Формат соғысы – бұл дерек сақтау, электрондық медиа форматтарындағы өзара үйлесімсіз стандарттар арасындағы бәсеке. Пайда үшін технологиялық компаниялардың күресі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Бір нарықтағы меншік форматтар арасындағы бәсеке
Competition between proprietary formats in the same market
Формат соғысы – бір-бірімен үйлесімсіз, бірақ ұқсас техникалық стандарттардың бірдей нарық үшін бәсекелесуі, мысалы, дерек сақтау құрылғылары және электрондық медиа үшін жазу форматтары. Ол көбінесе технологияны әзірлеушілердің контент жариялаушыларға саяси және қаржылық ықпалымен сипатталады. Дамытушы компаниялар өз пайдасына ашық, өзара әрекеттесетін өнеркәсіптік техникалық стандарттарға қарсылық көрсетсе немесе олардан жаңылса, формат соғысына қатысқан деп есептелуі мүмкін. Формат соғысының пайда болуын әрбір сатушы екі жақты нарықтағы өзара байланысқан желілік эффекттерді пайдалануға тырысуымен түсіндіруге болады. Сондай-ақ, формат соғысын тоқтатуға бағытталған әлеуметтік күш те бар: бірі де-факто стандарт ретінде жеңіске жеткенде, ол форматты пайдаланушылар үшін координация мәселесін шешеді.
A format war is a competition between similar but mutually incompatible technical standards that compete for the same market, such as for data storage devices and recording formats for electronic media. It is often characterized by political and financial influence on content publishers by the developers of the technologies. Developing companies may be characterized as engaging in a format war if they actively oppose or avoid interoperable open industry technical standards in favor of their own. A format war emergence can be explained because each vendor is trying to exploit cross side network effects in a two sided market. There is also a social force to stop a format war: when one of them wins as de facto standard, it solves a coordination problem for the format users.
19 ғасыр
Рельстік өлшегіш. Ұлыбританиядағы "Гейдж соғысы" кең рельстік өлшемді қолданған Ұлы Батыс темір жолын, стандартты рельстік өлшемді қолданған басқа теміржол компанияларына қарсы қойды. Ақырында стандартты өлшем басым болды. Сол сияқты, АҚШ-та стандартты және "орыс" рельстік өлшемі бойынша салынған теміржолдар арасында үйлесімсіздік болды. Теміржол құрылысының бастапқы кезеңінде стандартты өлшем АҚШ-тың солтүстік-шығысындағы көптеген аймақтарда қабылданды, ал кейіннен "орыс" деп аталған кең өлшем оңтүстік штаттарының көпшілігінде басымдыққа ие болды. 1886 жылы оңтүстік теміржолдары барлық жолдарда рельстік өлшемді үйлестіруге келісті. 1886 жылдың маусымына қарай Солтүстік Америкадағы барлық ірі теміржолдар бірдей рельстік өлшемді пайдаланды. Тұрақты ток пен айнымалы ток: 1880-ші жылдары электр жарығы кеңінен тарады, ірі пайдалы және өндіріс компаниялары оны қамтамасыз етті. Жүйелер бастапқыда төмен кернеулі тұрақты токпен (DC) және айнымалы токпен (AC) жұмыс істеді, ішкі жарықтандыру үшін DC, ал сыртқы жарықтандыру үшін жоғары кернеулі DC және AC қолданылды. 1880-ші жылдардың ортасында айнымалы ток трансформаторының ойлап табылуымен, айнымалы ток ұзақ қашықтыққа беру үшін кернеуді жоғарылатуға және тұтынушыға жеткізу үшін қайта төмендетуге мүмкіндік берді, бұл оны әлдеқайда тиімді тарату стандарты етті, ол қазір ішкі жарықтандыру нарығында DC-мен тікелей бәсекелеседі. АҚШ-та Томас Эдисонның "Эдисон электрлік жарық компаниясы" өзінің патенттік бақыланатын DC нарығын қорғау үшін жоғары кернеулі AC-дің қауіптілігі туралы халықтың қорқынышын пайдалануға тырысты, олардың негізгі AC бәсекелесі Джордж Вестингхаус пен оның "Вестингхаус электрлік компаниясын" қауіпсіз емес жүйе жеткізушісі ретінде көрсетті. Бұл қаржылық және насихаттық бәсекелестік "Токтар соғысы" деп аталды, тіпті айнымалы ток электр орындығының атқару құрылғысы үшін де насихатталды. Экономикалық берілісі артықшылығы бар AC, DC-ді ығыстырып шығарды. Музыкалық қораптар: Бірнеше өндірушілер алмастырылатын болат дискілерді пайдаланатын музыкалық қораптарды ұсынды, олар әуенді сақтады. Басты ойыншылар – "Полифон", "Симфонион" (Еуропада) және "Реджина" (АҚШ-та) болды. Әр өндіруші өз дискісінің өлшемін қолданды (ол сатып алынған нақты модельге байланысты өзгерді). Бұл сатып алушы музыкалық қорапшасын сатып алғаннан кейін, музыкалық дискілерді сол өндірушіден алуға мәжбүр болды.
Rail gauge. The Gauge War in Britain pitted the Great Western Railway, which used broad gauge, against other rail companies, which used what would come to be known as standard gauge. Ultimately standard gauge prevailed. Similarly, in the United States there was incompatibility between railroads built to the standard gauge and those built to the so called Russian gauge. During the initial period of railroad building, standard gauge was adopted in most of the northeastern United States, while the wider gauge, later called "Russian", was preferred in most of the southern states. In 1886, the southern railroads agreed to coordinate changing gauge on all their tracks. By June 1886, all major railroads in North America were using what was effectively the same gauge. Direct current vs. alternating current: The 1880s saw the spread of electric lighting with large utilities and manufacturing companies supplying it. The systems initially ran on direct current (DC) and alternating current (AC) with low voltage DC used for interior lighting and high voltage DC and AC running very bright exterior arc lighting. With the invention of the AC transformer in the mid 1880s, alternating current could be stepped up in voltage for long range transmission and stepped down again for domestic use, making it a much more efficient transmission standard now directly competing with DC for the indoor lighting market. In the U. S. Thomas Edison's Edison Electric Light Company tried to protect its patent controlled DC market by playing on the public's fears of the dangers of high voltage AC, portraying their main AC competitor, George Westinghouse's Westinghouse Electric Company, as purveyors of an unsafe system, a back and forth financial and propaganda competition that came to be known as the war of the currents, even promoting AC for the Electric chair execution device. AC, with its more economic transmission would prevail, supplanting DC. Musical boxes: Several manufacturers introduced musical boxes that utilised interchangeable steel disks that carried the tune. The principal players were Polyphon, Symphonion (in Europe) and Regina (in the United States). Each manufacturer used its own unique set of disc sizes (which varied depending on the exact model purchased). This assured that once the purchaser had bought a music box, they had to buy the music discs from the same manufacturer.
1900-жылдар
Ойыншы пианинолар: 20 ғасырдағы және одан кейінгі көптеген ойын-сауық құралдарынан өзгеше, ойыншы пианиноларға арналған қағаз рулондарымен жазылатын музыка форматтары арасындағы соғыс 1908 жылы Нью-Йорк штатының Буффало қаласында өткен Буффало конвенциясында индустрия жетекшілері ортақ форматқа келісіп, болдырмалды. Келісілген формат рулонның белгілі бір енімен болды. Бұл кез келген музыка рулонын кез келген ойыншы пианинода, оның өндірушісіне қарамастан ойнатуға мүмкіндік берді. Музыка ойналғанда қағаз жоғарғы рулондан төменгі рулонға оралады, яғни рулонға басылған мәтін немесе ән сөздері төменнен жоғарыға қарай оқылады.
Player pianos: In stark contrast to almost every other entertainment medium of the 20th century and beyond, a looming format war involving paper roll music for player pianos was averted when industry leaders agreed upon a common format at the Buffalo Convention held in Buffalo, New York in 1908. The agreed upon format was a roll wide. This allowed any roll of music to be played in any player piano, regardless of who manufactured it. As the music played, the paper winds onto the lower roll from the upper roll, which means any text or song lyrics printed on the rolls is read from the bottom to the top.
1910-шы жылдар
Алғашқы дыбыс жазу форматтары: цилиндрлік жазбалар мен дискілік жазбалар. 1877 жылы Томас Эдисон алдын ала ойылып жасалған цилиндрге оралған қалайы фольганы пайдаланып, дыбысты жазу және көшіруді ойлап тапты, ал 1888 жылы ол «Эдисон цилиндрін» стандартты жазба форматы ретінде енгізді. 1890 жылдары Эмиль Берлинер дискілік пластинкалар мен ойнатқыштарды сатуға кірісті. 1890 жылдардың соңына қарай цилиндрлер мен дискілер бәсекелесе бастады. Цилиндрлерді өндіруге қымбат түсті және балауызтың өте жұқа болуына байланысты сындырып алу оңай болды, бірақ көптеген цилиндрлік ойнатқыштар жазба жасауға мүмкіндік берді. Дискілер аз орын алып, арзан әрі берік болды, бірақ олардың тұрақты бұрыштық жылдамдықпен (CAV) айналуына байланысты дыбыс сапасы сыртқы жиегінен орталыққа қарай айтарлықтай өзгерді; ал дискілік пластинкалар жазба жасауға жарамды болмады.
Early recording media formats: cylinder records versus disc records. In 1877 Thomas Edison invented sound recording and reproduction using tinfoil wrapped around a pre grooved cylinder, and in 1888 he introduced the wax "Edison cylinder" as the standard record format. In the 1890s Emile Berliner began marketing disc records and players. By the late 1890s cylinders and discs were in competition. Cylinders were more expensive to manufacture and the wax was fragile, but most cylinder players could make recordings. Discs saved space and were cheaper and sturdier, but due to the constant angular velocity (CAV) of their rotation, the sound quality varied noticeably from the groove near the outer edge to the inner portion nearest the center; and disc record players could not make recordings.
1920-шы жылдар
Граммофондық жазбалар пішімі: көлденең және тік "тау мен аңғар" ойықты кесу. Эдисон 1912 жылы "Diamond Disc" (темір ине орнына алмас стилюсімен ойнатылатын) жазбасын ұсынғанда, ол "тау мен аңғар" әдісімен кесілді, яғни ойығы тік ось бойымен өзгертілді, бұрынғы барлық цилиндрлерде болғандай – басқа өндірушілердің дискілерінен айырмашылығы, олар көлденең кесілді, яғни ойықтарының тереңдігі тұрақты болды және көлденең ось бойымен өзгертілді. Көлденең кесілген дискілерді ойнатуға арналған аппараттар тік кесілген дискілерді, ал тік кесілген дискілерді ойнатуға арналған аппараттар көлденең кесілген дискілерді ойната алмады. Pathé Records та дискілері үшін "тау мен аңғар" форматын қабылдады, ол алғаш рет 1906 жылы шығарылды, бірақ олар өте кең, беткей ойықты қолданды, оны кішкентай сапфир шармен ойнатты, бұл Эдисон өнімдерімен үйлеспеді. 1929 жылы Томас Эдисон дискілер мен цилиндрлерді өндіруді тоқтатып, жазба индустриясынан шықты. Pathé 1920 жылдары көлденең форматқа көшуге кірісіп, 1932 жылы тік форматтан толығымен бас тартты. 1920 жылдардың екінші жартысында 78 айналым/минут стандарты орнатылғанша, барлық дискілік жазбалар үшін стандартты жылдамдық болған жоқ, бірақ көптеген дискілердің жылдамдығын кең ауқымда реттеуге болатындықтан, бұл шын мәнінде формат соғысына ұласпады. Кейбір Berliner Gramophone дискілері шамамен 60 айналым/минут жылдамдығымен ойнатылды. Pathé-тің диаметрі 50 см (шамамен 20 дюйм) болатын ең үлкен дискілерінің кейбіреулері 120 айналым/минут жылдамдығымен ойнатылды. "Diamond Disc" дискілері 80 айналым/минут жылдамдығымен ойнатылды. Олардан басқа, 70-ші жылдардың ортасында орташа жылдамдықтар жиірек кездесетін. Сонымен қатар, әртүрлі брендтер арасында 72-ден 96 айналым/минутқа дейінгі әртүрлі жылдамдықтарды қолданатын бірнеше шағын "формат соғыстары" болды, сондай-ақ ине немесе стилустың радиусы да әртүрлі болды – қазіргі радиус ине немесе стилус – бұл шартты келісім, өйткені ешбір компания бұл өлшемді нақты қолданған жоқ. Ең көп таралған өлшемдер: , Columbia және , HMV/Victor қолданған.
Gramophone record formats: lateral versus vertical "hill and dale" groove cutting. When Edison introduced his "Diamond Disc" (played with a diamond stylus instead of a steel needle) record in 1912, it was cut "hill and dale", meaning that the groove was modulated along its vertical axis, as it had been on all cylinders—unlike other manufacturers' discs, which were cut laterally, meaning that their grooves were of constant depth and modulated along the horizontal axis. Machines designed to play lateral cut discs could not play vertical cut ones and vice versa. Pathé Records also adopted the hill and dale format for their discs, first issued in 1906, but they used a very wide, shallow groove, played with a small sapphire ball, which was incompatible with Edison products. In 1929 Thomas Edison quit the record industry, ceasing all production of both discs and cylinders. Pathé had been making a transition to the lateral format during the 1920s and in 1932 decisively abandoned the vertical format. There was no standard speed for all disc records until 78 rpm was settled on during the latter half of the 1920s, although because most turntables could be adjusted to run at a fairly wide range of speeds that did not really constitute a format war. Some Berliner Gramophone discs played at about 60 rpm. Some of Pathé's largest discs, which were 50 cm (nearly 20 inches) in diameter, played at 120 rpm. Diamond Discs were 80 rpm. Those makers aside, speeds in the mid 70s were more usual. In addition, there were several more minor "format wars" between the various brands using various speeds ranging from 72 to 96 rpm, as well as needle or stylus radii varying from the current radius needle or stylus is a compromise as no company actually used this size. The most common sizes were , used by Columbia, and , used by HMV/Victor.
1930 жылдар
240 жолды телехабарлар 405 жолды телехабарлардан өзгешелігі. 1936 жылы BBC телеарнасы Солтүстік Лондонның Александра сарайынан телехабар таратуды бастады. Олар екі түрлі теледидар стандартын қолданып, апта сайын алмастырып хабар таратты. 240 жолды Байрд жүйесі механикалық сканерлеу аппаратын пайдаланып таратылды. Ал қалған апталарда EMI Marconi 405 жолды, толық электрондық камералар арқылы өзара байланыстырып таратылды. Алғашқы теледидарлар екі жүйені де қолдауға міндетті болды, бұл оларды күрделендірді. BBC-нің ниеті екі жүйені қатар жүргізіп, алты айлық сынақтан кейін қайсысын қабылдау керектігін анықтау болды. BBC тез арада толық электрондық EMI жүйесінің сурет сапасы жақсырақ және экрандағы жыпылықтану азырақ екенін, ал камера жабдықтары көшпелі және тасымалдауға ыңғайлы екенін анықтады (Байрдтың аралық кинокамераларын студия еденіне бекіту қажет болды, себебі оларға сумен жабдықтау және дренаж қажет еді). Байрд студиясы өртенгеннен кейін көптеген жабдықтарын жоғалтқан соң, сынақ үш айдан кейін аяқталды.
240 line versus 405 line television broadcasts. In 1936, the BBC Television Service commenced television broadcasting from Alexandra Palace in North London. They began by using two different television standards broadcasting in alternate weeks. The 240 line Baird sequential system was broadcast using a mechanical scanning apparatus. In the intervening weeks, EMI Marconi broadcast in 405 line interlaced using fully electronic cameras. Early sets had to support both systems, adding to their complexity. It was the BBC's intention to run the two systems side by side for a six month trial to determine which would be finally adopted. The BBC quickly discovered that the fully electronic EMI system had a superior picture quality and less flicker, and the camera equipment was much more mobile and transportable (Baird's intermediate film cameras had to be bolted to the studio floor as they required a water supply and drainage). The trial concluded after only three months after Baird's studios had lost most of their equipment in a fire.
1940 жылдар
Винил пластинкалары: Columbia Records компаниясының 33⅓ айналымдық микрожазбалы пластинкасы (1948 жылы енгізілген) және RCA Victor компаниясының 45 айналымдық пластинкасы, 1949 жылдан бастап (екіншісінің енгізілуінен) шамамен 1951 жылға дейін. Бұл талас аяқталды, себебі әр формат жеке маркетингтік нишаны тапты (LP классикалық музыка жазбалары үшін, 45 – поп «синглдер» нарығы үшін), сондай-ақ көптеген жаңа дискі ойнатқыштар екі форматты да ойната алды. Ұлттық теледидар жүйесі комитеті (NTSC) бастапқы 441 сканерлік желілі RCA жүйесі мен DuMont Television Network және Philco компаниялары жасаған жүйелер арасындағы формат үйлесімсіздігін шешу үшін құрылды. 1941 жылдың наурыз айында комитет қазір NTSC деп белгілі болған жоспарды жариялады, ол АҚШ-та және АҚШ-тың ықпалындағы көптеген елдерде 2009 жылдың 12 маусымында ATSC стандартын ресми қабылдағанша телесигналдар стандарты болып табылды.
Vinyl records: Columbia Records' Long Play (LP) 33⅓ rpm microgroove record (introduced in 1948) versus RCA Victor's 45 rpm record, from 1949 (the introduction of the latter) into c. 1951. The battle ended because each format found a separate marketing niche (LP for classical music recordings, 45 for the pop "singles" market) and most new record players were capable of playing both types. The National Television System Committee (NTSC) was formed to settle the existing format incompatibility between the original 441 scan line RCA system and systems designed by the DuMont Television Network and Philco. In March 1941 the committee issued its plan for what is now known as NTSC, which has been the standard for television signals in the United States and most countries influenced by the U. S. until the adoption of digital and HD television formats with the official adoption of ATSC on June 12, 2009.
1950 жылдар
Ұлттық теледидар жүйесі комитеті (NTSC) 1950 жылдың қаңтарында түстік хабар таратуға мүмкіндік беру үшін бастапқы форматын қайта қарау туралы шешім қабылдады. Columbia Broadcasting System ұсынған бәсекелес форматтар болды, олар қолданыстағы NTSC форматымен кері үйлесімді емес еді. 1950 жылдардың басында автомобильдерге 12 вольт электр жүйелері енгізілді, бұл сол кезде танымал болған үлкен қозғалтқыштарды қосу үшін күшті күшейтуге және ток мөлшерін азайтуға бағытталған шара болды. Алты вольт жүйелері бұрын кең таралғандықтан әлі де қолданыста болды. Дегенмен, 12 вольт жүйелері де-факто стандартқа айналды.
The National Television System Committee (NTSC) was reconvened in January 1950 to decide the revision to their original format to allow for color broadcasting. There were competitive format options offered by the Columbia Broadcasting System that were not downwardly compatible with the existing NTSC format. In the early 1950s, 12 volt electric systems were introduced to automobiles in an effort to provide more starting power for big engines which were getting popular at the time; while reducing the current. Six volt systems were still popular since they were commonplace prior to the decade. However, 12 volt systems became the de facto standard.
1960 жылдар
Портативті аудио форматтары: 8 тректік және 4 тректік картридждер, Compact Cassette-пен, ал Grundig компаниясы ұсынған, аз танымал DC International кассетасымен салыстырылды. 1970-ші жылдардың ортасына дейін жетістікке ие болғанмен, 8 трек техникалық шектеулерге байланысты жоғалып кетті, оның ішінде аудио сапасының тұрақсыздығы және кері орату мүмкін болмауы. Сол сияқты, Olympus компаниясы жасаған микрокассеталар мен Sony компаниясы жасаған миникассеталар диктанттау және телефон жауап беру автоматтары сияқты төмен аудио сапасы қажетті қолданулар үшін өндірілді. FM радиосының стерео хабар тарату форматтары: Кросби жүйесі және GE/Zenith жүйесі. Кросби жүйесі, GE/Zenith қолданған AM субтасымалдауышының орнына FM субтасымалдауышын пайдаланғандықтан, әсіресе, анық стерео сигналдарды беруде техникалық тұрғыдан жоғары болды. Осы кезеңде жасалған көптеген радиолар пайдаланушыға Кросби немесе GE/Zenith тыңдау режимдерін таңдау мүмкіндігін берді. Дегенмен, Кросби жүйесі дүкен ішіндегі хабар тарату және фонограмма сияқты SCA қызметтерімен үйлесімсіз болды. FM станцияларының иелері 1961 жылы FCC-ге GE/Zenith жүйесін қабылдауға сәтті лобби жасады, ол SCA-ға сәйкес келетін.
Portable audio formats: 8 track and four track cartridges vs. Compact Cassette, vs the lesser known DC International tape cassette (introduced by Grundig). While rather successful into the mid to late 1970s, the 8 track eventually lost out due to technical limitations, including variable audio quality and inability to be rewound. Similarly the smaller formats of microcassette, developed by Olympus, and minicassette, developed by Sony, were manufactured for applications requiring lower audio fidelity such as dictation and telephone answering machines. FM radio stereo broadcast formats: The Crosby system and the GE/Zenith system. The Crosby system was technically superior, especially in transmitting clear stereo signals, due to its use of an FM subcarrier for stereo sound rather than the AM subcarrier employed by GE/Zenith. Many radios built in this period allowed the user to select Crosby or GE/Zenith listening modes. However the Crosby system was incompatible with the more lucrative SCA services such as in store broadcasting and background music. FM station owners successfully lobbied the FCC to adopt the GE/Zenith system in 1961, which was SCA compatible.
1970 жылдар
Түрлі квадрофоникалық кодтау әдістері: CD 4, SQ, QS Matrix және басқалары. Квадрофонияның жоғары құны (және динамиктерді орналастыру қиындықтары), сонымен қатар әртүрлі демодуляторлар мен декодерлерді талап ететін бәсекелес форматтар, квадрофонияның ерте уақытта тоқтауына себеп болды. Бірақ 8 тректік таспа, 8 тректік картридждің Q8 нұсқасының енгізілуінен кейін уақытша жанданды. 1990 жылдары квадрофоникалық дыбыс айналадағы дыбыс ретінде жаңарып келді, бірақ бұл ескі құрылғылармен үйлесімді болмады. JVC VHS, Sony Betamax және Philips Video 2000 арасындағы аналогтық бейне таспа форматтары үшін күрес. Бәсекелестік 1976 жылы басталды және 1980 жылға қарай VHS Солтүстік Америка нарығының 70% құрады. VHS-тің басты артықшылығы – жазу уақытының ұзақтығы. Тұтынушылар үшін VHS бос медиасы көбірек сағаттық материалды сақтауға мүмкіндік берді, демек, ол арзанға түсті. Алғашқы кішкентай форматты бейнежазу құрылғылары – ашық катушкалы 1/2" "көшпелі" EIAJ 1 жазғыштар болды, олардың көпшілігі теледидар хабарларын жазу үшін теледидар тюнерлерімен бірге келді. Бұл құрылғылар тұтынушылар нарығында кеңінен таралмады, бірақ білім беру теледидарларында қолданылып, алғашқы қоғамдық теледидар станцияларының негізгі құралы болды. EIAJ 1 форматының біркелкілігі Sony мен Panasonic арасындағы форматтық соғыстың нәтижесі болды, екеуі де осы нарықты бағыттап, өнімдерін жетілдіруге тырысты. Жапонияның Электрондық өнеркәсіп қауымдастығы (EIAJ) жапондық электроника өнеркәсібінің кейбір форматтық соғыстарға жауабы болды. Сыйымдылық электрондық дискі (CED), лазерлік дискі (LD) және VHD (Видео жоғары тығыздық) – жазбаға жарамсыз бейне дискі форматтары. Бәрі де кеңінен қабылдануға қол жеткізе алмады, бірақ LD жоғары сапалы бейнесі, тарауларды таңдау мүмкіндігі және кең экранды көрсетуін бағалаған үлкен видеофильдер нарығын тапты. Лазерлік дискі DVD пайда болғанға дейін қолжетімді болды. Көптеген тұтынушылар теледидар хабарларын жазу және үй бейнефильмдерін түсіру үшін жазбаға жарамды бейне таспаны артық көрді, соның нәтижесінде VHS шамамен 20 жыл бойы (1982-2002 жылдар аралығында) стандартты бейне форматқа айналды.
Various Quadraphonic encoding methods: CD 4, SQ, QS Matrix, and others. The expense (and speaker placement troubles) of quadraphonic, coupled with the competing formats requiring various demodulators and decoders, led to an early demise of quadraphonic, though 8 track tape experienced a temporary boost from the introduction of the Q8 form of 8 track cartridge. Quadraphonic sound returned in the 1990s substantially updated as surround sound, but incompatible with old hardware. JVC VHS vs. Sony Betamax vs. Philips Video 2000, the analog video videotape format war. The competition started in 1976 and by 1980, VHS controlled 70% of the North American market. VHS's main advantage was its longer recording time. From the consumer perspective, VHS blank media held more hours and therefore was less expensive. The first small format video recording devices were open reel to reel 1/2" "portable" EIAJ 1 recorders, most of which came with television tuners to record TV broadcasts. These never caught on in the consumer market but did find their way into educational television and were the mainstays of early public access television stations. The uniformity of the EIAJ 1 format was the result of a developmental format war between Sony and Panasonic, each of whom were aiming at this market. The existence of the Electronic Industries Association of Japan (EIAJ) was the Japanese electronics industry's answer to some potential format wars. Capacitance Electronic Disc (CED) vs. LaserDisc (LD) vs. VHD (Video High Density), non recordable video disc formats. All of these ultimately failed to achieve widespread acceptance, although LD found a considerable videophile niche market that appreciated its high quality image, chapter select and widescreen presentation. The LaserDisc remained available until the arrival of the DVD. Mainstream consumers preferred the recordable videotape for capturing broadcast television and making home movies, and made VHS the de facto standard video format for almost 20 years (circa 1982 to 2002).
1980 жылдар
Үй компьютерлерінде жиі джойстик, принтер немесе деректерді сақтау (таспа немесе дискі) сияқты үйлесімсіз сыртқы құрылғылар болды. Мысалы, егер Commodore 64 пайдаланушысы принтер алғысы келсе, Commodore-ға сәйкес келетін құрылғыны сатып алуы керек еді, әйтпесе принтерді компьютерге қосу мүмкін болмайтын еді. Сол сияқты, дискі форматтары үшінші тараптың бағдарламалық қамтамасыздылығы болмаса, бір-бірімен алмастырылмайтын еді, себебі әр өндіруші (Atari, IBM, Apple және т.б.) өздерінің жеке форматтарын қолданды. Бірте-бірте компьютерлер мен ойын жүйелері джойстиктер мен тышқандар үшін Atari джойстик портына (1980-ші жылдар ішінде), принтерлер үшін параллель портқа (1980-ші жылдардың ортасында), MS DOS жүйесінен туындаған FAT12 форматқа (1990-шы жылдардың ортасында) және т.б. стандарттануға көшті. AM стерео FM-мен салыстырылатын сапаға ие болды, бірақ 1980-ші жылдары АҚШ-та Motorola-ның C QUAM форматы Magnavox, Kahn/Hazeltine және Harris сияқты үш басқа үйлесімсіз форматпен күшті бәсекелестікке түсіп, сәтсіздікке ұшырады. Ол әлі де Жапонияда кеңінен қолданылады және тұтынушылық жабдықтардың жетіспеуіне қарамастан, АҚШ-тағы хабар тарату станцияларында сирек қолданылады. Video8 пен VHS C және кейінірек Hi8 пен S VHS C таспа форматтары (видеокамераны қараңыз). Бұл VHS пен Betamax форматтары арасындағы соғыстың жалғасы, бірақ бұл жағдайда ешбір формат кеңінен қабылданалмады. Video8 жазу уақыты жағынан артықшылыққа ие болды (максимум 4 сағатқа қарсы 2 сағат), бірақ тұтынушылар VHS C-ді де ұнатып, оны өз үйлеріндегі VCR-де оңай ойната алды, сондықтан екі формат та видеокамера нарығын тең бөлісті. 2011 жылға дейін екі форматтың орнын цифрлық жүйелер басты. Деректерді сақтық көшірмелеу үшін қолданылатын Quarter Inch картриджінің бірнеше түрі болды. Микроарна архитектурасы (MCA) және кеңейтілген өнеркәсіптік стандарттық архитектура (EISA). MCA пайда болғанға дейін жеке компьютерлер кейіннен «Өнеркәсіптік стандарттық архитектура» (ISA) деп аталған 16 биттік кеңейту жүйесіне сүйенді. IBM 32 биттік кеңейту жүйесі бар жаңа жеке компьютерлерді ұсынды, оны MCA деп атады. Осы кезде жеке компьютер индустриясының қалған бөлігі қолданыстағы кеңейту жүйесін ISA деп атады. IBM MCA жүйесін қабылдағысы келетін әр өндірушіден айтарлықтай роялти талап етті (көптеп көшірме жасалған түпнұсқалық «PC» үшін жоғалған роялтині өтеу әрекеті, дизайнның «жабдықтан» алынғандығына байланысты бұл міндет жеңілдетілді). IBM-нің бәсекелестері бірлесіп EISA кеңейту жүйесін ұсынды, ол MCA-дан айырмашылығы, қолданыстағы ISA карталарымен толық үйлесімді болды. Ақырында, MCA немесе EISA кеңінен таралмады, оның орнына PCI стандарты қабылданды. Үй компьютерлері үшін дыбыс карталары: Ad Lib vs. Roland MT 32 vs. Sound Blaster.
Home computers often had incompatible peripherals such as joysticks, printers, or data recording (tape or disk). For example, if a Commodore 64 user wanted a printer, they would need to buy a Commodore compatible unit, or else risk not being able to plug the printer into their computer. Similarly, disk formats were not interchangeable without third party software since each manufacturer (Atari, IBM, Apple, et al.) used their own proprietary format. Gradually computer and game systems standardized on the Atari joystick port for joysticks and mice (during the 1980s), parallel port for printers (mid 1980s), the MS DOS derived FAT12 format for floppy disks (mid 1990s), and so on. AM stereo was capable of fidelity equivalent to FM but was doomed in the United States by competing formats during the 1980s with Motorola's C QUAM competing vigorously with three other incompatible formats including those by Magnavox, Kahn/Hazeltine, and Harris. It is still widely used in Japan, and sees sporadic use by broadcast stations in the United States despite the lack of consumer equipment to support it. Video8 vs. VHS C and later Hi8 vs. S VHS C tape formats (see camcorder). This is an extension of the VHS vs. Betamax format war, but here neither format "won" widespread acceptance. Video8 had the advantage in terms of recording time (4 hours versus 2 hours maximum), but consumers also liked VHS C since it could easily play in their home VCRs, thus the two formats essentially split the camcorder market in half. Both formats were superseded by digital systems by 2011. Several different versions of the Quarter Inch Cartridge used for data backup. Micro Channel Architecture (MCA) vs. Extended Industry Standard Architecture (EISA). Up to the introduction of MCA, personal computers had relied on a 16 bit expansion system which was later christened 'Industry Standard Architecture' (ISA). IBM introduced a new range of personal computers featuring a new 32 bit expansion system which they called MCA. It was at this point that the rest of the personal computer industry named the existing expansion system as ISA. IBM wanted substantial royalties from any manufacturer wishing to adopt the MCA system (largely in an attempt to recover lost royalties that they believed that they were owed due to the wholesale cloning of their original 'PC', a task that was greatly simplified by the 'off the shelf' nature of the design). IBM's competitors jointly responded by introducing the EISA expansion system which, unlike MCA, was fully compatible with the existing ISA cards. Eventually, neither MCA nor EISA really caught on, and the PCI standard was adopted instead. Home computer sound cards: Ad Lib vs. Roland MT 32 vs. Sound Blaster
1990 жылдар
Philips Digital Compact Cassette (DCC) және Sony MiniDisc (MD): екеуі де 1992 жылы таныстырылды. CD R қолжетімділігі шамамен 1996 жылға дейін болмағандықтан, DCC және MD CD сапасында жаздыру мүмкіндігін үй тұтынушыларына жеткізуге бағытталған әрекет болды. Бұрынғы цифрлық жүйе (DAT) жақсырақ цифрлық көшірмелерден қорқушы жазба компанияларының шектеулерінен кәсіби пайдаланумен ғана шектелген. Жауап ретінде Sony MiniDisc форматын ұсынды, ол жазба компанияларының алаңдаушылығын басатын көшірмелерді бақылау жүйесімен жабдықталған. Philips сол уақытта DCC жүйесін ұсынды, көшірмелерді бақылаудың сол жүйесін қолданды. Philips DCC 1996 жылы тоқтатылды, бірақ MD Азия-Тынық мұхит аймағында (мысалы, Жапония, Гонконг, Сингапур және т.б.) сәтті орнықты және бастапқыда Еуропаның кейбір бөліктерінде жақсы нәтижелер көрсетті. Әлемнің басқа бөліктеріндегі тұтынушылар ешқайсысын таңдамады, үй аудио жазу үшін аналогты компакт-кассеталарды таңдады және ақырында қолжетімді CD-R дискілері мен MP3 форматтарына көшті. MiniDisc жүйелерін шығару 2013 жылы тоқтатылды, бірақ Sony бүгінгі күнге дейін Жапонияда бос дискілерді өндіруді жалғастыруда. Rockwell X2 vs K56flex – сол кездегі стандартты 9.6 кбит/с телефондық модемнің жылдамдығын арттыру үшін көптеген компаниялар V.32 Turbo (19.2 кбит/с), TurboPEP (23.0 кбит/с) немесе V. FAST (28.8 кбит/с) сияқты эксклюзивті форматтарды жасады, бәсекелестерден озуға үміттене отырып. X2 және K56flex форматтары 1999 жылы V.90 стандарты әзірленгенге дейін нарықта үстемдік үшін күрестің жалғасы болды. Бірнеше уақыт бойы онлайн-провайдерлер екі технологияға қолдау көрсету үшін екі модем банкін ұстауға мәжбүр болды. (Толық тарих үшін "модем" бөлімін қараңыз.) Орташа сыйымдылығы бар алмалы-салмалы магниттік дискілер, бірнеше үйлесімсіз форматтар, қорғаушы пластикалық қаптаманы қажет ететін бір рет жазылатын оптикалық дискілердің шағын нарығы және бірнеше сәтті, бірақ сондай-ақ үйлесімсіз магниттік оқу-жазу кассеталық дискілер. Iomega Zip форматы 100 және 250 мегабайт сыйымдылығымен, сондай-ақ 750 МБ жүйесімен еңсесін көтерді, бірақ бұл медиа және олардың дискілері тез арада CD-R дискілерімен алмастырылды (алғашқы модельдер дұрыс сәйкестікті қамтамасыз ету және дискіні қорғау үшін кадиді пайдаланды). CD-R кең индустриялық стандарттарды қолдаудың артықшылығына ие (аудио дискілер үшін Red Book CD DA стандарты және тек оқуға арналған деректер үшін Yellow Book CD стандарты), аудио және деректер үшін қолданылатын тек оқуға арналған компакт-дискіге негізделген төмен деңгейдегі жазба форматы бар. Sony "MD Data" дискілерін екі компьютерлік перифериялық құрылғымен: MDH 10 және MDM 111 негізінде "MiniDisc R&D" зерттеулеріне негізделген балама ретінде орнатуға тырысты. Сыртқы шиналық беру протоколдары: IEEE 1394 (FireWire) және USB. Екі стандарттың да кең таралуы көптеген компьютерлерде артық аппараттық адаптерлерді орнатуға, сыртқы жабдықтың қажетсіз нұсқаларын жасауға және т.б. әкелді. FireWire жоғары өнімділік медиа құрылғыларына (мысалы, жоғары сапалы бейнекамералар) және ескі жабдықтарға шектелді. 3D графикалық API: DirectX, OpenGL және Glide API. 1990 жылдардың екінші жартысында 3D графика кеңінен таралғандықтан және танымал болғандықтан, әртүрлі сатушылар бірнеше бейне форматтарын насихаттады. Стандарттардың көбеюі (әрқайсысының жиі және маңызды өзгерістері бар көптеген нұсқалары) үлкен күрделілікке, артықшылыққа және аппараттық және бағдарламалық үйлесімділік мәселелеріне әкелді. 3D графикалық қолданбалар (ойындар сияқты) әртүрлі нәтижелермен әртүрлі API-лерді қолдауға тырысты немесе тек бір API-ді ғана қолдады. Сонымен қатар, жаңа графикалық құбырдың күрделілігі (дисплей адаптері > дисплей адаптері драйвері > 3D графикалық API > қосымша) көптеген үйлесімсіздіктерге әкелді, нәтижесінде тұрақсыз, нашар өнімді немесе жұмыс істемейтін бағдарламалық қамтамасыз ету пайда болды. Glide соңы соғыстан шықты, өйткені оны қолдаған жалғыз өндіруші – 3dfx – бейне карталарын шығаруды тоқтатты. Видеодискілер форматтары: MMCD және SD. 1990 жылдардың басында екі жоғары тығыздықты оптикалық сақтау стандарттары жасалды: бірі Philips және Sony қолдаған MultiMedia Compact Disc (MMCD), екіншісі Toshiba, Matsushita және басқалар қолдаған Super Density disc (SD). MMCD екі қабатты, ал SD екі жақты болды. Киностудиялардың қолдауы екіге бөлінді. Бұл формат соғысы нарыққа шыққанға дейін екі форматты біріктіру арқылы шешілді. IBM-ның қысымынан кейін Philips және Sony өздерінің MMCD форматынан бас тартып, SD форматына MMCD технологиясына негізделген бір өзгертумен келісті, атап айтқанда EFMPlus. Бірлескен дискі форматтары, екі қабатты және екі жақты опцияларды қамтитын, DVD деп аталды және 1996 жылы Жапонияда, ал 1997 жылы әлемнің қалған бөлігінде таныстырылды. Тағы да видеодискілер форматтары: Video CD және DVD. MMCD және SD соғысы жүріп жатқанда, Philips өздерінің Video CD форматын жасады. Формат АҚШ-та тез сәтсіздікке ұшырады, бірақ Еуропа мен Жапонияда күрес қызыл қанды болды, өйткені VideoCD-нің төмен өндіріс құны (және осылайша сату бағасы) DVD-нің жоғары сапалы аудиовизуалды және мультимедиялық тәжірибесімен салыстырылды, нәтижесінде бөлінген нарық пайда болды, бірі төмен сапаға және мультимедиялық байлыққа мән бермейтін арзан медианы қалады, ал екіншісі DVD ұсынған жақсырақ тәжірибе үшін төлеуге дайын болды. Соңғы шешімді киноиндустрия шешті, CD жазғыштар қолжетімді болғаннан кейін VCD дискілерін шығаруды тоқтатты. DVD-ден айырмасы, VCD форматында ешқандай көшірмелерді қорғау механизмі болған жоқ. Цифрлық бейне форматтары: DVD және DIVX (DivX-тен шатастырмаңыз). DIVX жалға алу схемасы болды, онда соңғы тұтынушы DVD-ге ұқсас 2-3 долларлық дискіні сатып алатын, бірақ оны алғашқы пайдаланғаннан кейін 48 сағатқа дейін ғана көре алатын, басқа бір жалға алу схемасы Flexplay сияқты. Келесі көру үшін телефон желісіне қосылып, тағы 2-3 долларлық жалға алу кезеңін сатып алу қажет болды. Disney, 20th Century Fox және Paramount Pictures сияқты бірнеше Голливуд студиялары бастапқыда өздерінің фильмдерін DIVX форматында ғана шығарды. Алайда, бейне жалға алу қызметтері көп рет қолданылатын DVD-ні көбірек тартты, ал фильмдерді жинақтайтын бейнефилдер төлемді көру дискісі туралы идеяны қабылдамады. Жады карталары, бірнеше нұсқалары бар: CompactFlash, Memory Stick, MultiMediaCard (MMC), Secure Digital (SD), SmartMedia, Miniature Card. Формат соғысы келесі онжылдықта xD Picture Card, XQD card және CFast енгізілуімен одан да күрделі болды. Бұл үздіксіз бәсекелестік әртүрлі форматтардың көптеген нұсқаларының болуымен күрделенеді. Олардың кейбіреулері, мысалы miniSD / microSD, аталық форматтарымен үйлесімді, ал кейінгі Memory Stick бастапқы форматпен үйлесімділікті бұзады. 1999 жылы SD енгізілгеннен кейін, 2000 жылдардың басында Fujifilm, Olympus және Sony сияқты бұрын басқа форматтарды қолдаған компаниялар өнімдерінде SD картасын қолдана бастағанда соғысты жеңді. CF ұялары жоғары сапалы камералар үшін таңдаулы болып қала берді, бірақ SD карталарын оларда пайдалануға болатын адаптерлер бар. Жоғары сапалы цифрлық аудио дискілері: DVD Audio және SACD. Бұл дискілер CD-нің барлық артықшылықтарын ұсынды, бірақ жоғары аудио сапасымен. Ойнатқыштар мен дискілер кері үйлесімді болды (жаңа жоғары сапалы ойнатқыштар көптеген 12 см оптикалық дискі форматтарын ойната алатын), бірақ жаңа форматтарды тыңдау үшін жабдықты жаңарту қажет болды. SACD Sony маркетологтары жаңа PDM "биттік ағыны" жүйесі арқылы сәл жақсы техникалық сапаны және SACD аталымдарының көбірек санын ұсынды деп мақтанды. Алайда, екі формат "гибридті" ойнатқыштардың болуына байланысты қатар өмір сүре береді, екі форматты да бірдей оңай ойнатады. DVD Audio және SACD жазылған аудио нарығының айтарлықтай бөлігін жеңіп алмады. Маңызды себебі – тұтынушылардың MP3 және AAC сияқты оңай тасымалданатын қысылған форматтарға басымдық беруі. 2013 жылы музыка компаниялары бастады...
Philips' Digital Compact Cassette (DCC) vs. Sony's MiniDisc (MD): both introduced in 1992. Since affordable CD R was not available until about 1996, DCC and MD were an attempt to bring CD quality recording to the home consumer. Restrictions by record companies fearful of perfect digital copies had limited an earlier digital system (DAT) to professional use. In response, Sony introduced the MiniDisc format which provided a copy control system that seemed to allay record companies' fears. Philips introduced their DCC system around the same time using the same copy control system. Philips' DCC was discontinued in 1996 but MD successfully captured the Asia Pacific market (e. g. Japan, Hong Kong, Singapore, etc.) and initially did well in parts of Europe. The consumers in other parts of the world chose neither format, preferring to stick with analog Compact Cassettes for home audio recording, and eventually upgrading to now affordable CD recordable discs and lossy compressed MP3 formats. Production of MiniDisc systems finally ceased in 2013, however Sony continues to produce blank discs in Japan to this day. Rockwell X2 vs K56flex – In the race to achieve faster telephone line modem speeds from the then standard 9.6 kbit/s, many companies developed proprietary formats such as V.32 Turbo (19.2 kbit/s) or TurboPEP (23.0 kbit/s) or V. FAST (28.8 kbit/s), hoping to gain an edge on the competition. The X2 and K56flex formats were a continuation of that ongoing battle for market dominance until the V.90 standard was developed in 1999. For some time, online providers needed to maintain two modem banks to provide dial up access for both technologies. (See "modem" for a complete history.) Medium capacity removable magnetic media drives, with several incompatible formatsa small market of write once optical drives (requiring the use of a protective, plastic jacket) and several more successful but also incompatible magnetic read write cassette drives. The Iomega Zip format ultimately prevailed, with capacities of 100 and 250 megabytes, plus the rather less popular 750 MB system; but these media and their drives were quickly supplanted by the much slower but far cheaper recordable compact disc CD R (early models use a caddy to ensure proper alignment and help protect the disc). The CD R has the advantage of existing wide industry standards support (the Red Book CD DA standard for audio discs and the Yellow Book CD ROM standard for data read only CD), with the low level recording format based upon the popular and low cost read only compact disc used for audio and data. Sony tried to establish "MD Data" Discs as an alternative, based on their MiniDisc R&D, with two computer peripherals: MDH 10 and MDM 111. External bus transfer protocols: IEEE 1394 (FireWire) vs. USB. The proliferation of both standards has led to the inclusion of redundant hardware adapters in many computers, unnecessary versioning of external hardware, etc. FireWire has been marginalized to high throughput media devices (such as high definition videocamera equipment) and legacy hardware. 3D graphics APIs: DirectX vs. OpenGL vs. Glide API. In the latter half of the 1990s, as 3D graphics became more common and popular, several video formats were promoted by different vendors. The proliferation of standards (each having many versions with frequent and significant changes) led to great complexity, redundancy, and frustrating hardware and software compatibility issues. 3D graphics applications (such as games) attempted to support a variety of APIs with varying results, or simply supported only a single API. Moreover, the complexity of the emerging graphics pipeline (display adapter > display adapter driver > 3D graphics API > application) led to a great number of incompatibilities, leading to unstable, underperforming, or simply inoperative software. Glide eventually dropped out of the war due to the only manufacturer supporting it — that is, 3dfx — ceasing production of their video cards. Video disc formats: MMCD versus SD. In the early 1990s two high density optical storage standards were being developed: one was the MultiMedia Compact Disc (MMCD), backed by Philips and Sony, and the other was the Super Density disc (SD), supported by Toshiba, Matsushita and many others. MMCD was optionally double layer while SD was optionally double sided. Movie studio support was split. This format war was settled before either went to market, by unifying the two formats. Following pressure by IBM, Philips and Sony abandoned their MMCD format and agreed upon the SD format with one modification based on MMCD technology, viz. EFMPlus. The unified disc format, which included both dual layer and double sided options, was called DVD and was introduced in Japan in 1996 and in the rest of the world in 1997. More video disc formats: Video CD versus the DVD. While the MMCD and SD war was going on, Philips developed their own video format called the Video CD. While the format quickly flopped in the U. S., in Europe and Japan the battle waged on fiercely, as the VideoCD's lower production cost (and thus sales price) versus the DVD's superior audiovisual quality and multimedia experience resulted in a split market audience, with one end wanting cheap media without minding the lower quality and multimedia richness, while the other willing to pay a premium for the better experience DVD offered. The battle was settled by the movie industry who rapidly refused to issue any more VCD discs once CD recorders became available. Unlike DVD, the VCD format had no copy protection mechanism whatsoever. Digital video formats: DVD versus DIVX (not to be confused with DivX). DIVX was a rental scheme where the end consumer would purchase a $2–3 disc similar to DVD but could only view the disc for 48 hours after the first use, similar to another rental scheme, Flexplay. Each subsequent view would require a phoneline connection to purchase another $2–3 rental period. Several Hollywood studios (Disney, 20th Century Fox, and Paramount Pictures) initially released their movies exclusively in the DIVX format. However, video rental services found the multi use DVD more attractive, and videophiles who collected films rejected the idea of a pay per view disc. Memory cards, with several implementations: CompactFlash vs. Memory Stick vs. MultiMediaCard (MMC) vs. Secure Digital card (SD) vs. SmartMedia vs. Miniature Card. The format war became even more confusing with introduction of xD Picture Card, XQD card and CFast in the next decade. This ongoing contest is complicated by the existence of multiple variants of the various formats. Some of these, such as miniSD / microSD, are compatible with their parent formats, while later Memory Sticks break compatibility with the original format. After SD was introduced in 1999, it eventually won the war in the early 2000s decade when companies that had exclusively supported other formats in the past, such as Fujifilm, Olympus and Sony, began to use SD card in their products. The CF slots continued to be favoured for high end cameras, but there are adapters for SD cards to be used in them. Hi fi digital audio discs: DVD Audio versus SACD. These discs offered all the advantages of a CD but with higher audio quality. The players and discs were reverse compatible (the new Hi fi players could play most 12 cm optical disc formats) but listening to the newer formats require a hardware upgrade. SACD was acclaimed by Sony marketeers as offering slightly better technical quality through its new PDM "bitstream" system and a greater number of SACD titles available. However, the two formats continue to coexist due to "hybrid" players that play both formats with equal ease. Neither DVD Audio nor SACD won a significant percentage of the recorded audio market. A significant reason was the customer preference for easy to transport lossy compressed formats such as MP3 and AAC. In 2013, music companies led by Universal Music Group have launched Blu ray Discs with high resolution PCM audio, branded as High Fidelity Pure Audio, as an alternative format with the same objectives. Television auxiliary video inputs: Composite video vs. S video. Composite video inputs had more widespread support since they used the ubiquitous RCA connector previously used only with audio devices, but S video used a 4 pin DIN connector exclusively for the video bus. Wireless communication standards: Through the late 1990s, proponents of Bluetooth (such as Sony Ericsson) and WiFi competed to gain support for positioning one of these standards as the de facto computer to computer wireless communication protocol. This competition ended around 2000 with WiFi the undisputed winner (largely due to a very slow rollout of Bluetooth networking products). However, in the early 2000s, Bluetooth was repurposed as a device to computer wireless communication standard, and has succeeded well in this regard. Today's computers often feature separate equipment for both types of wireless communication, and both are ubiquitous in modern smartphones. Disk image formats for capturing digital versions of removable computer media (particularly CD ROMs and DVD ROMs): ISO vs. CUE/BIN vs. NRG vs. MDS vs. DAA, etc. Although the details of capturing images are complex (e. g., the oddities of various copy protection technologies applied to removable media), image formats have proliferated beyond reason mainly because producers of image creating software often like to create a new format with touted properties in order to bolster market share. Streaming media formats: AVI, QuickTime (MOV), Windows Media (WMV), RealMedia (RA), Liquid Audio, MPEG, DivX, XviD, and a large host of other streaming media formats cropped up, particularly during the internet boom of the late 1990s. The wildly large number of formats is very redundant and leads to a large number of software and hardware incompatibilities (e. g., a large number of competing rendering pipelines are typically implemented in web browsers and portable video players.) Single serve coffee containers: Major players include Nestlé’s Nespresso which started in 1976, but became popular in the late 1990s and was later joined by Senseo, Caffitaly, Keurig and Tassimo. These systems were created to give out a single serving of fresh ground coffee through a capsule. By the end of the 2010s, as the patents on the original systems expired, allowing rival companies to make cheaper capsules, Nespresso came out on top in most of the world, but Keurig dominated the North American market.
2000 жылдар
Жазылатын DVD форматтары: DVD+R, DVD R және DVD RAM. DVD RAM көбінесе нарықтың тар саласына қана шектелді, бірақ қалған екі жазылатын DVD форматы да қолжетімді. Көптеген компьютерлік DVD дискілері мен жаңа DVD жазғыштар екі форматты да қолдайды (DVD±R жазғыштар деп белгіленеді), сондықтан «соғыс» мәнсіз. Цифрлық аудио деректерін сығымдау форматтары: MP3, Ogg Vorbis, MPEG4 Advanced Audio Coding, HE AAC/AACplus, Windows Media Audio кодектері және Free Lossless Audio Codec (FLAC). Әр формат өзінің арнайы нишасын тапты. MPEG1 аудио қабаты 3, немесе MP3, DVD аудиосын кодтау үшін жасалған және аудио кодтаудың де-факто стандарты болып қала береді. Техникалық тұрғыдан жақсырақ сығымдау әдісі – MPEG4 (көбінесе AAC деп танылады) кейіннен жасалды және көптеген коммерциялық музыка дистрибьюторларының қолдауын тапты. Спектрлік жолақ көшірмесін (AACplus немесе HE AAC) қосу, форматқа басқа сығымдалған музыкадан жоғалған жоғары жиілікті компоненттерді/гармоникаларды қайта құруға мүмкіндік береді. Vorbis көбінесе ойын әзірлеушілер қолдайды, оларға жоғары сапалы аудио қажет, басқа кодектерге байланысты лицензиялық төлемдерді төлегісі келмейді және MP3-тің қалыптасқан үйлесімділігі мен танылуы қажет емес. Flac, жоғалтусыз формат, кейінірек пайда болды және аудиофилдер арасында қабылданды. Бағдарламалық үйлесімсіздікке қарсы тұтынушылардың наразылығы Apple және Creative сияқты портативті музыка ойнатқыштарын өндірушілерді бірнеше форматтарды қолдауға итермеледі. Жоғары ажыратымды оптикалық дискі форматтары: Blu-ray Disc және HD DVD. DVD-нің өнімділігін жақсартуға бағытталған бірнеше дискі форматтары жасалды, оның ішінде Sony-дің Blu-ray және Toshiba-ның HD DVD, сондай-ақ HVD, FVD және VMD. HD DVD ойнатқышының бірінші нұсқасы 2006 жылдың наурыз айында, ал Blu-ray ойнатқышы 2006 жылдың маусым айында шықты. Әр форматқа арналған жеке үй бейне ойнатқыштардан басқа, Sony-дің PlayStation 3 ойын консолі Blu-ray Disc ойнатқышын ұсынады және оның ойындары да осы форматты пайдаланады. HD DVD-ні қолдайтын ең ірі киностудия Warner Bros. 2008 жылдың қаңтарында HD DVD-де фильмдер шығарудан бас тартқаннан кейін формат соғысы көбінесе Blu-ray пайдасына шешілді. 2008 жылы Toshiba да форматтан бас тартты. Содан кейін Netflix, Best Buy, Walmart және т.б. сияқты Солтүстік Американың ірі жалға беру қызметтері мен бөлшек саудагерлері, сондай-ақ CMC Magnetics, Ritek, Anwell және басқалар сияқты дискіні өндірушілер Blu-ray өнімдерін ғана қолдайтындарын жариялады, осылайша формат соғысын аяқтады. Өте кең жолақты желілік технология: 2006 жылдың басында IEEE стандарттар тобы екі топтың Wi-Fi-ның ізбасары үшін бір стандартқа келісе алмауына байланысты таратылды. (WiMedia Alliance, IEEE 802.15, WirelessHD)
Автомобильде мобильді құрылғыларды зарядтау интерфейстері: автомобильдегі темекі тұтатқыштары 12 вольт тұрақты ток және USB 5 вольт береді. 5 вольт жүйесі компьютерлік деректер шиналарынан, ал 12 вольт жүйесі автомобильдің электр жүйесінен алынған. Ұялы телефондарды зарядтау үшін темекі тұтатқыштан USB адаптерлерінің танымалдылығы осы тенденцияға әкелді, ал кейінірек автомобильдер екеуімен де жабдықталды (кейде автомобиль радиосының панелінде USB портымен).
Recordable DVD formats: DVD+R versus DVD R and DVD RAM. DVD RAM has largely relegated to a niche market, but both of the other recordable DVD formats remain available. Since practically all PC based DVD drives and most new DVD recorders support both formats (designated as DVD±R recorders), the 'war' is effectively moot. Digital audio data compression formats: MP3 versus Ogg Vorbis versus MPEG4 Advanced Audio Coding versus HE AAC/AACplus versus Windows Media Audio codecs versus Free Lossless Audio Codec (FLAC). Each format has found its own niche — MPEG1 audio layer 3, abbreviated MP3, was developed for audio encoding of the DVD and has remained a de facto standard for audio encoding. A technically better compression technique, MPEG4 (more commonly known as AAC) was subsequently developed and found favor with most commercial music distributors. The addition of Spectral Band Replication (AACplus or HE AAC) allows the format to recreate high frequency components/harmonics missing from other compressed music. Vorbis is most commonly used by game developers who have need for a high quality audio, do not want to pay the licensing fees attached to other codecs, and did not need existing compatibility and name recognition of MP3. Flac, a lossless format, emerged later and has become accepted by audiophiles. Consumer outcry against software incompatibility has prompted portable music player manufacturers such as Apple and Creative to support multiple formats. High definition optical disc formats: Blu ray Disc versus HD DVD. Several disc formats that were intended to improve on the performance of the DVD were developed, including Sony's Blu ray and Toshiba's HD DVD, as well as HVD, FVD and VMD. The first HD DVD player was released in March 2006, followed quickly by a Blu ray player in June 2006. In addition to the home video standalone players for each format, Sony's PlayStation 3 video game console offers a Blu ray Disc player and its games use that format as well. The format war went largely in Blu ray's favor after the largest movie studio supporting HD DVD, Warner Bros., decided to abandon releasing films on HD DVD in January 2008. In 2008, Toshiba decided to abandon the format too. Shortly thereafter, several major North American rental services and retailers such as Netflix, Best Buy, Walmart, etc. and disc manufacturers such as CMC Magnetics, Ritek, Anwell, and others, announced the exclusive support for Blu ray products, ending the format war. Ultra wideband networking technology — in early 2006, an IEEE standards working group disbanded because two factions could not agree on a single standard for a successor to Wi Fi. (WiMedia Alliance, IEEE 802.15, WirelessHD)
Automotive interfaces for charging mobile devices: cigar lighter receptacles delivered 12 volts DC and USB 5 volts. The 5 volt system derived from PC data buses, while the 12 volt system derived from the automobile's electrical system. The popularity of cigar lighter to USB adapters for charging cell phones is what led to this movement, and later automobiles were equipped with both (sometimes with USB on the car radio faceplate).