Драго доктринасы және Латын Америкасының қарыз дауы
Drago Doctrine
Драго доктринасы (1902) Аргентинаның сыртқы саясаты. Еуропаның қарыз үшін Латын Америкасына араласуына қарсылық. АҚШ қолдады, өңірдегі тұрақтылықты сақтады.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Драго доктринасы 1902 жылы Аргентинаның сыртқы істер министрі Луис Мария Драго АҚШ-қа жолданған дипломатиялық нотада жарияланды. Бұл доктрина бойынша, мемлекеттік қарызды төлемеу шетелдік араласудың, әсіресе Батыс жарты шардан тыс елдердің әрекеттеріне заңды себеп бола алмайды. Бұл доктрина Еуропа елдерінің Венесуэлаға қарсы блокадасына жауап ретінде пайда болды, ол ел қарызын төлемегеннен кейін орын алды. Вашингтон Драго доктринасын қабылдап, пайдаланды. Қосымша араласулардың алдын алу мақсатында, Америка Құрама Штаттары Еуропаға қарыз төлеуді қамтамасыз ету үшін бірнеше Латын Америкасы елдерінің кедендік бақылауын өзіне алды. Драго, Еуропаны Батыс жарты шардан тыс ұстап тұрған Монро доктринасы мен Еуропаның қарыздарды өтеу талабы арасындағы шиеленіске жауап берді. Ол АҚШ ұзақ жылдар бойы қолдап келген мемлекеттердің теңдігі принципін қабылдады. Онда АҚШ-ты қоса алғанда, ешбір шетелдік держава Батыс жарты шар мемлекеттеріне қарсы күш қолданып, мемлекеттік қарыздарды өндіріп алуға құқылы емес екені нақты айтылды. 1904 жылы АҚШ Рузвельт-короллариін Драго доктринасына жауап ретінде жариялады және Латын Америкасына американдық бизнес мүдделерін қорғау және Латын Америкасының еуропалық державалардан тәуелсіздігін сақтау үшін араласу құқығын растады. 1907 жылы Гаагада Хорас Портер атымен белгілі Портер конвенциясының өңделген нұсқасы қабылданды, онда арбитраж және сот процесіне алдымен жүгіну керек екені қосылды.
The Drago Doctrine was announced in 1902 by Argentine Minister of Foreign Affairs Luis María Drago in a diplomatic note to the United States. This doctrine stated that simply failing to repay national debt was not a valid reason for foreign intervention, especially by a power outside of the Western Hemisphere. The doctrine was a response to the European powers' blockade of Venezuela, which occurred after the country defaulted on its debt. Washington accepted and used the Drago doctrine. In order to prevent further interventions, the United States took control of the customs of several Latin American countries to ensure debt payments were made to Europe. Drago was responding to a tension between the Monroe Doctrine keeping Europe out and the European demand for repayments of debts. It assumed the principle of sovereign equality that the United States had long supported. It explicitly stated that no foreign power, including the United States, could use force against a nation in the Western Hemisphere to collect government debts. In 1904, the Roosevelt Corollary was issued by the United States in response to the Drago Doctrine and asserted the right of the United States to intervene in Latin America in the interests of American business and Latin American independence from European powers. A modified version, known as the Porter Convention after Horace Porter, was adopted at The Hague in 1907 and added that arbitration and litigation should always be used first.
Тарих
Ол Карлос Кальвоның "Еуропа мен Американың теориялық және практикалық халықаралық құқығы" атты еңбегінде, көбінесе Кальво доктринасы деп аталатын идеяларынан өркендеді. Кальво доктринасы жергілікті ресурстар толықтай таусылғанша дипломатиялық араласуға тыйым салуды ұсынды. Драго доктринасының өзі 1902 жылы Ұлыбритания, Германия және Италияның Венесуэла үкіметі президент Сиприано Кастро билікке келгенге дейін бұрынғы басшылықтар кезінде жиналған үлкен сыртқы қарызын төлеуден бас тартқаны үшін Венесуэланы блокадаға алған әрекеттеріне жауап болды. Мемлекеттік хатшы Джон Хей Монро доктринасына сілтеме жасағанына таңырқап, Теодор Рузвельттің 1901 жылғы Конгреске жолдаған жылдық хабарынан үзінді келтіріп, жауап беруді алты аптаға кейінге қалдырды: "Егер мемлекет өзін-өзі дұрыс ұстамаса, оны жазалауға ешқандай мемлекетке кепілдік бермейміз". Рузвельт өзі кейін Драго доктринасын жоғары бағалағанмен, бұрын вице-президент ретінде неміс дипломаты Герман Спек фон Штернбургке "Егер Оңтүстік Американың қайсыбір мемлекеті еуропалық елге қарсы жаман мінез көрсетсе, онда еуропалық ел оны жазаласын" деп жазған болатын. Венесуэла Драго доктринасын NML Capital-ге қатысты Аргентинаның қарыз дағдарысы туралы Америка мемлекеттері ұйымының мәжілісінде Аргентинаны қолдау үшін дауыс берудің негізі ретінде пайдаланды.
It grew from the ideas expressed by Carlos Calvo in Derecho internacional teórico y práctico de Europa y América, commonly known as the Calvo Doctrine. The Calvo Doctrine proposed to prohibit diplomatic intervention before local resources were exhausted. The Drago Doctrine itself was a response to the actions of Britain, Germany, and Italy, which, in 1902, had blockaded Venezuela in response to Venezuelan government's refusal to pay its massive foreign debt that had been acquired under previous administrations before President Cipriano Castro took power. Secretary of State John Hay was taken aback by the reference to the Monroe Doctrine and delayed six weeks before responding by quoting Theodore Roosevelt's 1901 annual message to Congress: "We do not guarantee any state against punishment if it misconducts itself." Roosevelt himself, although he would lavish praise on Drago's doctrine in later years, had earlier written in his capacity as Vice President to the German diplomat Hermann Speck von Sternburg that "if any South American State misbehaves towards any European country, let the European country spank it." The Drago Doctrine was used by Venezuela as a rationale for its vote in support of Argentina at the Organization of American States meeting on the Argentine debt crisis that involved NML Capital.