» журналында жарияланған зерттеуде оқшауланған жасырын қауырсынның толығымен матовый қара (қара және аққа немесе жалттырмаған) екенін және қалған «Археоптерикс қауырсын үлгілері әлі белгісіз» екенін көрсетті. Бұл ұсынысты ICZN төрт жылдық талқылаудан кейін қолдады және Лондон үлгісі 2011 жылдың 3 қазанында неотип деп белгіленді. Төменде 2013 жылы Godefroit және басқалар жариялаған кладограмма келтірілген. Senter және басқалар жүргізген филогенетикалық зерттеулер (2012) және Тернер, Маковикки және Норелл (2012) Археоптерикс тірі құстарға дромаеозавридтер мен троодонтидтерге қарағанда жақын екенін анықтады. Екінші жағынан, Godefroit және басқалар (2013) Eosinopteryx brevipenna сипаттамасына енгізілген талдауда Археоптериксті дромаеозавридтер мен троодонтидтерге жақын туыс ретінде анықтады. Авторлар Xiaotingia-ны сипаттайтын зерттеуден алынған матрицаның өзгертілген нұсқасын пайдаланып, оған Jinfengopteryx elegans және Eosinopteryx brevipenna-ны қосты, сондай-ақ қауырсынның дамуына байланысты төрт қосымша белгі қосты. Xiaotingia сипаттамасынан алынған талдаудан айырмашылығы, Godefroit және басқалар жүргізген талдау Археоптериксті Anchiornis және Xiaotingia-мен ерекше тығыз байланысты емес, олар базальдық троодонтидтер ретінде қалпына келтірілді. Agnolín және Novas (2013) Археоптерикс пен (мүмкін синонимі) Wellnhoferia-ның Jeholornis және Pygostylia-ны қамтитын туыстың бауырлас клады құрайтынын анықтады, Microraptoria, Unenlagiinae және Anchiornis және Xiaotingia-ны қамтитын клад Avialae-ге (авторлар Археоптерикс пен Aves-тің соңғы ортақ ата-бабасынан шыққан клад ретінде анықтаған) бірінен соң бірі жақын топтар болып табылады. Godefroit және басқалар жасаған тағы бір филогенетикалық зерттеуде Eosinopteryx brevipenna сипаттамасындағы талдаудан алынған матрицаға қарағанда көбірек инклюзивті матрица қолданылды, сонымен қатар Археоптерикс Avialae-нің мүшесі екенін анықтады (авторлар Passer domesticus бар, бірақ Dromaeosaurus albertensis немесе Troodon formosus емес, ең инклюзивті клад ретінде анықтады). Археоптерикс Avialae-нің түбінде Xiaotingia, Anchiornis және Aurornis-пен бірге топқа қосылған. Археоптерикспен салыстырғанда, Xiaotingia-ның қазіргі құстармен жақын туыстығы бар екені анықталды, ал Anchiornis пен Aurornis екеуінің де алыс екені анықталды. Wang және басқалар (2018) және Hartman және басқалар (2019) Археоптерикстің avialan емес, deinonychosaur болғанын анықтады. Нақтырақ айтқанда, ол және оған жақын туысқан таксондар базальдық дейнихозаврлар деп саналды, ал дромаеозавридтер мен троодонтидтер топ ішінде қатар өскен тұқымға айналды. Себебі Hartman және басқалар Археоптериксті ұшпайтын дейнихозаврлар тобынан оқшауланған (басқаша «анхиорнитидтер» деп саналады), олар бұл жануардың құстар ата-бабаларынан (және Microraptor мен Yi-ден) тәуелсіз түрде ұшуға эволюция жасағаны өте ықтимал деп санайды. Келесі кладограмма олардың Археоптерикс позициясына қатысты гипотезасын көрсетеді: Дегенмен, авторлар Археоптерикстің avialan болуы осы гипотезаға қарағанда сәл аз ықтимал екенін және Археоптеригидтер мен Троодонтидтер сеңлі кладтар болуы мүмкін екенін анықтады. Археоптерикс қанаттары салыстырмалы түрде үлкен болды, бұл төменгі тоқтау жылдамдығына және айналу радиусын азайтуға әкелетін еді. Қанаттардың қысқа және дөңгелек пішіні соқтығысуға ұшырауды арттыратын еді, бірақ сонымен қатар ағаштар мен бұталар сияқты қиын ортада ұшу қабілетін жақсартуы мүмкін (ұқсас қанат пішіндері ағаштар мен бұталар арқылы ұшатын құстарда, мысалы, қарғалар мен безгектерде кездеседі). Дромаеозавридтер сияқты Microraptor-да көрінетін аяқтардан шығатын асимметриялы ұшу қауырсындарының («артқы қанаттар») болуы Археоптерикстің әуедегі жылдамдығын арттыратын еді. Лонгрич жасаған 2006 жылғы артқы қанаттардың алғашқы егжей-тегжейлі зерттеуі, бұл құрылымдардың жалпы аэродинамикалық бетінің 12%-ға дейін құралуын көрсетті. Бұл тоқтау жылдамдығын 6%-ға дейін және айналу радиусын 12%-ға дейін азайтуы мүмкін еді. Археоптериксте байқалатын асимметрия дәрежесі ұшпайтын құстарға қарағанда баяу ұшатын құстарға тән. 2010 жылы Роберт Л. Нуддс және Гарет Дж. Дайк «Science» журналында Confuciusornis және Археоптерикс қауырсындарының рахистерін талдаған мақала жариялады. Талдау көрсеткендей, бұл екі туыстың рахистері дене массасына қатысты қазіргі құстардың рахистерінен жұқа және нашар болды. Авторлар Археоптерикс пен Confuciusornis-тің қанатпен ұшуға қабілетсіз екенін анықтады. Бұл зерттеуді Филип Дж. Курри және Луис Чиаппе сынға алды. Чиаппе қазылған қауырсындардың рахистерін өлшеудің қиын екенін айтты, ал Курри Археоптерикс пен Confuciusornis-тің белгілі бір деңгейде ұша білуі керек деп болжады, өйткені олардың қазылған қалдықтары теңіз немесе көл шөгінділерінде сақталған, бұл олардың терең су үстінен ұша білуі керек екенін көрсетеді. Грегори Пол да зерттеумен келіспеді, 2010 жылғы жауабында Нуддс пен Дайк бұл ерте құстардың массасын жоғары бағалағандарын айтты, ал дәлірек массалық бағалаулар салыстырмалы түрде тар рахистермен де қанатпен ұшуға мүмкіндік береді. Нуддс пен Дайк Археоптерикс Мюнхен үлгісінің (жас жасөсперім) массасы зерттеуде жарияланған үлкен үлгілердің массалық бағалауларына негізделгенін болжады. Пол Мюнхен үлгісі үшін шамамен массалық бағалаудың дұрыс екенін айтты. Пол сондай-ақ рахистердің өлшемдерін сынға алды, Мюнхен үлгісіндегі қауырсындардың нашар сақталғанын атап өтті. Нуддс пен Дайк ең ұзын бірінші қауырсынның диаметрі екенін хабарлады, бұл Пол фотосуреттерді пайдаланып растай алмады. Пол кейбір ішкі бірінші қауырсындарды өлшеді, рахистерді анықтады. Бұл сынға қарамастан, Нуддс пен Дайк бастапқы қорытындыларына тұрды. Олар Полдың ересек Археоптерикс жасөсперім Мюнхен үлгісінен жақсы ұшар деген мәлімдемесі күмәнді екенін айтты. Олар бұл үшін тіпті қалың рахис қажет болады, оның дәлелдері әлі ұсынылмады. Басқа мүмкіндік – олар нағыз ұшуға қол жеткізбеген, бірақ су үстінен жүргенде қосымша көтеру үшін қанаттарын пайдаланған, базіліск кесірткесі сияқты, бұл олардың көл және теңіз шөгінділерінде болуын түсіндіруге болады (авиалық ұшудың шығу тегін қараңыз). 2004 жылы ғалымдар Лондон Археоптерикс-інің ми сауытының егжей-тегжейлі КТ сканын талдап, оның миының көптеген динозаврларға қарағанда айтарлықтай үлкен екенін анықтады, бұл оның миы бар екенін көрсетеді...
The authors, however, found that the Archaeopteryx being an avialan was only slightly less likely than this hypothesis, and as likely as Archaeopterygidae and Troodontidae being sister clades. Archaeopteryx wings were relatively large, which would have resulted in a low stall speed and reduced turning radius. The short and rounded shape of the wings would have increased drag, but also could have improved its ability to fly through cluttered environments such as trees and brush (similar wing shapes are seen in birds that fly through trees and brush, such as crows and pheasants). The presence of "hind wings", asymmetrical flight feathers stemming from the legs similar to those seen in dromaeosaurids such as Microraptor, also would have added to the aerial mobility of Archaeopteryx. The first detailed study of the hind wings by Longrich in 2006, suggested that the structures formed up to 12% of the total airfoil. This would have reduced stall speed by up to 6% and turning radius by up to 12%. The degree of asymmetry seen in Archaeopteryx is more typical for slow flyers than for flightless birds. In 2010, Robert L. Nudds and Gareth J. Dyke in the journal Science published a paper in which they analysed the rachises of the primary feathers of Confuciusornis and Archaeopteryx. The analysis suggested that the rachises on these two genera were thinner and weaker than those of modern birds relative to body mass. The authors determined that Archaeopteryx and Confuciusornis, were unable to use flapping flight. This study was criticized by Philip J. Currie and Luis Chiappe. Chiappe suggested that it is difficult to measure the rachises of fossilized feathers, and Currie speculated that Archaeopteryx and Confuciusornis must have been able to fly to some degree, as their fossils are preserved in what is believed to have been marine or lake sediments, suggesting that they must have been able to fly over deep water. Gregory Paul also disagreed with the study, arguing in a 2010 response that Nudds and Dyke had overestimated the masses of these early birds, and that more accurate mass estimates allowed powered flight even with relatively narrow rachises. Nudds and Dyke had assumed a mass of for the Munich specimen Archaeopteryx, a young juvenile, based on published mass estimates of larger specimens. Paul argued that a more reasonable body mass estimate for the Munich specimen is about Paul also criticized the measurements of the rachises themselves, noting that the feathers in the Munich specimen are poorly preserved. Nudds and Dyke reported a diameter of for the longest primary feather, which Paul could not confirm using photographs. Paul measured some of the inner primary feathers, finding rachises across. Despite these criticisms, Nudds and Dyke stood by their original conclusions. They claimed that Paul's statement, that an adult Archaeopteryx would have been a better flyer than the juvenile Munich specimen, was dubious. This, they reasoned, would require an even thicker rachis, evidence for which has not yet been presented. Another possibility is that they had not achieved true flight, but instead used their wings as aids for extra lift while running over water after the fashion of the basilisk lizard, which could explain their presence in lake and marine deposits (see Origin of avian flight). In 2004, scientists analysing a detailed CT scan of the braincase of the London Archaeopteryx concluded that its brain was significantly larger than that of most dinosaurs, indicating that it possessed the brain size necessary for flying. The overall brain anatomy was reconstructed using the scan. The reconstruction showed that the regions associated with vision took up nearly one third of the brain. Other well developed areas involved hearing and muscle coordination. Newer research shows that while the Archaeopteryx brain was more complex than that of more primitive theropods, it had a more generalized brain volume among Maniraptora dinosaurs, even smaller than that of other non avian dinosaurs in several instances, which indicates the neurological development required for flight was already a common trait in the maniraptoran clade. Recent studies of flight feather barb geometry reveal that modern birds possess a larger barb angle in the trailing vane of the feather, whereas Archaeopteryx lacks this large barb angle, indicating potentially weak flight abilities. Archaeopteryx continues to play an important part in scientific debates about the origin and evolution of birds. Some scientists see it as a semi arboreal climbing animal, following the idea that birds evolved from tree dwelling gliders (the "trees down" hypothesis for the evolution of flight proposed by O. C. Marsh). Other scientists see Archaeopteryx as running quickly along the ground, supporting the idea that birds evolved flight by running (the "ground up" hypothesis proposed by Samuel Wendell Williston). Still others suggest that Archaeopteryx might have been at home both in the trees and on the ground, like modern crows, and this latter view is what currently is considered best supported by morphological characters. Altogether, it appears that the species was not particularly specialized for running on the ground or for perching. A scenario outlined by Elżanowski in 2002 suggested that Archaeopteryx used its wings mainly to escape predators by glides punctuated with shallow downstrokes to reach successively higher perches, and alternatively, to cover longer distances (mainly) by gliding down from cliffs or treetops. This study on Archaeopteryxs bone histology identified biomechanical and physiological adaptations exhibited by modern volant birds that perform intermittent flapping, such as pheasants and other burst flyers. Studies of Archaeopteryx's feather sheaths revealed that like modern birds, it had a center out, flight related molting strategy. As it was a weak flier, this was extremely advantageous in preserving its maximum flight performance.
Өсу
Эриксон, Норелл, Чжунгу және басқалардың 2009 жылғы гистологиялық зерттеуі Археоптерикстің қазіргі құстарға қарағанда салыстырмалы түрде баяу өскенін көрсетті, бұл Археоптерикстің сүйектерінің ең сыртқы бөліктері нашар қан тамырланған болуымен байланысты; баяу өсуді көрсететін сирек қазіргі құстардың бірі – ұшпайтын киви, және авторлар Археоптерикс пен кивидің негізгі метаболизмінің ұқсас болғанын болжады.
Палеоэкология
Солнхофеннің барлық археоптерикс үлгілері табылған әктас жыныстарының байлығы мен әртүрлілігі ежелгі Юра дәуіріндегі Баварияның қазіргі күннен өзгеше екенін көрсетті. Географиялық ені Флоридаға ұқсас болған, бірақ климат құрғақ болған болуы мүмкін, мұны құрғақ жағдайға бейімделген өсімдіктердің қазба қалдықтары және өзендерге тән құрлықтық шөгінділердің жоқтығы растайды. Өсімдіктердің қалдықтары, аз болса да, цикадтар мен қызыл қарағайларды қамтиды, ал жануарлардың арасында көптеген жәндіктер, кішкентай кесірткелер, птерозаврлар және Компсогнатус кездеседі. Ағаштардың болмауы Археоптерикстің ағаш үстінде тіршілік етуіне кедергі келтірмейді, себебі құстардың бірнеше түрі тек төменгі бұталарда ғана өмір сүреді. Археоптерикстің морфологиясының әртүрлі аспектілері оның ағаш үстінде немесе жерде тіршілік еткенін көрсетеді, оның ішінде аяқтарының ұзындығы мен табандарының созылуы; кейбір ғалымдар оны бұталарда да, ашық жерде де, сондай-ақ лагуна жағалауында да қоректенуге қабілетті, бейімделгіш жануар деп санайды.