Жүрек функциялық қисығы және гемодинамикалық модельдер
Cardiac function curve
Жүрек функциялық қисығы: оң жақ жүрекше қысымы мен жүрек шығысы арасындағы байланыс. Гемодинамикалық модельде маңызды, қалыпты қысымда тиімді жұмыс істейді.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жүрек функциясы қисығы – оң жақ жүрекше қысымы (x осі) мен жүрек шығыны (y осі) арасындағы қатынасты көрсететін график. Бір гемодинамикалық модельде жүрек функциясы қисығы мен веноздық қайтым қисығының біріктіріліп салынуы қолданылады. TOC
A cardiac function curve is a graph showing the relationship between right atrial pressure (x axis) and cardiac output (y axis). Superimposition of the cardiac function curve and venous return curve is used in one hemodynamic model. TOC
Иілгіш пішіні
Бұл салыстырмалы түрде төмен толтыру қысымында тік байланысты және одан әрі созу мүмкін емес, сондықтан қысымның артуы шығысқа аз әсер ететін платоны көрсетеді. Тік байланыс байқалатын қысымдар, сау адамның өмір бойындағы оң жақ жүрекше қысымының (ОЖЖҚ) қалыпты диапазонында орналасады. Бұл диапазон шамамен 1-тен +2 мм рт.с. дейін. Жоғары қысым әдетте тек ауру кезінде, мысалы, жүрек жеткіліксіздігі сияқты жағдайларда ғана кездеседі, онда жүрек оған қайтып келетін барлық қанды соға алмайды, нәтижесінде оң жақ жүрекшеде және ірі тамырларда қысым артады. Мойын тамырларының ісінуі мұндай жүрек жеткіліксіздігінің жиі кездесетін белгісі болып табылады. Оң жақ жүрекше қысымы төмен болғанда, бұл график Франк-Старлинг механизмін көрнекті түрде көрсетеді, яғни жүрекке көбірек қан оралғанда, сыртқы сигналдарсыз одан көбірек қан сорылады.
It shows a steep relationship at relatively low filling pressures and a plateau, where further stretch is not possible and so increases in pressure have little effect on output. The pressures where there is a steep relationship lie within the normal range of right atrial pressure (RAP) found in the healthy human during life. This range is about 1 to +2 mmHg. The higher pressures normally occur only in disease, in conditions such as heart failure, where the heart is unable to pump forward all the blood returning to it and so the pressure builds up in the right atrium and the great veins. Swollen neck veins are often an indicator of this type of heart failure. At low right atrial pressures this graph serves as a graphic demonstration of the Frank–Starling mechanism, that is as more blood is returned to the heart, more blood is pumped from it without extrinsic signals.
Жүрек функциясы қисығының өзгеруі
Алайда, in vivo организмде сыртқы факторлар, мысалы, симпатикалық жүйкелердің белсенділігінің артуы және вагальды тонус азаюы жүректің жиірек және күштірек соғуына себеп болады. Бұл жүрек функциясы қисығын өзгертіп, оны жоғары қарай жылжытады. Осылайша жүрек салыстырмалы түрде төмен оң жақ жүрекше қысымында қажетті жүрек шығымын қамтамасыз ете алады. Жүрек соғу жылдамдығы платоға жетер алдында артып, жүрекше қысымы күрт өспей, жүректің көлемдік созу арқылы (Starling эффектісі) қосымша жұмыс істеуіне мүмкіндік туғызады. Сондықтан, жүрек функциясы қисықтарының бірнеше түрі пайда болады. Миокардтағы симпатикалық ағын синоатриалды ағаштың Пуркинже талшықтарына тармақталуы арқылы сипаттаған дұрыс болар. Миокардтағы парасимпатикалық ағын вагус жүйкесі мен омыртқаның қосымша ганглияларының әсері арқылы сипаттаған жөн.
In vivo however, extrinsic factors such as an increase in activity of the sympathetic nerves, and a decrease in vagal tone cause the heart to beat more frequently and more forcefully. This alters the cardiac function curve, shifting it upwards. This allows the heart to cope with the required cardiac output at a relatively low right atrial pressure. We get what is known as a family of cardiac function curves, as the heart rate increases before the plateau is reached, and without the RAP having to rise dramatically to stretch the heart more and get the Starling effect. In vivo sympathetic outflow within the myocardium is probably best described by the time honored description of the sinoatrial tree branching out to Purkinges fibers. Parasympathetic inflow within the myocardium is probably best described by influence of the vagus nerve and spinal accessory ganglia.