Кіріспе

Генри А. Барнс (16 желтоқсан 1906 – 1968 қыркүйек) – американдық көлік инженеры және комиссары, Флинт (Мичиган), Денвер (Колорадо), Балтимор (Мэриленд) және Нью-Йорк сияқты көптеген қалаларда қызмет еткен. Барнс көлік инженериясындағы көптеген жаңалықтардың авторы болды, оның ішінде синхрондық светофорлар, автомобильдер мен жаяу жүргіншілердің болуына қарай уақыты өзгеретін динамикалық светофорлар және автобусқа арналған жеке қатарлар бар. Оның "Қызыл және жасыл көзді адам" атты автобиографиясы әйелі Хейзел М. Барнсқа (1 қыркүйек 1909 – 20 қыркүйек 1992) арналған.

Барнс биі

Жол сигналы жұмысында Барнс биі немесе Барнс шаффлі – бұл барлық автокөлік қозғалысы тоқтатылып, жаяу жүргіншілерге эксклюзивті басымдық берілетін кезең, оларға бір уақытта барлық бағытта өтуге мүмкіндік береді. Ол алғаш рет 1940 жылдардың соңында Канзас-Сити және Ванкувер қалаларында қолданылды, кейін Денвер, Нью-Йорк, Сан-Диего, Балтимор және Вашингтон сияқты басқа қалалар да қабылдады. Барнс өзі бұл идеяны ойлап таппағанын, бірақ оны кеңінен таратуға көмектескенін мәлімдеді. Бұл тіркес қалалық әкімдіктің тілшісі Джон Бьюкененге тиесілі, ол "Барнс адамдарды соншалықты қуантты, олар көшеде билеп жатыр" деп жазған.

Флинт, Мичиган штаты

Барнс 1947 жылға дейін Флинт қаласында қызмет етті.

Денвер

Денвер қаласының 1947-1953 жылдар аралығындағы алғашқы кәсіби жол инженері, ол Денвер трамвайларын автобус және троллейбус жүйесіне ауыстыруды басқарды.

Балтимор

Барнс 1953 жылы Балтиморға бір айлық жұмыс үшін жол қозғалысы инженері-кеңесшісі болып келді, бірақ қала әкімі Томас Д’Алесандро (Нэнси Пелосидің әкесі) оның жұмысына қатты әсерленіп, Барнсты жол қозғалысы комиссары етіп тағайындады. Балтиморда Барнс 1957 жылы әлемдегі ең ірі көлік бақылау компьютерін орнатты. Ол Джонс Хопкинс ескерткішін Чарльз және 33-ші көшеге көшірді, себебі бұрын ол бірнеше адамның қаза тауына себеп болған еді. Барнс әкімнен жалақысын 18 000 доллардан 20 000 долларға көтеруді сұрады, бірақ өтініш қабылданбаған соң Нью-Йорк қаласының жол қозғалысы комиссары лауазымын қабылдады.

Нью-Йорк қаласы

Барнс 1962 жылғы 15 қаңтарда мэр Роберт Ф. Вагнердің тағайындауымен Нью-Йорк қаласының көлік комиссары болып тағайындалды, ал оны мэр Джон В. Линдсей қызметте қалдырды. 1962 жылы Барнс ықпалды қала жоспарлаушы Роберт Мозеспен күресіп, жоспарланған төменгі Манхэттен экспресс-жолын құрылымын тоқтатты. 1963 жылы ол Куинсте Лонг-Айленд экспресс-жолының өткізу қабілетін арттыру идеясын ұсынды – әр бағытта үш жолақ қосу және оның үстіне төрт жолақты екінші қабат салу. Жоғарғы қабатта шығулар болмайтын, таңертең қалаға кіретін, кешке қаладан шығатын бағыттар болар еді. "Жартылай автоматты сигнал" – жаяу жүргіншілерге жол қозғалысы шамдарын өзгертуге әсер етуге мүмкіндік беретін жүйе, Барнстың тағы бір идеясы, ол 1964 жылы енгізілген деп саналады. Қаланың жол шамдарына қатысты Барнс 1960-шы жылдардың басында Нью-Йорк қаласындағы барлық жол шамдарын қайта бояуды ұсынды. 1960-шы жылдардың басына дейін қаланың барлық жол шамдары бастапқыда қою зәйтүн жасыл түсті болған. Олар 1960-шы жылдардың басында сары түске боялды. Ол сонымен қатар Нью-Йорк қаласындағы маңызды даңғылдарды бір бағытты қозғалысқа айналдыру жобасын аяқтауға қатысты, бұл жоба 1949 жылы басталған. Ол Манхэттендегі көлік проблемаларын шешу үшін барлық даңғылдарды солтүстікке қарай бір бағытты етуді ұсынғандығы хабарланды. Барнс қауіпсіздік белбеулерін қолдауға шақырып, қалалық тұрақ гараждарын салған және тұрақ метрлерін кеңінен пайдалануды енгізген.

Тану

Барнс 1964 жылғы 13 қарашада шыққан Life Magazine журналында «Нью-Йорктің көлік бұғлануын шешетін маман» деп жарияланды. Ол сондай-ақ What's My Line телешоуында «Mystery Guest #1» рөлінде пайда болды, бұл шоу 1962 жылғы 18 ақпанда алғаш рет көрсетілді. Барнс 1953 жылғы қаңтарда Popular Mechanics Magazine журналында да жарияланды. 1968 жылы оған Теодор М. Матсонның естелік сыйлығы табысталды.

Өлім

Барнс 1968 жылдың қыркүйек айында 61 жасында жұмыста жүрек талмасынан қайтыс болды.