Кіріспе
Американың сыртқы саясатындағы ұстаным. Кларк меморандумы, немесе Кларк хаттамасы, 1928 жылдың 17 желтоқсанында Кальвин Кулиджтің мемлекеттік хатшысының орынбасары Дж. Рубен Кларк жазған. Бұл меморандум Латын Америкасы елдеріне әскери күш қолдану арқылы АҚШ-тың араласуына қатысты мәселелерді қарастырды. Меморандум 1930 жылы Герберт Гувер әкімшілігі ресми түрде жариялағанға дейін құпия сақталды. Кларк меморандумы Рузвельт коруллариясының Монро доктринасына негізделгендігі туралы пікірді жоққа шығарды. Дегенмен, бұл Рузвельт коруллариясын толыққанды жоққа шығару емес, АҚШ-тың кез келген араласуы Монро доктринасымен бекітілмеген, ал Американың мемлекет ретіндегі құқығы екенін мәлімдеу болды. Бұл, Монро доктринасының тек Еуропа елдеріне қатысты жағдайларда ғана қолданылатынын атап көрсету арқылы, Рузвельт коруллариясын Монро доктринасынан ажыратты. Кларк меморандумының басты мәні – Монро доктринасының АҚШ пен Латын Америкасы елдері арасындағы емес, АҚШ пен Еуропа елдері арасындағы мүдделер қақтығысына негізделгенін көрсету болды. Тарихшы Джин Сешнс меморандумда Монро доктринасы Латын Америкасына араласу құқығынан айырылмағаны айтылғанын мәлімдейді (жиі айтылатындай). Бұл меморандумның АҚШ-тың Латын Америкасы саясатының дамуына тигізген әсері шамалы болды.
The Clark Memorandum on the Monroe Doctrine or Clark Memorandum, written on December 17, 1928 by Calvin Coolidge's undersecretary of state J. Reuben Clark, concerned the United States' use of military force to intervene in Latin American nations. This memorandum was a secret until it was officially released in 1930 by the Herbert Hoover administration. The Clark memorandum rejected the view that the Roosevelt Corollary was based on the Monroe Doctrine. However, it was not a complete repudiation of the Roosevelt Corollary but was rather a statement that any intervention by the U. S. was not sanctioned by the Monroe Doctrine but rather was the right of America as a state. This separated the Roosevelt Corollary from the Monroe Doctrine by noting that the Monroe Doctrine only applied to situations involving European countries. One main point in the Clark Memorandum was to note that the Monroe Doctrine was based on conflicts of interest only between the United States and European nations, rather than between the United States and Latin American nations. Historian Gene Sessions says the memorandum said the Monroe Doctrine did not explicitly renounce rights of intervention in Latin America (as often stated). It had little if any influence on the development evolution of US Latin American policy.
Шарттар мен егжей-тегжейлі мәліметтер
1920-ші жылдардың соңында бірқатар американдық сыртқы саясат шешендері АҚШ-тың Латын Америкасы елдерімен қарым-қатынастарында жұмсақ әнді қолдауға көшті, бұл елдер ондаған жылдар бойы АҚШ-тың араласуынан наразылық білдірген болатын. Мемлекеттік хатшы, кейіннен Мексикадағы елші Ж. Рубен Кларк (1871–1961 жж.) осы келісімшіл көзқарасты ұстанып, Күлидж әкімшілігінің соңында 236 беттік Меморандумды аяқтады. Кларк мынадай аргументтер келтірді: әрбір ұлт, АҚШ-ты қоса алғанда, "өзін сақтау" құқығына ие. Өзін-өзі сақтау принципі Монро доктринасының негізінде жатыр. Латын Америкасы елдерінің қорғаны үшін қашан араласу керектігін АҚШ өзі шешеді. Монро доктринасы АҚШ пен Америкадағы басқа елдер арасындағы қарым-қатынасқа қатысты емес, тек Еуропаның осы елдерге араласуы АҚШ қауіпсіздігіне төндірген қауіп болған жағдайда ғана. Доктрина АҚШ және Латын Америкасы бір жағынан, Еуропа екінші жағынан қарым-қатынас орнатуға қатысты, АҚШ пен Латын Америкасының қарама-қарсы тұруына емес. Доктринаның басты мақсаты Латын Америкасы елдерін Еуропалық державалардың араласуынан қорғау болды, оларды құрбан ету немесе қысымға салу емес. Рузвельт қосымшасы Монро доктринасының бір бөлігі емес. АҚШ-тың Монро доктринасын қолдануы Латын Америкасы мемлекеттеріне пайдалы болды. Көбінесе Рузвельт қосымшасын толығымен жоққа шығару ретінде қарастырылса да, Кларк оның Монро доктринасынан бөлек екенін және АҚШ-тың Латын Америкасына қажет болған жағдайдағы араласуы Монро доктринасымен емес, АҚШ-тың егеменді мемлекет ретіндегі құқықтарымен бекітілгенін жеткізді. Кларк көзқарастары 1930 жылдың наурызында Гувер әкімшілігі кезінде, мемлекеттік хатшы Генри Л. Стимсон американдық дипломатияны Латын Америкасымен «жақсы көршілік саясатының» басталуына бағытталған кезде ғана жарияланды. Меморандумда «ұлттық қауіпсіздік» термині алғаш рет қолданылды.
Every nation, including the United States, has the right of "self preservation". The principle of self preservation underlies the Monroe Doctrine. The United States alone makes the decision about when to intervene on behalf of Latin American nations. The Monroe Doctrine was not concerned with the relationship between the United States and other nations in the Americas, except when European interference in those nations threatened the security of the United States. The Doctrine relates to the relationship of the United States and Latin America on one side versus Europe on the other side, not of the United States on one side versus Latin America on the other side. The primary purpose of the Doctrine was to protect Latin American nations from intervention by European powers, not to victimize or oppress Latin American nations. The Roosevelt Corollary was not part of the Monroe Doctrine. The application of the Monroe Doctrine by the United States was beneficial to Latin American states. While sometimes regarded as an outright repudiation of the Roosevelt Corollary, Clark was simply advancing his belief that the corollary was separate from the Monroe Doctrine and that American intervention in Latin America, when necessary, was sanctioned by U. S. rights as a sovereign nation, not by the Monroe Doctrine. Clark's views were not made public until March 1930 during the Hoover administration, when Secretary of State Henry L. Stimson was guiding American diplomacy toward the beginning of a Good Neighbor Policy with its Latin American neighbors. The memorandum also used the term "national security" in its first known usage.