Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Канадалық саясаткер
Canadian politician
Өмірбаян
Ол Квебектің Шығыс Броутон қаласында, квебек және итальяндық-канадтық тегі бар отбасында дүниеге келген. Макгилл университетінің құқық факультетін бітіріп, 1938 жылы заңгерлік тәжірибеге ресми түрде кірісті. Фурнье 1935 жылғы сайлауда Либерал партиясынан Канаданың Төменгі палатасына алғаш рет сайланды және кейіннен 1940, 1945 және 1949 жылдары қайта сайланды. 1953 жылы Сенаттың ең жас мүшесі болып, өмірінің соңына дейін қызмет етті. Макгилл университетінде және Монреаль университетінде құқық білімін алды. Либерал партиясының депутаты болған кезде 27 жасқа толған еді. Ол 1940, 1945 және 1949 жылдары қайта сайланды. 1938 жылы адвокаттық құқық алды. 1953 жылы премьер-министр Луи Сен-Лоран шақырған Сенатқа кірді. 1950 және 1954 жылдары бұрынғы екі әрекеттен кейін, 1957 жылы Монреаль қаласының мэрі болып сайланды. Ол "Экспо-67" жобасын бастады. Ол 1950 жылдан бері жергілікті саясатқа қызығушылық танытқан. 1950 мен 1962 жылдар арасында бес рет мэрлікке үміткер болғанмен, тек 1957 жылы Жан Драпоға қарсы жеңіске жетті. Бұл сайлауда Фурнье Драпоның қарсыластарын біріктірген жаңа жергілікті партия, "Ralliement du Grand Montréal" (Үлкен Монреаль қозғалысы) басқарды. Фурнье сондай-ақ Квебек премьер-министрі Морис Дюплессидің қолдауын алды. Мэрлік мерзімінде Фурнье өзін өкілдік функциялармен шектеді және көбінесе бақылаушы рөлінде болды, себебі Драпоның "Азаматтық әрекет лигасы" қалалық кеңесте көпшілікті құрады. Осының ішінара салдарынан, енді Монреальдің Азаматтық партиясының туымен сайлауға түскен Драпо 1960 жылы оны қайтадан жеңді. Оның басқаруы әсіресе Сент-Лоуренс теңіз жолының ашылуымен, Метрополитен бульварымен және Монреальдің 1967 жылғы Дүниежүзілік көрмеге үміткерлігімен ерекшеленді. Мэрлік лауазымға үміткер болу әрекеттерінен кейін Фурнье Сенатқа қайта оралуға шешім қабылдады.
Born in East Broughton, Quebec to a family of Quebecois and Italian Canadian origin, he graduated in law from McGill University and formally entered law practice in 1938. Fournier was first elected to the House of Commons of Canada as a Liberal in the 1935 election and was subsequently re elected in 1940, 1945, and 1949. He became the youngest member of the Senate in 1953 and served until his death. He studied law at McGill University and at the Université de Montréal. He was only 27 when he became the Liberal MP for Maisonneuve Rosemont. He was re elected in 1940, 1945, and 1949. He was called to the bar in 1938. In 1953, he entered the senate, called by Prime Minister Louis Saint Laurent. After two previous attempts in 1950 and 1954, he was elected mayor of Montreal in 1957. He initiated the Expo 67 project. He had been interested in municipal politics since 1950. Although he ran for mayor five times between 1950 and 1962, he won only once, in 1957, against Jean Drapeau. At this election, Fournier was heading a new municipal party, the Ralliement du Grand Montréal (Greater Montreal Movement), which brought together Drapeau's opponents. Fournier took also advantage of the support of Québec's premier, Maurice Duplessis. During his term as mayor, Fournier confined himself to representative functions and acted more as a spectator, mainly because Drapeau's Civic Action League still held a majority on city council. Partly due to this, Drapeau, now running under the banner of the Civic Party of Montreal, defeated him in a 1960 rematch. His administration was especially marked by the opening of the St. Lawrence Seaway, the Boulevard Métropolitain and the candidacy of Montréal for the 1967 World's Fair. After his attempts to run for mayor, Fournier decided to return to the Senate.