Шарль Фредерик Герхардт: Француз химигінің өмірі мен еңбектері
Charles Frédéric Gerhardt
Шарль Фредерик Герхардт – француз химигі, Страсбургта туған. Химияға қызығушылығы Карлсруэ және Лейпцигте оқығанда пайда болды. Өмірбаяны туралы толық ақпарат!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Француз химигі Шарль Фредерик Герхардт (21 тамыз 1816 – 19 тамыз 1856) – Эльзаста туған және Париж, Монпелье және өзінің туған қаласы Страсбургте жұмыс істеген француз химигі.
French chemist
Charles Frédéric Gerhardt (21 August 1816 – 19 August 1856) was a French chemist, born in Alsace and active in Paris, Montpellier, and his native Strasbourg.
Өмірбаян
Ол Страсбургте дүниеге келді, онда гимназияда оқыды. Кейін ол Карлсруэ технология институтында білім алды, онда Фридрих Вальхнердің лекциялары алғаш рет химияға деген қызығушылығын оятты. Содан кейін Лейпцигтегі коммерциялық мектепке түсті, онда химияны Отто Линне Эрдманнан оқыды, ол оның қызығушылығын химияның теориялық мәселелеріне деген құштарлыққа дейін дамытты. 1834 жылы үйіне оралғаннан кейін әкесінің ақ қорғасын зауытына кірді, бірақ көп ұзамай бұл іс оған ұнамайтынын түсінді. Бірнеше айдан кейін әскери өмір де оған жараспады, ол неміс химигі Юстус фон Либигтің көмегімен қызметтен босады. Дрезденде қысқа уақыт тұрғаннан кейін, 1836 жылы Либигтің зертханасында оқуға және жұмыс істеуге Германияның орталық бөлігіндегі Гиссен университетіне барды. Гиссенде 18 ай өткен соң, 1837 жылы ол қайтадан зауытқа кірді. Бірақ ол әкесімен тағы да дауласып, 1838 жылы Либиг берген ұсыныс арқылы Парижге келді. Парижде ол Жан-Батист Дюманың лекцияларын тыңдады және Аугуст Кахормен (1813–1891) бірге эфир майларын, әсіресе зығыр майын, Мишель Эжен Шеврольдің лабораториясында зерттеді. Осы уақытта ол Либигтің жазбаларын оқыту және аудару арқылы күнкөрісін қамтамасыз етті. 1841 жылы Дюманың ықпалымен Монпелье ғылымдар факультетінде химия профессоры болып тағайындалды және 1844 жылы титулды профессор атанды. 1842 жылы ол Париждегі достарын органикалық қосылыстарды жіктеу жөніндегі мақаласының мазмұны мен стилімен ренжітті. Кейін ол «Précis de chimie organique» (1844–1845) еңбегін жариялады. 1845 жылы Либиг оған және оның пікірлеріне шабуыл жасады, бұл шабуыл жеке тұлғаға қатысты болғанымен, оның меценатының кеңесін елемеуіне байланысты толығымен таңқаларлық емес еді. Екеуі 1850 жылы татуласты, бірақ оның достарымен келіспеушілік табиғаты Монпельедегі қызметінен кеткеннен кейін басқа қызметке орналасуын қиындатты, әсіресе ол провинцияға баруға құштар емес еді. 1848 жылы ол Монпельеден арнайы зерттеулерін жалғастыру үшін демалысқа шықты және сол жылдан бастап 1855 жылға дейін Парижде тұрды. Осы кезеңде ол үлкен үміттермен «Практикалық химия мектебін» (École de chimie pratique) құрды. Алайда, бұл үміттері ақталуға тиіс болмады, ал 1855 жылы 1854 жылы Цюрих политехникалық институтындағы химия кафедрасының ұсынысын қабылдамай, Страсбургтегі ғылым факультеті мен политехникалық мектепте химия профессоры қызметін қабылдады. Ол келесі жылы өзінің соңғы томының басылымдарын тексеріп бітіргеннен кейін қайтыс болды. Осы соңғы еңбегінде оның барлық идеялары мен жаңалықтары жинақталған.
He was born in Strasbourg, which is where he attended the gymnasium (an advanced academic secondary school). He then studied at the Karlsruhe Institute of Technology, where Friedrich Walchner's lectures first stimulated his interest in chemistry. Next he attended the school of commerce in Leipzig, where he studied chemistry under Otto Linné Erdmann, who further developed his interest into a passion for questions of speculative chemistry. Returning home in 1834, he entered his father's white lead factory, but soon found that business was not to his liking, and after a sharp disagreement with his father in his 20th year he enlisted in a cavalry regiment. In a few months military life became equally distasteful, and he purchased his discharge with the assistance of the German chemist Justus von Liebig. After a short period of living in Dresden, he went to the University of Giessen in central Germany in 1836 to study and work in Liebig's laboratory. His stay at Giessen lasted 18 months, and in 1837 he re entered the factory. Again, however, he quarrelled with his father, and in 1838 he went to Paris with introductions from Liebig. In Paris, he attended Jean Baptiste Dumas’ lectures and worked with Auguste Cahours (1813–1891) on essential oils, especially cumin, in Michel Eugène Chevreul’s laboratory at the Jardin des Plantes, meanwhile earning a precarious living by teaching and making translations of some of Liebig’s writings. In 1841, through the influence of Dumas, he was charged with the duties of chemistry professor at the Montpellier faculty of sciences, becoming titular professor in 1844. In 1842 he annoyed his friends in Paris by the matter and manner of a paper on the classification of organic compounds. Later, he published Précis de chimie organique (1844–1845). In 1845 he and his opinions were the subject of an attack by Liebig, unjustifiable in its personalities but not altogether surprising in view of his wayward disregard of his patron’s advice. The two were reconciled in 1850, but his faculty for disagreeing with his friends did not make it easier for him to get another appointment after resigning the chair at Montpellier in 1851, especially as he was unwilling to go into the provinces. He obtained leave of absence from Montpellier in 1848 so that he could pursue without interruption his special investigations, and from that year until 1855 he resided in Paris. During that period he established an École de chimie pratique ("School for practical chemistry") for which he had great hopes. However, these hopes were disappointed, and in 1855, after refusing the offer of a chair of chemistry at the new Zürich Polytechnic in 1854, he accepted the professorships of chemistry at the Faculty of Sciences and the École Polytechnique at Strassburg, where he died the following year, having just completed checking the proofs for the final volume of his Traité de chimie organique (4 vols., Paris, 1853–56), his magnum opus. This latter work embodies all his ideas and his discoveries.
Жұмыс
Герхардт химиялық формулалардың жазуын реформалау жөніндегі еңбектерімен танымал (1843–1846). Ол қышқыл ангидридтерін де зерттеді және ацетилсалицил қышқылын синтездеді, бірақ ол тұрақсыз және таза емес түрінде болды. Герхардт көбінесе замандасы Огюст Лоранмен байланыстырылады, олар екеуі де химиялық қосылыстар теорияларына үлкен қызығушылық танытты. Сирек кездесетін герхардтит минералы оның құрметіне аталған.
Gerhardt is known for his work on reforming the notation for chemical formulas (1843–1846). He also worked on acid anhydrides, and synthesized acetylsalicylic acid, albeit in an unstable and impure form. Gerhardt is usually linked with his contemporary, Auguste Laurent, with whom he shared a strong and influential interest in theories of chemical combination. The rare mineral gerhardtite is named after him.
Өлім
Ол 1856 жылы 19 тамызда, 40 жасқа толуына екі күн жетпей, күрт қызбадан қайтыс болды.
He died on August 19, 1856, two days short of his 40th birthday, of a sudden fever.