Норман Винсент Пил: Оң пікірдің жақтаушысы және рухани ойшыл

Кіріспе

Американдық пастор, жазушы және позитивті ойлауды қолдайтын адам

Норман Винсент Пил (31 мамыр 1898 – 24 желтоқсан 1993) – американдық протестант дін қызметкері, Чарльз және Анна (құрметті есімі Делани) Пилдің үш ұлының үлкені. Чарльз Огайо штатының оңтүстігінде дәрігер болып жұмыс істеген, кейін методист пасторы болды. Ол Огайо Веслиан университетінде білім алып, диплом алды.

Оның діни көзқарастары даулы болды, және Рональд Нибухр және Уильям Миллер сияқты көрнекті теологтар оған ашық қарсылық білдірді. Олар Пилдің діни көзқарастары христиан дінін бұрмалап көрсетеді, ал оның жазбалары мен уағыздары шындықтан алыс деп мәлімдеді. Нибухр: «Бұл жаңа культ қауіпті. Жақсы жаңалықты бұрмалайтын нәрсе христиандыққа зиян келтіреді. Бұл адамдарға да зиян тигізеді». Блантон қиын психиатриялық жағдайларды шешті, ал Пил, психикалық денсаулық саласында білімі болмағандықтан, діни мәселелермен айналысты. Пилдің «Позитивті ойлаудың күші» (1952) кітабына психикалық денсаулық қауымдыстығынан күшті сын түскен кезде, Блантон Пилден алшақтады және кітапты жария түрде қолдаудан бас тартты. Блантон Пилге «Позитивті ойлаудың күші» кітабында өзінің атын пайдалануға рұқсат бермеді және оған сын бағытталғанда оны ашық қорғаудан бас тартты. Ғалым Дональд Мейер былай деп сипаттайды: «Пил, әрине, Религио-психиатриялық институтында Блантонмен бірлесіп жұмыс істегенін ойлаған. Бірақ бұл мүлдем олай емес еді». Кітапты басып шығарған Simon and Schuster баспасының мәліметінше, кітаптың шамамен 5 миллион данасы сатылған. Кітаптың 5 миллион данасы сатылды деген факті қазіргі басылымның мұқабасында, қағаз және қатты мұқабада басылған, бұл кітаптың 42 тілде 20 миллионнан астам данасы сатылды деген әңгімеге қарсы келеді. Кітаптың сатылымының жартысынан астамы (2,1 млн.) 1958 жылға дейін сатылды, ал 1963 жылға қарай Пилдің мәліметінше, кітаптың 2 миллион данасы сатылған. Содан бері соңғы 60 жылда кітаптың 3 миллионнан азы сатылған. Оның басқа да танымал еңбектері: «Өмір сүру өнері», «Сенімді өмір сүру жолы», «Қатал мінезді оптимист» және «Күнделікті өмірге шабыттандыратын хабарлар». Пилдің «Өмір сүру өнері» радио бағдарламасы үздіксіз жалғасып, 54 жыл бойы эфирде болды, ал Ұлттық шіркеулер кеңесінің тұрақты демеушілігімен ол жаңа медиа пайда болғанда теледидарға көшті. Осы уақыт аралығында ол кітап жазуды және «Guideposts» журналын редакциялауды жалғастырды. Сонымен қатар, оның уағыздары ай сайын кең пошта тізіміне жіберілетін.

His theology was controversial, and prominent theologians such as Ronald Niebuhr and William Miller spoke out publicly against it. They contended that Peale's theology falsely represented Christianity and that Peale's writings and sermons were factually false as well. Niebuhr said "This new cult is dangerous. Anything which corrupts the Gospel hurts Christianity. And it hurts people too." Blanton handled difficult psychiatric cases and Peale, who had no mental health credentials, handled religious issues. When Peale came under heavy criticism from the mental health community for his book The Power of Positive Thinking (1952), Blanton distanced himself from Peale and refused to publicly endorse the book. Blanton did not allow Peale to use his name in The Power of Positive Thinking and declined to defend Peale publicly when he came under criticism. As scholar Donald Meyer describes it: "Peale evidently imagined that he marched with Blanton in their joint labors in the Religio psychiatric Institute. This was not exactly so. ": consecutive weeks, and according to the publisher, Simon and Schuster, the book has sold around 5 million copies. The fact that the book has sold 5 million copies is printed on the cover of the current edition in both paperback and hard cover, and directly contradicts exaggerated claims that the book has sold more than 20 million copies in 42 languages. Nearly half of the sales of the book (2.1 mil.) occurred before 1958, and by 1963, the book had still only sold 2 million copies according to Peale. Since then, the book has sold less than 3 million copies over the past 60 years. Some of his other popular works include The Art of Living, A Guide to Confident Living, The Tough Minded Optimist, and Inspiring Messages for Daily Living. The Peale radio program, The Art of Living, was ongoing, and would continue for 54 years, and under the continued and evolving sponsorship of the National Council of Churches, he moved into television when the new medium arrived. In the meantime he continued to write books and to edit Guideposts magazine. As well, his sermons went out monthly to an extensive mailing list.

Ұйымдар

1947 жылы Пил мен педагог Кеннет Биб қиын жағдайларға қарамастан табысқа жеткен американдықтарды тану және құрметтеу мақсатында "Хорацио Алгер қауымдастығын" бірлесіп құрды. Пил құрған басқа ұйымдардың ішінде Пилл орталығы, Оң пікір қоры және Guideposts Publications бар, олардың бәрі Пиллдің оң пікір туралы теорияларын таратуға бағытталған.

Жеке өмір

Пил президент Ричард Никсонның отбасына жақын болды және 1968 жылы Джули Никсон мен Дэвид Эйзенхауэрдің үйлену тойын өткізді. Ол Уотергейт дағдарысы кезінде де Ақ үйге барып тұрды және "Христос қиын жағдайдағы адамдардан бойын бұрмады" деген сөздерін айтқан. Пил шотланд тізбесінің 33-ші дәрежелі масоны болды.

Жалпы және психологиялық сын

Пилдің еңбектерін бірнеше психикалық денсаулық сарапшылары сынап, оның жазбаларын психикалық денсаулыққа зиянды деп айыптады және Пилді «алдамшы және алаяқ», ал «сенімді адам» деп қорытындылады. Бұл сыншылар 1950-ші жылдардың басында «Позитивті ойлаудың күші» жарық көргеннен кейін пайда болды. «Позитивті ойлаудың күші» кітабын сынға алғандардың бірі кітапта дәлелдеу қиын анекдоттар бар екенін айтты. Сыншылар Пилдің философиясын қолдаған көптеген куәліктердің аты-жөні, аты және қайнар көзі белгісіз екенін атап өтті. Мысалдарға «танымал психолог», «дәрігердің» екі беттік хаты кірді. Пилдің еңбектерін бірнеше психикалық денсаулық сарапшылары сынады, оның жазбалары психикалық денсаулыққа зиянды екенін мәлімдеді, Пилді «алдамшы және алаяқ» деп қорытындылады, ал 1955 жылы бұқаралық ақпарат құралдарында оны сенімді адам деп атады. Пилге тағы бір сын – ол оқырманға өзіне толық сенімділік пен азаптан құтылу сезімін беру әдістері гипноздың белгілі бір түрі екенін жасыруға тырысты және оқырмандарды жалған дәлелдер мен өзін-өзі гипноз (автосугестия) арқылы өз сенімдерін қабылдауға көндірді, бұл оқырман үшін көбірек адал көрінетін терминдермен жасырылған («әдістер», «формулалар», «тәсілдер», «тілектер» және «нұсқаулар»). Бір автор Пилдің кітабын «Америкалық автогипноздың Киелі кітабы» деп атады. Кейбіреулер бұл ілімдер католик шіркеуінің иезуиттерінің іліміне ұқсас екенін айтады. Психиатр Р. К. Мерфи: «Пил мырзаның түсінігінде өзін-өзі тану анық түрде жаман, ал өзін-өзі гипноздау жақсы» деп жазды. Мерфи қайталанатын гипноз адамның өзін-өзі ынталандыруын, өзін-өзі тануын, ерекше өзіне деген сезімін, шындыққа деген сезімін және сын көзбен ойлау қабілетін жоятынын қосты. Мерфи Пилдің ақыл-ойды түсінуін дәл емес, «тереңсіз» деп сипаттады, ал ақыл мен санасыздың жұмыс істеуін алдамшы түрде қарапайым және жалған деп сипаттады: «Оның «адам» түсінігінің өте үстірттігі оның ережелерін оңай етіп көрсетеді. Егер адамның санасыздығын аз ғана психикалық фрагменттерді сақтауға арналған контейнер ретінде қарастырса, онда «ақыл-ойды тазарту» сияқты идеялар пайда болады. Сонымен қатар, Пил мырзаның философиясының негізі болып табылатын өзін-өзі гипноз да осыған байланысты». Психологияның когнитивтік психология деп аталатын саласын құрған француз психологы, гипнотерапевт және фармацевт Эмиль Куэмен Пилдің әдістерін салыстырды, ал Эллис бұл гипноздық әдістерді жиі қолдану психикалық денсаулықтың маңызды проблемаларына әкелуі мүмкін екенін айтты. Американдық психологиялық қауымдастық 20-ғасырдың ең ықпалды психологы (Карл Роджерстен кейін, бірақ Зигмунд Фрейдтен бұрын) деп таныған Эллис өзінің бірнеше кітабында Пилдің ілімдерін ұстанғаннан психикалық бұзылудан зардап шеккен көптеген адамдарды сипаттады. Эллис өзінің бір жағдайын былай сипаттады: «Менің 50 жастағы клиентім Сидни Норман Винсент Пилдің жазғандарының бәрін оқыды, Марбл колледжіндегі шіркеудегі көптеген уағыздарына барды және көптеген достарын Құдайға және құрметті Пилге толық сенуге көндірді, олардың барлық ауруларын емдеу үшін. Кейбір достары, олардың күшті оң ойларына қарамастан, психикалық ауруханаға түскенде және Сидни өзін ұстап тұру үшін үлкен дозадағы транквилизаторларға жүгінуге мәжбүр болғанда, ол көңілі қалып қойды». Бақытымызға орай, Эллистің клиенті оның клиникасындағы (Альберт Эллис институты) терапия мен семинар топтарына қатыса бастады және танымдық-мінездік терапия (сол кезде Рационалды эмоциялық мінездік терапия, немесе REBT деп белгілі болған) арқылы ол өзінің психикалық денсаулығын жақсарта алды және дәрі-дәрмектерін азайта алды. Эллистің жазбалары халықты Пилдің хабарына құлақ аспауға қайта-қайта ескертеді. Эллис Пилдің тәсілі қауіпті, бұрмаланған, реалистік емес деп санайды. Ол Пилдің өмірге қара немесе ақ көзқарасын психологиялық бұзылысқа (шекаралық тұлғалық бұзылысқа) теңеді, мүмкін, бұл бұзылыста көрінетін қауіпті ақыл-ой әдеттерін ілімді ұстану арқылы тудыруы мүмкін. «Ұзақ мерзімде [Пилдің ілімдері] сәтсіздікке және көңіл қалуға әкеледі, және олар тек адамдарға қарсы ғана емес, сонымен қатар тиімді емге қарсы да шығады». Үшінші сын – Пилдің философиясы оқырмандары мен ізбасарларының қорқынышын арттыруға негізделген және бұл асыра қорқыныш «негативті» деп саналатындарға агрессия мен жойылуға әкеледі. Пилдің көзқарастары 1955 жылы психиатр Р. К. Мерфидің «The Nation» журналында жарияланған «Дұрыс ойла: преподобный Пилдің панацеясы» атты мақаласында сынға алынды. Мистер Пил өз ізбасарларына жамандықты көруге, айтуға, естуге рұқсат бермейді. Ол үшін адамзаттың азаптаулары жоқ; өлімге дейін ашу, өзіне-өзі зиян келтіру, қатыгездік, құмарлық, ашкөздік, жаппай кедейлік немесе сауатсыздық жоқ. Ол бұл барлығын қарапайым ойларды көңіл көтеруші арналарға бұру арқылы жоғалатын ұсақ-түйек психикалық процестер ретінде қабылдайды. Бұл көзқарас соншалықты жағымсыз, оның нақты мағынасын зерттеу қажет. Бұл жамандыққа шынайы қарсылық емес, керісінше, одан қорқу. Адам жануарлық қатыгездіктен және оның тудыратын азаптан көзін бұрады, егер оған қарауға шыдамаса ғана. Осылай істеу арқылы ол жамандықты абсолютті деп бекітеді, көздерін бұрады, егер оны түзету мүмкін емес деп сезінсе ғана. Таза жамандыққа сенім, көмек немесе құтқару мүмкін емес тәжірибе аймағы, әрекетке шақыру болып табылады: «жамандық» дегеніміз «шабуылдау керек нәрсе». Мысалы, нәсілдер арасында бұл сенім преюдиске әкеледі. Бала тәрбиесінде бұл ата-аналарды баланың қалыптасушы тұлғасының бір бөлігін жоюға емес, оны жетілдіруге тырысуға итермелейді. Халықаралық қатынастарда бұл соғысқа әкеледі. Дінбасы біздің жек көру қабілетімізді мақұлдағанда, Пил мырза сияқты жағымсыз жағдайларды мойындамау арқылы немесе жақсы және ыңғайлы Шайтанды жек көру арқылы, біздің өсу күресімізді тоқтатады. Осылайша, Пил мырзаның кітабы біздің қажеттіліктерімізге ғана емес, сонымен қатар біздің ішкі өсуге итермелейтін нәзік дауысты басуға тырысады. Пил сөйлейтін шеберлік дағдыларды немесе міндеттерді меңгеру емес, өзінің «негативті» ойларынан қашу және олардан құтылу шеберлігі. Мейер жазғандай, асыра қорқыныш әртүрлі агрессияға әкеледі: «Бұл шайқас; Пил, бейбітшілік философиясының ішіндегі агрессияны сұлу түрде сатқаннан кейін, адамдарға «тілектер» ату туралы айтады». Селигман былай деді: «Позитивті ойлау көбінесе «Күн сайын, барлық жағынан жақсарып келемін» сияқты дәлелдердің болмауында немесе кері дәлелдерге қарамастан, көңіл көтеруші мәлімдемелерге сенуге тырысуды қамтиды. Оқуға дайын оптимизм, керісінше, дәлдік туралы». Сарапшылар Селигманның өзінің позитивті психологиясын жеке адамның өзіне жете алатын толыққанды өзін-өзі күшейту бағдарламасы деп сипаттағанын, ал позитивті ойлау жеке адамды әлсіздік дініне айналдырады, онда Пил адамдарға олардың жағымсыз жағдайларын оның «әдістерімен» жеңе алмайтынын айтады, ол оларға Құдайдың күшін береді деп мәлімдейді. Мейер Пилдің айтқанын келтіреді: «Ешбір адам, қаншалықты тапқыр немесе жанкешті болса да, өмірге қарсы жауға теңесе алмайды. Ол ең болмағанда әлсіз және әлсіз жаратылыс, ол өмір сүретін ғарыштық және әлеуметтік күштердің ықпалында». Мейер Пилдің әрқашан «қатаң бейнеге қашқанға емес, бәсекелестікке түскенге» емес, жауап бергенін атап өтті, ал Пил ұсынатын жалғыз шешім – оның «әдістері», ол адамдарға Құдайдың күшін береді деп мәлімдейді. Мейер қосады, дәлел...

Peale's works were criticized by several mental health experts who denounced his writings as bad for mental health, and concluded that Peale was a "con man and a fraud," and a "Confidence Man." These critics appeared in the early 1950s after the publication of The Power of Positive Thinking. One critique of The Power of Positive Thinking noted that the book contained anecdotes that are hard to substantiate. Critics noted many of the testimonials that Peale quoted as supporting his philosophy were unnamed, unknown and unsourced. Examples included a "famous psychologist," a two page letter from a "practicing physician", Peale's works were criticized by several mental health experts who declared his writings were actually bad for mental health, concluding that Peale was a "con man and a fraud," with his being referred to as a confidence man in the popular press in 1955. A second critique of Peale was that he attempted to conceal that his techniques for giving the reader absolute self confidence and deliverance from suffering are a well known form of hypnosis, and that he persuaded his readers to follow his beliefs through a combination of false evidence and self hypnosis (autosuggestion), disguised by the use of terms which may sound more benign from the reader's point of view ("techniques", "formulas", "methods", "prayers", and "prescriptions"). One author called Peale's book "The Bible of American autohypnotism". which has been suggested by some to be much like the teachings of the Jesuits of the Catholic Church. Psychiatrist R. C. Murphy wrote "Self knowledge, in Mr. Peale's understanding is unequivocally bad: self hypnosis is good." Murphy added that repeated hypnosis defeats an individual's self motivation, self knowledge, unique sense of self, sense of reality, and ability to think critically. Murphy describes Peale's understanding of the mind as inaccurate, "without depth", and his description of the workings of the mind and the unconscious as deceptively simplistic and false: "It is the very shallowness of his concept of 'person' that makes his rules appear easy If the unconscious of man can be conceptualized as a container for a small number of psychic fragments, then ideas like 'mind drainage' follow. So does the reliance on self hypnosis, which is the cornerstone of Mr. Peale's philosophy.'" founder of the branch of psychology known as cognitive psychology, compared the Peale techniques with those of French psychologist, hypnotherapist and pharmacist Émile Coué, and Ellis said that the repeated use of these hypnotic techniques could lead to significant mental health problems. Ellis, ranked by the American Psychological Association as the second most influential psychologist of the 20th century (behind Carl Rogers, but ahead of Sigmund Freud), documented in several of his books the many individuals he has treated who suffered mental breakdowns from following Peale's teachings. Ellis described one of his case studies: "One of my 50 year old clients, Sidney, read everything that Norman Vincent Peale ever wrote, went to many of his sermons at Marble Collegiate Church, and turned many of his friends onto trusting completely in God and in the Reverend Peale to cure them of all their ills. When some of these friends, in spite of their vigorous positive thinking, wound up in the mental hospital, and when Sidney had to turn to massive doses of tranquilizers to keep himself going, he became disillusioned " Fortunately, Ellis' client began attending therapy and workshop groups at his clinic (The Albert Ellis Institute), and through cognitive behavioral therapy (at that time, known as Rational Emotive Behavioral Therapy, or REBT), he was able to improve his mental health and reduce his medications. Ellis' writings repeatedly warn the public not to follow the Peale message. Ellis contends the Peale approach is dangerous, distorted, unrealistic. He compares the black or white view of life that Peale teaches to a psychological disorder (borderline personality disorder), perhaps implying that dangerous mental habits which he sees in the disorder may be brought on by following the teaching. "In the long run [Peale's teachings] lead to failure and disillusionment, and not only boomerang back against people, but often prejudice them against effective therapy." A third critique was that Peale's philosophy was based on exaggerating the fears of his readers and followers, and that this exaggerated fear inevitably leads to aggression and the destruction of those considered "negative". Peale's views were critically reviewed in a 1955 article by psychiatrist R. C. Murphy, published in The Nation, titled "Think Right: Reverend Peale's Panacea". With saccharine terrorism, Mr. Peale refuses to allow his followers to hear, speak or see any evil. For him real human suffering does not exist; there is no such thing as murderous rage, suicidal despair, cruelty, lust, greed, mass poverty, or illiteracy. All these things he would dismiss as trivial mental processes which will evaporate if thoughts are simply turned into more cheerful channels. This attitude is so unpleasant it bears some search for its real meaning. It is clearly not a genuine denial of evil but rather a horror of it. A person turns his eyes away from human bestiality and the suffering it evokes only if he cannot stand to look at it. By doing so he affirms the evil to be absolute, he looks away only when he feels that nothing can be done about it The belief in pure evil, an area of experience beyond the possibility of help or redemption, is automatically a summons to action: 'evil' means 'that which must be attacked ' Between races for instance, this belief leads to prejudice. In child rearing it drives parents into trying to obliterate rather than trying to nurture one or another area of the child's emerging personality In international relationships it leads to war. As soon as a religious authority endorses our capacity for hatred, either by refusing to recognize unpleasantness in the style of Mr Peale or in the more classical style of setting up a nice comfortable Satan to hate, it lulls our struggles for growth to a standstill Thus Mr Peale's book is not only inadequate for our needs but even undertakes to drown out the fragile inner voice which is the spur to inner growth. The mastery Peale speaks of is not the mastery of skills or tasks, but the mastery of fleeing and avoiding one's own "negative thoughts". Meyer wrote, exaggerated fear inevitably leads to aggression: "Battle it is; Peale, in sublime betrayal of the aggression within his philosophy of peace, talks of 'shooting' prayers at people." Seligman went on to say "Positive thinking often involves trying to believe upbeat statements such as 'Every day, in every way, I am getting better and better,' in the absence of evidence or even in the face of contrary evidence. Learned optimism, in contrast, is about accuracy". Another difference experts noted was that though Seligman describes his positive psychology as a self empowering program completely within the ability of the individual to achieve on his or her own, experts described positive thinking as disempowering to the individual and a religion of weakness, where individuals are told by Peale they cannot overcome their negative circumstances without his autosuggestive "techniques," which he claims will give them the power of God. As Meyer quotes Peale as saying, "No man, however resourceful or pugnacious, is a match for so great an adversary as a hostile world. He is at best a puny and impotent creature quite at the mercy of the cosmic and social forces in the midst of which he dwells." Meyer noted that Peale always "reacted to the image of harshness with flight rather than competitive fight", and the only solution Peale offers out of this state of helplessness are his autosuggestive "techniques", which he claims will give people the power of God. Meyer adds that the proof that positive thinking cannot work is that according to Peale, even with God's power on one's side, one still cannot face negative reality, which is always stronger. Meyer, like Seligman, noted that such unrealistic thinking by a positive thinker could easily be fatal. Faith that you could defeat an opponent who could run faster than you would be contemptible since it could only mean you expected God to lend you power He refused to lend your opponent or that you hoped your opponent lacked self knowledge, lacked faith, and hence failed to use his real powers. Such faith could be fatal if it led you into competitions it would be fatal to lose. As for those competitions where luck or accident or providence might decide, certainly the faith which looked to luck or accident or providence would be contemptible, and also possibly fatal.

Теологиялық сын

Епископаль шіркеуінің теологы және болашақ епископ Джон М. Крумм Пилді және оның оң ойлау туралы ілімінің "ерескеу сипатын" сынады. Крумм "сенімді фразаларды қайталау немесе белгілі бір механизмдерді қолдану сияқты әдістерге баса назар аударуын" атап өтті, ол "мұның толығымен жекелендірілмеген дін туралы түсінік беретінін" айтты. "Құдайдың жоғары санасы мен мақсаты туралы аз айтылады; адамдар өздеріне айта алатын және өз мақсаттарына жету үшін жасай алатын нәрселерге көп мән беріледі." Крумм ескертеді: "Құдайға қатысты бейпернелік символдарды кеңінен қолдану адамды шындықтың орталығы ретінде қарастыруға және Құдайдың шындығын бейпернелік күш ретінде қарастыруға қауіпті шақыру болып табылады, оның қолданылуы мен мақсаты оны қолға алып, өзінің қалауынша қолданатын адам анықтайды." Теолог Рейнхольд Нибур, Одалық теологиялық семинарияда қолданбалы христиандық профессоры, оң ойлау туралы ұқсас алаңдаушылықтарын білдірді. "Бұл жаңа культ қауіпті. Жақсы жаңалықты бұрмалайтын кез келген нәрсе христиандыққа зиян тигізеді. Бұл адамдарға да зиян тигізеді. Бұл оларға өмірдің нақты мәселелерінен қашып, жақсы сезінуге көмектеседі." Йель діни мектебінің деканы Листон Поуп Нейбурмен келісті. "Бұл культтың Құдайға деген көзқарасында кішіпейілділік пен тақуалық жоқ. Құдай сізге қиындықтарыңызды шешуге көмектесетін шебер психиатр болады. "Сен және Құдай бәрін істей алады" деген сияқты тақырыптарды үнемі қайталап отыру құдайды қорлау болып табылады." Вашингтондағы методист епискобы Г. Бромли Окснам да өз алаңдаушылығын білдірді. "Егер сіз жеті қарапайым ережеге сәйкес жұмыс істесеңіз, компанияңыздың президенті боласыз десе, сізді алдап отыр. Жай ғана көптеген бос орындар жоқ. Мұндай уағыздау христиан дінін табыс культіне айналдырады." Вашингтондағы "Барлық жандар" унитариан шіркеуінің пасторы А. Пауэлл Дэвис өз пікірін қосты: "Адамдарға уайымдамау керектігін айту есірткі сияқты әсер етеді. Олар көбірек үшін қайта оралады. Бұл олардың ойларын беткей деңгейде ұстап тұрады және эмоционалды тәуелділікті ынталандырады. Бұл - шындықтан қашу. Стресске ұшыраған адамдар екі нәрсенің бірін жасайды: баспана іздеу немесе қатал шындыққа қарсы тұру, олармен не болып жатқанын терең тану арқылы. "Тыныштық" уағыздаушыларына ағылып жатқан адамдар баспана іздеп жүр. Олар шындыққа қарағысы келмейді." Виргиния университеті дінтану ғылымының профессоры Уильям Ли Миллер де ұқсас алаңдаушылықтарын білдірді: "Доктор Пилдің ізбасарлары өздерінің оң ойлауларына берік сенім білдіруде. Оптимизм енді өмірге толық қарап, оны жақсы көру емес, шындықтың белгілі бір бөліктерін өте мұқият және алаңдаулы таңдау арқылы ұйымдастырылған оптимизм. Бұл - сәтсіздік, жалғыздық, өлім, соғыс, салықтар және барлық адамзаттың ұмтылыстарының шектеулілігі мен бөлшектілігі санадан тыс болған кеңейіп келе жатқан дәуірдің емес, олардың барлығы санада тым көп болған және лозунгтар мен "формулалар" арқылы бір жағына итермеленуі керек, тұмсықпен шабуылдалған және тістерін түйреген, және оң ойлаудың күшіне деген талаппен соққыланған уайымға толы уақыт. Табысқа жету үшін ұмтылу да басқаша. Хорацио Алгердің үлгісі қарапайым, анық сенімділікпен алға басуда қолөнерді меңгеру, қорада бірдеңе ойлап табу немесе кеңседе керемет жұмыс істеу арқылы. Пилл жанкүйерінің мұндай сенімділігі жоқ және ол қабілет, еңбек және талант сияқты берік шындықтарға қарағанда, рухты көтерушілердің және ойды кондиционерлердің ритуалдық қайталануына қарағанда аз сенімді." Шабуылдарға қарамастан, Пил шіркеуінен кетпеді, бірақ қайта-қайта бас тартумен қорқытты. Сондай-ақ, ол өзін сынға алғандарға ешқашан тікелей қарсылық білдірген де емес. Сол кезде оның "Жақсы ойлаудың күші" атты кітабы 1958 жылы сатылымнан шығып кетті. Дональд Мейер атап өткендей, Пил американдық қоғамның тон мен моральдық өзгерістерінің ұзаққа созылған өзгерістерінен қалыптасқан кең аудиторияны қолына алғаны анық болды, олар үшін протестантизмнің жиырмасыншы ғасырдың басында да жеткіліксіз болды. Оның шабуылшылары протестанттық діннің жоқ екендігін жариялады. Пил аман қалды. Ол өзінің айтуынша, шабуылдар оның қолын соқтырды. Ол тіпті қызметінен кетудің игілігін де ойлап, өзін-өзі ұстап алу кезеңін бастады. Сол жерде ол өзінің жауабын тапты. Әкесі оны жалғастыра беру керектігіне сендірді. Ол миллиондаған адамға көмектескен жоқ па? Сонымен қатар, демократиялық қоғамда миллиондаған адам өздерінің жалғыз сыншыларына сену үшін естілмеген. Содан ол қайтып келді. Пил "Өміріңнің соңына дейін тірі қалу қалай?" атты келесі кітабын жариялады; Джордж Биардтың неврастениясы жартылай өмір сүрудің қандай түрі еді? Соңында, жаңа діннің логикасын үнемі көрсете отырып, Пил өзінің оң ойлаудың өзіне жұмыс істегендерінің куәліктерін жариялап, өзінің дұрыс екенін дәлелдеді. Оларға сенбеуге ешқандай себеп болмады. Бірақ дінтану ғылымының мамандары халыққа Пилді тек қана пастор болғандықтан сенбеуге ескертті. Олар Пилдің хабарламасы ғана емес, сонымен қатар христиан дінін бұрмалағанын айтты. Рейнхольд Нибур халыққа Пилдің хабарламасы "христиан дінінің жартылай суреті, жартылай шындық" екенін айтты және "Бұл культтің негізгі күнәсі - өзімшілдігі. Ол суреттің ортасына "өзімді" қояды, ал емес, крестті." Мейер Пилдің дінін былай сипаттады: "Пилдің оң ойлауды уағыздауының мақсаты біртұтаслықтың ойшанына ену емес, өзіндік түсінікті дамыту емес, саналы ерік күшін арттыру емес, тіпті адамдардың әлеміне сезімталдықтарын арттыру емес еді. Кілт Пилдің оң ойлары мен ойды кондиционерлеуінің "автоматты" болуына қатысты қайта-қайта айтқан алаңдаушылығында жатты, жеке адам шын мәнінде "кондицияланған" болуында. Бірақ оң ойлаудың автоматты күші бостандық па, әлде тағы бір гипноз түрі ме? Бұл жаңа күш шынымен де денсаулық па, әлде әлсіздіктің тағы бір жасырылған түрі ме?" Барлық көзқарастарды қарастырғаннан кейін, Мейер өзінің сұрақтарына жауап берді және оң ойлау "әлсіздік" діні екенін қорытындылады. "Пилдің керемет танымалдығы келісімсіздікке ұшыраған мәдениетті білдірді. Культтың да дін болған психологиясы әлсіздікті әлсіздікпен емдеуді аяқтады."

Episcopal Church theologian and future bishop, John M. Krumm, criticized Peale and the "heretical character" of his teaching on positive thinking. Krumm cites "the emphasis upon techniques such as the repetition of confident phrases or the manipulation of certain mechanical devices", which he says "gives the impression of a thoroughly depersonalized religion. Very little is said about the sovereign mind and purpose of God; much is made of the things men can say to themselves and can do to bring about their ambitions and purposes." Krumm cautions that "The predominant use of impersonal symbols for God is a serious and dangerous invitation to regard man as the center of reality and the Divine Reality as an impersonal power, the use and purpose of which is determined by the man who takes hold of it and employs it as he thinks best." Theologian Reinhold Niebuhr, professor of applied Christianity at the Union Theological Seminary, reported similar concerns about positive thinking. "This new cult is dangerous. Anything which corrupts the gospel hurts Christianity. And it hurts people too. It helps them to feel good while they are evading the real issues of life." Liston Pope, Dean of Yale Divinity School, agreed with Neibuhr. "There is nothing humble or pious in the view this cult takes of God. God becomes sort of a master psychiatrist who will help you get out of your difficulties. The formulas and the constant reiteration of such themes as "You and God can do anything" are very nearly blasphemous." G. Bromley Oxnam, a Methodist bishop in Washington D. C., also weighed in with his concerns. "When you are told that if you follow seven easy rules you will become president of your company, you are being kidded. There just aren't that many openings. This kind of preaching is making Christianity a cult of success." A. Powell Davies, pastor of All Souls' Unitarian Church, Washington D. C., added his view:

It has sort of a drug effect on people to be told they need not worry. They keep coming back for more. It keeps their minds on a superficial level and encourages emotional dependency. It is an escape from reality. People under stress do one of two things; seek shelter or respond to harsh reality by a deeper recognition of what they are up against. The people who flock to the 'peace of mind' preachers are seeking shelter. They don't want to face reality. William Lee Miller, professor in religious studies at the University of Virginia, expressed similar concerns: "The absolute power that Dr. Peale's followers insist on granting to their Positive Thinking may betray, however, a note of desperation. The optimism is no longer the healthy minded kind, looking at life whole and seeing it good, but an optimism arranged by a very careful and very anxious selection of the particular bits and pieces of reality one is willing to acknowledge. It is not the response of an expanding epoch when failure, loneliness, death, war, taxes, and the limitations and fragmentariness of all human striving are naturally far from consciousness, but of an anxious time when they are all too present in consciousness and must be thrust aside with slogans and "formulas," assaulted with clenched fists and gritted teeth, and battered down with the insistence on the power of Positive Thinking. The success striving is different, too. The Horatio Alger type seems to have had a simple, clear confidence in getting ahead by mastering a craft, by inventing something out in the barn, or by doing an outstanding job as office boy. The Peale fan has no such confidence and trusts less in such solid realities as ability and work and talent than in the ritual repetition of spirit lifters and thought conditioners written on cards and on the determined refusal to think gloomy thoughts. In spite of the attacks, Peale did not resign from his church, though he threatened that he would repeatedly. He also never challenged or rebutted his critics directly. Meanwhile, his book The Power of Positive Thinking had stopped selling by 1958. As Donald Meyer noted,

It was evident that Peale had managed to tap wide audiences formed by prolonged changes in the tone and morale of American society, for whom the coherence of Protestantism even as late as the early twentieth century was not enough. His attackers did not fall short of declaring his Protestantism non existent. Peale survived. As he himself recounted it, he found himself stunned by the attacks. Troubled, even considering the virtues of resigning his post, he entered his season of withdrawal. There he found his answer. His father assured him he must go on. Was he not, after all, helping millions? Besides, it was unheard of in a democratic society for a man to believe his lonely critics when millions had approved. And so he returned. How to Stay Alive Your Whole Life, Peale entitled his next book; what else was George Beard's neurasthenia but a form of half living? Finally, in consistent exemplification of the logic of the new religion, Peale proved he was right as well by publishing the testimonies of those declaring that for them positive thinking had indeed worked. There was no particular reason to doubt them. Religious scholars, however, warned the public not to believe Peale just because he was a minister. They said the Peale message was not only false factually but also misrepresented Christianity. Reinhold Niebuhr told the public the Peale message was "a partial picture of Christianity, a sort of half truth", and added "The basic sin of this cult is its egocentricity. It puts 'self' instead of the cross at the center of the picture". Meyer described Peale's religion: "Peale's aim in preaching positive thinking was not that of inducing contemplative states of Oneness nor of advancing self insight nor of strengthening conscious will, let alone sensitizing people to their world. The clue lay here in Peale's reiterated concern that the operation of his positive thoughts and thought conditioners become 'automatic', that the individual truly become 'conditioned ' But was the automated power of positive thinking liberty or just one more form of mind cure hypnotism? Was this new power really health or simply further weakness disguised?" After considering all points of view, Meyer answered his own questions, and concluded positive thinking was a religion of "weakness". "Peale's phenomenal popularity represented a culture in impasse. The psychology for which the cult was also religion culminated the treatment of weakness by weakness".

Пейл және оңшыл/антисемит талаптары

Біраз уақыт бойы Пил Франклин Рузвельт саясатына қарсы болған Конституциялық үкіметті қолдау жөніндегі ұлттық комитеттің (NCUCG) төрағасы және хатшысы қызметін атқарды. 1938 жылы ол лоббилік қызметтерді тергейтін Сенат комитетінің шақыруымен NCUCG қызметіне қатысты сұрақтарға жауап берді. Сондай-ақ, 1938 жылдың соңында Пил Элизабет Диллингпен, пастор Эдвард Лодж Курранмен, Франсиско Франкомен және басқа да тұлғалармен бірге Нью-Йорктегі «Комодор» қонақүйінде «Жаппай жиын және Американы қолдау митингісі» (30 қазан) өтті; бұл оқиға кейіннен Артур Деруниан (Джон Рой Карлсон) 1943 жылы жариялаған «Жасырын» (Under Cover) кітабында сипатталды. Пастор Курран Франконың және басқа да оңшыл идеологиялардың белгілі қолдаушысы болды, сондай-ақ «коммунизмге қарсы және әке [Чарльз] Кофлиннің «әлеуметтік әділеттілік» ұстанымын қолдаушы болды, оны жоғары тұрған шенеуніктер эфирден шығаруға бұйырды» (ал Пил 1935 жылы оның «ерекше популизм» деп атаған әрекеттерін қатты сынаған еді). Пил Дерунианның кітабынан өте мазасыз болғанын, оны қауымдағы бір мүше шақыру рәсіміне (жиын алдындағы дұға) мәжбүрлегенін және митингтің мәнісі туралы ештеңе білмейтінін мәлімдеді. Ол сондай-ақ Диллингпен байланысқа түскендігіне қатты ренжіді. Ол баспаға қарсы қылмыстық іс қозғауды қарастырды, бірақ мұндай іс мүмкін емес деп кеңес алды, өйткені ол шындығында баяндалғандай шақыруды оқыған. 1943 жылы, АҚШ Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқаннан кейін, Пил антисемитизмді айыптайтын уағыз айтып, үкімет пен шіркеуден «оны жою» үшін шаралар қабылдауды талап етті. 1944 жылға дейін Пил Конституциялық үкімет комитетінің төрағасы ретінде танылды және оның жарияланымдарына қолы қойылды.

Пил және Адлай Стивенсон

Пил саясатта да еске алынады, өйткені Адлай Стивенсонның: "Мен апостол Пауылды тартымды, ал апостол Пилді қорқынышты деп санаймын" деген сөзі бар. Бұл цитатаның бастауы 1952 жылғы сайлауға дейін барады, онда репортер Стивенсонға Пилдің оны ажырасқандықтан президенттік лауазымға лайықсыз деп айыптағанын хабарлады. Кейін, 1956 жылы Дуайт Эйзенхауэрге қарсы президенттік науқаны кезінде Стивенсонды сөз сөйлеуге шақырып: "Губернатор Стивенсон, сіздің мұнда болуыңыз – ең бірінші кезекте доктор Норман Винсент Пилдің сіздің қарсыласыңызға дауыс беруді бұйырғанының арқасы екенін нақты айтқымыз келеді" деді. Стивенсон трибунаға шығып: "Христиан ретінде айтсам, мен апостол Пауылды тартымды, ал апостол Пилді қорқынышты деп санаймын" деп әзілдеді. 1960 жылы бір журналист Стивенсоннан Джон Ф. Кеннедиді католик болғандықтан президенттік лауазымға лайықсыз деп айыптағаны үшін Пилді сынаған сөзі туралы сұрады. Стивенсон: "Иә, мен Пауылды тартымды, ал Пилді қорқынышты деп айтуым мүмкін" деп жауап берді. Стивенсон Кеннедидің үгіт-насихат жолында Пилді әшкерелеуін жалғастырды. Ричард Никсон және басқа да республикашылар Пилдің католиктерге қарсы ұстанымынан туындаған даудан қашысуға тырысты, бірақ демократтар сайлаушыларға оны ұмытуға рұхсат етпеді. Президент Гарри Трумэн, мысалы, Никсонды Пилдің католиктерге қарсы сезімдерін жасырын мақұлдады деп айыптады, және бұл мәселе науқан барысында қызу талқылауға түсті. Кейінірек, бір мәлімет бойынша, Стивенсон мен Пил кездесіп, Стивенсон Пилден оның сөздерінен туындаған жеке ренжісі үшін кешірім сұрады, бірақ Стивенсон мәлімдемесінің мәнін ешқашан жария түрде қайтарып алмады. Пилдің Стивенсонға жасаған шабуылдары үшін кешірім сұрағаны туралы ешқандай жазба жоқ. 1950 жылдардың тарихшылары Миллвэ мен Новак тіпті Пилдің "позитивті ойлау" хабарының өзі саяси консервативті екенін айтты: "Пилдің ілімінің негізгі болжамы – барлық дерлік мәселелер жеке сипаттағы еді".

Пил және Джон Ф. Кеннеди

1960 жылдың тамызының ортасында Пиллді Монтрё қаласында (Швейцария) 30-ға жуық евангелист стратегиялық конференцияға шақырды. Олар келесі айда Вашингтонда «Діни бостандық үшін азаматтардың ұлттық конференциясы» деп аталатын ұйым құруға келісті. 7 қыркүйекте Пил оның төрағасы болып, Джон Ф. Кеннедидің президенттікке сайлануына қарсы 150 протестант дін қызметкері атынан сөз сөйледі. «Католик сайланған жағдайда, біздің мәдениетіміз қауіпте қалады», – деді Пил. Пил мен оның тобы жазбаша манифестінде Кеннедидің АҚШ мүддесіне қызмет етуден бұрын католик шіркеуінің мүдделерін қорғайтынын мәлімдеді: «Рим-католик президенті шіркеу иерархиясының шетелдік саясатқа қатысты талаптарына ұшырамайтыны ойға келмейді», – деді олар, сондай-ақ католик сайланса Америкада сөз бостандығы жойылуы мүмкін екенін айтты. Пилдің мәлімдемесін бұрынғы президент Гарри Трумэн, раввиндер кеңесі және Пол Тиллих, Джон К. Беннет сияқты басқа да жетекші протестанттар сынға алды. Кейін Пил жасырынып, шіркеуден кететінін мәлімдеді. Жағдай ушыға түсті, Пил жүзден астам діни көшбасшылардың айыптауына ұшырады және ондаған газеттерде жарияланған мақалалардың авторы ретінде қызметінен алынды. 1966 жылдың 12 маусымында Ұлттық шіркеулер кеңесінде Билли Грэм былай деді: «Норман мен Рут Пил Құдай патшалығы үшін бұрынғылардан артық ешкім қызмет етпегенін және олардың мені қолдауы менің өмірімде маңызды рөл атқарғанын білемін». Сенімсіз дерек көзі: дата=2017 жылғы наурыз Мэри Л. Трамп «Тым көп және ешқашан жеткіліксіз» атты кітабында Дональд Трамптың әкесі Фред Трамптың Пилдің ықпалында болғанын және Трамп отбасының 1950 жылдары Пилдің уағыздарына үнемі қатысқанын жазды. Дональд Трамп бала кезінде ата-анасы Фред пен Мэримен бірге Марбл колледжінің шіркеуіне барып тұрды. Ол және оның екі қарындасы Марян мен Элизабет те сол жерде үйленді. Трамп Пилді бірнеше рет мақтап, оны өзіне қалыптастырған тұлға ретінде атады. «Дилберт» комиксінің авторы Скотт Адамс Пилдің жазбаларының өзіне табысқа жетуге көмектескенін айтты. Форд әкімшілігінің бұрынғы хатшысы Роберт Р. Спитцердің шақыруымен Пил әйелі Рутпен бірге 1993 жылы қайтыс болғанға дейін MSOE университетінің студенттік лидерлерімен бірнеше рет сөйлесті. Оның сөздері ондаған жылдар бойы инженерлерге, техникалық жазушыларға, менеджерлерге және сәулетшілерге әсер етті, ал бүгінде олар GE, Nvidia және басқа да көптеген компанияларда басшылық қызметтер атқарып жүр.

Peale was invited to attend a strategy conference of about 30 Evangelicals in Montreux, Switzerland, by its host, the well known evangelist Billy Graham, in mid August 1960. There they agreed to kick off a group called The National Conference of Citizens for Religious Freedom in Washington the following month. On September 7, Peale served as its chairman and spoke for 150 Protestant clergymen, opposing the election of John F. Kennedy as president. "Faced with the election of a Catholic," Peale declared, "our culture is at stake." In a written manifesto, Peale and his group also declared that Kennedy would serve the interests of the Catholic Church before he would serve the interests of the United States: "It is inconceivable that a Roman Catholic president would not be under extreme pressure by the hierarchy of his church to accede to its policies with respect to foreign interests," and the election of a Catholic might even end free speech in America. Peale's statement was also condemned by former President Harry Truman, the Board of Rabbis, and other leading Protestants such as Paul Tillich and John C. Bennett. Peale subsequently went into hiding and threatened to resign from his church. The fallout continued as Peale was condemned in a statement by one hundred religious leaders and dropped as a syndicated columnist by a dozen newspapers. The Reverend Billy Graham said at the National Council of Churches on June 12, 1966, that "I don't know of anyone who had done more for the kingdom of God than Norman and Ruth Peale or have meant any more in my life for the encouragement they have given me. "Unreliable source: date=March 2017 Mary L. Trump in Too Much and Never Enough wrote that Donald Trump's father, Fred Trump, was heavily influenced by Peale, and that the Trump family regularly attended Peale's sermons during the 1950s. As a child, Donald Trump attended Marble Collegiate Church with his parents, Fred and Mary. Both he and his two sisters, Maryanne and Elizabeth, were married there. Trump has repeatedly praised Peale and cited him as a formative influence. Scott Adams, creator of Dilbert, says Peale's writing influenced him to achieve success. At the invitation of Robert R. Spitzer, former under secretary in the Ford administration, Peale, accompanied by his wife, Ruth, spoke several times to the student leaders at MSOE University prior to passing in 1993, influencing engineers, technical writers, managers, and architects for decades who today serve as executives in companies like GE, Nvidia, and many others.

Күндізгі жазбалар

1959 жылы Том Лерердің "Бұл жігітті солдат болудан мақтан тұтуға шақырады" әнінде (Том Лерермен өткізілген бір кеш альбомында) Пил сарказммен "терең философ" деп аталады. Пил 1964 жылы Дон Мюррей бас рөлде ойнаған "Бір адамның жолы" көркем фильмінің тақырыбы болды. Пилдің радио бағдарламасынан алынған үзінді 1975 жылғы "Сұр бақтар" фильмінде қысқа ғана естіледі. 2004 жылы Нильс Мюллердің "Ричард Никсонды өлтіру" фильмінде Джек Томпсон сомдаған Джек Джонс кейіпкері, көңілі толмаған, жұмысы ұзаққа соқпайтын сатушы Сэмюэл Дж. Бикке (Шон Пенн) өзі сататын өнімдерге шын сенуге және оң пікірді ұстануға көндіруге тырысады. Ол ұлына Бикке бірнеше кітап беруін сұрайды, соның бірі – Пилдің 1952 жылы жарық көрген "The Power of Positive Thinking" кітабы. 2006 жылғы "Сұр бақтар" мюзиклінде Пил кейіпкер ретінде бейнеленген, ол 1975 жылғы аттас фильмге негізделген. "Лос-Анджелес Таймс" газетінде жарияланған мақалада 2006 жылғы "Сыр" кітабы мен DVD-сі Пилдің идеяларын пайдаланғаны, ал "Сырдың" Пилдің еңбектеріндегідей кемшіліктері бар екені айтылған.