Oldsmobile Toronado: 1966-1992 жылдары шығарылған американдық сәнді автокөлік. GM Turbo Hydramatic беріліс қорабы, алдыңғы доңғалақты жетек және E платформасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Oldsmobile Toronado – General Motors компаниясының Oldsmobile бөлімшесі тарапынан 1966 жылдан 1992 жылға дейін, төрт буынға созылған кезеңде өндірілген және сатылған жеке сәндік автомобиль. Toronado GM-нің Turbo Hydramatic қоробкасының трансакслді нұсқасымен ерекшеленді, бұл оны 1937 жылы Cord 810/812 тоқтатылғаннан кейін АҚШ-та жасалған алғашқы алдыңғы жетектегі автомобиль етті. Toronado 1963 жылы артқы жетектегі Buick Riviera үшін енгізілген және 1967 жылы алдыңғы жетектегі Cadillac Eldorado үшін бейімделген GM E платформасын пайдаланды. Үш модель Toronado-ның 26 жылдық тарихының көп бөлігінде E платформасын бөлісті. "Toronado" деген атаудың бұрын ешқандай мағынасы болмаған және бастапқыда 1963 жылғы Chevrolet көрмелік автокөлігі үшін таңдалған.
The Oldsmobile Toronado is a personal luxury car manufactured and marketed by the Oldsmobile division of General Motors from 1966 to 1992 over four generations. The Toronado was noted for its transaxle version of GM's Turbo Hydramatic transmission, making it the first U. S. produced front wheel drive automobile since the demise of the Cord 810/812 in 1937. The Toronado used the GM E platform introduced by the rear wheel drive Buick Riviera in 1963 and adopted for the front wheel drive 1967 Cadillac Eldorado. The three models shared the E platform for most of the Toronado's 26 year history. The name "Toronado" had no prior meaning and was originally selected for a 1963 Chevrolet show car.
Үшінші буын (1979-1985 жылдар)
Үшінші буын "Торонадо" ұзындығы едәуір қысқарды, шамамен 15 см-ге дейін. Ұзындығы мен дөңгелек аралығын ескере отырып, ол кішігірім Oldsmobile V8 қозғалтқышымен жабдықталды. Қозғалтқыштың қуаты 170 а.к./270 фунт-фут болды, ең жоғары жылдамдығы 9,4 секундтан астам және үдеу уақыты. Бұл сол дәуірдегі ең жылдам көрсеткіштердің бірі саналды. 1980 жылы 140 а.к. қуатты V8 қозғалтқышы енгізілді, ал 1981 жылдан 1984 жылға дейін Riviera-мен бөліскен Buick V6 (125 а.к.) үлкен нұсқасы қол жетімді болды, бірақ ол баяу үдеуіне байланысты танымал болмады. Сондай-ақ, осы жылдары Oldsmobile-дің жаңа дизельді V8 қозғалтқышы ұсынылды, ол дивизионның бензинді V8 негізінде жасалған, бірақ қосымша блок материалымен күшейтілген. Бұл қозғалтқыш жаңа және үнемді болды, ал сатылым бастапқыда жақсы болды. Бірақ дизельді қозғалтқыш нашар механикалық беделге ие болды, ол Oldsmobile үшін нағыз қара даққа айналды. Көптеген машиналар бастапқыда дизельмен жабдықталғаннан кейін, көңілі толмаған иелері ақырында бас тартқаннан кейін бензинді қозғалтқыштарға ауыстырылды. Қозғалтқыш өмір бойы қайта қаралып, оның беделін түсірген көптеген мәселелер шешілді, бірақ бәрі тым кеш болды және қозғалтқыш ақырында тоқтатылды. 1979 жылдан 1981 жылға дейін үш жылдамдықты Turbo Hydra Matic автомат берілісі стандартты жабдық болды және 1982 жылдан 1985 жылға дейін төрт жылдамдықты Turbo Hydra Matic 325 4L overdrive блогымен алмастырылды. 307 куб дюймдік V8 (350 Rocket-тің кішірек көлемді нұсқасы) 1985 жылғы Toronado-ларда стандартты болды. Жаңа машинада тәуелсіз артқы аспа (Cadillac инженерлері жасаған) пайдаланылды, бұл кішірек корпуста артқы орындық пен багаж көлемін арттыруға, сондай-ақ бұрынғы Toronado-лармен салыстырғанда жүру сапасын жақсартуға көмектесті. Арқадағы дискілі тежегіштер қосымша опция ретінде ұсынылды. Базалық Toronado Brougham-нан басқа, XSC (1980–81) және Caliente (1984–85) атауларымен әртүрлі безендіру пакеттері ұсынылды, сонымен қатар велюр, былғары маталар, тіпті теріден жасалған кіргізулер мен цифрлық приборлар таңдауға берілді. XSC-де әдетте орнатылатын дәстүрлі бөлінген алдыңғы орындыққа қарағанда жеке алдыңғы орындықтар ұсынылды. Торонадоның үшінші буыны American Sunroof Company компаниясымен электрмен жұмыс істейтін матадан жасалған шатыры бар кабриолетке де айналдырылды. Арқаға сүйеніп отыру мүмкіндігі болды. 1987 жылдың ортасында Oldsmobile Toronado сатылымын арттыру үшін Troféo деп аталатын спорттық модельді ұсынды, ол стандартты былғары орындықтармен, жасанды екі түтікпен, агрессивті стильмен және қатты аспамен (реттелген амортизаторлар, тіректер және басқа компоненттермен жоғары бағаланған корпоративтік FE3 пакеті) жабдықталған. 1988 жылы Troféo үшін өзгерістерге жаңа орындықтар мен монохроматикалық бояу кірді; Toronado мен Troféo екеуі де климатты басқарудың үлкен батырмаларын және артқы үш нүктелі қауіпсіздік белбеулерін пайдаланды. Сонымен қатар, қуаты жаңа Buick LN3 V6 қозғалтқышының енгізілуімен артты. Сымды дөңгелек қаптары енді ұсынылмайды. Toronado және Trofeo модельдерінде FE3 аспасы стандартты алюминий дөңгелектерімен бірге келді. 1989 жылғы модель үшін Troféo енді Toronado ретінде сатылмады. Опцияларға Visual Information Center кірді: көліктің HVAC жүйесін, радионы, сапар компьютерін және қосымша интеграцияланған қолсыз ұялы телефонмен байланысты басқаратын сенсорлық экранды CRT дисплейі. Troféo сонымен қатар стандартты антиблокировкалы тежегіштерге, радио мен климатты басқаруға арналған жаңа рульге және консольді немесе қосымша бөлінген орындықты стандартты бөшкелік орындықтарға ие болды. 1990 жылы капот – жалғыз өзгермеген металл бөлігі болды, өйткені Oldsmobile дизайнерлері корпусты қайта жобалап, жалпы ұзындығын шамамен 127 мм-ге ұлғайтып, багажникті кеңейтті. Жүргізушіге арналған ауа қаптамасы стандартты жабдық болды. 1991 жылғы модельдерде ат күші арттырылды, ал қашықтан кіру кілті мен бұғаттауға қарсы тежегіштер енді стандартты болды. Ultrasuede матасы опция ретінде ұсынылды. Опциялық айлық шатыр енді бөшкелік орындықтарды тапсыруды талап етпейді, бірақ толық цифрлық приборлар панелі енді тек алдыңғы орындықпен жабдықталған Toronado модельдерінде ғана қол жетімді болды. 1992 жылы General Motors (GM) және Avis Rent a Car компаниялары Флоридадағы Орландо халықаралық әуежайында сенсорлық экранмен жабдықталған Troféo модельдерінде GPS навигациялық жүйесін сынақтан өткізді. Сынақ жүйелеріне кіріктірілген ұялы телефон және компьютерлік синтезделген дауыс жетекшілігі жүйесі кірді. "TravTek" деп аталған жүйе AAA антеннасы арқылы бақыланды, ол машинаның багажына орнатылған, және Орландо айманындағы AAA орындарына бағыт-бағдарды қамтамасыз етті. 1992 жылғы модельдерде қайтадан сымды дөңгелектер опция ретінде ұсынылды және бұрын опция болған FE3 пакеті стандартты қатты аспаға айналды. Oldsmobile Toronado және Troféo модельдерін 1992 жылғы модель жылының соңында тоқтатып, соңғы Toronado 1992 жылдың 28 мамырында конвейерден түсті. Toronado ақырында 1994 жылдың басында Aurora спорттық седанымен ауыстырылды, ол 1995 жылғы модель ретінде дебют жасады және сегізінші және соңғы буын Buick Riviera платформасын бөлісті.
The third generation Toronado was substantially downsized, losing nearly and almost in length. Reflecting its length and wheelbase, it came equipped with the smaller Oldsmobile V8. The engine was rated at 170 HP/270 lb. ft. torque giving it a top speed of over and a acceleration time of 9.4 seconds. This was considered one of the faster times for that era. A V8 (140 HP) was introduced in 1980, and a larger version of the Buick V6 (125 HP) shared with the Riviera was made available from 1981 to 1984, but it proved unpopular due to its slow acceleration. Also offered in these years was Oldsmobile's new diesel V8, that is based on the division's gasoline powered V8, but with added block material. This engine was novel and economical, and sales were initially good. The diesel engine acquired a terrible mechanical reputation, becoming a genuine black eye for Oldsmobile. Many cars which originally came diesel equipped were eventually converted to gasoline engines when disgusted owners finally threw in the towel. The engine was revised through its life, which fixed many issues that hurt its reputation, but it was too late and the engine was eventually dropped. The three speed Turbo Hydra Matic automatic transmission was standard equipment from 1979 to 1981 and replaced by the four speed Turbo Hydra Matic 325 4L overdrive unit from 1982 to 1985. The 307 cubic inch V8 (a smaller displacement version of the 350 Rocket), was standard on 1985 Toronados. Independent rear suspension (designed by Cadillac engineers) was adopted for the new car, which helped to increase usable rear seat and trunk space in the smaller body, as well as improved handling over previous Toronados with no sacrifice in ride quality. Rear disc brakes were optional. In addition to the base Toronado Brougham, various trim packages were available under the XSC (1980–81) and Caliente (1984–85) names were offered along with choices of velour, leather upholstery, even sueded leather inserts and digital instrumentation. The XSC offered individual front bucket seats, as opposed to the traditional split bench front seat usually installed. The third generation of the Toronado was also made into a convertible by the American Sunroof Company, with a power operated cloth top. Reclining backrests were an option. In mid 1987, Oldsmobile attempted to bolster sagging Toronado sales by introducing a sportier model marketed as the Troféo, which featured standard leather bucket seats, faux dual exhaust, more aggressive styling, and a stiffer suspension (the highly regarded corporate FE3 package, with retuned shocks, struts and other components). For 1988, changes for the Troféo included new seats and monochromatic paint; both Toronado and Troféo used larger climate control buttons and rear three point seatbelts. Additionally, power increased with the introduction of the new Buick LN3 V6 engine. Optional wire wheel covers were no longer offered. Toronado and Trofeo models included the FE3 suspension with standard aluminum wheels. For model year 1989, the Troféo was no longer marketed as the Toronado. Options included the Visual Information Center: a dash mounted touchscreen CRT that controlled the vehicle's HVAC system, radio, trip computer and interface to the optional integrated hands free cell phone. The Troféo also received standard anti lock brakes, a new steering wheel with controls for radio and climate control, and standard bucket seats with console or an optional split bench. For 1990, the hood was the only carryover sheet metal as Oldsmobile designers redesigned the body, increasing the overall length by about , enlarging the trunk. A driver side airbag was standard equipment. The 1991 models had increased horsepower, and remote keyless entry and anti lock brakes were now standard. Ultrasuede upholstery was an option. The optional moonroof no longer required ordering bucket seats, however, a fully digital instrument cluster was now only available on Toronado models equipped with a front bench seat. In 1992, General Motors (GM) and Avis Rent a Car pilot tested a GPS navigation system in select rental Troféo models equipped with the touchscreen at the Orlando International Airport in Florida. The pilot systems included the built in cellular phone and a computer synthesized voice guidance system. Named "TravTek", the system was monitored by AAA via an antenna mounted on the car's trunk, and included directions to AAA locations around the Orlando area. 1992 models again offered optional wire wheels and received a stiffer standard suspension, the formerly optional FE3 package. Oldsmobile discontinued the Toronado and Troféo at the end of the 1992 model year, with the last Toronado rolling off the assembly line on May 28, 1992. The Toronado was ultimately replaced in the lineup in early 1994 by the Aurora sports sedan, which made its debut as a 1995 model and shared its platform with the eighth and final generation of the Buick Riviera.
707 ұшқыш жолы
1960 жылдардың аяғында (1968-1970) лимузин ретінде кәсіби түрде жасалған жалғыз Oldsmobile – Toronado болды, ол American Quality Coach (AQC) Jetway 707 деп аталды, ал 707 атауы Boeing 707 ұшағына құрмет көрсету болды. 707 алты дөңгелекті, ұзындығы 28 фут, ал доңғалақ базасы 185 дюймді құрады. Ұшақтар тақырыбын жалғастыру үшін, жолаушылардың әрқайсысы жеке бөкше орындықтарда отырды. 52-ден 150-ге дейін жасалған деген болжам бар, ал қара түсті бір данасын 1976 жылғы «All the President’s Men» фильміндегі көлік қозғалысы сахнасында көруге болады.
During the late 1960s (1968–70), the only Oldsmobile professionally made into a limousine was the Toronado, known as the American Quality Coach (AQC) Jetway 707, with the 707 moniker a nod to the Boeing 707. The 707 rode on six wheels, and was 28 ft long with a 185 inch wheelbase. To capitalize on the aircraft theme, the passengers each sat on individual bucket seats. Between 52 and 150 were believed to have been built, and a black one can be seen in a traffic scene in the 1976 movie All the President’s Men.
67 X
67 X (сондай-ақ Toronado 67X, Esso 67X) – Канадада жасалған автомобиль, Toronado негізінде құрылған. Оны Канаданың Expo 67 көрмесі үшін автомобильдерді өзгерту шебері Джордж Баррис жобалап, өндірген. Бұл көліктердің барлығы төрт дана ғана жасалды, бірақ олардың ішінде айналатын орындықтар, диван және тіпті тоңазытқыш қондырғысы болды, сонымен қатар жалпы пішіні әдемі дизайнмен ерекшеленді. Осы көлікке арналған жарнамалар Монреаль Канадиандары мен Торонто Мейпл Лифс командалары арасындағы Стэнли кубогы плей-офф финалында көрсетілді. 2009 жылдың сәуір айында осы көліктердің бірі eBay аукционында сатылымға қойылды.
The 67 X (also Toronado 67X, Esso 67X) is a Canadian built automobile, based on the Toronado, that was designed and manufactured by automobile customizer George Barris for Canada's Expo 67, where they were raffled off in a contest sponsored by Esso. Only four of these vehicles were ever made, but they included swiveling seats, a sofa, and even a refrigeration unit, with an overall sleek looking design. Commercials for this vehicle were aired in the Stanley Cup Playoffs final game between the Montreal Canadiens and Toronto Maple Leafs. In April 2009, one of these cars came up for auction on eBay.