Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық дворян (1802–1896)
British noble (1802–1896)
Аугуста Холл, Ляновер баронессасы (21 наурыз 1802 – 17 қаңтар 1896), туған кезде Аугуста Уоддингтон аталған, Уэльс мұрагері, Уэльс өнерін қолдаушы ретінде ең белгілі.
Augusta Hall, Baroness Llanover (21 March 1802 – 17 January 1896), born Augusta Waddington, was a Welsh heiress, best known as a patron of the Welsh arts.
Ерте өмір
Ол 1802 жылдың 12 наурызында Абергавенни маңында, Ллановердегі Тай Ухафтан Бенджамин Уоддингтон мен оның әйелі Георгина Порттың кіші қызы ретінде дүниеге келді. Ол Монмутширдегі Ллановер иелігінің мұрагері болды, онда ол және оның қарындастары анасының тәрбиесінде өсті және білім алды. Рим мен Лондондағы олардың үйлері мәдени орталықтарға айналды, ал олардың әлеуметтік айналымы кельт тақырыптары мен мәдениетіне де қызығушылық танытты. Леди Ллановерге жергілікті ақын Томас Прайс зор әсер етті, ол 1826 жылы жергілікті Эстеддфодта кездескен болатын. Карнхуанаук оған валли тілін үйретті; ол «Гвентиннің арасы» («Gwenynen Gwent») деген ақындық есімді қабылдады. Ол Cymreigyddion y Fenni ұйымының алғашқы мүшесі болды. Оның валли тілі еркін деңгейде болмаса да, ол валли мәдениетінің жақтаушысы болды. Ол Ллановер залындағы үй шаруашылығын валли дәстүрлеріне сәйкес құрды және барлық қызметкерлеріне валли атақтарын беріп, валли киімдерін кигізді. Оның күйеуі де Уэльстің мұрасын сақтау туралы оның алаңдауын бөлісті және валли халқының валли тілінде шіркеу қызметтерін тыңдай алуы үшін күш салды.
She was born on March 12, 1802, near Abergavenny, the youngest daughter of Benjamin Waddington of Ty Uchaf, Llanover and his wife, Georgina Port. She was the heiress to the Llanover estate in Monmouthshire, where she and her sisters were raised and educated by their mother. The couple's homes in Rome and London were cultural hubs and their social circle was also interested in Celtic subjects and culture. Lady Llanover was greatly influenced by the local bard, Thomas Price, whom she met at a local Eisteddfod in 1826. Carnhuanawc taught her the Welsh language; she took the bardic name "Gwenynen Gwent", ('the bee of Gwent'). She became an early member of Cymreigyddion y Fenni. Her Welsh was never considered fluent but she was an extremely enthusiastic proponent of all things Welsh. She structured her household at Llanover Hall on what she considered to be Welsh traditions and gave all her staff Welsh titles and Welsh costume to wear. Her husband shared her concern for the preservation of the heritage of Wales, and campaigned for the Welsh to be able to hear church services conducted in the Welsh language.
"Уэльстік киім"
1834 жылғы Кардифф Эстеддфодында ол 1836 жылы валлий және ағылшын тілдерінде жарық көрген «Уэльс тілін және Уэльс ұлттық костюмін сақтаудың пайдасы» атты эссесі үшін бірінші жүлдеге ие болды. Ол, мүмкін, Уэльс костюмдерінің суреттер сериясын тапсырыс берген, олар Оңтүстік Уэльстегі және Кардиганширдегі әйелдер киетін костюмдерді бейнелейді, олардың 13-і 1834 жылдан кейін қолмен боялған түспен басылып шығарылды (бірақ эссемен бірге жарияланбады). Бұл киімдер оның өзі мен достарына арнап, арнайы мерекелерде, әсіресе маскарадты кеште киетін киімдер жасау үшін еді. Ол Уэльстің әйелдерін 1830 жылдары танымал бола бастаған жеңіл, арзан мақтадан гөрі, үйде тоқылған Уэльс жүнінен киінгенін көруге ниеттенсе де, оның Уэльс костюмін киюге қызметшілерінен, отбасынан және достарынан басқа әсер еткенін көрсететін дәлелдер өте аз. Кейін Уэльстің ұлттық костюмі ретінде қабылданған нәрсеге оның әсер еткенін көрсететін нақты дәлелдер жоқ. Ол жүн матадағы дәстүрлі жолақтар мен клеткалы өрнектерді өндіруді қолдады және олардың жақсы үлгілері үшін Эстеддфодтарда сыйлықтар ұсынды, бірақ қатысушылар аз болды, оның жеке меншігіндегі Гвенфруд фабрикасының тоқымашысы көптеген сыйлықтарды жеңіп алды.
At the Cardiff Eisteddfod of 1834, she won first prize for her essay on The Advantages resulting from the Preservation of the Welsh language and National Costume of Wales which was published in Welsh and English in 1836. She probably commissioned a series of watercolours of Welsh costumes which illustrate costumes worn by women in south Wales and Cardiganshire, 13 of which were reproduced as hand coloured prints soon after 1834 (but were not published with the essay). These were little more than fashion prints for herself and friends to create dresses for themselves and their servants to be worn on special occasions, especially fancy dress balls. Although she was keen to see the women of Wales dressed in home spun Welsh wool rather than the light cheap cottons which were becoming popular by the 1830s, there is very little evidence to show that she had any influence on the wearing of Welsh costume other than by her servants, family and friends, and there is no firm evidence to suggest that she influenced what was later adopted as the national costume of Wales. She did encourage the production of traditional stripes and checks in woollen cloth and offered prizes for good examples of these at Eisteddfodau, but there were few entrants, with the weaver of Gwenfrwd mill, on her own estate, taking many of the prizes.
Басқа жетістіктер
1850 жылы ол әйелдерге арналған алғашқы валли тіліндегі журнал "Y Gymraes" ("Уэльс әйелі") құрылуына көмектесті. Оның басқа да қызығушылықтары аспаздық өнер (1867 жылы жарық көрген "The First Principles of Good Cookery") және халық музыкасы болды; ол Ллановер залында тұрақты арфистті жұмысқа алып, дәстүрлі валли үш арфасын жасау мен пайдалануға ынталандырды. Ол Уэльс қолжазбалары қоғамының және Лландовирдегі Уэльс колледжінің демеушісі болды, сондай-ақ Дэниел Сильван Эванстың валли тіліндегі сөздігін құрастыруға қаржы жұмсады. Ол Талиэсин Уильямс, Талиэсин аб Иоло және Иоло Морганв (Эдвард Уильямс) қолжазбаларын сатып алды (бұл қолжазбалар қазір Кардиффтегі Уэльс Ұлттық мұражайында сақталуда). Ол танымал арфашы, әнші және гитарашы Мария Джейн Уильямс, сондай-ақ "God Bless the Prince of Wales" шығармасымен әйгітөлген композитор Генри Бринли Ричардс сияқты валли музыканттарымен бірлесіп жұмыс істеді, өзі жеке валли әуендері жинағын жасады.
In 1850, she helped found Y Gymraes ("The Welshwoman"), the first Welsh language periodical for women. Her other interests included cookery (The First Principles of Good Cookery published in 1867) and folk music; she encouraged the production and use of the traditional Welsh triple harp, employing a resident harpist at Llanover Hall. She was a patron of the Welsh Manuscripts Society, of the Welsh Collegiate Institution at Llandovery, funded the compilation of a Welsh dictionary by Daniel Silvan Evans. She bought Welsh manuscripts of Taliesin Williams, Taliesin ab Iolo and the collection of Iolo Morganwg (Edward Williams) (now held in the National Museum of Wales in Cardiff). She collaborated with Welsh musicians such as Maria Jane Williams, a noted harpist, vocalist and guitar player and Henry Brinley Richards, a noted composer best known for writing "God Bless the Prince of Wales", and herself produced a Collection of Welsh Airs.
Тынығу қозғалысы
Оның тағы бір маңызды қызығушылығы – ұстамдылық қозғалысы болды. Осы мақсатта ол өзінің иелігіндегі барлық қоғамдық орындарың жапты, кейде олардың орнына қарапайым ұстамдылық мейрамханасын ашты, мысалы, Лланлендегі «Қызыл арыстанның» орнын алған «Y Seren Gobaith» («Үміт жұлдызы») ұстамдылық мейрамханасы. Ол алкогольдің зиянына қарсы өмір бойы ашық сыншы болды. Оның ұстамдылық жұмысымен тығыз байланысты дін – белсенді протестантизм еді, және ол Аберкарн аймағында екі кальвинистік методист шіркеуін салған, онда қызметтер уэльс тілінде өткізілді, бірақ литургия Англикандық ортақ дұға кітабына негізделген. Ол күйеуінен шамамен отыз жылға артық өмір сүрді, тоқсанға жуық жасқа дейін өмір бойы сақталды. Олардың қыздарының тек біреуі ересекке дейін жетті; ол – Аугуста, 1846 жылы Лланарттан Артур Джонсқа (1818–1895) үйленді, ол ежелгі католик отбасынан шыққан. Олардың үлкен ұлы Ивор Герберт, 1-ші барон Тройен, Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде либералдық парламент депутаты және генерал-майор болды.
Another main interest of hers was the temperance movement to which end she closed all the public houses on her estate, sometimes opening a modest temperance inn in their place, such as Y Seren Gobaith ('the Star of Hope') temperance inn, which replaced the Red Lion at Llanellen. She was an outspoken and lifelong critic of the evils of alcohol. Closely associated with her temperance work was religion in the form of militant Protestantism and she endowed two Calvinistic Methodist churches in the Abercarn area, with services conducted in the Welsh language, but a liturgy based on the Anglican Book of Common Prayer. She outlived her husband by nearly thirty years, living well into her nineties. Only one of their daughters survived to adulthood; Augusta, who in 1846 married Arthur Jones (1818–1895) of Llanarth, of an old Roman Catholic family. Their eldest son, Ivor Herbert, 1st Baron Treowen, became a Liberal MP and a Major General during the First World War.