Стюарт Гарсон: Канадалық саяхатшы және заңгер

Кіріспе

Канадалық саясаткер және заңгер Стюарт Синклер Гарсон (1 желтоқсан 1898 – 5 мамыр 1977) – канадалық саясаткер және заңгер. Ол 1943 жылдан 1948 жылға дейін Манитобаның 12-ші премьер-министрі қызметін атқарды, содан кейін Федералдық кабинет министрі болды.

Өмір және мансап

Онтарио штатының Сент-Катаринес қаласында туған, Уильям Гарсон мен Маргарет Аннаблдің ұлы Гарсон 1901 жылы ата-анасымен бірге Манитобаға көшіп келді. 1918 жылы Манитоба университетін заң бойынша бакалавр дәрежесімен бітіріп, бір жылдан кейін адвокаттық практикамен айналысуға лицензия алды. 1919 жылдан 1928 жылға дейін Манитоба штатының Ашерн қаласында заңгер болып жұмыс істеді. Гарсон 1927 жылы Фэрфорд сайлау округінен Манитоба заң шығару жиналысына прогрессивтік партиядан алғаш рет сайланды, бұл сайлауда ол либерал Альберт Кирванды жеңді. 1932 жылы ол Кирванды қайтадан жеңіп, Манитоба заң шығару жиналысындағы қызметінің қалған бөлігінде айтарлықтай қарсылыққа тап болмады. 1932 жылдың басында Гарсон провинцияның Либералды-прогрессивтік коалициясын құруға қатысты. 1936 жылдың 21 қыркүйегінде Гарсон провинциялық қазынашылыққа ант берді. 1940 жылдың 4 қарашасында Манитоба Энергетикалық комиссиясының министрі, ал 1941 жылдың 15 мамырында Халықтық коммуналдық қызметтер министрі болды. 1943 жылдың 14 қаңтарында Джон Брэкеннен премьер-министр лауазымын қабылдағаннан кейін ол барлық осы лауазымдарды сақтап қалды. 1944 жылы ол Энергетикалық комиссия және Коммуналдық қызметтер министрлігінен қанағаттанды. Гарсонның үкіметі Брэкен мен оның ізбасары Дуглас Кэмпбеллдің үкіметтерінен сәл көбірек араласушыл болды. Гарсонның басшылығымен ауылдық жерлерді қарқынды электрлендіру бағдарламасы іске қосылды және Екінші дүниежүзілік соғыстан оралған әскерлердің қажеттіліктерін қанағаттандыруға күш салынды. Соған қарамастан, ол Манитоба Кооперативтік Комонвелт Федерациясының қоғамдық тұрғын үй және егде саягөйлерге зейнетақы төлеу бағдарламаларын енгізу туралы талаптарын қабылдамады. Гарсонның басшылығымен «Либералды-прогрессивтік» альянс біріккен партияға айналды, бірақ бұл партияның басым бөлігі бұрынғы прогрессивтік саясаткерлерден құралды. Оның үкіметі Уильям Лайон Маккензи Кінгтің либералды федералды үкіметімен тығыз байланыста болды. Гарсон 1948 жылы жаңа либералды премьер-министр Луи Сен-Лоранның тікелей өтінішімен федералды саясатқа көшті. 1948 жылдың 15 қарашасында Гарсон Әділет министрі және Бас прокурор болып ант берді, ал келесі айда ол Маркет ауылдық округінен федералды парламентке сайланды. Келесі тоғыз жыл бойы Гарсон Сен-Лоран үкіметінде Манитобадан ең ықпалды министр болды. Сонымен қатар, ол 1950 жылдың 7 тамызынан 1952 жылдың 14 қазанына дейін Канаданың Бас солиситоры қызметін атқарды. Гарсон 1957 жылы, прогрессивтік консерваторлардың жетекшісі Джон Дифенбейкердің азшылық үкімет құрған жылы, парламенттік мандатын жоғалтты. Шындығында, Дифенбейкердің консерваторларының жеңісіне себеп, көптеген либералды депутаттарды, соның ішінде Гарсонды да Прерия аймағынан ығыстыру болды. Ол саяси өмірден шықты. 1971 жылы ол Канада орденінің серігі атағымен марапатталды.

Born in St. Catharines, Ontario, the son of William Garson and Margaret Annable, Garson came to Manitoba with his parents in 1901. He received a Bachelor of Law degree from the University of Manitoba in 1918 and was called to the bar a year later. He practised law in Ashern, Manitoba, from 1919 to 1928. Garson was first elected to the Legislative Assembly of Manitoba for the riding of Fairford in 1927 as a Progressive, defeating incumbent Liberal Albert Kirvan. He defeated again Kirvan in 1932, and faced only minor competition for the remainder of his time in the Manitoba legislature. In early 1932, Garson was one of the founding members of the province's Liberal Progressive coalition. Garson was sworn in as provincial Treasurer on September 21, 1936. He also became minister of the Manitoba Power Commission on November 4, 1940, and Minister of Public Utilities on May 15, 1941. He continued to hold all of these positions after succeeding John Bracken as Premier on January 14, 1943. He resigned the MPC and Utilities portfolios in 1944. Garson's government was perhaps slightly more interventionist than those of Bracken and his eventual successor Douglas Campbell. Garson's ministry began a program of rapid rural electrification, and made some effort to service the needs of returning soldiers after World War II. All the same, he rejected demands from the Manitoba Co operative Commonwealth Federation to introduce programs in public housing and old age pensions. Under Garson's leadership, the "Liberal Progressive" alliance became a united party—albeit one that was dominated by former Progressive politicians. His ministry also retained close ties to the federal Liberal government of William Lyon Mackenzie King. Garson moved to federal politics in 1948, at the behest of new Liberal Prime Minister Louis St. Laurent. On November 15, 1948, Garson was sworn in as Minister of Justice and Attorney General; he was elected to the federal parliament in a by election for the rural seat of Marquette the next month. For the next nine years, Garson would be the dominant cabinet minister from Manitoba in St. Laurent's government. He also served as Solicitor General of Canada from August 7, 1950, to October 14, 1952. Garson lost his seat in 1957, the year that Progressive Conservative leader John Diefenbaker formed a minority government. Indeed, Diefenbaker's Tories won victory mainly by ousting many Liberal MPs from the Prairies, including Garson. He retired from political life. In 1971, he was made a Companion of the Order of Canada.