Кіріспе
Фрэнсис Биттер (22 шілде 1902 – 26 шілде 1967) – американдық физик. Биттер резистивті магниттерде қолданылатын Биттер пластинасын ойлап тапты (бұл магниттер Биттер электромагниттері деп те аталады). Ол сонымен қатар Биттер магниттерінің дизайнындағы сумен салқындату әдісін жасады. Бұл әдіс бұрын электромагниттерді салқындатуға мүмкіндік бермейтін, олардың максималды магниттік ағыны тығыздығын шектеуші фактор болды.
Francis Bitter (July 22, 1902 – July 26, 1967) was an American physicist. Bitter invented the Bitter plate used in resistive magnets (also called Bitter electromagnets). He also developed the water cooling method inherent to the design of Bitter magnets. Prior to this development, there was no way to cool electromagnets, limiting their maximum flux density.
Ерте өмір
Фрэнсис Биттер Нью-Джерси штатының Уихокен қаласында дүниеге келген. Оның әкесі Карл Биттер белгілі мүсінші болған. Биттер 1919 жылы Чикаго университетіне қабылданды, бірақ 1922 жылы Еуропаны аралау үшін оқуын тоқтатты. Кейін ол Колумбия университетіне ауысып, 1925 жылы бітірді. 1925-1926 жылдары Берлинде оқуын жалғастырып, 1928 жылы Колумбияда докторлық диссертациясын қорғады. Колумбияда Биттер магниттерге өмір бойына деген қызығушылығын бастады.
Мансап
Ұлттық зерттеулер кеңесінің стипендиясы бойынша, Биттер 1928 жылдан 1930 жылға дейін Роберт Эндрюс Милликанмен бірге Калтех институтында газдарды зерттеді. Калтех институтында оқып жүргенде, ол Шеффилд қаласында туған Элис Кумарасвамиге үйленді. Ол Ратан Деви сахналық есімімен танымал, белгілі бір деңгейде сәттілікке жеткен әнші болған. 1930 жылы Биттер Вестингхауз компаниясына жұмысқа орналасты, онда ферромагнетизмге қатысты түрлі теориялық және қолданбалы мәселелерді зерттеді. 1933 жылы Гуггенхайм стипендиясының арқасында Англияға сапар шегіп, Кембридж университетінің Кавендиш зертханасында жұмыс істеді. Ол жерде Питер Капицамен бірге импульстік магниттік өрістерді зерттеді. Келесі жылы Биттер Америкаға оралып, Вестингхауз компаниясындағы жұмысын жалғастырды. 1934 жылдың соңында Массачусетс технология институтының профессоры болып тағайындалды және Вестингхауз компаниясына консультация беруді жалғастырды.
MIT-де оқыған.
1934 жылы Кен және металлургия кафедрасына доцент болып орналасты. (Бұл кафедра қазір Материалдар ғылымы және инженериясы деп аталады.) MIT-де жұмыс істегенде ол ең қуатты электромагнит дизайнын жасаған Bitter электромагнитін ойлап тапты. 1938 жылы ол 100 000 гаусс (10 тесла) тұрақты магнит өрісін тудыратын соленоидты магнит құрастырды. Ол сондай-ақ Джордж Харрисонмен бірге Земан эффектісін алғаш рет сипаттау бойынша жұмыс жүргізді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Биттер Әскери-теңіз күштерінің қару-жарақ бюросында қызмет етті. Ол британдық кемелерді магнитсіздендірудің жолдарын табу үшін Англияға жиі сапарлады, осылайша оларды жаңа типтегі неміс миналарынан қорғады. Бұл миналар компас тігізін пайдаланып жарлысу үшін жасалған. Миналар әуеден тасталған, өзеннің түбіне шөгіп, сол жердегі Жердің магнит өрісіне сәйкес бағытталған магниттік инесімен қалады. Кеме оның үстінен өткенде, кеменің массасы магниттік инеге аз ғана қозғалыс тудырады. Бұл қозғалыс минаны жарытуға жеткілікті болды. Өзінің "Магниттер, физиктің қалыптасуы" атты автобиографиясында ол осы ерекше жұмысын "Флотты дегауссингтеу" деп атады. (Ол, мүмкін, осы мәселені зерттеген Фрэнсис Крикпен де бірге жұмыс істеген болуы мүмкін.) Соғыстан кейін Биттер MIT-ге оралып, физика кафедрасының құрамына кірді. 1951 жылы толық профессор атанды, ал 1956-1960 жылдары MIT ғылым мектебінің оқу бөлімінің басшысы болды. 1962 жылдан 1965 жылға дейін Биттер MIT аспиранттарының Ашдаун үйінің үй иесі қызметін атқарды.
Мұра
Кеймбридждегі Франсис Биттер Магнит зертханасы, бұрынғы ұлттық зертхана, оның есімімен аталады.