Маргарет Макпартланд: Жаз пианистісі және композиторы

Кіріспе

Ағылшын-американдық джаз пианині, композиторы және жазушы (1918–2013)

Маргарет Мариан Макпартленд OBE (Тернер; 20 наурыз 1918 – 20 тамыз 2013), – ағылшын-американдық джаз пианині, композиторы және жазушы. Ол 1978 жылдан 2011 жылға дейін Ұлттық қоғамдық радиодағы «Мариан Макпартлендтің пиано джазы» бағдарламасын жүргізді. 1945 жылдың ақпанында трубашы Джимми Макпартлендке үйленгеннен кейін, ол әлемдік турлардан басқа уақытта АҚШ-та тұрды. 1969 жылы ол 10 жыл бойы альбомдар шығарған Halcyon Records жазба компаниясын құрды. 2000 жылы ол Ұлттық өнер кеңесінің «Джаз шебері» атағына ие болды. 2004 жылы өмірінің жетістіктері үшін «Грэмми» сыйлығымен марапатталды. 2007 жылы ол Ұлттық радионың Даңқ залына енгізілді. Көбінесе джаз жанрында танымал болғанымен, ол басқа да музыка түрлерін жазды, 2007 жылы Оңтүстік Каролина университетінің симфониялық оркестрімен «Рейчел Карсонның портреті» атты симфониялық туындысын орындады. 2010 жылы ол Британ империясы орденінің мүшесі атанды.

Ерте өмір

Маргарет Мариан Тернер 1918 жылғы 20 наурызда Англияның Бакингемшир округіндегі Слау қаласында, Лондонның орталығынан батысқа қарай, Франк пен Джанет (құрметті аты Пейн) Тернерлердің отбасында дүниеге келді. Оның Джойс есімді бір кіші қарындасы болды. Ол ерте жасынан-ақ фортепианодағы қабілетін көрсетті, кейіннен абсолютті тыңдау қабілеті бар екенін түсінді. Маргарет (отбасында Мэгги деп аталатын) тоғыз жасынан скрипканы оқыды, бірақ бұл аспап оған ұнаған жоқ. Ол сондай-ақ вокалист ретінде білім алды және жергілікті газетте көптеген жағымды пікірлер алды. Джанет 16 жасқа толғанға дейін қызына фортепианодан сабақ беретін ұстаз табудан бас тартты, сол кезде Маргарет әндерді құлақпен үйренуге үйренген еді. Бұл ерте білімнің жетіспеуі Маргарет нота бойынша музыканы жақсы оқи алмайтын және әрқашан тыңдау арқылы үйренуді қалайтынын білдірді. Тернер 1924-1927 жылдары Мисс Хаммондтың жас балалар мектебінде, 1927-1929 жылдары Авонклифте, 1929-1933 жылдары Қасиетті Троица монастырында және 1933-1935 жылдары Стратфорд қыздар үйінде оқыды. Сол жерде ол Дорис Макки деген ұстазымен танысты, ол оның өміріне үлкен әсер етті. Макки Тернерлерге Маргарет Лондонның Гилдхолл музыка және драма мектебіне түсуі керектігін ұсынды, өйткені оның музыкаға қабілеті мен құштарлығы анық байқалды. Ол 1935 жылдың көктемінде "шектен тыс құлшынысы, Құдайдан берілген қабілеті және қиялының қауіпті артықшылығы" және "өкінішке орай, техникалық дағдыларының жетіспеуі" болғанына қарамастан қабылданды.

Карьерасының алғашқы жылдары (Еуропа)

Тернер Лондонның Гилдхолл музыка және драма мектебінде оқыды, онда ол концерттік пианист болуға мүмкіндік беретін орындаушылық дәрежесіне жету үшін жұмыс істеді, бірақ вокалдық өнерде де курстар оқыды. Ол Майра Хесске сабақ берген Орландо Морганмен оқыды. Тернердің импровизация және композициядағы қабілеті 1936 және 1937 жылдары Уэйнрайт еске алу стипендиясын, Музыканттар қоғамының композиция стипендиясын және Төрағаның мектептік композиция жүлдесін жеңіп алғанда ерте танылды. Отбасының наразылығына қарамастан, ол американдық джаз бен Дьюк Эллингтон, Фэтс Уоллер, Тедди Уилсон және Мэри Лу Уильямс сияқты музыканттарға ғашық болды. 1938 жылы Тернер Билли Майерлдің қазіргі заманғы синкопация мектебіне сабақ алуға барды және оның фортепиано квартетіне қатысу үшін сынақтан өтті. Отбасы оны Гилдхоллда ұстап қалуға тырысқанмен, Тернер Билли Майерлдің «Клавиерлеріне» – төрт фортепианомен сурет салушыларға қосылу үшін кетті. Ол онда Мариан Пейдж сахналық есімімен өнер көрсетті. Ол отбасына бір күні Гилдхоллдағы білімін аяқтау үшін қайтып келетінін уәде берді. «Клавиерлер» тобымен гастрольде болғаннан кейін Мариан 1938 жылдың күзінде Лондонға оралды және кейде шоуларда және Кэролл Льюис шоуында ойнады. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде әскери қызметке шақырудан қашу үшін 1940 жылдың күзінде одақтас әскерлері үшін өнер көрсеткен «Entertainment National Service Association» (ENSA) еріктілер қатарына қосылды. 1944 жылы оның досы Зони Дейл Марианға Біріккен қызметтер ұйымдарына (USO) қосылуға кеңес берді, себебі ол жерде жалақысы жоғарырақ және американдықтармен бірге ойнауға мүмкіндік болды. USO-да Мариан негізгі дайындықтан өтті және оған әскери жабдықтар – GI буттары, шлем және форма берілді. Мариан «Бэнд Вагон» деп аталатын топқа бекітілді, ол Д-Дейден кейін одақтас күштердің ізінен ерді. Соғыс талаптарын ескере отырып, Мариан әскерге ойнауға фортепиано болмаған жағдайда гармоникада ойнауды үйренді. 1944 жылдың 14 қазанында Бельгияның Сент-Витта қаласында Мариан джем-сессияда Чикаголық Джимми Макпартлендпен кездесті. Макпартленд әскерге ерікті түрде келген және белсенді қызметте болған кезде, оның жоғары лауазымдағы офицерлері оның әскершілер арасында танымал болғандықтан, ойын-сауық беруші ретінде жақсы жұмыс істей алатынын түсінді. Джиммиге әскерлерді көңілдіру үшін секстет құру ұсынылды және ол Марианды пианист ретінде шақырды. Олар көп ұзамай ғашық болды және 1944 жылдың 14 желтоқсанында АҚШ армиясының ресми неке куәлігіне қол қойды. Олар 1945 жылдың 3 ақпанында Германияның Ахен қаласында үйленді және өздерінің әскери базасында той жасады. Американдыққа үйленуі Марианға британдық азаматтығымен қатар АҚШ азаматтығын автоматты түрде берді. Джиммимен бірге Мариан джазды алғаш рет жаттықты. Джимми мен Мариан АҚШ-қа аттанғаннан бұрын 1946 жылдың 6 қаңтарында Лондонда алғашқы жазбаларын жасады. Олар 1946 жылдың 23 сәуірінде Нью-Йоркке келді, және Мариан енді АҚШ-тан тыс жерде тұрмады. Дегенмен, ол өмірінің соңына дейін британдық азаматтығын сақтап қалды.

Turner pursued studies at the Guildhall School of Music and Drama in London, where she worked toward a performance degree that would enable her to become a concert pianist, though she also did coursework in vocal performance. She studied with Orlando Morgan, who also taught Myra Hess. Turner's talents for improvisation and composition were recognized early when she won the Wainwright Memorial Scholarship for Composition, the Worshipful Company of Musicians Composition Scholarship, and the Chairman's School Composition Prize in 1936 and 1937. Much to her family's dismay, she developed a love for American jazz and musicians such as Duke Ellington, Fats Waller, Teddy Wilson, and Mary Lou Williams, among others. In 1938, Turner sought out Billy Mayerl at his School of Modern Syncopation to seek lessons, and was convinced to audition for his piano quartet. Despite her family's efforts to keep her at Guildhall, Turner left to join Billy Mayerl's Claviers, a four piano vaudeville act. There, she elected to perform under the stage name of Marian Page. She promised her family that she would one day return to finish her degree at Guildhall. After the Claviers tour, Marian returned to London in the fall of 1938 and played sporadically for shows and on the Carroll Lewis Show. To avoid conscription during World War II, she volunteered for the Entertainment National Service Association (ENSA), a group that was playing for Allied troops, in fall 1940. In 1944, her friend Zonie Dale recommended that Marian join the United Service Organizations (USO) because they paid more and played with American men. With the USO, Marian went through basic training and was issued a set of combat gear – GI boots, helmet, and uniform. Marian was assigned to a group called the Band Wagon, which followed the Allied forces after the D Day invasion. In anticipation of wartime demands, Marian learned to play the accordion in the event that there was no piano available with which to play for the troops. In St Vith, Belgium, on 14 October 1944, Marian met a Chicago cornetist named Jimmy McPartland at a jam session. McPartland had volunteered for the army and was serving active duty when his superiors realized that he could do better work as an entertainer, since he was well known among the troops. Jimmy was solicited to put together a sextet to entertain the troops, and invited Marian to join him as their pianist. They soon fell in love, and signed an official US Army marriage document on 14 December 1944. They married on 3 February 1945, in Aachen, Germany, and played at their own military base wedding. Her marriage to an American male automatically gave Marian US citizenship, side by side with her British citizenship. It was with Jimmy that Marian began her first real training in jazz. Jimmy and Marian did their first recording together on 6 January 1946 in London before leaving for the US. They arrived in New York City on 23 April 1946, and Marian would never live outside of the US again. However, she kept her British citizenship throughout her life.

Карьерасының алғашқы жылдары (Чикаго 194650 және Нью-Йорк 195062)

Соғыстан кейін Мариан мен Джимми оның отбасына жақын болу үшін Чикагоға көшіп келді. Джимми Чикагоның Остин ауданында өскен және 1920 жылдары Чикаго стилінде Диксиленд джаз ойнаған Остин Хай Бангінің алғашқы мүшесі болған. 1946 жылдың маусым айында Мариан америкалық сахнадағы дебютін «Мус Лоджда» жасады. Біршама уақыттан кейін Джиммидің тобы, енді оған Мариан да кірді, 1946 жылдың соңына дейін «Роуз Боулда» тұрақты концерттер берді. Осы келісімге «Табу», «Капитол Лаунж» және, ақырында, «Брасс Рейл» клубтарындағы келісімдер де қосылды. Мариан Джиммидің тобында және онымен байланыста болу арқасында өркендеді. Олар Билли Холидей сияқты жұлдыздармен бірге «Blue Note» және «Silhouette» сияқты клубтарда ойнады. Чикагодағы жылдары Джимми мен Мариан 1949 жылы Париж джаз фестиваліне Францияға барды. Бұл олардың еуропалық джаз ортасымен байланысы үшін маңызды болды, бірақ одан да маңыздысы, бұл Марианның жазушылық жолының басталуы болды. Марианның фестиваль туралы куәлігі 1949 жылдың шілде айында «DownBeat» журналында жарияланды. 1949 жылы Макпартлендтер Манхэттенге көшіп, Нордстром әпкелері тұратын ғимараттағы пәтерде тұрды. 1950 жылы ол өзінің сахналық есімі Мариан Пейдж емес, енді күйеуінің атымен – Мариан Макпартленд деп таныстырылатынын мәлімдеді. Джиммидің көмегімен және ынтасымен Мариан жеке триосын құрды, ол 1951 жылдың 8 мамырында жаңа ашылған 54-ші көшедегі «The Embers» клубында өнер көрсетуін бастады. Мұнда ол өзінің тобын басқаруды үйренді және Рой Элдридж, Коулман Хокинс және Терри Гиббс сияқты музыканттармен бірге ойнады. Әртүрлі топтарды сынағаннан кейін ол фортепиано, бас және барабаннан тұратын триоға тоқтады, ол көп ұзамай стандартқа айналды. Бұл концертке джазда әйелдерді қолдайтын Леонард Фезердің мақтаулы профилі себеп болды, ол француз жанкүйерлерінің оны қабылдауы күмәнді екенін жазды, себебі «Ол ағылшын, ақ және әйел. Бірақ егер сіз Коулман Хокинс немесе басқа музыканттардан сұрасаңыз, олардың ынтасынан оның жақсы, серпілісті пианист екенін білесіз». (Макпартленд кейде Фезердің «Ол ешқашан табысқа жете алмайды: ол ағылшын, ақ және әйел» деген сөзін еркін қайталап айтқан). Ол 1951 жылы «Savoy Records» компаниясымен Джиммидің қатысуынсыз алғашқы жазба шартына қол қойды. 1952 жылдың 2 ақпанында Макпартленд «Hickory House» клубында концерт ашты, ол 1962 жылдың қарашасына дейін үнемі жалғасты. «Hickory House» кезінде Дьюк Эллингтон көбінесе көрермендер қатарында болды. Эллингтон Макпартлендтің пианист ретінде дамуына үлкен әсер етті және оған тым көп нота ойнағанын айтты, бұл ойды ол өміріне сіңірді. Барабаншы Джо Морелло 1953 жылы топқа қосылды және 1956 жылдың соңында Дейв Брубек квартетіне қосылғанға дейін трионың мүшесі болды. 1953 жылдың желтоқсанында Билл Кроу Винни Берктің орнына бас музыкант болып тағайындалды. Макпартленд, Морелло және Кроудың бұл триосы 1956 жылға дейін бірге болды және 1954 жылы «Метроном» журналы оларды «Жылдың кіші тобы» деп атады. Бұл трионың табысы Макпартлендтің «Capitol Records» компаниясымен бес альбомға қол қоюына әкелді. Макпартленд, Кроу және Морелло тобы Макпартлендтің ең танымал триосы болды. Кейбір мамандар Макпартленд өзінің ерекше дыбысын дамытуға жеткілікті ұзақ уақыт жанында болмағандықтан лайықты құрметке ие болмағанын айтады, оның 1953-1956 жылғы тобы осы ереженің ерекшелігі болды. 1956 жылы Макпартленд пен Морелло шамамен он жылға созылған махаббат оқиғасын бастады. 1956 жылдың соңында Мореллоның әйелі олардың қарым-қатынасын білді, ал Брубек Мореллоны жұмысқа алды. Макпартленд 1949 жылы алғашқы мақаласы жақсы қабылданғаннан кейін «Down Beat» сияқты журналдарға мақалалар жазуды жалғастырды. 1950 жылдардың соңында ол джазда әйел болу мәселесі туралы жаза бастады. Ол «Біз, әйелдер, джаздың маңызды элементтерін сақтап, әйелдер сияқты ойнап, джазға өз үлесімізді қоса алмаймыз ба? Жақсы ритм, жақсы идеялар, адалдық және шынайы сезімдер?» деп сұрады. 1953-1954 жылдары Макпартленд NBC-нің «Сіз үшін сот» викториналық бағдарламасында тұрақты қатысушы болды. 1958 жылы Нью-Йорктің Гарлем қаласында 57 белгілі джаз музыкантының, оның ішінде Макпартлендтің де қара-ақ топтық суреті түсірілді. «Esquire» журналы үшін жұмыс істейтін фотограф Арт Кейн «Харлемдегі керемет күн» деп аталатын суретті түсірді, ол сол кездегі Нью-Йорк джаз музыканттарының танымал суретіне айналды. 2013 жылдың тамызында қайтыс болғанға дейін ол 57 қатысушы музыканттың төртеуінің бірі болды. «Capitol», «Savoy», «Argo», «Sesac», «Time» және «Dot» сияқты лейблдерге көп жылдар бойы жазғаннан кейін, 1969 жылы ол өзінің «Halcyon Records» лейблін ашты, содан кейін «Concord» лейблімен ұзақ қарым-қатынас жасады. Макпартлендтің Бенджаминмен кеңесуі оны бірнеше маңызды шешімдерге әкелді, алғашқысы 1964 жылдың көктемінде Морелломен болған қарым-қатынасын аяқтау шешімі болды. Екіншісі – 1967 жылдың жазында Джиммимен ажырасу шешімі, ол осы жылдың желтоқсанында жарияланды. Ажырасуға қарамастан, Мариан мен Джимми жақын достары болып қалды және Джиммидің 1991 жылы қайтыс болғаннан бірнеше апта бұрын қайтадан үйленді. 1960 жылдардың соңында Макпартленд «DownBeat» журналы үшін альбомдарды сынға алды. 1966-1969 жылдары ол 34 альбомды сынға алды. Оның көзқарасы ерекше болды, өйткені ол сынды әріптес музыкант ретінде қарастырды. 1969 жылдан кейін ол сынды тоқтатты, бірақ оқулық материалдар жазуды жалғастырды. 1966 жылдың мамырында ол әр сенбі сайын екі сағатқа эфирге шығатын «A Delicate Balance» атты апталық радио бағдарламасын жүргізе бастады. Бағдарлама дәстүрлі бағдарлама ретінде басталды, бірақ көп ұзамай сұхбаттарды қосуға көшті. Осы сұхбаттар мен байланыстар Макпартлендтің «Piano Jazz» сериясіне маңызды алғышарт болды. Мариан 1960 жылдардың соңында авангард джазымен байланысуға тырысты, бірақ ол өзінің пайдалануы үшін еркін джаз стилін үйренуге тырысты. 1960 жылдары ол концерттерге көп сұраныс болған жоқ, сондықтан ол джаз біліміне көшті. Мариан 1956 жылы Нью-Йорктің Рочестер қаласындағы орта мектепте семинар өткізуге көндірілген кезде джаз білімінің қажеттілігін сезді. Ол оқушылардың джаз туралы ешқандай хабардар еместігін және елді шарлап жатқан жаңа рок-н-роллға толығымен берілгенін түсінді. 1964 жылы ол Клима ДеРоза ұйымдастырған джаз клиникаларында оқытуды бастады, ол оның бұрынғы барабаншыларының бірі болды. ДеРоза Нью-Йорктің Хантингтон округінде джаз оқу бағдарламасын жасап жатқан. 1966 жылы ДеРоза оның әдісін одан әрі дамытуға мүмкіндік беретін грант алды және Колд Спринг Харбор орта мектебіне көшті. Осы грант арқылы ол 1967 жылға дейін Марианға толық уақытпен оқытуға төлей алды. Макпартленд келесі он жыл бойы джаз білімі саласында жұмыс істеді. Оның ең қиын жобаларының бірі 1974 жылы Вашингтон округіндегі кедей қара нәсілді аудандарда оқытуға грант алған кезде болды. Макпартленд 1986 жылы джаз біліміндегі еңбегі үшін «Жылдың джаз педагогы» сыйлығымен марапатталды. Ол өмірінің соңына дейін жас музыканттар үшін джаз фестивальдерін оқытуды және қазылық етуді жалғастырды. 1967 жылдың ақпанында Нью-Йорктегі «Apartment» клубында концерт берген кезде ол Алек Уайлдермен танысты, ол онымен жақын дос болып, жазу мен шығармашылыққа ынталандырды. Олар Мариан Рочестерде гастрольдік сапарда болғанда қайта кездесті және екеуі үшін маңызды, бірақ қиын болатын ынтымақтастық басталады. 1974 жылы Мариан «Halcyon Records» лейблінен «Marian McPartland Plays the Music of Alec Wilder» альбомын жазды. «Capitol», «Savoy», «Argo Records», «Sesac», «Time», «Design» және «Dot Records» сияқты лейблдерге көп жылдар бойы жазғаннан кейін, 1969 жылы Макпартленд өзінің «Halcyon Records» лейблін ашты. Кейін ол «Concord Records» лейблімен ұзақ қарым-қатынас жасады. Макпартленд «Halcyon» лейблін ашу үшін Шерман Фэрчайлд пен Хэнк О’Нилмен бірікті. Олар...

After the war, Marian and Jimmy moved to Chicago to be near his family. Jimmy was raised in the Austin neighborhood of Chicago, and was an original member of the Austin High Gang that played Chicago style Dixieland jazz in the 1920s. In June 1946, Marian made her American debut at the Moose Lodge. Soon, Jimmy's group, which now included Marian, landed a standing gig at the Rose Bowl through the end of 1946. This engagement was followed by ones at Taboo, Capitol Lounge, and finally Brass Rail. Marian flourished in Jimmy's group, and by her association with him. They played at clubs like Blue Note and Silhouette with stars like Billie Holiday. During their Chicago years, Jimmy and Marian visited France in 1949 for the Paris Jazz Festival. This was semi important for their association with the European jazz scene, but more significant because it marked the beginning of Marian's writing career. Marian's testimonial about the festival ran in the July 1949 issue of DownBeat. In 1949, the McPartlands settled in Manhattan, living in an apartment in the same building as the Nordstrom Sisters. In 1950, she announced that she would no longer go by her stage name, Marian Page, but would now go by her married name, Marian McPartland. With Jimmy's help and encouragement, Marian started her own trio, which started performing at the newly opened 54th street club called The Embers on 8 May 1951. Here, she learned how to lead her own group, and played with musicians such as Roy Eldridge, Coleman Hawkins, and Terry Gibbs. After trying out different combos, she settled on a trio of piano, bass, and drums that would soon become standard. This gig led to a laudatory DownBeat profile by Leonard Feather, an advocate for women in jazz, who wrote that French fans would be unlikely to accept her because "She is English, white and a girl three hopeless strikes against her from the Gallic angle. Yet, if you ask Coleman Hawkins or any of the other cats you'll know from their enthusiasm that She's a fine, swinging pianist " (McPartland sometimes loosely paraphrased Feather as saying "Oh, she'll never make it: she's English, white and a woman.") She signed her first record deal without Jimmy in 1951, with Savoy Records. On 2 February 1952, McPartland opened a gig at the Hickory House that continued regularly through November 1962. During her time at the Hickory House, Duke Ellington would often be in the audience. Ellington was influential on McPartland's development as a pianist, and told her she played too many notes, a sentiment she would take to heart. The drummer Joe Morello joined the group in 1953 and was a member of the trio until he departed to join Dave Brubeck's Quartet in late 1956. In December 1953, Bill Crow replaced Vinnie Burke as her bass player. This trio of McPartland, Morello, and Crow would stay together through 1956, and be named Small Group of the Year by Metronome in 1954. The success of this trio would lead to the signing of McPartland to Capitol Records for five albums. The group of McPartland, Crow, and Morello would become McPartland's best known trio. It has been argued that McPartland never received the acclaim she deserved because she never stayed with any sidemen long enough to develop a unique sound, her 1953 1956 group being the exception to this rule. In 1956, McPartland and Morello began an affair that would continue for almost ten years. In late 1956, Morello's wife discovered their affair, and Brubeck hired Morello away. McPartland continued writing testimonial pieces for journals such as Down Beat after the favorable reception of her first piece in 1949. Toward the end of the 1950s, she began to write about the issue of being a woman in jazz. She questioned "Can't we women make our own contribution to jazz by playing like women, but still capturing the essential elements of jazz – good beat – good ideas – honesty and true feeling?" In the 1953–54 season, McPartland appeared as a regular on NBC's Judge for Yourself quiz program emceed by Fred Allen. In 1958 a black and white group portrait of 57 notable jazz musicians, including McPartland, was photographed in front of a brownstone in Harlem, New York City. Art Kane, a freelance photographer working for Esquire magazine, took the photo, which was called, "A Great Day in Harlem", and it became a well known image of New York's jazz musicians of the time. Immediately preceding her death in August 2013, she was one of only four of the 57 participating musicians who were still alive. After many years of recording for labels such as Capitol, Savoy, Argo, Sesac, Time, and Dot, in 1969 she founded her own record label, Halcyon Records, before having a long association with the Concord label. McPartland's counselling with Benjamin eventually led her to a number of important choices, the first being the decision to end her affair with Morello in the spring of 1964. The second was her decision to divorce Jimmy in the summer of 1967, a separation that was made public in December of the same year. Despite their divorce, Marian and Jimmy would remain close friends and eventually remarry weeks before Jimmy's 1991 death. In the late 1960s, McPartland began reviewing albums for DownBeat. During 1966–69, she reviewed 34 albums. Her perspective was unique, because she approached the review from her background as a peer musician. After 1969, she stopped reviewing, but continued to write instructional pieces. In May 1966, she began hosting a weekly radio show called A Delicate Balance that aired for two hours each Saturday. The show began as a traditional program, but soon shifted to include interviews as well. These interviews and connections would prove to be an important precursor to McPartland's Piano Jazz series. Marian struggled to connect to the avant garde jazz of the late 1960s, though she did endeavor to learn and adapt the free jazz style for her own use. She was not in high demand as a performer through the 1960s, and her focus shifted to focus on jazz education. Marian became aware of the need for jazz education when she was convinced to do a workshop at a high school in Rochester, New York, in 1956. She realized that the adolescents were totally unaware of jazz, and utterly enamored with the new rock and roll sweeping the country. In 1964, she began teaching at jazz clinics organized by Clem DeRosa, one of her former drummers. DeRosa was developing a jazz curriculum in the Huntington, New York school district. In 1966, DeRosa received a grant that allowed him to further develop his method, and he moved to the Cold Spring Harbor High School. Through this grant, he was able to pay Marian full time to teach with him through 1967. McPartland continued to work in jazz education throughout the following decade. One of her most challenging projects was in 1974 when she received a Washington DC grant to teach in poor black neighborhoods. McPartland would be recognized for her work in jazz education in 1986, when she received the Jazz Educator of the Year award. She would continue to teach and judge jazz festivals for young people for the rest of her life. During an engagement at the Apartment, a New York club, in February 1967 she met Alec Wilder, a man with whom she would develop a great friendship and who would encourage her to write and compose. They encountered each other again when Marian was touring in Rochester and began a collaboration that would become important, though difficult, for both of them. In 1974, Marian recorded an album, Marian McPartland Plays the Music of Alec Wilder, which was released by Halcyon Records. After many years of recording for labels such as Capitol, Savoy, Argo Records, Sesac, Time, Design, and Dot Records, in 1969 McPartland co founded her own record label, Halcyon Records. She would later have a long association with the Concord Records label. McPartland founded Halcyon with Sherman Fairchild and Hank O'Neal. They joined with a mind to produce the work of underrated or underrepresented jazz artists. Their first album was Interplay, a McPartland–Linc Milliman (bass) album of duets. Fairchild died in 1971, and McPartland bought out O'Neal in order to maintain the label for self distribution or other projects. The last Halcyon album was released in 1979. By 1977, McPartland had become a public advocate for women in jazz, and headlined the first Women's Jazz Festival, which took place in Kansas City, March 17–19, 1978. In the late '70s, Marian performed internationally, including appearances in Asia, Europe, South America, and across the United States. McPartland rarely used women in her combos, but she helped many young women find their feet in the jazz business such as Mary Fettig (first female musician in the Stan Kenton band) and Susannah McCorkle. McPartland appears in the December 5, 1977 issue of The New Yorker Goings On About Town, "presides over the keyboard in the Bemelmans Bar (at the Carlyle Hotel) Mondays through Saturdays from nine thirty to one (a. m.)." It's likely this was a gig she held for a time in 1977. In 1978, McPartland performed Grieg's Piano Concerto in A Minor with the Rochester Philharmonic Orchestra. Though the performance was poorly reviewed by most critics, she went on to perform the work with many symphonies across the country. Due to her poor sight reading skills, she learned the piece principally by ear.

Карьерасының соңғы кезеңдері (Джаз пианиносы және одан кейінгі)

1964 жылы Мариан Макпартленд WBAI FM (Нью-Йорк) радиостанциясында жаңа жоба бастады. Pacifica Radio-ның Батыс жағалау станциялары да осы серияны жүргізді, бұл Мариан Макпартлендтің «Пиано джаз» сериясына жол ашты. Ол 1978 жылдың 8 қазанында жаздырыла бастап, 1979 жылдың 1 сәуірінде WLTR (Оңтүстік Каролина) арнасында көрсетілді және NPR ұлттық деңгейде ұсынды. Макпартлендке бұл мүмкіндікті ең алдымен оның досы Алек Уайлдер ұсынды, ол денсаулығы нашарлағанша «American Popular Song» бағдарламасын жүргізді. «Пиано джаз» NPR-дегі ең ұзақ мәдени бағдарлама және қоғамдық радиодағы ең ұзақ джаз бағдарламаларының бірі болды. «Калидоскоп» тақырыбы Макпартлендтің өзінің алғашқы шығармасы еді. Бағдарламада Макпартленд клавишада, әдетте пианиношылар, сондай-ақ әншілер, гитаристтер, басқа музыканттар және тіпті музыкант емес, автор Студс Теркель де қатысты. Бірінші бағдарлама 1979 жылдың 1 сәуірінде Мэри Лу Уильямс қатысуымен эфирге шықты. «Пиано джаз» бағдарламаларының бірнешесі Concord Records компаниясымен CD-де жарық көрді. 1984 жылы «Пиано джаз» радио хабарларын таратудағы үздіклігі үшін «Peabody» сыйлығын алды. 1986 жылы ол «Gabriel» сыйлығы мен Нью-Йорк алтын медалін жеңіп алды. NPR сериясының 25 жылдығын Кеннеди орталығында тікелей эфирде, Питер Цинкоттидің қатысуымен атап өтті. 2010 жылдың қыркүйегінен бері жаңа бағдарлама жаздырмағаннан кейін, 2011 жылдың 10 қарашасында NPR Макпартлендтің «Пиано джаз» бағдарламасын жүргізуден бас тартатынын хабарлады. Ол содан кейін ұзақ жылдардан бері досы, джаз пианині Джон Веберді бағдарламаны жалғастыруға шақырды. Нәтижесінде Вебер жүргізген NPR сериясы «Piano Jazz: Rising Stars» 2012 жылдың 3 қаңтарында эфирге шықты. «Пиано джаз» жақын арада қайтадан эфирде көрсетілді. Марианның танымалдылығының артуы, негізінен «Пиано джаздың» табысының арқасында, ол одан да беделді шоуларға қатысып, жиірек жазбалар жасауға мүмкіндік алды. Макпартленд джаз клубтарына бұрын аз келіп жүрген көрермендерді тартуымен ерекше көзге шықты. Ол сонымен қатар өзінің танымалдығын жас суретшілерді қолдауға және оларды өзінің тобында көрсетуге пайдаланды. 1979 жылы Макпартленд джаздағы әйелдер туралы кітап жазу үшін NEH грантын алды, ерекше назар «Ритмнің халықаралық сүйіктілері» тобына аударды. Бұл жоба 1980 жылы Гуггенхайм стипендиясымен де қолдау көрсетілді. 1980 жылдың маусымында алдын ала эссе жариялағанмен, кітабын аяқтау үшін күресті. 80-жылдардың басында джаздағы әйелдердің өркендеуі туралы көптеген кітаптар жарық көрді, олардың ішінде ол сұхбат алған адамдармен жасалған сұхбаттар да болды, бұл оның зерттеулерінің жаңалығын азайтты. Ол ақырында 1987 жылы «Барлығы өз уақытында» деген 13 эссе жинағын жариялады. Ол Алек Уайлдердің ынтасымен көп жылдар бойы өзінің өмірбаянын жазуға тырысты, бірақ жобаны аяқтаған жоқ.

In 1964, Marian McPartland launched a new venture on WBAI FM (New York City), conducting a weekly radio program that featured recordings and interviews with guests. Pacifica Radio's West Coast stations also carried this series, which paved the way for Marian McPartland's Piano Jazz, a National Public Radio (NPR) series that began recording on 8 October 1978 and premiered on 1 April 1979 on WLTR (South Carolina) and was offered nationally by NPR. McPartland was offered the opportunity primarily on the recommendation of her friend Alec Wilder, who hosted American Popular Song until his health prevented him from continuing the program. Piano Jazz was the longest running cultural program on NPR, as well as one of the longest running jazz programs ever produced on public radio. The theme, "Kaleidoscope", was an original composition by McPartland. The program featured McPartland at the keyboard with guest performers, usually pianists, but also singers, guitarists, other musicians, and even the author Studs Terkel, who was not a musician. The first show aired April 1, 1979, with guest Mary Lou Williams. Several Piano Jazz programs have been released on CD by Concord Records. In 1984, Piano Jazz received the Peabody Award for excellence in broadcasting. In 1986, it won both the Gabriel Award and the NY Gold Medal Awards. She celebrated the 25th anniversary of the NPR series with a live taping at the Kennedy Center for which Peter Cincotti was the guest. After not having recorded a new show since September 2010, on 10 November 2011, NPR announced that McPartland was stepping down as host of Piano Jazz. She then asked her long time friend, jazz pianist Jon Weber, to carry on with the show. As a result, Piano Jazz: Rising Stars, an NPR series hosted by Weber, began broadcast on 3 January 2012. Piano Jazz soon returned to the air in repeat broadcasts. Due to Marian's increased profile, mostly from the success of Piano Jazz, she began booking increasingly prestigious shows and recording more often. McPartland was beloved for bringing in an underrepresented demographic to jazz clubs. She also used her celebrity to champion young artists and feature them in her combos. In 1979, McPartland received an NEH grant to write a book about women in jazz, focusing specifically on The International Sweethearts of Rhythm. This endeavor was further supported with a 1980 Guggenheim Fellowship. Although she published a provisional essay in June 1980, she struggled to complete her book. In the early '80s, many books were published about the rise of women in jazz, including interviews with many of the same people that she interviewed, thereby reducing the novelty of her own research. She eventually published a collection of 13 essays, All in Good Time, in 1987. She attempted to write her autobiography for many years, with the encouragement of Alec Wilder, but never completed the project.

Өлім және мұра

DownBeat 1994 жылы Макпартлендті өмір бойы жеткен жетістіктері үшін марапаттады. 2004 жылы Макпартлендке педагог, жазушы және NPR радиосының ұзақ жылдар бойы сәтті жүргізіліп келе жатқан «Мариан Макпартлендтің фортепианолық джазы» бағдарламасының жүргізушісі ретіндегі еңбегі үшін «Грэмми» сыйлығы табысталды. Ол қонақтарының музыкалық стиліне бейімделуде шебер болған және әдемі әрі гармониялық түрде бай балладаларды орындауға бейімділігімен танымал болса да, өзінің көптеген шығармаларын да жазды. Оның композицияларының ішінде «Ambiance», «Тағы да уақыттар болады», «Сен туралы оймен», «Сумерек әлемі» және «Махаббатымыздың шағы» бар. 90 жасқа толғанға дейін Макпартленд экологиялық пионер Рейчел Карсонның 100 жылдығын мерекелеу үшін «Рейчел Карсонның портреті» атты симфониялық туындысын жазды және орындады. 2010 жылғы Жаңа жылдық құрметтеулерде Макпартлендке «жаз өнеріне және АҚШ-тағы жас музыканттарды дамытуға қосқан үлесі үшін» Британ империясы орденінің офицері (OBE) атағы берілді. Макпартлендтің жаз стандарттары туралы энциклопедиялық білімі, жоғары музыкалық сезімі, 60 жылдан астам жаз стильдерінің эволюциясына қатысуы және радио қонақтарымен араласудың бай тәжірибесі «икемді және күрделі, сонымен қатар жіктеуге келмейтін» музыкалық стильге әкелді. Ол гармониялық және ритмикалық тұрғыдан күрделі және тапқыр импровизатор ретінде танылды. «Ол бір орында тоқтамайтын, үнемі өзін жетілдіріп отыратын. Оның құлағы мен гармониясы керемет. Оның сезімталдығының арқасында ол бір күйде екі-үш түрлі тоналдылыққа өте алады және еш қиындықсыз ауыса алады». Макпартленд сонымен қатар синестезиясы бар еді, түрлі музыкалық тоналдылықтарды түстермен байланыстырып, «D тоналдылығы – нарцисс сарысы, B мажоры – бордо, ал B♭ – көк» дейтін. Макпартленд 2013 жылғы 20 тамызда Нью-Йорктің Порт-Вашингтон қаласындағы үйінде табиғи себептерден қайтыс болды. Ол 95 жаста еді.