Джон Джордан Критенден: Американ саяхатшысы және саяси қайраткері

Кіріспе

АҚШ Бас прокуроры және Кентукки штатының саясаткері (1787-1863)

Джон Джордан Криттенден (10 қыркүйек 1787 – 26 шілде 1863) – АҚШ-тың Кентукки штатының мемлекет қайраткері және саясаткері. Ол штатты АҚШ Өкілдер палатасында және АҚШ Сенатында өкілдік етті, сондай-ақ Уильям Генри Харрисон, Джон Тайлер және Миллард Филлмор басшылығымен АҚШ Бас прокуроры қызметін екі рет атқарды. Ол Кентуккидің 17-ші губернаторы болды және штаттық заң шығарушы органда қызмет етті. АҚШ президентігіне үміткер ретінде жиі айтылғанмен, ол бұл лауазымға түсуге ешқашан келіспеді. Саяси мансабының басында Криттенден Кентукки штатының Өкілдер палатасында қызмет етті және бірнеше рет спикер болып сайланды. Екінші партиялық жүйе қалыптасқан кезде ол Ұлттық республикалық (кейін Виг) партиясымен одақтасып, Генри Клейді ынталы түрде қолдады және демократтар Эндрю Джексон мен Мартин Ван Бюренге қарсы болды. 1828 жылдың 17 желтоқсанында президент Джон Куинси Адамс Криттенденді АҚШ Жоғарғы сотына ұсынды, бірақ президенттікке сайланған Джексонды қолдаған сенаторлар Джексон өзінің үміскерін ұсынғанға дейін бекітуді кейінге шегерді. Кентукки штатының мемлекеттік хатшысы қызметін қысқа мерзім атқарғаннан кейін, штаттық заң шығарушы орган Криттенденді АҚШ Сенатындағы төрт мерзімдік емес қызметтерінің екіншісіне сайлады. Президент болып сайланғаннан кейін Уильям Генри Харрисон Криттенденді Бас прокурор етіп тағайындады, бірақ Харрисонның қайтысынан кейін бес ай өткен соң, саяси келіспеушіліктер оны Харрисонның ізбасары Джон Тайлермен қызметін жалғастырудың орнына отставкаға кетуге мәжбүр етті. Ол 1842 жылы Сенатқа қайта сайланды және 1848 жылға дейін қызмет етті, содан кейін губернаторлыққа үміткер болу үшін отставкаға кетті, сайлауының Закари Тейлордың 1848 жылғы президенттік сайлауда Кентукки штатының дауысын жеңуіне көмектеседі деп үміттенді. Тейлор сайланды, бірақ Криттенден оның кабинетіндегі лауазымнан бас тартты, өйткені ол 1825 жылы Клей сияқты "сыбайлас жемқорлыққа" қатысқан деп айыпталуы мүмкін деп қорқыды. Тейлордың 1850 жылы қайтысынан кейін Криттенден губернаторлық қызметінен кетіп, Миллард Филлмордың бас прокурорлыққа тағайындалуын қабылдады. 1850-ші жылдардың ортасында Виг партиясы ыдырағаннан кейін Криттенден "Біз білмейміз" (немесе американдық) партиясына қосылды. Бас прокурорлық өкілеттігі аяқталғаннан кейін ол қайтадан АҚШ Сенатына сайланды, онда ол АҚШ-тың бөлінуіне жол бермеу үшін құлдық мәселесінде келісімге келуге шақырды. Аса күшейген партиялық араздық сепаратизм қаупін арттырғандықтан, Криттенден барлық партиялардан орталық көзқарасты ұстанатын саясаткерлерді іздестіріп, Конституциялық одақ партиясын құрды, бірақ ол 1860 жылғы сайлауда партияның президенттікке ұсынылуын қабылдамады. 1860 жылдың желтоқсанында ол Азамат соғысын болдырмауға бағытталған бірқатар резолюциялар мен конституциялық түзетулерден тұратын Криттендендік келісімді жасады, бірақ Конгресс оларды мақұлдамады.

John Jordan Crittenden (September 10, 1787 – July 26, 1863) was an American statesman and politician from the U. S. state of Kentucky. He represented the state in the U. S. House of Representatives and the U. S. Senate and twice served as United States Attorney General in the administrations of William Henry Harrison, John Tyler, and Millard Fillmore. He was also the 17th governor of Kentucky and served in the state legislature. Although frequently mentioned as a potential candidate for the U. S. presidency, he never consented to run for the office. During his early political career, Crittenden served in the Kentucky House of Representatives and was chosen as speaker on several occasions. With the advent of the Second Party System, he allied with the National Republican (later Whig) Party and was a fervent supporter of Henry Clay and opponent of Democrats Andrew Jackson and Martin Van Buren. Lame duck president John Quincy Adams nominated Crittenden to the U. S. Supreme Court on December 17, 1828, but senators who supported president elect Jackson voted to postpone confirmation until Jackson could nominate his own man. After his brief service as Kentucky secretary of state, the state legislature elected Crittenden to the second of his four non consecutive stints in the U. S. Senate. Upon his election as president, William Henry Harrison appointed Crittenden as Attorney General, but five months after Harrison's death, political differences prompted him to resign rather than continue his service under Harrison's successor, John Tyler. He was returned to the Senate in 1842, serving until 1848, when he resigned to run for governor, hoping his election would help Zachary Taylor win Kentucky's vote in the 1848 presidential election. Taylor was elected, but Crittenden refused a post in his cabinet, fearing he would be charged with making a "corrupt bargain", as Clay had been in 1825. Following Taylor's death in 1850, Crittenden resigned the governorship and accepted Millard Fillmore's appointment as attorney general. As the Whig Party crumbled in the mid 1850s, Crittenden joined the Know Nothing (or American) Party. After the expiration of his term as attorney general, he was again elected to the U. S. Senate, where he urged compromise on the issue of slavery to prevent the breakup of the United States. As bitter partisanship increased the threat of secession, Crittenden sought out moderates from all parties and formed the Constitutional Union Party, though he refused the party's nomination for president in the 1860 election. In December 1860, he authored the Crittenden Compromise, a series of resolutions and constitutional amendments he hoped would avert the Civil War, but Congress would not approve them.

Ерте және отбасылық өмірі

Криттенден 1787 жылдың 10 қыркүйегінде Кентукки штатының Версаль қаласының жанында дүниеге келген. Ол Американ революциясының ардагері, майор Джон Криттенден мен оның әйелі Джудит Харристің екінші баласы және тұңғыш ұлы болды. Джон мен Джудит Криттендендердің төрт ұлы мен бес қызы болды, олардың барлығы дерлік нәрестелік шақтан аман қалды. Оның әкесі Джордж Роджерс Кларкпен бірге Кентукки жерін зерттеген және Американ революциясы аяқталғаннан кейін сол жерге қоныстанған. Криттенден Вудфорд округындағы Писга академиясында колледжге дайындық курсын бастады. Содан кейін оны Джессамин округындағы пансионға жіберді. Бір жыл пансионда оқығаннан кейін Криттенден заң оқу үшін Лексингтонға (Кентукки штаты), судья Джордж М. Биббтің үйіне көшіп барды. Ол жерде ол математика мен көркем әдебиетті оқыды және Хью Лоусон Уайтпен достық қарым-қатынас орнатты. 1811 жылдың 27 мамырында Криттенден Версальдегі үйінде Сара О. Лиге үйленді. Ли болашақ АҚШ президенті Закари Тейлордың туысы және АҚШ сенаторы Уилкинсон Коллдың әпкесі болды. Сара 1824 жылдың қыркүйек айының ортасында қайтыс болғанға дейін олардың жеті баласы болды. Олардың балаларының арасында Конфедерацияның генерал-майоры Джордж Криттенден және Одақтың генералы Томас Леонидас Криттенден болды. Олардың қызы Салли Ли "Мария" Криттенден 19 ғасырдың соңында АҚШ Әскери-теңіз күштерінде контр-адмирал болған Джон К. Уотсонның анасы болды. Олардың қызы Энн Мэри Батлер Криттенден Коулман 1864 жылы әкесінің өмірбаяны – «Джон Дж. Криттенденнің өмірі мен хаттары» атты кітабын жариялады.

Мансап

1806 жылы оқуын аяқтаған Криттенден келесі жылы адвокаттыққа қабылданды. Ол өз қызметін Вудфорд округінде бастады, бірақ Кентуккидің орталық аймағында бұрыннан да қабілетті заңгерлер жеткілікті екенін байқады. Сондықтан Криттенден Кентукки штатының Логан округіне, сол кездегі батыс шекарасына көшіп, Расселвиллде кеңсе ашты. Кентуккиге оралғаннан кейін заңгерлік практикасымен қатар, Криттенден плантациялар ұстады және құлдарға ие болды. 1830 жылы оның үй шаруасында 12 бос ақ адам және 6 құл болды. 1850 жылы Криттенден 44 құлға ие болды (16 жастан асқан 11 әйел, 7 ер адам, 13 ұл және 13 қыз). 1860 жылы, ересек балаларына бір бөлік мүлікті бергеннен кейін, Криттенденнің он құлы қалды, барлығы мулаттар (60, 25, 21, 18 және 16 жастағы әйелдер және 28, 16, 14, 10 және 1 жастағы ерлер).

Алғашқы саяси мансап

Криттенденнің сайлаулы лауазымдағы мансабы Кентукки штатының Өкілдер палатасында басталды, онда ол 1811 жылдан 1817 жылға дейін Логан округін өкілдік етті. 1812 жылғы соғыс басталғанда Кентукки губернаторы Чарльз Скотт оны Кентуккидің бірінші милициясының штаб-көмекшісі етіп тағайындады. Соғыстан кейін губернатор оған бұйрықтарды адал орындағаны үшін арнайы алғыс айтты. Осыдан кейін ол Кентукки Өкілдер палатасына оралды, онда ол Джон Роуэнды басып осып, спикер болып сайланды. Ол 1815 жылдан 1817 жылға дейін осы лауазымды сақтап тұрды. Криттенденнің жаңа сайлауды қолдауы халыққа ұнады және саяси тұрғыдан да тиімді болды. 1817 жылы Слоттердің танымал емес кандидаттарының бірі Мартин Д. Хардиннің АҚШ Сенатындағы мерзімі аяқталғанда, Кентукки штатының Бас Ассамблеясы бос орынды толтыру үшін Криттенденді таңдады. Ол осы органның ең жас мүшесі болғанымен, жаңа құрылған Сот жөніндегі комитеттің екінші төрағасы болды. Ол сондай-ақ Теңіз істері комитетінің мүшесі де болды.

Уақытша заңнамалық

Конгресстен кеткен соң Криттенден штат астанасы Франкфуртқа көшіп келді, артық заң клиенттерін тарту және штаттың саяси өмірінің орталығына жақындау үшін. Осы кезеңде ол Генри Клеймен бірлесіп Роберт К. Уиклифтің ұлы Чарльз Уиклифтің қорғауын жүзеге асырды. Криттенден 1823 жылы Трансильвания университетінің қамқорлар кеңесіне сайланды, бұл Генри Клейдің лоббилеуінің нәтижесі болуы мүмкін. Бір жылдан кейін университет оған құрметті заң ғылымының докторы атағын берді. Криттенден сондай-ақ Франкфурттағы Кентукки семинариясының қамқоршысы және адвокаты болды. 1825 жылдың 7 қарашасының таңында, заң шығарушы орган жиналатын күні, Шарп қаза табады. Олд-Корт жақтастарының бұл қылмысқа қатысы бар деген айыптаулар тағылды. Криттенден Шарптың өлтірілуін айыптаған және қылмыскерді ұстағанға 3000 доллар сыйақы жариялаған резолюция ұсынып, бұл айыптауларды жоюға тырысты. Қасқыр Жеребоам О. Бошамп ұсталғаннан кейін, өлтірудің себебі саяси емес, жеке екені анықталды. (Бошамптың әйелі Шарпты өлтіру шартымен оған үйленді, өйткені Шарп оның бұрынғы баласын мойындаудан бас тартқан еді.) Осыған қарамастан, Криттенден Бошампты кісі өлтіру ісінде қорғау туралы өтінішті қабылдамады, себебі ол осы мәселеге қатысқандай көрінуден қашқысы келді. Сот дауы заң шығару сессиясында басым болды. Криттенден Ескі соттың көпшілігіне қосылып, Жаңа сотты тарату туралы заңды қабылдады. Алайда, Сенатта вице-губернатор Роберт Б. МакАфинің шешуші дауысымен бұл заң жобасы қабылданбады. Кейін Криттенден алты адамнан тұратын комиссия құрамына кірді, бірақ дауды шеше алмады. Ол барлық судьялардың екі соттан да отставкаға кетуіне және губернатордың Ескі сот пен Жаңа соттың жақтастарынан тең үлеспен құрылған жаңа сотты тағайындауына келіспеді. Бұл позиция оған бұрынғы сайлауда оған дауыс берген Жаңа соттың жақтастарының қолдауын жоғалтты және ол 1826 жылы палатаға қайта сайланбады. Ақырында, Ескі соттың жақтастары заң шығарушы органның екі палатасын да бақылауға алды және Жаңа сот 1826 жылдың желтоқсан айында толығымен таратылды. 1826 жылдың 15 қарашасында Криттенден судья Гарри Иннестің қызы, жесір Мария Нокс Тодтқа үйленді. Криттенден Тодттың үш баласын өзінің балалары ретінде тәрбиеледі, сондай-ақ олардың тағы екі баласы болды: Джон және Евгений. Мария Нокс Тодд Криттенден 1851 жылдың 8 қыркүйегінде себебі белгісіз аурудан қайтыс болды.

After leaving Congress, Crittenden moved to Frankfort, the state capital, to attract more legal clients and be nearer to the center of the state's political activity. During this period, he collaborated with Henry Clay in defending Charles Wickliffe, son of Robert C. Wickliffe. Crittenden was elected to the board of trustees for Transylvania University in 1823, possibly due to lobbying by Henry Clay. A year later, the faculty of the university awarded him an honorary doctor of laws. Crittenden also served as a trustee and attorney for the Kentucky Seminary in Frankfort. In the early hours of the morning of November 7, 1825, the very morning the legislature was to convene, Sharp was assassinated. Charges were made that Old Court supporters had instigated the murder. Crittenden tried to blunt these charges by introducing a resolution condemning Sharp's murder and offering $3,000 for the murderer's capture. When assassin Jereboam O. Beauchamp was apprehended, it became clear that the motivation for the killing was personal, not political. (Beauchamp's wife had married him on the condition that he kill Sharp, who had refused to claim the child he had fathered with her previously.) Despite this, Crittenden refused a request to represent Beauchamp in his murder trial because he wanted to avoid any implication in the matter. The court controversy dominated the legislative session. Crittenden joined the Old Court majority in the House in passing a measure to abolish the New Court. The bill was killed in the Senate, however, by the tie breaking vote of Lieutenant Governor Robert B. McAfee. Crittenden later served on a committee of six to resolve the conflict, but to no avail. He was unwilling to accept a solution whereby all the justices resigned from both courts, and the governor would appoint a reorganized court made up equally of Old Court and New Court supporters. This position cost him the support of some New Court partisans that had voted for him in the previous election, and he was not returned to the House in 1826. Ultimately, Old Court partisans gained control of both houses of the legislature, and the New Court was abolished permanently in December 1826. On November 15, 1826, Crittenden married Maria Knox Todd, a widow who was the daughter of Judge Harry Innes. Crittenden took Todd's three children as his own, and the couple had two more children: John and Eugene. Maria Knox Todd Crittenden died on September 8, 1851, of an unknown illness.

Ұлттық республикашылармен байланысы

Ескі сот – Жаңа сот дауларының нәтижесінде Кентукки саясаткерлері демократтар мен ұлттық республикашылдарға бөлінді. Критиденнің Генри Клеймен одақтасуы және жеке саяси көзқарастары оны тікелей Ұлттық Республикашыл партиясына бағытталды. Критиден президенттікке кандидаттығын қолдағандықтан, президент Адамс 1827 жылы оны Кентукки округі бойынша АҚШ округ прокуроры етіп тағайындады. 1829 жылы Критиден Кентукки штатының өкілдер палатасына арнайы сайлау арқылы сайланды. 1830 жылы ол Джон Роуэннің орнына сенатқа вигтердің кандидаттығын алды. Партия құпия түрде Генри Клейді президенттікке ұсынуды қалаған, бұл оған тағы бір президенттік науқанды бастауға мүмкіндік берер еді, бірақ оның расталу үшін жеткілікті дауыс жинай алатыны белгісіз болды. Сондықтан Критиденді кандидат етіп ұсынуға және егер дауыс беру вигтерге жеткілікті үлкен артықшылықпен болса, Критиденнің қанатын шегіп, олардың орнына Клейді растауға рұқсат беруге келісті. Демократтар Ричард Ментор Джонсон, Джон Роуэн, Чарльз А. Уиклиф және Джон Брейттиттің кандидатураларын ұсынды. Келесі жылы өкілдер палатасының көпшілігі Критиденге ашық сенат орнына қолдау көрсетті. Алайда Клейдің жақтастары Критиденді Клейге вигтердің кандидаттығына жол беру үшін шеттетуге басымдық берді. Критиден Ричард Эйлетт Бакнердің губернаторлық науқаны мен Клейдің 1832 жылғы президенттік сайлауда Кентуккиде жеңіске жетуіне көмектесу науқанын басқарды. 1832 жылы Клей жеңілгеннен кейін ол сенаттан орнын босатуды және Критиденге оның орнын басуға мүмкіндік беруді ұсынды, бірақ Критиден бұл ұсыныстан бас тартты. Содан кейін ол Бас Ассамблеядан зейнеткерлікке шықты. Критиден 1834 жылы таратылған Ұлттық Республикашыл партияның қалдықтарынан Виг партиясын ұйымдастыруға белсенді қатысты. 4 шілдеде 1834 жылы ол Франкфурттың шетіндегі Ков-Спрингте штаттағы партияның алғашқы ұйымдастыру жиналысын шақырды. Кейін 1834 жылы Кентукки губернаторы Джеймс Т. Морхед Критиденді Мемлекеттік хатшы етіп тағайындады. Сенатқа келгеннен кейін Критиден Мемлекеттік жерлер жөніндегі комитетке және Сот жүйесі жөніндегі комитетке енгізілді, бұл Клейдің ықпалынан туындаған болуы мүмкін. Сессияның басында Критиден сенатор Томас Х. Бентонның федералды бюджеттің артығын шығыс жағалаудағы мемлекеттік жерлерді сатып алуға және әскери бекіністерді нығайтуға жұмсау туралы ұсынысына қарсы шықты. Ол бұл қағидалар Сенатта ұсынылғанын, бірақ көпшілік дауыспен мақұлданбағанын атап өтті. Критиден резолюцияның Сенат тарапынан қабылданбағанын айтты, бірақ әкімшілік одан кейін бірнеше айдан соң айналымды хабарлама шығарды, Критиденнің пікірінше, атқарушы биліктің құзыретін асырып жіберді. Критиден Бентонмен бұл мәселені ұзақ талқылады, соңында Конгресс үкіметтің мемлекеттік жерлерді сатып алу үшін ақша төлейтін банктердің вексельдерін қабылдауын талап ететін заң қабылдады, бірақ президент Джексон оны заңға айналдыруға жол бермес үшін өзінің құпия ветосын қолданды. Өзінің қызметі кезеңінде Критиден Джексонды және оның ізбасары Мартин Ван Бюренды ашық сынады. Ол қолдаған әкімшіліктің сирек ұсыныстарының бірі – жаңа Техас Республикасын мойындау болды.

As a result of the Old Court – New Court controversy, Kentucky's politicians became divided between the Democrats and the National Republicans. Crittenden's alliance with Henry Clay and his own personal political views put him squarely in the National Republican Party. Because of Crittenden's support of his presidential bid, President Adams appointed him United States district attorney for the district of Kentucky in 1827. In 1829, Crittenden was elected to the Kentucky House via a special election. In 1830, he was the Whig nominee to replace John Rowan in the Senate. Secretly, the party wished to nominate Henry Clay, giving him a springboard from which to launch another presidential campaign, but it was unknown whether he would be able to secure enough votes for confirmation; it was decided that Crittenden would be the nominee, and if the voting favored the Whigs by a large enough margin, Crittenden would withdraw and allow them to confirm Clay instead. The Democrats countered successively with Richard Mentor Johnson, John Rowan, Charles A. Wickliffe, and John Breathitt. The following year, a clear majority of the House of Representatives were pledged to Crittenden for the open Senate seat. However, Clay allies pressured Crittenden to step aside and allow Clay to be the Whig nominee. Crittenden went on to manage both the unsuccessful gubernatorial campaign of Richard Aylett Buckner and the campaign to help Clay win Kentucky in the 1832 presidential election. After Clay's defeat in 1832, he offered to resign his Senate seat and allow Crittenden to succeed him, but Crittenden refused the offer. Later that year, Crittenden retired from the General Assembly. Crittenden was active in organizing the Whig Party from the remnants of the defunct National Republican Party in 1834. On July 4, 1834, he called to order the party's first organizational meeting in the state at Cove Spring on the outskirts of Frankfort. Later in 1834, Kentucky governor James T. Morehead appointed Crittenden Secretary of State. Immediately upon taking his seat in the Senate, Crittenden was named to the Committee on Public Lands and the Committee on the Judiciary, probably due to Clay's influence. Early in his term, Crittenden vociferously opposed Senator Thomas H. Benton's proposal to spend the federal budget surplus on public land graduation and military fortifications along the eastern seaboard. He pointed out that the principles of the circular had been presented in a resolution on the Senate floor, but had been tabled by a large majority. Crittenden maintained that the tabling of the resolution was a condemnation by the Senate, yet the administration issued the circular only months later, overstepping, as Crittenden saw it, the bounds of the executive branch's authority. Crittenden debated the issue at length with Senator Benton, and Congress ultimately passed a bill requiring the government to accept the notes of specie paying banks for the purchase of government lands, but President Jackson employed his pocket veto to prevent it from becoming law. During his term, Crittenden remained an outspoken critic of Jackson and his successor, Martin Van Buren. One of the few administration proposals he supported was the recognition of the new Republic of Texas.

Харрисон мен Тайлер әкімшілігі

1840 жылғы президенттік сайлауда Критиден Кентукки вигтерінен Генри Клейдің кандидатурасын қолдауды қайта сұрады. Партияның 1839 жылғы съезінде дауыс беру кезінде кандидаттар Клей мен генерал Винфилд Скотт Нью-Йорктегі Астор Хаус қонақ үйінде Критиденмен және виг саясаткері Джордж Эванспен карта ойнады. Топ Уильям Генри Харрисонның жеңісі туралы хабар алғанда, Клей жеңілісін Скоттқа таңып, оны ұрып, соққы Скотттың Ланди жолы шайқасында жараланған иығына тиді. Кейін Клейді қонақ үй бөлмесінен шығарып әкетуге тура келді. Скотт содан кейін Критиденді Клейге өзінің дуэльге шақыруын жеткізді, бірақ Критиден Клейді кешірім сұрауға көндіріп, оларды татуластырды. Клей номинациядан бас тартылғаннан кейін Критиден Харрисонды қолдады. Оған қызмет таңдау құқығы берілді, ол Бас прокурор лауазымын таңдады. Харрисон тағайындағаннан кейін бір апта өткен соң Критиден Нью-Йоркке жіберілді, ол Канададағы бүліктерді басуға тырысқан канадалық милиция тобының «Каролина» кемесін батыруына байланысты Ұлыбританиямен туған шиеленісті реттеу үшін. Ол Нью-Йорк губернаторы Уильям Х. Сьюардпен келіссөз жүргізіп, егер Александр МакЛеод Нью-Йоркте қылмыс жасады деп айыпталса, ол «Каролинаны» тартып алып, өртеп жібергені үшін кешірілетінін уәде алды. «Каролина» оқиғасынан кейін көп ұзамай президент Харрисон қайтыс болды, ал вице-президент Джон Тайлер президенттік лауазымға өтті. Вигтердің президент Тайлермен араздасуы жалғасты, тіпті кейбіреулері оны импичментке салу туралы әңгімеледі, бірақ Критиден бұл әрекетті айыптады.

Поликті қолдану

1844 жылы Критиден Клейдің президенттік үміткерлігін тағы да қолдады. Әдеттегі сайлау науқанының мәселелері – Тайлердің «атқару билігін басып алуы», Клейдің Джон Куинси Адамспен жасаған «сыбайлас жемқорлығы» немесе қорғау тарифі – сайлаушыларды қызықтырмады. Дегенмен, Техасты қосып алу мәселесі бүкіл науқанды өзгертіп жіберді. Клей Уигтердің ұсынушылар жиынына дейін Оңтүстікке сапар жасады және елдің сол бөлігіндегі қосып алуға қатысты көңіл күй Вашингтондағыдай күшті емес деген қорытындыға келді. Осы сенімге сүйене отырып, және Критиденнің кеңесіне қарсы, Клей Критиденге қосып алуға қарсы хат жіберіп, оны National Intelligencer газетінде жариялауын сұрады. Полк тартысты жарысқа қарамастан сайлауда жеңіске жетті. 1845 жылы Сенат Орегон территориясын Ұлыбританиямен бірлесіп иеленуді тоқтату мәселесін қарастырды. Мичиган штатының сенаторы Льюис Касс бірлескен иелену келісімін дереу тоқтатуды қолдады және бұл мәселе бойынша британдықтармен соғыс болуы мүмкін екенін айтты. 1846 жылы АҚШ Техасқа бақылау орнату үшін Мексика-Америка соғысына кірді. Президент Полк соғысты аяқтау үшін қабылдануы тиіс бейбіт келісім шарттары туралы Критиденмен кеңесті. Бірнеше вигтер Конгрестегі демократтардың көпшілігіне қосылып, келісімді бекітті және жаңадан алынған аумақта құлдықты тыйым салатын Уилмот шарасын жеңді. Достары Критиденді 1848 жылғы президенттік сайлауға түсуге шақырды. Род-Айленд штатының демократ сенаторы Критиден өзінің партиясынан бөлек көптеген демократтардың қолдауын ала алады деп ойлады. Клей Критиденнің оны тағы да қолдайтынына үміттене білді, бірақ Критиден Клейдің енді өміршең үміткер емес екеніне көз жеткізіп, Кентуккилік Закари Тейлорды қолдады. Өкіл Силлиді қаза қылғаннан бері саясаттан шетте жүрген Уильям Дж. Грейвс, Уиг губернаторы Уильям Оуслидің қолдауына ие болды, ал Арчибальд Диксон бұрынғы Уиг губернаторы Роберт П. Летчердің қолдауын алды. Критиденнің достары бұғаттауға үлкермес бұрын, ұсыну оңай бекітілді. Ол сонымен қатар Жоғарғы Соттағы заңгерлік тәжірибесінен бас тартуға және Мексика соғысынан туындаған аумақтық мәселелер сияқты маңызды ұлттық мәселелердегі өз үнін жоғалтуға мәжбүр болар еді. Кентукки апелляциялық сотының төрағасы Илайджа Хайс демократтардың губернаторлыққа үміткері ретінде басты кандидат болды, бірақ Критиденнің вигтерден ұсынуынан кейін Хайс бұл ұсыныстан бас тартты. Демократтардың штаттық съезі конгрессмен Линн Бойдты ұсынды, бірақ Бойд та ұсыныстан бас тартты. Критиден Клейді президенттікке басқаларға қарағанда қолдайтынын айтты, бірақ Клейдің 1848 жылы вигтерден ұсынуға ниеттенбегенін сендірді. Клей үміткерлігін жариялағаннан кейін Критиден вигтердің таңдауында бейтарап қалды. Губернаторлық сайлауда Критиден Пауэллді 65 860 дауысқа қарсы 57 397 дауыспен жеңді. Ол губернаторлық лауазымға кіру үшін Сенаттан отставкаға кетті. Тейлор сайланғаннан кейін Критиденге Мемлекеттік хатшы лауазымын ұсынды. Оған бүкіл елден виг және демократ көшбасшыларынан кабинетте қызмет етуге шақырулар келіп түсті; Тейлор тәжірибесіз болды және көптеген адамдар Критиден оған жетекшілік етпесе, оның басқаруы сәтсіз аяқталады деп ойлады. Тейлор жеке өзі 1849 жылдың 15 ақпанында Критиденді Франкфуртта таңдауға көндіру үшін барды. Критиден Тейлордың ұсыныстарын қабылдамады, ал Тейлор да Критиденнің досы Роберт П. Летчерді Пошта басқармасының басшысы етіп тағайындау туралы өтініштерін қабылдамады. Критиденнің Тейлордың тағайындалуын қабылдамауының себептері көп болды. Бір жағынан, ол Клейдің сезімдеріне құрмет көрсету үшін бас тартты, екінші жағынан, бұл 1825 жылғы Клей мен Адамстың «сыбайлас мәмілесі» сияқты қаралатынын сезді. Губернаторлықтан бас тарту демократтардың оның тек Тейлордың президент болуына көмектесу үшін ғана лауазымға талпынғаны туралы айыптауларын мойндағанмен тең болар еді. Соңында, ол вигтер партиясындағы жарысты толыққанды жазып алмады және осы жағдайды түзетуді қалады. Бұл заң бірнеше мемлекеттік қызметкерлерге жалпы білім беру мектептерін басқаруға қатысты ережелерді белгіледі. Көптеген вигтер конституциялық конвенцияны шақыруға қарсы болды, өйткені бұл штаттың заңнамалық округтерін қайта бөлуді және Бас Ассамблеяда вигтердің үстемдігіне қауіп тудырады; дегенмен, Критиден 1848 жылғы губернаторлық науқаны кезінде конвенцияны шақыруды кешіктіріп қолдады.

Crittenden again supported Clay's presidential bid in 1844. None of the traditional campaign issues—Tyler's "executive usurpation", Clay's "corrupt bargain" with John Quincy Adams, or the protective tariff—seemed to excite the electorate. However, the issue of the annexation of Texas changed the entire campaign. Clay made a tour of the South just before the Whig nominating convention and concluded that the sentiment in favor of annexation in that part of the country was not as strong as had been assumed in Washington, D. C. Acting on this belief, and against Crittenden's advice, Clay sent a letter opposing annexation to Crittenden, asking him to have it published in the National Intelligencer. Polk went on to win the election in a close race. In 1845, the Senate took up the question of ending the joint occupancy of the Oregon Territory with Great Britain. Lewis Cass, a senator from Michigan, supported an immediate termination of the joint occupation agreement and maintained that a war with the British over the matter was inevitable. In 1846, the United States entered the Mexican–American War in an attempt to gain control of Texas. President Polk consulted Crittenden regarding the terms of peace that should be accepted to end the war. A few Whigs joined the Democratic majority in Congress to ratify the treaty and defeat the Wilmot Proviso, which would have banned slavery in the newly acquired territory. Friends encouraged Crittenden to run for president in the 1848 election. A Democratic senator from Rhode Island opined that Crittenden could win support from a sizable number of Democrats in addition to the support of his own party. Clay hoped Crittenden would again support him, but Crittenden concluded that Clay was no longer a viable candidate and threw his support behind Kentuckian Zachary Taylor. William J. Graves, out of politics since his fatal shooting of Representative Cilley, had the backing of sitting Whig governor William Owsley, while Archibald Dixon had secured support from former Whig governor Robert P. Letcher. The nomination easily carried before Crittenden's friends could block it. He would also have to abandon his growing legal practice before the Supreme Court and would lose input on national issues of importance to him such as the territorial questions that grew out of the Mexican War. Elijah Hise, Chief Justice of the Kentucky Court of Appeals, was the leading candidate for the Democratic gubernatorial nomination, but after the Whig nomination of Crittenden, Hise withdrew from consideration. The Democratic state convention then nominated Congressman Linn Boyd, but Boyd also declined the nomination. Crittenden maintained that he supported Clay for the presidency over anyone else, but he had believed that Clay did not intend to seek the Whig nomination in 1848. After Clay announced his candidacy, Crittenden said, he remained neutral in the Whigs' choice. In the gubernatorial election, Crittenden defeated Powell by a vote of 65,860 to 57,397. He resigned his Senate seat to assume the governorship. After Taylor was elected, he offered Crittenden the post of Secretary of State. Appeals came in from both Whig and Democratic leaders across the country urging him to serve in the cabinet; Taylor was inexperienced, and many felt that without Crittenden to guide him, his administration would fail. Taylor personally visited Crittenden in Frankfort on February 15, 1849, in hopes of persuading him to accept the appointment. Crittenden refused Taylor's overtures, and Taylor similarly rejected Crittenden's appeals to appoint his friend, Robert P. Letcher, as Postmaster General. Crittenden's reasons for refusing Taylor's appointment were many. Partially, he declined out of respect for Clay's feelings and partially he felt it would be viewed in the same way as Clay and Adams' "corrupt bargain" in 1825. Resigning the governorship also would have amounted to admitting to the Democrats' charges that he only sought the office to help Taylor win the presidency. Finally, he had not been able to fully heal the breach in the Whig Party, and he wanted to remedy that situation. This law established guidelines for several public officials regarding their administration of the common schools. Most Whigs opposed the calling of a constitutional convention because it would necessarily involve reapportionment of the state's legislative districts and threaten Whig dominance in the General Assembly; nevertheless, Crittenden belatedly supported the call for a convention during his 1848 gubernatorial campaign.

Бас прокурордың екінші өкілеттігі

Вице-президент Миллард Филлмор Тейлордың қазасынан кейін президенттікке өрлеп, Криттенденге Бас прокурор лауазымын ұсынды. Құлдыққа қарсы болған Филлмор 1850 жылғы келісімге қатысты заң жобаларының бірі – қашқан құлдар туралы заңның конституциялық екендігі жөнінде Криттенденнен пікір сұрады. Ол, әсіресе, заң habeas corpus құқығын тоқтата тұра ма деп сұрады. Өзінің күмәнін сейілтіп, Филлмор заңға қол қойды, келісімді сақтап қалды. 1851 жылы Криттенденге Гарвард университетінің құрметті заң докторы атағы берілді. 1851 жылдың қараша айында Бас Ассамблея сенатор Джозеф Р. Андервудтың орнын басу үшін шақырылды. 1853 жылы мерзімі аяқталар еді, Андервуд қайта сайлануды қалады, ал вигтер Чарльз С. Морхед пен Джордж Робертсон да өздерінің кандидат екендерін жариялады. Бас прокурор ретіндегі мерзімі де 1853 жылы аяқталатын Криттенден президент Филлмордың кабинетінде қызметтен кейін Сенатқа оралуға ниетті екенін жариялады. Бұл туралы білгеннен кейін Андервуд пен Морхед сайлаудан бас тартты. Робертсон Криттенденге қарсы күшті қарсылық көрсетпеді деп күтілді, бірақ басқа кандидаттар бас тартқаннан кейін Арчибальд Диксон сайлауға қатысты. Тарихи тұрғыдан Криттенденнің одақтасы болған Диксонның Криттенденнің мәлімдемесінен кейін сайлауға қатысуы оның Криттенденнен Клейге адалдығын ауыстырғанын көрсетті. Демократтар Криттенденді жеңіп, вигтерді ұятқа салуға тырысты, тіпті Диксонды сайлау үшін де оған қарсы дауыс беруге уәде берді. Сондықтан Криттенденнің достары оны сөзсіз жеңіліске ұшырату үшін оның кандидатурасын ұсынбады. Дауыс беру бірнеше күн бойы тоқтап тұрды, Клейдің жақтастары Диксонға, Робертсонға және вице-губернатор Джон Б. Томпсонға қолдау көрсетті. Тағы бір келісім ұсынылды, онда Клей денсаулығы нашарлап, Сенаттан орнынан кетеді, екі Сенат мандатын босатып, Диксон мен Криттенденнің екеуі де сайлануына мүмкіндік береді, бірақ Клей ынтымақтастыққа келіспеді. Ақыры, 1851 жылдың 11 желтоқсанында вигтер жиналып, Диксон мен Криттенденді қайтарып алып, Томпсонды сайлауға келісті. Сайлаудан бір апта өткен соң Клей отставкаға кетті, бірақ Криттенден енді оның мерзімін аяқтауға тағайындалудан бас тартты. Оның орнына, заң шығарушы орган Диксонды Клейдің қалған мерзіміне сайлады, ол 1855 жылдың наурыз айында аяқталады. 1852 жылы Клей қайтыс болғанға дейін үш апта бұрын ол Криттенденді шақырды, екеуі де татуласты; Криттенден 1852 жылдың қыркүйегінде Клейге арналған сөз сөйлеп, ұзақ жылдар бойы созылған араздықты аяқтады. Ол партияны 1852 жылы президенттікке Миллард Филлморды ұсынуға шақырды, бірақ соңында кандидаттық Винфилд Скоттқа бұйрылды. Демократтар сол жылы губернаторлыққа ие болды; бұл Кентуккидегі вигтер партиясының құлауының алғышары болды. Мосс Криттенденнің өліміне дейін оның әйелі болды. Сайлау мен қызметке кірісу аралығында Криттенден өмір бойы достарының бірі Матт Ф. Уордтың ұлы Матт Ф. Уордты өлтіру ісі бойынша қорғаудың жетекші адвокаты болды. Уордтың кіші інісі Луисвиллдегі ерлер гимназиясының директорынан жаза алған, ал үлкен Уорд інісі үшін директормен сөйлесуге барды. Соңынан болған жанжал кезінде Уорд директорды тапаншамен атып өлтірді. Халықтың пікірі Уордқа қарсы болды, сондықтан сот процесі Хардин округіне ауыстырылды. 1854 жылдың сәуірінде басталған бір апталық сот процесінде Криттенден куәгерлердің айғақтарындағы қайшылықтарды атап өтті және Луисвилл қаласының мэрі Джеймс Стивенс Спид, конгрессмен Уильям Престон және "Courier-Journal" газетінің редакторы Джордж Д. Прентис сияқты көрнекті куәгерлерді шақырды. Ол Уордтың өзін-өзі қорғағандығын дәлелдеді. Прокуратура өлім жазасын талап еткендіктен, Криттенден егер қазылар алқасы қате айыптау шығарса, олар кінәсіз адамды асып өлтіруге үкім шығарғанын білгенде, тыныштық таба алмайтынын мәлімдеді. Уордтың кінәсіз екендігі жарияланғаннан кейін жұртшылықтың наразылығы күшті болды. Тек Прентис "Courier-Journal" газетінде Криттенден мен Уордтар отбасын қорғады. Бірнеше қоғамдық жиналыстарда Криттенденнің Сенаттан отставкаға кетуін талап ететін резолюциялар қабылданды. Криттенден 1856 жылдың 22 мамырында конгрессмен Престон Брукс сенатор Чарльз Самнерге Сенатта таяқпен шабуыл жасағанда болды. Шабуыл кезінде Брукстің Палатадан келген одақтастары Лоренс М. Китт пен Генри А. Эдмундсон куәгерлердің Самнерге көмектесуіне кедергі жасады. Криттенден араласуға тырысып, Бруксті Самнерді өлтірмеуге шақырды. Сенатор Роберт Тумбс Криттенден үшін араласып, Киттке Брукс Самнер даусына қатысы жоқ адамға шабуыл жасауы дұрыс емес екенін айтты, бірақ Тумбс кейін Брукстің Самнерді ұруына қарсы емес екенін, тіпті оны мақұлдағанын мәлімдеді. Өзінің қызметінің басында Криттенден Канзас аумағындағы зорлық-зомбылықты басумен айналысты. 1854 жылғы Канзас-Небраска заңына қарсы болған Криттенден, Солтүстік 36°30' ендік сызығының солтүстігінде құлдықтың болмауына орнына халықтың еркі принципін қолдануға келіспесе, Миссури келісімін жоюға да қарсы болды. 1856 жылдың басында ол Канзас аумағына генерал Винфилд Скотты әділ сайлаулар өткізуді қамтамасыз ету үшін жіберуді ұсынды, бірақ бұл ұсыныс Пирс әкімшілігімен тоқтатылды. Ол Топека Конституциясының және Лекомптон Конституциясының ратификацияларын жарамсыз деп санады және соңғысына қарсы карьерасындағы ең бағалы сөздерінің бірін жасады. Канзас мәселесіндегі Криттенденнің ықпалы соншалық, Авраам Линкольн Криттенденнің Стивен Дугласты қолдауы Линкольнге 1858 жылғы Иллинойс сенаторлық сайлауын ұтырғанын айтты. Оның күш-жігері сол жылы Конституциялық Одақ партиясын құруға көмектесті. Алайда, жетіз үш жасында Криттенден зейнетке шығуды ойластырып, оның орнына Джон Беллды ұсынды, оны 1860 жылғы президенттік жарыста белсенді түрде қолдады. Бірақ ол бұл келісімді қарапайым заңнамалық акті ретінде қарастыруға болмайды, оны келесі Конгресс өзгерте немесе тіпті жоюға болады, ал АҚШ Конституциясына енгізілген түзетулерді өзгерту әлдеқайда қиын болады деп сенді. Осы мақсатта ол 1860 жылдың желтоқсанында алты конституциялық түзету мен төрт конгресс резолюциясынан тұратын Криттенден келісімін ұсынды. Резолюциялардың арасында Солтүстіктің жеке бостандық заңдарын айыптау және қашқан құлдар туралы заңның конституциялық екенін растау болды. Келісім ұсынысы Криттенденнің Кентуккидегі әріптес сенаторы Лазарус Пауэлл ұсынған арнайы комиссияға жіберілді. Республикашылдардың, оның ішінде комиссия мүшелерінің Криттенденнің келісімін немесе оған ұқсас келісімді қабылдауға бейімділігіне сенім болды, бірақ сайланған президент Линкольн өзінің сенген одақтастарына аумақтарда құлдықты кеңейтуге бағытталған кез келген жоспарға қарсы тұруды бұйрық берген еді. Нәтижесінде, комиссия алғашқы отырысында республикалық мүшелер Криттенденнің жоспары мен тағы алты жоспарды дауысқа салуға жол бермеді. Оппозицияға қарамастан, республикашылдар балама жоспар ұсынбады. Комиссияда Криттенденнің жоспары қабылданбағаннан кейін Флорида, Миссисипи, Алабама және Джорджия Оңтүстік Каролинаның үлгісін ұстанды және шығу туралы жарлықтарды қабылдады. 1861 жылдың 3 қаңтарында Криттенден жоспарын Сенатқа ұсынып, оны халық референдумына жіберуді ұсынды. Референдум Криттенденнің жоспарын қабылдауды ұсынады деп күтілді, ал Конгресстегі республикашылдар оны дауысқа салуға кедергі келтіру үшін әртүрлі процедураларды қолданды. 16 қаңтарда процедуралық кешігулер аяқталғаннан кейін Нью-Гэмпшир сенаторы Дэниел Кларк Криттенденнің жоспарына орнына Одақты сақтау үшін конституциялық түзетулердің қажеті жоқ екенін және Конституцияны күшіне енгізу жеткілікті екенін мәлімдеді.

Vice President Millard Fillmore ascended to the presidency upon Taylor's death and offered Crittenden the post of Attorney General. Fillmore, an opponent of slavery, requested an opinion from Crittenden on the constitutionality of the fugitive slave law, one of the bills involved in the Compromise of 1850. Specifically, he asked if the law suspended the writ of habeas corpus. Fillmore, his misgivings assuaged, signed the bill, keeping the Compromise intact. Crittenden was awarded an honorary Doctor of Laws degree from Harvard University in 1851. In November 1851, the General Assembly convened to elect a successor to Senator Joseph R. Underwood. Underwood, whose term would expire in 1853, desired re election, and Whigs Charles S. Morehead and George Robertson had also announced their respective candidacies. Crittenden, whose term as attorney general also expired in 1853, had publicly announced that he wished to return to the Senate after his service in President Fillmore's cabinet, and upon learning this, Underwood and Morehead both withdrew from the race. Robertson was not expected to seriously challenge Crittenden, but following the withdrawals of the other candidates, Archibald Dixon entered the race. Historically an ally of Crittenden, Dixon's entrance into the race after Crittenden's announcement showed that he had switched his allegiance from Crittenden to Clay. Democrats, desirous to defeat Crittenden and embarrass the Whigs, pledged to vote against him at all costs, even if it meant electing Dixon. Crittenden's friends, therefore, held back his name from nomination to spare him almost certain defeat. Balloting deadlocked for several days, with Clay supporters throwing their support to Dixon, Robertson, and Lieutenant Governor John B. Thompson, a compromise candidate. Another compromise was proposed whereby Clay, his health failing, would resign his Senate seat, creating two Senate vacancies and allowing both Dixon and Crittenden to be elected, but Clay refused to cooperate. Finally, on the night of December 11, 1851, the Whigs met in caucus and agreed to withdraw both Dixon and Crittenden and elect Thompson. A week after the election, Clay resigned, but Crittenden now declined the appointment to fill his unexpired term. Instead, the legislature elected Dixon to the remainder of Clay's term, set to expire in March 1855. Three weeks before Clay's death in 1852, he sent for Crittenden, and the two were reconciled; Critteden delivered a eulogy for Clay in September 1852, publicly dispelling the feud. He encouraged the party to support the nomination of Millard Fillmore for the presidency in 1852, but the nomination ultimately went to Winfield Scott. Democrats captured the governorship that year; this was harbinger of the demise of the Whig Party in Kentucky. Moss was Crittenden's wife until his death. In the period between his election and his taking office, Crittenden was the lead defense counsel in the murder trial of Matt F. Ward, the son of one of Crittenden's lifelong friends. Ward's younger brother had been disciplined by the principal at Louisville Male High School the preceding November, and the elder Ward went to argue with the principal on behalf of his brother. In the ensuing encounter, Ward shot and killed the principal with a pistol. Public sentiment was heavily against Ward, and the trial was moved to Hardin County. During the week long trial, which began in April 1854, Crittenden emphasized inconsistencies in the accounts of eyewitnesses and called prominent character witnesses such as Louisville mayor James Stephens Speed, Congressman William Preston, and Courier Journal editor George D. Prentice. He presented a case that Ward had acted in self defense. Because the prosecution sought the death penalty, Crittenden asserted that if the jury rendered an erroneous conviction, they would have no peace of mind knowing they had sentenced an innocent man to hang. There was a tremendous public outcry when Ward was found not guilty. Only Prentice, in the Courier Journal, defended Crittenden and the Ward family. Several public meetings passed resolutions calling for Crittenden's resignation from the Senate. Crittenden was present on May 22, 1856, when Congressman Preston Brooks attacked Senator Charles Sumner with a cane on the floor of the Senate. During the attack, Brooks's allies from the House, Laurence M. Keitt and Henry A. Edmundson, prevented witnesses from coming to Sumner's aid. Crittenden attempted to intervene, and pleaded with Brooks not to kill Sumner. Senator Robert Toombs then had to intercede for Crittenden, telling Keitt that it would be wrong to attack someone who was not a party to the Brooks Sumner dispute, though Toombs also indicated later that he had no issue with Brooks beating Sumner, and in fact approved of it. In the early part of his term, Crittenden was concerned with quelling the violence in Kansas Territory. An opponent of the Kansas–Nebraska Act of 1854, Crittenden also opposed repealing the Missouri Compromise unless the North agreed to substitute popular sovereignty for the exclusion of slavery north of the 36°30' line. In early 1856, he proposed sending General Winfield Scott to the Kansas Territory to ensure that fair elections were held there, but the proposal was blocked by the Pierce administration. He regarded the ratifications of both the Topeka Constitution and the Lecompton Constitution as invalid, and made one of the most highly regarded speeches of his career in opposition to the latter. So great was Crittenden's influence after his actions on the Kansas question that Abraham Lincoln felt that Crittenden's endorsement of Stephen Douglas cost Lincoln the Illinois senatorial election in 1858. His efforts helped form the Constitutional Union Party later that year. At age seventy three, however, Crittenden was already contemplating retirement and instead orchestrated the nomination of John Bell, whom he actively supported in the 1860 presidential race. However, he believed that this compromise must not be a simple legislative action, which could be altered or even repealed by a successive Congress, but amendments to the U. S. Constitution, which would be much more difficult to change. To that end, he proposed the Crittenden Compromise—a package of six constitutional amendments and four congressional resolutions—in December 1860. Among the resolutions were a condemnation of Northern personal liberty laws and an assertion of the constitutionality of the fugitive slave law. The compromise proposal was referred to a special committee proposed by Crittenden's fellow Kentucky senator, Lazarus Powell. Though it was believed that Republicans in general, including their representatives on the committee, were disposed to accept Crittenden's compromise or one substantially similar to it, President elect Lincoln had already instructed his trusted allies in the legislature to resist any plan to extend slavery into the territories. Consequently, when the committee held its first meeting, the Republican members blocked Crittenden's plan and six others from coming to the floor for a vote. Despite their opposition, however, the Republicans presented no alternative plan. After the rejection of Crittenden's plan in committee, Florida, Mississippi, Alabama, and Georgia followed South Carolina's lead and passed ordinances of secession. On January 3, 1861, Crittenden tried to salvage his plan by recommending to the full Senate that it be submitted to the people in referendum. It was widely believed that a referendum would recommend adoption of Crittenden's plan, and Republicans in Congress used a variety of procedures to prevent a vote on allowing it. On January 16, with procedural delays exhausted, New Hampshire Senator Daniel Clark moved to substitute for Crittenden's plan a resolution stating that constitutional amendments were unnecessary to preserve the Union, and that enforcement of the Constitution and the present laws would eliminate the need for special sectional guarantees. With the senators from southern states (both those that had seceded and those that had not) refusing to vote, Republicans were left with a majority in the chamber and passed Clark's substitute resolution, effectively killing Crittenden's proposal. Crittenden remained in Washington for a few weeks after Congress adjourned. Having learned that John Archibald Campbell, an Alabamian serving on the Supreme Court, had decided to resign in light of his state's secession, President Lincoln proposed to appoint Crittenden to the vacant seat. Lincoln's cabinet approved, and the nomination papers were drafted, but Campbell belatedly reconsidered his resignation, and by the time he definitely determined to resign, Lincoln had changed his mind regarding Crittenden's nomination. Having failed to secure compromise at the federal level, Crittenden returned to Kentucky in early 1861, attempting to persuade his home state to reject the overtures of fellow southern states and remain in the Union. On May 10, 1861, a conference was held to decide Kentucky's course in the war. The conference failed to produce a united course of action, but adopted the policy of armed neutrality. To counter any threat that the militia would seize control of the state for the South, the General Assembly organized the Home Guard, a separate militia controlled by a five man, pro Union commission. In April, the General Assembly called a border states convention to be held in Frankfort in May. On May 27, 1861, Crittenden was chosen chair of the convention and called it to order.

Өкілдер палатасында қызмет ету және қайтыс болу

Президент Линкольн шақырды Конгрестің арнайы сессиясын 1861 жылдың 4 шілдесіне, ал Кентукки штаты маусым айында арнайы сессияға конгрессмендерді сайлау үшін арнайы сайлау өткізді. Криттенден мемлекеттік қызметтен зейнетке шығуды қалағандығын білдірді және бастапқыда үміткер болу туралы өтінішті қабылдамады, бірақ соңында мамыр айының соңында үміткер болуға келісті. Ол сепаратистік үміткер Уильям Э. Симмске қарсы сайланды; барлығы Кентуккидің он конгресс округінің тоғызы арнайы сайлауда Одақшыл үміткерлерді таңдады. Орын алғаннан кейін ол Сыртқы істер комитетіне тағайындалды. 1861 жылдың 10 шілдесінде ол Саймон Б. Бакнермен бірге президент Линкольнге барып, Кентуккидің бейтараптығын сақтау бойынша Линкольннің жаңа міндеттемесін алу үшін келісті. Линкольн Кентуккиге қатысты ешқандай ниеті жоқ екенін, бірақ болашақ әрекеттерін шектемейтінін мәлімдеді. Соғыста Одақтың мақсаттарына алаңдайтын шекаралық штаттардың азаматтарының қорқынышын басу үшін ол Критенден-Джонсон резолюциясын ұсынды, ол соғысқа сепаратистік штаттарды кінәлады және соғыстың мақсаты осы штаттарды бағындыру емес, Конституцияны қорғау және Одақты сақтау екенін айтты. Осы мақсаттарға қол жеткізілгеннен кейін, соғыс тоқтатылуы керек делінген. Кентукки штатының өкілі Генри К. Бернетт мәселені екіге бөлуді сұрады. Бернетт соғыс үшін Оңтүстік штаттарын кінәлайтын резолюцияның бөлігіне қарсы дауыс берген екі адамның бірі болды; қалған бөлігіне қарсылықты Висконсиннің Джон Ф. Поттер мен Огайоның Альберт Г. Риддл көрсетті. Сенатта резолюция 30–5 есебімен қабылданды, Кентукки сенаторлары Брекинридж мен Пауэлл азшылықта дауыс берді. 1861 жылдың желтоқсанында палата 76–65 есебімен резолюцияны қайтадан бекітуден бас тартты. 1861 жылдың шілдесінің соңында Конгресс жұмысын аяқтағаннан кейін Криттенден Франкфортқа оралды, бірақ көп ұзамай қаладан қашуға мәжбүр болды, өйткені Конфедерация генералдары Брэкстон Брагг пен Эдмунд Керби Смит Кентуккиге басып кірді, Франкфорт пен Лексингтонды басып алды. Ол Луисвиллдегі Галт Хаус қонақүйінде уақытша тұрып, 1862 жылы бригадалық генерал Джефферсон С. Дэвис сонда Одақ генералы Уильям "Булл" Нельсонды өлтірген кезде әлі де сол жерде болды. Ол Перривилл шайқасынан кейін Конфедерация әскерлері штаттан қуылып шыққаннан кейін, 1862 жылдың 8 қазанында Франкфорттағы үйіне оралды. Конгресс сессиясына оралған ол Кентуккиде конституцияға қайшы әскери тұтқындаулар туралы көптеген хабарламалардың таралуына арна болды. Ол Вирджиния штаттың келісімінсіз өз аумағынан жаңа штат құрылғандықтан Батыс Вирджинияның Одаққа қабылдануына қарсы болды. Ол сондай-ақ, бостандық жариянамасына және соғыста құлдарды әскери қызметке пайдалануға қарсы болды. 37-ші Конгрестен кейін Кентуккиге оралғанда Криттенденнің денсаулығы нашарлап, ол жиі тыныс алудың қиындауына және кеудедегі ауыруға шағымданды. Ол Конгрестен кетуге бел буған еді, бірақ достары оны тағы да сайлауға түсуге көндірді. Номинациядан кейін көп ұзамай Криттенден және оның әйелі денсаулығының нашарлау белгілерін жеңілдету үшін Индианадағы алюминий бұлағына бара жатқанда Луисвиллде құлап кетті. Жергілікті дәрігердің үйінде төсек тартып жатып, ол Франкфортқа оралды, онда 1863 жылдың 26 шілдесінде қайтыс болды.

President Lincoln called a special session of Congress to convene July 4, 1861, and Kentucky held special elections in June to select congressmen for the special session. Crittenden had expressed his desire to retire from public service and initially refused pleas to become a candidate, but he finally consented to run in late May. He was elected over secessionist candidate William E. Simms; in all, nine of Kentucky's ten congressional districts selected Unionist candidates in the special election. Upon taking his seat, he was assigned to the Committee on Foreign Affairs. On July 10, 1861, he accompanied Simon B. Buckner on a visit to President Lincoln to secure a renewed commitment from Lincoln to respect Kentucky's neutrality; Lincoln agreed only to issue a declaration that he had no present designs on Kentucky but would not commit to restrict his future actions. In order to calm the fears of border state citizens concerned about the Union's objectives in the war, he introduced the Crittenden–Johnson Resolution, which blamed the secessionist states for the war and stated that the object of the war was not the subjugation of those states, but the defense of the Constitution and the preservation of the Union. When those ends were achieved, the resolution stated, the war should cease. Kentucky Representative Henry C. Burnett asked that the question be divided. Burnett was one of only two votes against the portion of the resolution blaming the Southern states for the war; the only dissent on the remaining portion came from Wisconsin's John F. Potter and Ohio's Albert G. Riddle. In the Senate, the resolution passed 30–5, with Kentucky senators Breckinridge and Powell voting in the minority. In December 1861 the House refused, by a vote of 76–65, to reaffirm the resolution. After Congress adjourned in late July 1861, Crittenden returned home to Frankfort, but presently had to flee the city as Confederate generals Braxton Bragg and Edmund Kirby Smith invaded Kentucky, capturing both Frankfort and Lexington. He took up temporary residence at Louisville's Galt House hotel and was still residing there when Union General William "Bull" Nelson was killed by Brigadier General Jefferson C. Davis there in 1862. He returned to his home in Frankfort shortly after the Battle of Perryville drove the Confederates from the state on October 8, 1862. Returning for the regular congressional session, he became the conduit through which many reports of unconstitutional military arrests in Kentucky were channeled. He spoke against the admission of West Virginia to the Union on the grounds that Virginia had not consented to the creation of the state from its territory. He also opposed the Emancipation Proclamation and the use of slaves as soldiers in the war. When he returned to Kentucky following the 37th Congress, Crittenden's health was failing, and he frequently complained of shortness of breath and chest pain. He had determined to retire from Congress, but once again, friends persuaded him to stand for re election. Shortly after his nomination, Crittenden and his wife were en route to an alum spring in Indiana to seek treatment to alleviate the symptoms of his failing health when he collapsed in Louisville. After remaining bedfast at the home of a local doctor, he returned home to Frankfort, where he died on July 26, 1863.

Мұра мен құрмет

Кентукки штатында Криттенден округі мен Криттенден қаласы оның құрметіне аталған. Екінші дүниежүзілік соғыстағы "Либерти" кемесі оның есімімен аталыпты. Юта штатындағы Флойд лагері оның құрметіне Форт Криттенден болып өзгертілген.