Кіріспе
Дипломатиялық кездесу
Гавана конференциясы 1940 жылғы 21 шілдеден 30 шілдеге дейін Куба астанасы Гаванада өткізілді. АҚШ, Панама, Мексика, Эквадор, Куба, Коста-Рика, Перу, Парагвай, Уругвай, Гондурас, Чили, Колумбия, Венесуэла, Аргентина, Гватемала, Никарагуа, Доминикан Республикасы, Бразилия, Боливия, Гаити және Сальвадор елдерінің Сыртқы істер министрлері Екінші дүниежүзілік соғыста Ось державалары басып алған елдердің аумақтарын бірлесіп басқаруға келісті, сондай-ақ аймақтағы кез келген елге жасалған шабуыл барлық елдерге жасалған шабуыл деп есептеледі деп мәлімдеді.
The Havana Conference was a conference held in the Cuban capital, Havana, from July 21 to July 30, 1940. At the meeting by the Ministers of Foreign Affairs of the United States, Panama, Mexico, Ecuador, Cuba, Costa Rica, Peru, Paraguay, Uruguay, Honduras, Chile, Colombia, Venezuela, Argentina, Guatemala, Nicaragua, Dominican Republic, Brazil, Bolivia, Haiti and El Salvador agreed to collectively govern territories of nations that were taken over by the Axis powers of World War II and also declared that an attack on any nation in the region would be considered as an attack on all nations.
Өмірбаян
Екінші дүниежүзілік соғыстың алғашқы жылдары Германия Еуропадағы елдерді жаулап ала бастағанда, Нидерланды мен Франция сияқты оккупацияланған елдердің колониялары қараусыз қалды. Осылайша, олар неміс басқыншылығының қатеріне тап болды. АҚШ президенті Франклин Д. Рузвельт және оның әкімшілігі мұны өте сенімді қауіп деп қарастырды, әсіресе Кариб аймағы стратегиялық тұрғыдан маңызды сауда жолдарына және Панама каналына жақын болғандықтан. 1938 жылғы Лима конференциясында американдық елдер Батыс жарты шарға қауіп туған жағдайда кездесуге келісті. Келесі жылы өткізілген Панама конференциясының қатысушылары Еуропа елдерінің территорияларын басқару жолдарын талқылау үшін тағы бір конференция ұйымдастыруға шешім қабылдады. Формальды түрде Америка Республикалары Сыртқы істер министрлерінің екінші консультациялық кездесуі ретінде белгіленген бұл конференция бастапқыда 1940 жылдың қазанына жоспарланған. АҚШ делегациясы Аргентина делегациясынан қарсылыққа тап болды. Аргентина президенті Роберто Мария Ортистің (денсаулығы нашарлағандықтан өкілеттігін Кастильоға жүктегенінен кейін) делегацияға бағытын өзгертуге жасаған қысымынан соң бұл қарсылық азайды. АҚШ қатысушы елдерге қаржылық көмек ұсынды, нәтижесінде кез келген еуропалық елдің территориялары уақытша "Панамерикандық қамқорлық" аясында басқарылатын келісімге қол жеткізілді. Алайда, келісімді американдық елдердің көпшілігі бекітуі қажет еді. Қамқорлыққа әр американдық елден бір өкіл кіретін болды. "Гавана актісі" сондай-ақ, егер келісім ратификацияланбас бұрын еуропалық мемлекет құлап жатса, кез келген ел тиісті территорияны өз бақылауына алуға құқылы екенін көздейді. "Америка елдерінің қорғауын қамтамасыз ету үшін өзара көмек және ынтымақтастық туралы декларация" американдық елдердің біріне жасалған шабуылдың олардың барлығына жасалған шабуыл саналатынын бекітіп, "бірі үшін, барлығы үшін" принципін қалыптастырды. Бұл өзара қорғаныс бойынша қосымша міндеттемелерді қабылдауға да мүмкіндік берді. Ұлттар арасындағы осы жалпы бірлік сезімі АҚШ-тың үлкен жетістікке қол жеткізуіне ықпал етті.
Реакция
Конференцияның ратификациялануына француз және неміс баспасөздері американдық империализм деп айыптаулармен жауап берді. Мексикадағы коммунистер жетекшілік ететін еңбек ұйымдары Мексиканың конференцияға қатысуына қарсылық танытты, АҚШ-пен ынтымақтастықты империалистік деп есептеді.