Чарльз Краутхаммер: Американ журналисінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық журналист (1950–2018)

Чарльз Краутхаммер (13 наурыз 1950 – 21 маусым 2018) – американдық саяси колоннист. Саяси сарапшы ретінде орташа либерал болғаннан кейін тәуелсіз консервативке айналған Краутхаммер 1987 жылы The Washington Post газетінде жариялаған колонналары үшін Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Оның апталық колоннасы әлем бойынша 400-ден астам басылымда жарияланды. Гарвард медицина мектебінде бірінші курста оқып жүргенде, Краутхаммер секірген кезде мойын омыртқасының 5-ші нервісі зақымданып, белден төменге паралич болды. 14 ай ауруханада емделгеннен кейін ол медициналық мектепке оралды және 1980 жылы психикалық аурулардың диагностикалық және статистикалық нұсқаулығы III-ті құруға қатысқан психиатр болды. 1978 жылы ол Картер әкімшілігіне психиатриялық зерттеулер директоры болып кірді, ал 1980 жылы вице-президент Уолтер Мондейлдің сөз жазушысы болды. 1970-ші жылдардың соңы мен 1980-ші жылдардың басында Краутхаммер колоннист және саяси комментатор мамандығына белінді. 1985 жылы ол The Washington Post газеті үшін апталық колонна жаза бастады, бұл оған 1987 жылы "ұлттық мәселелер бойынша өткір және ойлы колонналары" үшін Пулитцер сыйлығын әкелді. 1990 жылдан бастап 2013 жылдың желтоқсанында жабылатынға дейін ол PBS жаңалықтар бағдарламасы Inside Washington-тың тұрақты қатысушысы болды. Краутхаммер The Weekly Standard журналының редакторы, Fox News арнасының сарапшысы және Fox News арнасындағы Bret Baierмен арнайы баяндама бағдарламасының кешкі панелі болды. Краутхаммер шетелдік саясат бойынша жазғандары үшін жоғары бағаланды. Ол консервативті идеологияны қолдайтын және АҚШ-тың әлемдік аренадағы әскери және саяси қатысуын жақтаған жетекші тұлға болды, Рейган доктринасы терминін енгізіп, Персия шығанағы соғысын және Ирак соғысын қолдады. 2017 жылдың тамызында, қатерлі ісікпен күресуіне байланысты, Краутхаммер колонна жазуын және Fox News арнасының сарапшысы ретіндегі қызметін тоқтатты. Ол 2018 жылдың 21 маусымында қайтыс болды.

Ерте өмір және мансап

Краутхаммер 1950 жылы 13 наурызда Нью-Йорктің Манхэттен ауданында дүниеге келген. Оның әкесі, Шулим Краутхаммер (1904 жылғы 23 қараша – 1987 жылғы маусым), Украинаның Болехив қаласынан (сол кездегі Австро-Венгрия империясы) шыққан және кейіннен Франция азаматы болған. Оның анасы, Тея (қызметтес аты Горовиц; 1921 жылғы 28 шілде – 2019 жылғы 14 ақпан), Бельгияның Антверпен қаласында туған. Краутхаммерлер отбасы француз тілінде сөйлейтін болған. Оның екі ата-анасы да православие дінін ұстанатын яһудилер еді, ол Герцлиа орта мектебін бітірді. Краутхаммер Монреальдегі Макгилл университетінде оқыды, 1970 жылы экономика және саясаттану мамандықтары бойынша үздік дипломмен бітірді. Сол кезде Макгилл университеті радикалды идеялардың ошағы болды, және Краутхаммердің саяси экстремизмге деген қарсылығы осы оқу орнында қалыптасқан. "Мен саяси экстремизмнің қауіптілігін, екіжүзділігін және оның радикализмін анық сезіндім. Бұл менің саяси дамуымда ертерек романтизмнен арылуыма көмектесті". Кейін ол былай деді: "Мен солшыл және оңшыл экстремистерді жек көріп, өзімді олардың арасында таба алмадым". Макгиллді бітірген жылдан кейін ол Оксфордтың Баллиол колледжінде саясат бойынша Commonwealth Scholar ретінде оқыды, содан кейін АҚШ-қа оралып, Гарвард медицина мектебіне түсті. Медициналық мектепте бірінші курста оқып жүргенде суға түсу кезіндегі жазадан кейін Краутхаммер белден төменге паралич болды. Ауруханада жатқан кезінде де ол Гарвард медицина мектебінің студенттерімен бірге оқыды және 1975 жылы бітірді. Ол бұл мүмкіндік үшін студенттер ісі жөніндегі деканы Герман Лискоға алғыс айтты. 1975 жылдан 1978 жылға дейін Краутхаммер Массачусетс жалпы ауруханасының психиатрия бөлімінде интерн болып жұмыс істеді, соңғы жылы бас интерн қызметін атқарды. Бас интерн ретінде ол маниакальдық депрессияның (биполярлық бұзылу) бір түрін анықтады және оны екіншілік мания деп атады. Ол өзінің зерттеулерін "Жалпы психиатрия архивінде" жариялады. Сондай-ақ, ол манияның эпидемиологиясы бойынша маңызды зерттеулердің авторы болды. 1978 жылы Краутхаммер Вашингтонға көшіп, Картер әкімшілігінде психиатриялық зерттеулерді жоспарлауға жетекшілік етті.

Krauthammer was born on March 13, 1950, in the New York City borough of Manhattan. His father, Shulim Krauthammer (November 23, 1904 – June 1987), was from Bolekhiv, Ukraine (then the Austro Hungarian Empire), and later became a naturalized citizen of France. His mother, Thea (née Horowitz; July 28, 1921 – February 14, 2019), was from Antwerp, Belgium. The Krauthammer family was a French speaking household. Both of his parents were Orthodox Jews, and he graduated from Herzliah High School. Krauthammer attended McGill University in Montreal, graduating in 1970 with first class honours in economics and political science. At that time, McGill University was a hotbed of radical sentiment, something that Krauthammer said influenced his dislike of political extremism. "I became very acutely aware of the dangers, the hypocrisies, and sort of the extremism of the political extremes. And it cleansed me very early in my political evolution of any romanticism." He later said: "I detested the extreme Left and extreme Right, and found myself somewhere in the middle." The following year, after graduating from McGill, he studied as a Commonwealth Scholar in politics at Balliol College, Oxford, before returning to the United States to attend medical school at Harvard. A diving accident during his first year of medical school left Krauthammer paralyzed from the waist down. He remained with his Harvard Medical School class during his hospitalization, graduating in 1975. He credited Hermann Lisco, associate dean of students, for making it happen. From 1975 through 1978, Krauthammer was a resident in psychiatry at Massachusetts General Hospital, serving as chief resident his final year. During his time as chief resident, he noted a variant of manic depression (bipolar disorder) that he identified and named secondary mania. He published his findings in the Archives of General Psychiatry. He also co authored a path finding study on the epidemiology of mania. In 1978, Krauthammer relocated to Washington, D. C., to direct planning in psychiatric research under the Carter administration.

Колумнист және саяси сарапшы

1979 жылы Краутхаммер The New Republic журналына жазушы және редактор болып қатысты. 1985 жылы Краутхаммер The Washington Post газеті үшін тұрақты мақалалар жаза бастады және ұлттық деңгейде таралған колоннашыға айналды. Краутхаммер 1985 жылы Рейган доктринасы терминін ойлап тауып, оны дамытты, ал 1989 жылы Берлин қабырғасы құлағаннан кейін жарияланған "Бір полюстік сәт" атты мақаласында АҚШ-тың жалғыз супердержава ретіндегі рөлін анықтады. 1990 жылы Краутхаммер апталық PBS саяси ток-шоуы Inside Washington-ның тұрақты қатысушысы болды және бағдарлама тоқтаған 2013 жылдың желтоқсанына дейін осы рөлде қалды. Краутхаммер көп жыл бойы Fox News Channel телеарнасында да сарапшы ретінде сұхбат берді. Краутхаммердің 2004 жылы Америка Кәсіпкерлік Институтында Ирвинг Кристол сыйлығын алған кезде сөйлеген «Демократиялық реализм» атты сөзі, 11 қыркүйек оқиғасынан кейінгі әлемге қатысты мәселелерді шешуге арналған бағыт-бағдар берді, бұл ретте Таяу Шығыста демократияны қолдауға баса назар аударды. 2013 жылы Краутхаммер «Маңызды нәрселер: үш онжылдық құштарлықтар, хобби және саясат» атты кітабын жариялады. Кітап бірден бестселлерге айналып, 38 апта бойы The New York Times бестселлер тізімінде тұрды және 10 апта қатарынан бірінші орында болды. Оның ұлы Дэниел 2018 жылдың желтоқсан айында жарық көрген «Барлығының мәні: Ұлы махаббаттар мен ізденістердің өмір бойы» атты кітаптың соңғы редакциясын жасады.

Энергия және жаһандық жылыну

Краутхаммер ұзақ жылдар бойы энергияны үнемдеуге ынталандыру үшін энергияға радикалды түрде жоғары салық салуды жақтады. Краутхаммер 2014 жылғы 20 ақпанда The Washington Post газетінде: «Мен жаһандық жылынуға сенбеймін. Мен жаһандық жылынуды жоққа шығармаймын» деп жазды. Жаһандық жылынуды толыққанды зерттелген ғылым деп жариялауға қарсылық білдіріп, ол көптеген қабылданған нәрселердің шындықта солай емес екенін айтты.

Израиль

Краутхаммер "Израильдің жағын алып, жазбаларының көп бөлігін АҚШ-тың Израильді қолдауын қорғауға арнаған" деп сипатталды. Израиль премьер-министрі Беньямин Нетаньяху оның Краутхаммермен арақатынасын "бауырларша" деп сипаттады. Краутхаммер Осло келісімдеріне қарсы күшті ұстаным білдірді және Палестина Азат ету ұйымының басшысы Ясир Арафаттың Батыс жағалауда және Газа секторында алған бекінісін Израильге қарсы соғысты жалғастыру үшін пайдаланатынын айтты, бұл соғысты ол Израиль-Палестина Азат ету ұйымының өзара тану хаттарында ресми түрде тоқтатқандай көрінетін. 2006 жылғы шілдеде Time журналында жарияланған мақаласында Краутхаммер Израиль-Палестина қақтығысының негізгі себебін палестиналықтардың келісімге келуге құштарлық танытпауында екенін жазды. 2006 жылғы Ливан соғысы кезінде Краутхаммер "Израильдің соғысты жеңуіне рұқсат беріңіз" деген мақала жазды: "Танылған халықаралық шекара арқылы шабуылға ұшыраған басқа қай ел, өзінің қауіпсіздігін қалпына келтірген-келтірмегеніне қарамастан, әлем оған қарсы күресу үшін шектеулі уақыт белгілеп, кері санауды бастады?" Кейін ол Израиль премьер-министрі Эхуд Ольмерттің әрекетін сынап, Ольмерттің "бұлжымас және беймәлім басшылық танытқанын" айтты. Ол ақымақтықпен тек әуе күшіне сүйенгендіктен, генералдарының қалаған құрлықтағы шабуылына рұқсат бермеді, бірақ кейіннен өз шешімін кері қайтарды. Краутхаммер қақтығысты шешу үшін екі мемлекеттік шешімді қолдады. Көптеген консерваторлардан өзгеше, ол Израильдің Газадан шығуының Израиль мен болашақ Палестина мемлекеті арасындағы шекараны дұрыстауға бағытталған қадам деп санайтын. Ол екі мемлекеттің соңғы шекарасы арасындағы қауіпсіздік кедергісінің кез келген тұрақты бейбітшілікке ие болуы маңызды екеніне сенді. Ричард Голдстоун 2008 жылғы Газа соғысы туралы БҰҰ есебі жарық көргеннен бір жарым жыл өткен соң, Израильдің балаларды қоса алғанда, палестиналық азаматтарды қасақана өлтіргені туралы мәлімдемесінен бас тартқанда, Краутхаммер Голдстоунды қатты сынады, оның "бұл жалған, кешіккен қайтарып алуы тым кеш және жеткіліксіз" екенін айтты және "алғашқы есепті 19 ғасырдағы еврейлерді балаларды құрбандыққа шалып, олардың қанын ритуалдарда пайдаланған деген жаламен теңестірілген қандық жала деп атады". Краутхаммер Голдстоунның "өмірінің қалған бөлігін осы зиянды жоюға, есепті өзгертуге және қайтаруға жұмсауы керек" деп ойлады.

Krauthammer has been described as "predictably tak[ing] Israel's side and devot[ing] a significant amount of his writing to defending steadfast U. S. support for Israel". Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu described his relationship with Krauthammer as "like brothers". Krauthammer strongly opposed the Oslo accords and said that Palestinian Liberation Organization leader Yasir Arafat would use the foothold it gave him in the West Bank and the Gaza Strip to continue the war against Israel that he had ostensibly renounced in the Israel–Palestine Liberation Organization letters of recognition. In a July 2006 essay in Time, Krauthammer wrote that the Israeli–Palestinian conflict was fundamentally defined by the Palestinians' unwillingness to accept compromise. During the 2006 Lebanon War, Krauthammer wrote a column, "Let Israel Win the War": "What other country, when attacked in an unprovoked aggression across a recognized international frontier, is then put on a countdown clock by the world, given a limited time window in which to fight back, regardless of whether it has restored its own security?" He later criticized Israeli prime minister Ehud Olmert's conduct, arguing that Olmert "has provided unsteady and uncertain leadership. Foolishly relying on air power alone, he denied his generals the ground offensive they wanted, only to reverse himself later." Krauthammer supported a two state solution to the conflict. Unlike many conservatives, he supported Israel's Gaza withdrawal as a step toward rationalizing the frontiers between Israel and a future Palestinian state. He believed a security barrier between the two states' final borders will be an important element of any lasting peace. When Richard Goldstone retracted the claim 1 1/2 years after the issuance of the UN report on the 2008 Gaza war that Israel intentionally killed Palestinian civilians, including children, Krauthammer strongly criticized Goldstone, saying that "this weasel y excuse laden retraction is too little and too late" and called "the original report a blood libel ranking with the libels of the 19th century in which Jews were accused of ritually slaughtering children in order to use the blood in rituals". Krauthammer thought that Goldstone "should spend the rest of his life undoing the damage and changing and retracting that report".

9/11 және Ирак және терроризмге қарсы соғыс

Краутхаммер 2004 жылы өзінің "Кристоль" сыйлығының талқылау тудырған лекциясында демократиялық идеалды стратегиялық қажеттілікпен шектеудің негізгі принципін былай түсіндірді: "Біз демократияны әр жерде қолдаймыз, бірақ қан мен қаражатты тек стратегиялық қажеттілік бар жерлерде жұмсаймыз – яғни, экзистенциалдық жауға қарсы үлкен соғыстың кіндігінде жатқан жерлер, ол жау еркіндікке глобальды түрде өлім төндіретін қауіпті құрайды". Ол екінші Ирак соғысын "реалист" тұрғысынан, яғни БҰҰ санкцияларының әлсіреуіне байланысты Саддам режимінің аймаққа төндірген стратегиялық қаупі, сондай-ақ оның жаппай қырып-жоятын қарулары бар екендігі және "идеалды" тұрғысынан қолдады. Оның пікірінше, Ирактағы тұрақты демократия араб әлеміндегі зұлымдық, төзімсіздік және діни фанатизмнің уытты саяси мәдениетін өзгертуге жасалған алғашқы қадам болар еді. 2002 жылдың қазан айында ол соғысқа қатысты аргументтердің жақтаушы және қарсы тұрушы тараптардың негізгі дәлелдерін ұсынды, былай деп жазды: "Жақтаушылар Саддам Хусейннің бейшаралық, тирандық және инстинктивті агрессивтілік танытуына, және егер ол қазірдегі жаппай қырып-жоятын қаруларына қосымша ядролық қаруға ие болса, оны террористермен қолдануы немесе бөлісуі мүмкін екендігіне негіздеп соғысты қолдайды. Тұрақсыз ақылсыз адамның қолында бұрын-соңды көрілмеген масштабтағы жаппай өлім қаупін көтеруге болмайды – және оны алдын алу керек. Қарсы тұрушылар соғыстың пайдасынан қауіп көп екендігіне негіздеп қарсы шығады. Иракпен соғыс өте қымбатқа түсуі мүмкін, тіпті қалалық соғысқа ұласуы да мүмкін". Ол сөзін жалғастырды: "Мен алдын алу мектебінің дұрыс екеніне сенемін, Саддам Хусейнге қару-жарақ алуға мүмкіндік беру қаупі уақыт өте келе арта түседі. Дегенмен, мен Иракпен соғысқа қарсы принциптік аргументтер келтірген, қауіпсіздік күштеп қарусыздандырудың қауіпті жаңаруына қарағанда, дәлелденген (дегенмен қауіпті) террорлық тепе-теңдікке сүйенуде деп санайтын демократтардың аз тобын түсінемін және құрметтеймін". Шабуылдың алдында Краутхаммер былай деп жазды: "Шет елдік мәдениетті реформалау және қайта құру – ауыр міндет. Қауіпті және, иә, мақтаншылдыққа бой алдыру". 2003 жылдың ақпан айында Краутхаммер "бұл сәтсіздікке ұшырауы мүмкін. Бірақ біз тырыспауға жол бере алмаймыз. 9/11 оқиғасының артында тұрған монстрға шабуыл жасаудың бірде-бір, тіпті ықтимал да, стратегиясы жоқ. Бұл Усама бен Ладен емес, араб-ислам әлеміндегі саяси қуғын-сүргін, діни төзімсіздік және әлеуметтік күйреудің қазандығы – заңдылығы жоқ режимдер арқылы өрескел, кісі өлтіруші антиамериканизмге айналған қуғын-сүргін". 2003 жылдың 22 сәуірінде Краутхаммер Иракта жаппай қырып-жоятын қару табылмаса, келесі бес ай ішінде "сенімділік проблемасы" туындайтынын болжады. Филадельфиядағы Сыртқы саясат қауымдастығында сөйлеген сөзінде ол 2006 жылы араб әлемінде демократияландырудың басталуы Ливан, Палестина және әсіресе Ирактағы радикалды исламистердің "күшті қарсы шабуылымен" кездесетінін, бұл жерде діни соғыстың күшеюі байқалғанын мәлімдеді. 2006 және 2007 жылдардың соңында ол Ирактағы әскерлердің көбеюін қолдаған аз ғана сарапшылардың бірі болды. 2009 жылы Краутхаммер дұшпанды азаптауды қолдану екі жағдайда ғана рұқсат етілмейді деп мәлімдеді: а) "күдіктінің өмірі қауіпте болғанда", "[] сіз ұстаған жаман адам осы өмірді құтқаруға қажетті ақпаратқа ие болса және оны беруден бас тартса"; және б) азаптау "өмірді құтқаруға мүмкіндік беретін құнды ақпаратқа ие жоғары құнды дұшпаннан ақпарат алуға" әкелуі мүмкін.

Krauthammer laid out the underlying principle of strategic necessity restraining democratic idealism in his controversial 2004 Kristol Award Lecture: "We will support democracy everywhere, but we will commit blood and treasure only in places where there is a strategic necessity—meaning, places central to the larger war against the existential enemy, the enemy that poses a global mortal threat to freedom." He supported the Second Iraq War on the "realist" grounds of the strategic threat the Saddam regime posed to the region as UN sanctions were eroding and of his alleged weapons of mass destruction and on the "idealist" grounds that a self sustaining democracy in Iraq would be a first step toward changing the poisonous political culture of tyranny, intolerance, and religious fanaticism in the Arab world that had incubated the anti American extremism from which 9/11 emerged. In October 2002, he presented what he believed were the primary arguments for and against the war, writing, "Hawks favor war on the grounds that Saddam Hussein is reckless, tyrannical, and instinctively aggressive, and that if he comes into possession of nuclear weapons in addition to the weapons of mass destruction he already has, he is likely to use them or share them with terrorists. The threat of mass death on a scale never before seen residing in the hands of an unstable madman is intolerable—and must be preempted. Doves oppose war on the grounds that the risks exceed the gains. War with Iraq could be very costly, possibly degenerating into urban warfare." He continued: "I happen to believe that the preemption school is correct, that the risks of allowing Saddam Hussein to acquire his weapons will only grow with time. Nonetheless, I can both understand and respect those few Democrats who make the principled argument against war with Iraq on the grounds of deterrence, believing that safety lies in reliance on a proven (if perilous) balance of terror rather than the risky innovation of forcible disarmament by preemption." On the eve of the invasion, Krauthammer wrote, "Reformation and reconstruction of an alien culture are a daunting task. Risky and, yes, arrogant." In February 2003, Krauthammer cautioned that "it may yet fail. But we cannot afford not to try. There is not a single, remotely plausible, alternative strategy for attacking the monster behind 9/11. It's not Osama bin Laden; it is the cauldron of political oppression, religious intolerance, and social ruin in the Arab Islamic world—oppression transmuted and deflected by regimes with no legitimacy into virulent, murderous anti Americanism." On April 22, 2003, Krauthammer predicted that he would have a "credibility problem" if weapons of mass destruction were not found in Iraq within the next five months. In a speech to the Foreign Policy Association in Philadelphia, he argued that the beginnings of democratization in the Arab world had been met in 2006 with a "fierce counterattack" by radical Islamist forces in Lebanon, Palestine, and especially Iraq, which witnessed a major intensification in sectarian warfare. In late 2006 and 2007, he was one of the few commentators to support the troop surge in Iraq. In 2009, Krauthammer argued that the use of torture against enemy combatants was impermissible except in two contexts: (a) when "[an] innocent's life is at stake," "[the] bad guy you have captured possesses information that could save this life, [and he] refuses to divulge"; and (b) when torture may lead to "the extraction of information from a high value enemy in possession of high value information likely to save lives".

Идеология

Мег Гринфилд, "The Washington Post" газетінің редакторы, 15 жыл бойы Краутхаммердің мақалаларын редакциялаған, оның апталық мақаласын "тәуелсіз және саяси спектрде анықтау қиын" деп атады. "Бұл өте қиын мақала. Онда ешқандай "модаға" құмарлық жоқ. Келесі не болатынын болжау мүмкін емес". Краутхаммерді кейбіреулер консерватор деп сипаттады.

Президент сайлауы

2012 жылғы АҚШ президенттік сайлауына бірнеше күн қалғанда, Краутхаммер бұл сайлаудың "өте тартысты" болатынын болжады, республикалық кандидат Митт Ромни "халықтың дауысымен, менің ойымша, шамамен жарты процентпен, ал сайлаушылар алқасы да өте шамалы артықшылықпен жеңіске жетеді" деді. Өзінің қате болжамын мойындағанмен, Краутхаммер: "Обама жеңді, бірақ оның толыққанды қолдауы болған жоқ. Ол өте тар шеңберде, өте негативті науқан арқылы жеңіске жетті" деді. 2016 жылғы АҚШ президенттік сайлауы алдында Краутхаммер: "Мен Хиллари Клинтонға дауыс бермеймін, бірақ мен мақалаларымда түсіндіргендей, Дональд Трампқа да ешқашан дауыс бере алмаймын" деп мәлімдеді. 2017 жылдың шілдесінде Дональд Трамп кіші 2016 жылдың 9 маусымындағы Трамп Тауэріндегі кездесу туралы электрондық хаттар тізбегін жариялағаннан кейін, Краутхаммер тіпті нашар ұйымдастырылған сөз байласу да сөз байласу болып саналады деген пікірін білдірді.

Дін

Краутхаммер қатаң еврей білімін алған. Ол күнінің жартысын пәндік сабақтарға, ал қалған жартысын иврит тілінде жүргізілетін діни білімге арнаған мектепте оқыды. 16 жасында орта мектепті бітірген кезде Краутхаммер иврит тілінде философиялық эсселер жаза алды. Әкесі оның Талмудты оқуын талап етті; мектеп бағдарламасындағы Талмуд сабақтарына қоса, Краутхаммер аптасына үш күн қосымша Талмуд сабақтарына қатысты. Бірақ бұл оның әкесіне жеткіліксіз болды, ол Талмудты жеке оқыту үшін үш күнге раввин шақырды. Краутхаммер Манхэттендегі Park51 жобасына «жалпы адамгершілік пен қасиеттілікке деген құрметтің негізінде» қарсы болды. «Геттисбургтің үстінде коммерциялық ғимарат болмасын, Аушвицте монастырь болмасын, ал Ground Zero-да мешіт болмасын. Оны басқа жерде салыңдар». Краутхаммер «өзіне жабысқан, тавтологиялық 'теория', оның жалғыз тұжырымы – ғылымдағы білімнің кейбір салаларындағы олқылықтарды, осы жағдайда эволюцияны, Құдай толтырады» деген ақылға сыймас жобалауды сынады. Бұл «теория» эволюция мен табиғи іріктеудің бактериялардағы дәріге төзімділік пен түрлердегі эволюциялық өзгерістерді түсіндіретінін мойындайды, бірақ Құдай осы тұрақты және жинақталатын өзгерістер әлеміне кейде кіріп, «Бүгін өзімді лемур жасайын» дейді. Бұл «теория» ғылым деп аталатын нәрсенің ең негізгі талабын бұзады – оны эмпирикалық тұрғыдан жоққа шығару мүмкіндігі болу керек». Kitzmiller v. Dover Area School District ісі туралы ол былай деп жазды: «Довер осы сайлау күні мектеп кеңесінің сегіз мүшесін, биология оқу бағдарламасына «ақылға сыймас жобалауды» – бүгінгі креационизмнің әшекейленген нұсқасын – енгізуге тырысқандары үшін қуып жіберіп, өзін ерекшелендірді». Канзастағы эволюция тыңдаулары туралы ол былай деп жазды: «Ақылға сыймас жобалаудың ғылым екенін дәлелдеу үшін Канзас ғылымның өзін бұрмалап, 'бізді қоршаған әлемде байқап отырған нәрселердің табиғи түсіндірмелері' деген сөз тіркесін алып тастады, осылайша табиғаттан тыс күштер ғылымның ажырамас бөлігі екенін анық көрсетті. Бұл дінге де, ғылымға да құрметсіздік». Ол: «Эволюцияны Құдайдың жауы ету неге соншалықты абсурд? Миллиондаған тіршілік түрлері бар, олар ерекшеленеді, бірақ бір-бірімен өзара әрекеттеседі, олардың барлығы бір екі жіпті молекуланың жинақталған өзгерістерінен пайда болған, ол бізге моллюскалар мен тышқандарды, Ньютон мен Эйнштейнды сыйлаған, икемді және жемісті. Тіпті Канзас штатының білім беру кеңесін де сыйлаған болсақ та». Ол эволюция бойынша ғылыми консенсусты атап өтіп, дін мен ғылым арасындағы дауды «жалған қақтығыс» деп атады.

Krauthammer received a rigorous Jewish education. He attended a school where half the day was devoted to secular studies and half the day was devoted to religious education conducted in Hebrew. By the time he graduated from high school at the age of 16, Krauthammer was able to write philosophical essays in Hebrew. His father demanded that he learn Talmud; in addition to his school's required Talmud studies, Krauthammer took extra Talmud classes three days a week. This was not enough for his father who hired a rabbi to provide private instruction on the Talmud three nights a week. Krauthammer opposed the Park51 project in Manhattan for "reasons of common decency and respect for the sacred. No commercial tower over Gettysburg, no convent at Auschwitz, and no mosque at Ground Zero. Build it anywhere but there." Krauthammer was critical of intelligent design, "a self enclosed, tautological 'theory' whose only holding is that when there are gaps in some area of scientific knowledge — in this case, evolution — they are to be filled by God. It is a 'theory' that admits that evolution and natural selection explain such things as the development of drug resistance in bacteria and other such evolutionary changes within species, but that every once in a while God steps into this world of constant and accumulating change and says, 'I think I'll make me a lemur today.' A 'theory' that violates the most basic requirement of anything pretending to be science — that it be empirically disprovable." Of Kitzmiller v. Dover Area School District, he wrote: "Dover distinguished itself this Election Day by throwing out all eight members of its school board who tried to impose 'intelligent design' — today's tarted up version of creationism — on the biology curriculum." Of the Kansas evolution hearings, he wrote: "In order to justify the farce that intelligent design is science, Kansas had to corrupt the very definition of science, dropping the phrase 'natural explanations for what we observe in the world around us,' thus unmistakably implying — by fiat of definition, no less — that the supernatural is an integral part of science. This is an insult both to religion and to science." He concluded: How ridiculous to make evolution the enemy of God. What could be more elegant, more simple, more brilliant, more economical, more creative, indeed more divine than a planet with millions of life forms, distinct and yet interactive, all ultimately derived from accumulated variations in a single double stranded molecule, pliable and fecund enough to give us mollusks and mice, Newton and Einstein? Even if it did give us the Kansas State Board of Education, too. He noted the scientific consensus on evolution, arguing that the religion–science controversy was a "false conflict".

Жоғарғы Сотқа тағайындалу

Краутхаммер президент Джордж Буштың 2005 жылы Жоғарғы Сот судьясы Сандра Дей О’Коннордың орнын алмастыру үшін Харриет Майерсті тағайындауын сынады. Ол Майерстің кандидатурасын бірнеше рет «қателік» деп атады. Оның конституциялық тәжірибесінің жетіспеушілігі оның тағайындалуына басты кедергі екенін айтты. 2005 жылғы 21 қазанда Краутхаммер «Майерс: жалғыз шығу стратегиясы» деген мақала жариялады, онда Майерстің барлық маңызды конституциялық жазбалары адвокат-клиент және атқарушы биліктің құпиялығы артықшылықтарымен қорғалатынын түсіндірді, бұл қателікті түзетудің бірегей мүмкіндігін ұсынды: «Майерс Сенат пен атқарушы биліктің құқықтарын құрметтеуден бас тартады». Алты күннен кейін Майерс осы аргументтерді келтіре отырып, өтінімінен бас тартты: «Овалдық кеңселердегі қабылдау сөзімде айтқанымдай, еліміздің үш билігінің күші мен тәуелсіздігі осы ұлы мемлекеттің табысы үшін маңызды. Өзге лауазымдарға үміткерлерді бекіту процесінде мен атқарушы биліктің тәуелсіздігін сақтауды және оның құпия құжаттары мен ақпаратын бекіту процесін жеңілдету үшін жарияламауды қатаң сақтадым. Мен бұл позицияда тұруға міндеттімін, әсіресе өзімнің кандидатурамды қарастырғанда. Атқарушы биліктің құқықтарын қорғау және менің тағайындалуымды жалғастыру арасында қайшылық бар. Мен өзімнің бекітілуін іздеуден бас тартуды жөн көрдім». Сол күні NPR «Краутхаммердің болжамы дерлік осылай орындалды» деп хабарлады. Журналист Э.Дж. Дионн Ақ үй Краутхаммердің стратегиясын «сөзсіз» ұстанып отырғанын жазды. Бірнеше аптадан кейін «Нью-Йорк Таймс» газеті Краутхаммердің «шығу стратегиясы» «осылай болды» және Краутхаммер «әкімшіліктен олар осы жолға түсіп жатқанын бұрын білмегені; кейіннен ол Буш әкімшілігіне жоспар бергені үшін мақтау алды» деп мәлімдеді.

Басқа мәселелер

Краутхаммер өлім жазасына қарсы болды және былай деп жазды: "Өлім жазасы қылмысты тоқтатуға көмектеседі деген сенімді дәлел жоқ. Өлім жазасы бар штаттардағы кісі өлтіру көрсеткіші, өлім жазасы жоқ көрші штаттардағы көрсеткіштен кем емес. Өлім жазасы енгізілген штаттарда кісі өлтіру көрсеткіші орташа алғанда төмендемейді. Ал өлім жазасы жойылған штаттарда кісі өлтіру көрсеткіші көтерілмейді. Мемлекет тарапынан салқынқанды түрде орындалатын, мұндай қатыгез жаза қоғамдық қауіпсіздікті арттырмаса, оны жою керек". 2017 жылы Краутхаммер Мексика-АҚШ шекарасында қабырға тұрғызуды қолдады.

Сыйлықтар мен марапаттар

Краутхаммердің "Жаңа Республика" очерктері оған "Ұлттық журналдардағы очерктер мен сынға арналған сыйлықты" жеңіп алды. 1993 жылғы 14 маусымда Макгилл университетінің құрметті әдебиет докторы дәрежесімен марапатталды. 1999 жылы Краутхаммер Америка жетістіктері академиясының Алтын тақта сыйлығын алды. 1999 жылы Вашингтонда өткен саммиттегі сөйлеген сөздері, оның өлімінен кейін жарық көрген "Барлығының мәні: Ұлы махаббат пен ізденістердің өмір бойы" атты кітабына енгізілді. 2006 жылы Financial Times Краутхаммерді Америкадағы ең ықпалды сарапшы деп атады. 2010 жылы The New York Times тілшісі Дэвид Брукс Краутхаммерді "ең маңызды консервативті тілші" деп атады. 2011 жылы бұрынғы конгрессмен және MSNBC жүргізушісі Джо Скарборо оны "күдігі жоқ, американдық консерватизмдегі ең күшті күш" деп атады. Ол екі, үш, төрт жыл бойы сондай болды. 2010 жылғы желтоқсан айында өткен баспасөз конференциясында бұрынғы президент Билл Клинтон – демократ – Краутхаммерді "ұлы адам" деп атады. Краутхаммер оған әзілдеп: "Менің мансабым аяқталды" және "Мен тостадым" деп жауап берді. Краутхаммер 2013 жылы Уильям Ф. Баклидің медиа саласындағы жетістіктері үшін сыйлығын да алды. Краутхаммердің басқа да марапаттары: "Америкалықтардың мүддесі үшін" бірінші түзету сыйлығы, Амос Так бизнес мектебінің экономикалық түсініктілік үшін "Чемпиондық медиа" сыйлығы, бірінші жылдық Брэдли сыйлығы, Қауіпсіздік саясаты орталығының 2002 жылғы "Mightier Pen" сыйлығы, 2004 жылғы Ирвинг Кристол сыйлығы және 2009 жылғы Эрик Брайндель қорының "Пікір журналистикасындағы үздік шығармалар" үшін Эрик Брайндель сыйлығы.