Дат ұлы – Вальдемар Пульсен және оның өнертабыстары
Valdemar Poulsen
Дат инженер Вальдемар Поульсен: телеграфонның авторы, радио технологиясына үлкен үлес қосып, үздіксіз толқынды радио передатчик құрастырған. Биографиясы.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Даниялық инженер Валдемар Пульсен (23 қараша 1869 – 6 тамыз 1942) – 1898 жылы телеграфон деп аталатын магниттік сымға жазатын құралды ойлап тапқан даниялық инженер. Ол сонымен қатар радио технологиясының алғашқы дамуына маңызды үлес қосты, оның ішінде алғашқы үздіксіз толқынды радио хабар таратушы, Поулсен доғасын жасады. Бұл құрал вакуумдық лампалы хабар таратушылар пайда болғанға дейін көптеген алғашқы аудио радио хабарларын тарату үшін қолданылды.
Danish engineer
Valdemar Poulsen (23 November 1869 – 6 August 1942) was a Danish engineer who developed a magnetic wire recorder called the telegraphone in 1898. He also made significant contributions to early radio technology, including the first continuous wave radio transmitter, the Poulsen arc, which was used for a majority of the earliest audio radio transmissions, before being supplanted by the development of vacuum tube transmitters.
Ерте өмір
Поулсен 1869 жылғы 23 қарашада Копенгагенде дүниеге келген. Ол Жоғарғы Сот судьясы Йонас Николай Йоханнес Поулсен мен Ребекка Магдаленаның (қыз есімі Брандт) ұлы болды. 1889 жылдан 1893 жылға дейін Копенгаген университетінде табиғаттану ғылымдарын оқыды, бірақ бітірмей, Копенгаген телефон компаниясының техникалық бөлімінде инженер-көмекші болып жұмыс істеу үшін оқуын тастады. Содан кейін Поулсен бұл қызметтен кетіп, тәуелсіз өнертапқыш ретінде жұмыс істеді. Магниттік сымға жазу және оның кейінгі нұсқасы – магниттік таспаға жазу, жазу басының жанынан өтетін магниттелуге қабілетті ортаны пайдаланады. Жазылатын дыбысқа ұқсас өзгеретін электр сигналы жазу басына жіберіледі, бұл сигналды кодтаған магниттелу үлгісін тудырады. Одан кейін осы құрылғыдағы магнит өрісінің өзгерістерін қабылдайтын және оны электр тогына айналдыратын оқу басы, телефондық гарнитураға қосылғанда дыбыс ретінде қайта жаңғыртуға мүмкіндік береді. Поулсен 1898 жылы «Телеграф» патентін алды, ал кейін көмекшісі Педер Олуф Педерсенмен бірге болат сымға, таспаға немесе дискіге жазатын басқа магниттік жазғыштарды жасады. Бұл құрылғылардың ешқайсысы электрондық күшейткішпен жабдықталмаған, бірақ жазылған сигналды құлаққап арқылы естіуге немесе телефон желісі арқылы таратуға жеткілікті күшті болды. «Телеграфтың» диктантпен жазуға және телефон хабарларын жазуға, сондай-ақ телефон газеттері арқылы қайта-қайта хабарламалар жасауға көптеген қолданыстары болады деп күтілді. Бір ынталы рецензент 30 минуттық жазу уақытын және басқа да мүмкіндіктерін атап өтіп, «бұл құрал бизнесмендер үшін де, бүкіл әлем үшін де телефон сияқты маңызды болады» деп болжады. Алайда, оның күрделілігі және жазбаларды күшейту мүмкіндігінің болмауы оның таралуын шектеді, ал өнертабыс қаржылық жағынан сәтті болмады.
Poulsen was born on 23 November 1869 in Copenhagen. He was the son of the Supreme Court judge Jonas Nicolai Johannes Poulsen and Rebekka Magdalene (née Brandt). He studied natural sciences at the University of Copenhagen from 1889 until 1893, but left before graduating to begin working as an assistant engineer at the technical department of the Copenhagen Telephone Company. Poulsen then left this position in order to work as an independent inventor. Magnetic wire recording, and its successor, magnetic tape recording, employ a magnetizable medium which moves past a recording head. A variable electrical signal, analogous to the sound that is to be recorded, is fed to the recording head, inducing a magnetization pattern that encoded the signal. A playback head, which may be the same as the recording head, can then pick up the changes in the magnetic field from the wire and convert them into an electrical current, that is reproduced as audio when connected to a telephone receiver. Poulsen obtained a Telegraphone patent in 1898, and with his assistant, Peder Oluf Pedersen, later developed other magnetic recorders that recorded on steel wire, tape, or disks. None of these devices had electronic amplification, but the recorded signal was strong enough to be heard through a headset or transmitted on telephone wires. It was anticipated that the Telegraphone would have numerous applications for dictation and recording telephone messages, and could also be used for making repeated announcements by telephone newspapers. One enthusiastic reviewer, noting the 30 minute recording time and other features, predicted that "this instrument will mean almost as much to the business man and to the world at large as does the telephone itself". However, its complexity and the lack of a means to amplify its recordings greatly limited its adoption, and the invention was financially unsuccessful.
Радионы дамыту
Поулсен 1903 жылы «Поулсен доғасы таратушысы» деп аталатын доға конвертері таратушысын жасады, ол вакуумдық түтік технологиясы пайда болғанға дейін аудио радио хабарларын тарату үшін кеңінен қолданылды. Бұл өнертабыс Уильям Дадделлдің «ән салатын доғасына» әлдеқайда жоғары жиіліктерде жұмыс істеу үшін өзгерістер енгізді, бұл оны үздіксіз радио толқындар генераторы етті, ол бұрынғы ұшқыш разрядты таратушылардан айырмашылығы аудио хабарларды таратуға қолданылуы мүмкін. Ең маңызды өзгеріс – күшті көлденең магнит өрісіндегі сутегі атмосферасын енгізу болды. 1907 жылы жүйе 100 фут (30 м) биіктіктегі мачта арқылы Лингби мен Ньюкасл қалалары арасында байланыс орната алды. 1908 жылы Поулсен Даниядағы Эжергтен Лингбиге дейін сымсыз телефон арқылы 230 шақырым қашықтықты 3 киловатт қуатпен, ал 1910 жылы Лос-Анджелестен Сан-Францискоға дейін 295 шақырым қашықтықты 12 киловатт қуатпен жеткізді. Берлиндегі Поулсен станциясында ойналған музыка Копенгагенде 345 шақырым қашықтықта қабылданды. Доғалық таратушыларға маманданған Federal Telegraph Company компаниясы Поулсеннің доғасын АҚШ-та пайдалануға лицензия берді, бірақ компания негізінен алыс қашықтықтағы радиотелеграфтық байланыс үшін жоғары қуатты доғалық таратушыларды қолданды. Доғалық таратушыларды пайдалану 1920-жылдардың басында тоқтатылды, оларды ұзақ қашықтықтағы телеграф және вакуумдық түтік таратушылары үшін Александерсон генераторлары алмастырды. 1909 жылы Эйнар Дессау Паульсенмен байланыс орнату үшін қысқа толқынды таратушыны қолданды. 1907 жылдан бастап Ли де Форест радио хабарларын тарату эксперименттері үшін доғалық таратушыларды қолданды, бірақ ақырында вакуумдық түтік таратушыларына көшті. Вакуумдық түтік таратушыларының артықшылығын баяндай келе, 1950 жылғы өзінің өмірбаяннда де Форест: «Мен сол кезде тек радио детектор ретінде пайдаланған кішкентай аудион түтігінде тербеліс принципі ұйықтап жатқанын мүлдем білмедім, егер мен оны түсінген болсам, мен өзім жасаған барлық ұсақ доғалық механизмдерді күл қорасына тастауға мәжбүр болар едім, бұл бірнеше жылдан кейін бүкіл әлемде орын алған процедура!» – деп жазды.
Poulsen developed an arc converter transmitter in 1903, referred to as the "Poulsen Arc Transmitter", which was widely used for audio radio transmissions before the advent of vacuum tube technology. This invention made modifications to William Duddell's "singing arc" in order to operate at much higher frequencies, which made it a generator of continuous radio waves, which, unlike earlier spark gap transmisssins, could be used for audio transmissions. The most important modification was the introduction of an atmosphere containing hydrogen in a strong transverse magnetic field. In 1907 the system was able to communicate between Lyngby and Newcastle with a 100 foot (30m) mast. In 1908 Poulsen telephoned 145 miles (230 km) without wires from Ejerg to Lyngby in Denmark, using only 3 kilowatts, and in 1910 telephoned 295 miles (475 km) from Los Angeles to San Francisco in the United States, using 12 kilowatts. Music played in the Poulsen station in Berlin was received 215 miles (345 km) away at Copenhagen. The Federal Telegraph Company, specializing in arc transmitters, licensed Poulsen's arc for use in the United States, although the company primarily employed high powered arc transmitters for long distance radiotelegraph communication. Use of arc transmitters largely ceased in the early 1920s, supplanted by Alexanderson alternators used for long distance telegraphy, and vacuum tube transmitters. In 1909, Einar Dessau used a shortwave transmitter to establish contact with Paulsen. Beginning in 1907 Lee de Forest employed arc transmitters for early radio broadcasting experimentation, but eventually switched to vacuum tube transmitters. Recounting the superiority of vacuum tube transmitters, in his 1950 autobiography de Forest wrote that he had been "totally unaware of the fact that in the little audion tube, which I was then using only as a radio detector, lay dormant the principle of oscillation which, had I but realized it, would have caused me to unceremoniously dump into the ash can all of the fine arc mechanisms which I had ever constructed, a procedure which a few years later actually took place all over the world!"