Луций Домиций Александр: Африкалық императордың қысқа өмірі мен құлауы
Domitius Alexander
Луций Домиций Александр: Африка викарийі, 308 ж. император атанды. Максентийге қарсы шықты, ұлын кепіл ретінде бермеді. Тарихы мен көтерілісі туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Люций Домиций Александр (ө. шамамен 310 ж.), Фригияда туған болуы мүмкін, император Максенций оған өз ұлын Римге кепіл ретінде жіберуге бұйрық бергенде Африканың викарийі болды. Александр бас тартып, 308 жылы өзін император деп жариялады. Көтеріліс туралы ең толық, бірақ кейбір тұстары шатастыратын сипаттаманы Зосим береді (II, 12 және 14). Ол Максенцийдің Африкаға өз портретін жіберіп, император ретінде мойынұсынуды талап еткенін айтады. Әскерлер Галлерийге адал болғандықтан қарсылық көрсетті. Максенций Африка викарийі Домиций Александрға ұлын Римге жіберіп, оның адалдығын қамтамасыз етуді бұйырды. Александр бас тартып, әскері оны император етіп жариялады. Бұл оқиға, әлдебір 308 жылдың басында Максенций мен оның әкесі Максимиан арасындағы қақтығыстың нәтижесі болуы мүмкін, ал Зосим өз еңбегінде Галлерийді Максимианмен шатастырған. Солтүстік Африка провинцияларынан (қазіргі Алжир, Тунис және Батыс Ливия) өзге, Домиций Александр Сардинияны да басқарды. Ол билікке келген кезде қарт болған. Бір жазуда (CIL viii, 22183) Александр мен Константин I Максенцийге қарсы одақтас болғаны туралы мәлімет бар. Салама бұл келісім 310 жылдың күзіне дейін жасалғанын болжайды. Максенций өзінің преториандық префекті Руфий Волусиан мен Зен атты адамды көтерілісті басу үшін жіберді, Александр тұтқынға алынып, кейін дарға асылды. Оның әскері айтарлықтай қарсылық көрсетпеген сияқты. Максенций Александрдың жақтастары деп саналғандардың мүлкін тәркілеп алды. Александрдың билігінің аяқталуы туралы әртүрлі пікірлер бар, мерзімі 309-311 жылдар аралығында болуы мүмкін.
Lucius Domitius Alexander (died c. 310), probably born in Phrygia, was vicarius of Africa when Emperor Maxentius ordered him to send his son as hostage to Rome. Alexander refused and proclaimed himself emperor in 308. The most detailed if somewhat confusing description of the insurrection is given by Zosimus (II, 12 and 14). He reports that Maxentius sent his portrait to Africa to gain recognition as Emperor there. The troops resisted because of their loyalty to Galerius. Maxentius ordered Domitius Alexander, the vicar of Africa, to send his son to Rome to secure his loyalty. Alexander refused and was crowned Emperor by his army. The incident was probably caused by the conflict between Maxentius and his father Maximian early in 308, and Zosimos confused Galerius with Maximian in his account. Apart from the provinces in north Africa (today's Algeria, Tunisia and western Libya), Domitius Alexander also controlled Sardinia. At the time of his accession, he was already at an advanced age. There is evidence in an inscription (CIL viii, 22183) that Alexander and Constantine I allied themselves in opposition to Maxentius. Salama suggests that, at the latest, the pact was entered into by autumn of 310. Maxentius sent his praetorian prefect Rufius Volusianus and a certain Zenas to quell the rebellion, and Alexander was taken prisoner and then executed by strangulation. Apparently, his troops did not offer much resistance. Maxentius retaliated with confiscations of the property of alleged supporters of Alexander. The year of the end of Alexander's reign is subject to debate; dates ranging from 309 to 311 have been proposed.