Адольф Вильгельм Герман Кольбе: өмірі мен ғылыми еңбектері
Hermann Kolbe
Адольф Вильгельм Герман Кольбе (1818-1884) – неміс химигі, Роберт Бунзеннің шәкірті. Химия сөздігін жазды, Мабург және Лейпциг университеттерінде профессор болды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Неміс химигі (1818–1884)
German chemist (1818–1884)
Адольф Вильгельм Герман Колбе (27 қыркүйек 1818 – 25 қараша 1884)
Adolph Wilhelm Hermann Kolbe (27 September 1818 – 25 November 1884
1842 жылы ол Марбургтегі Филипп университетінде Роберт Бунсеннің көмекшісі болды. 1843 жылы сол университетте докторлық дәрежесін алды. 1845 жылы Лондондағы жаңа Экономикалық геология мұражайында Лион Плейфэйрдің көмекшісі болып жұмыс істегенде және Эдвард Франкландпен жақын дос болғанда, жаңа мүмкіндік туды. 1847 жылдан бастап ол Юстус фон Либиг, Вёлер және Иоганн Кристиан Поггендорф редакциялаған «Таза және қолданбалы химия сөздігі» (Handwörterbuch der reinen und angewandten Chemie) редакторына көмектесті, сонымен қатар маңызды оқулық жазды. 1851 жылы Колбе Бунсеннің орнын Марбургтегі химия профессоры лауазымына ие болды, ал 1865 жылы Лейпциг университетіне шақырылды. 1864 жылы ол Швеция Корольдік ғылым академиясының шетелдік мүшесі болып сайланды. 1874 жылы Америка философиялық қоғамының мүшесі болып сайланды. 1853 жылы генерал-майор Вильгельм фон Барделебеннің қызы Шарлоттаға үйленді. Оның әйелі 23 жыл бақытты некеден кейін 1876 жылы қайтыс болды. Олардың төрт баласы болды.
In 1842, he became an assistant to Robert Bunsen at the Philipps Universität Marburg. He took his doctoral degree in 1843 at the same university. A new opportunity arose in 1845, when he became assistant to Lyon Playfair at the new Museum of Economic Geology in London and a close friend of Edward Frankland. From 1847, he was engaged in editing the Handwörterbuch der reinen und angewandten Chemie (Dictionary of Pure and Applied Chemistry) edited by Justus von Liebig, Wöhler, and Johann Christian Poggendorff, and he also wrote an important textbook. In 1851, Kolbe succeeded Bunsen as professor of chemistry at Marburg and, in 1865, he was called to the Universität Leipzig. In 1864, he was elected a foreign member of the Royal Swedish Academy of Sciences. He was elected as a member of the American Philosophical Society in 1874. In 1853, he married Charlotte, the daughter of General Major Wilhelm von Bardeleben. His wife died in 1876 after 23 years of happy marriage. They had four children.
Химиялық зерттеулер
1840 жылдары Фридрих Вёлердің 1828 жылы мочевинаны синтездегеніне қарамастан, кейбір химиктер әлі де витализм іліміне сенді, оған сәйкес "органикалық" (яғни бастапқы мағынасында биологиялық көзден алынған) қосылыстарды жасау үшін ерекше тіршілік күші қажет болды. Колбе органикалық қосылыстардың осы "органикалық" контекстен тыс, тікелей немесе жанама түрде, алмастыру процестері арқылы алынған заттардан туындауы мүмкін деген идеяны ұсынды. (Осылайша, қазіргі заманғы анықтамалар бойынша ол бір органикалық молекуланы екіншісіне айналдырса, сол кездегі терминологиямен ол "органикалық емес" – anorganisch заттарды "органикалық" заттарға айналдырды, олар тек тіршілік процестері арқылы қолжетімді деп есептелді.) Ол өз теориясын көміртек дисульфидін (CS2) бірнеше қадамда (1843–45) сірке қышқылына (CH3COOH) айналдыру арқылы растады. Колбе сондай-ақ құрылымдық радикалдар туралы жаңа идея ұсынды, осылайша құрылымдық теорияның дамуына үлес қосты. Оның екінші және үшінші спирттердің болуы туралы теориялық болжамы, осы органикалық молекулалар класының алғашқысы синтезделген кезде расталды, бұл үлкен жетістік болды. Колбе "синтез" сөзін қазіргі мағынасында алғаш рет қолданды және көптеген жаңа химиялық реакцияларға үлес қосты. Сондай-ақ ол салицил қышқылын синтездеді, ол аспириннің құрылыс блогы болып табылады және бұл процесс Колбе синтезі немесе Колбе-Шмидт реакциясы деп аталады. Нитрилдерді синтездеу әдісі Колбе нитрил синтезі деп аталады, ал Эдвард Франкландпен бірге нитрилдерді тиісті қышқылдарға гидролиздеуге болатынын анықтады. Өзінің тәжірибелік зерттеулерімен және ғылыми-редакциялық жұмысымен қатар, Колбе Лейпцигте және әсіресе Марбургте студенттердің зерттеулерін басқарды; оның жетекшілігімен білім алған студенттердің арасында Питер Грисс, Александр Михайлович Зайцев (элиминация реакцияларының өнімдерін болжау үшін танымал Зайцев ережесінің авторы), Теодор Куртиус (диазо қосылыстарын, гидразиндерді және Куртиус қайта құрылымдалуын ашқан), Эрнст Отто Бекман (Бекман қайта құрылымдалуын ашқан), Карл Грейбе (ализариннің ашушысы), Оскар Лоу, Константин Фальберг, Николай Меншуткин, Владимир Марковников (циклогександан кіші және үлкен карбоциклдерді алғаш сипаттаған және алкендерге қосылу реакцияларын сипаттаған Марковников ережесімен танымал), Якоб Волхард, Людвиг Монд, Александр Крам Браун (этиленнің қос байланысын алғаш сипаттаған), Максвелл Симпсон және Фредерик Гутри болды.
As late as the 1840s, and despite Friedrich Wöhler's synthesis of urea in 1828, some chemists still believed in the doctrine of vitalism, according to which a special life force was necessary to create "organic" (i. e., in its original meaning, biologically derived) compounds. Kolbe promoted the idea that organic compounds could be derived from substances clearly sourced from outside this "organic" context, directly or indirectly, by substitution processes. (Hence, while by modern definitions, he was converting one organic molecule to another, by the parlance of his era, he was converting "inorganic"—anorganisch—substances into "organic" ones only thought accessible through vital processes.) He validated his theory by converting carbon disulfide (CS2) to acetic acid (|CH3COOH) in several steps (1843–45). Kolbe also introduced a modified idea of structural radicals, so contributing to the development of structural theory. A dramatic success came when his theoretical prediction of the existence of secondary and tertiary alcohols was confirmed by the synthesis of the first of these classes of organic molecules. Kolbe was the first person to use the word synthesis in its present day meaning, and contributed a number of new chemical reactions. and prepared salicylic acid, a building block of aspirin in a process called Kolbe synthesis or Kolbe Schmitt reaction. His method for the synthesis of nitriles is called the Kolbe nitrile synthesis, and with Edward Frankland he found that nitriles can be hydrolyzed to the corresponding acids. In addition to his own bench research and scholarly and editorial work, Kolbe oversaw student research at Leipzig and especially at Marburg; students spending time under his tutelage included Peter Griess, Aleksandr Mikhailovich Zaitsev (known for Zaitsev's rule predicting the product composition of elimination reactions), Theodor Curtius (discoverer of diazo compounds, hydrazines, and the Curtius rearrangement), Ernst Otto Beckmann (discoverer of the Beckmann rearrangement), Carl Graebe (discoverer of alizarin), Oscar Loew, Constantin Fahlberg, Nikolai Menshutkin, Vladimir Markovnikov (first to describe carbocycles smaller and larger than cyclohexane, and known for Markovnikov's rule describing addition reactions to alkenes), Jacob Volhard, Ludwig Mond, Alexander Crum Brown (first to describe the double bond of ethylene), Maxwell Simpson, and Frederick Guthrie.