Кіріспе

Құс түрі

Байкал көкқұйрығы (Sibirionetta formosa), сондай-ақ екі дақты үйрек немесе шырылдақ үйрек деп те аталады, Ресейдің шығысында көбейетін және Шығыс Азияда қыстайтын суға батып жейтін үйрек түрі.

Таксономия

Байкалдың көк қазын алғаш рет 1775 жылы неміс натуралисі Иоганн Готлиб Георги Anas formosa деген екі атаумен сипаттаған. 2009 жылы жарияланған молекулалық филогенетикалық зерттеуде, сол кездегі анықтама бойынша Anas тұқымы монофилеттік емес екені анықталды. Осы талдау негізінде тұқым төрт ұрпаққа бөлінді, ал Байкал көк қазы қайта жандандырылған Sibirionetta тұқымына қосылды, бұл тұқымды 1929 жылы неміс зоологы Ханс фон Боеттихер ұсынған. Sibirionetta атауы латын тіліндегі "sibiricus" – Сібір және ежелгі грек тіліндегі "netta" – үйрек деген сөздерден құралған. Formosa деген сөз латынша formosus – "әдемі" деген мағынаны білдіреді.

Сипаттама

Бұл қаздың ұзындығы қарапайым қазға қарағанда сәл үлкенірек және құйрығы ұзынырақ. Жыныс жетілген еркегін тану оңай – жарқын жасыл мойны, сары және қара құлақ асты, мойны мен жұмбағы ерекшеленеді. Басы қара түсті, ал кеудесі қара дақтармен жарық қоңыр. Ұзын, төмен қарай түсетін қара қанат жапқыштары бар, ал сұр бүйірлері алдыңғы және артқы жағынан ақ жолақтармен шектелген. Байкал қазының биіктігі 11,75-тен 15,75 дюймға дейін жетеді және орташа салмағы 1 фунтты құрайды. Ұрғашысы жасыл қанатты қазға ұқсас, бірақ құйрығы ұзын, тұмсығының табанында ерекше ақ дақ және көздің артқа қарай бұрышталған ақ жұмбағы бар. Оның қара түсті тажымен шектелген ақ қабағы да бар. Қанатының асты жағы жасыл қанатты қазға ұқсас, бірақ алдыңғы жиегі қараңғырақ. Жасыл қанат жапқышының ішкі жиегі ақшыл қызыл түсті. Жасырақ құстың қауырсыны аналығына ұқсас, қарапайым қаздан ақшыл лоральды дақпен ажыратуға болады. Жыныс жетілмеген (күн тұтылу) қауырсынында еркек аналығына көбірек ұқсайды, бірақ қауырсыны күңгірт қызыл қоңыр (қызыл) түсте болады.

Таралуы және мекендейтін ортасы

Шығыс Сібірдің орманды аймағында, Енисей алқабынан бастап шығысқа қарай Камчаткаға, Солтүстік Корякқа, Магадан облысының шығысына, Хабаровск өлкесінің солтүстігіне, Оңтүстік-Шығыс және Солтүстік Сахаға, Іле-Орталық Иркутск облысына және Солтүстік Красноярск өлкесіне дейін көбейеді. Бұл көшіп-қоныс жасайтын түр, қыста Оңтүстік Кореяда, Жапонияда, Тайваньда, Қытайдың солтүстік және шығыс бөліктерінде, Пекиннен бастап жағалау бойымен Вьетнам шекарасына дейін, батысқа Юньнаньға, содан кейін солтүстікке Чунцин мен Хэнаньға дейін қыстайды. Ол тундраның жиегіндегі тоғандарда және батпақты ормандарда көбейеді. Қыс айларында жазық жерлердегі тұщы суларда кездеседі.

Мәртебе

Бұл түр IUCN Қызыл тізімінде «Тәуекел азаз» санатында тіркелген, бірақ 2011 жылға дейін аң ауру және қыстау орындарындағы сулы-батпақты мекендердің жойылғандығы салдарынан «Қауіпті» деп есептелген.