Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық саясаткер Джеймс Эдвард Губерт Гаскойн Сесил, 4-ші Солсбери маркизі (23 қазан 1861 – 4 сәуір 1947), 1868 жылдан 1903 жылға дейін Кранборн виконты ретінде танымал болған британдық мемлекет қайраткері.
British politician
James Edward Hubert Gascoyne Cecil, 4th Marquess of Salisbury, (23 October 1861 – 4 April 1947), known as Viscount Cranborne from 1868 to 1903, was a British statesman.
Өмірбаян және білім
Солсбери Лондонда дүниеге келген, Солсберидің 3-ші маркизі Роберт Гаскойн Сесилдің үлкен ұлы болған. Ол Итон және Оксфорд университетінің Университет колледжінде оқып, 1885 жылы бакалавр мағынасындағы бітіруші атағын алды.
Born in London, Salisbury was the eldest son of Robert Gascoyne Cecil, 3rd Marquess of Salisbury, He was educated at Eton and University College, Oxford, graduating BA in 1885.
Саяси мансап
Ол қоғамдық өмірді ерте бастады, 1876-1877 жылдары Константинополь конференциясына және бір жылдан кейін Берлин конгрессіне әкесімен бірге қатысқанда өте жас еді. Ол сол жылғы жалпы сайлауда өзінің орнын жоғалтты. 1893 жылы Рочестерден парламент депутаты болып сайланды және 1903 жылға дейін сол жердегі депутаттық қызметін жалғастырды. Кранборн батальонның құрамында 1900 жылдың наурызынан қарашасына дейін Оңтүстік Африкада әскери қызметке қатысты. 24 офицер мен 483 сарбаздан тұратын батальон 27 ақпанда «Гуоркха» көлігімен Квинстауннан аттанып, лорд Кранборн басшылық құрамында болды. Ол келесі айда Кап-Таунға жетті. Соғыстағы қызметі үшін патшайымның Оңтүстік Африка медалімен марапатталды және Бати орденінің серігі (CB) атағын алды. 1902 жылдың шілдесінде соғыстағы қызметі үшін Хертфорд округінің құрметті азаматы атанды. Бірінші дүниежүзілік соғыс басталғанда ол батальонды басқарып тұрды. 1903 жылы Тайлық кеңеске мүше болып кірді. 1908 жылдың желтоқсанында Гертфордширдегі королівтік өкілінің орынбасары болып тағайындалды. 1906 жылдан бастап, інісінен кейін, Кентерберидің лайықтар үйінің төрағасы қызметін атқарды. Ол Аумақтық армияның белсенді және ынталы мүшесі болды: 86-шы (Шығыс Англия) (Гертфордшир атты әскері) далалық артиллерия полкінің және 48-ші (Оңтүстік Мидленд) дивизиялық инженерлердің құрметті полковнигі болды. Лордтар палатасында Үндістанның өзін-өзі басқаруына қарсы күрестің белді қайраткері болды, Уинстон Черчилльдің Коммундар палатасындағы өзін-өзі басқару заңнамасына қарсы науқанын қолдады. Солсбери 1936 жылдың күзінде премьер-министр Стэнли Болдуин мен қазынашыл Невилл Чемберленге нацистік Германияның күшейіп келе жатқан қатеріне қарсы Ұлыбританияның қарулану қарқынының баяулығына наразылық білдіру үшін барған екі парламенттік делегацияның құрамында болды. Делегацияны бұрынғы Сыртқы істер министрі сэр Остин Чемберлен басқарды, оның ең белгілі сөйлеушілері Уинстон Черчилль, Лео Амери және Роджер Кейс болды. Солсбери маркизі 1937 жылы король Георг VI мен королева Елизаветаның тәж кию рәсімінде Лорд-Гардиан болды.
He started public life early, being of a very young age when he accompanied his father to the 1876–1877 Constantinople Conference and a year later to the Congress of Berlin. He lost his seat at the general election of the latter year. He was elected for Rochester at a by election in 1893, continuing as MP there until 1903, Cranborne was in command when the battalion saw active service in South Africa from March to November 1900, during the Second Boer War. The battalion, numbering 24 officers and 483 men, left Queenstown on 27 February in the transport Goorkha, with Lord Cranborne as the senior officer in command, arriving in Cape Town the following month. He received the Queen's South Africa Medal and was appointed a Companion of the Order of the Bath (CB) for his service during the war. In July 1902 he received the Honorary Freedom of the borough of Hertford in recognition of his service during the war. He was still in command of the battalion on the outbreak of World War I. In 1903 he was sworn of the Privy Council. In December 1908, he was appointed a deputy lieutenant of Hertfordshire. From 1906, following his uncle, he served as Chairman of the Canterbury House of Laymen. He continued as a committed and eager member of the Territorial Army: he was Honorary Colonel of 86th (East Anglian) (Hertfordshire Yeomanry) Field Regiment, Royal Artillery, and of 48th (South Midland) Divisional Engineers. and became one of the most prominent opponents of Indian Home Rule in the Lords, supporting the campaign waged in the House of Commons by Winston Churchill against the Home Rule legislation. Salisbury was part of two parliamentary deputations which called on the Prime Minister, Stanley Baldwin, and the Chancellor of the Exchequer, Neville Chamberlain, in the autumn of 1936 to remonstrate with them about the slow pace of British rearmament in the face of the growing threat from Nazi Germany. The delegation was led by Sir Austen Chamberlain, a former Foreign Secretary and its most prominent speakers included Winston Churchill, Leo Amery and Roger Keyes. The Marquess of Salisbury was Lord High Steward at the coronation of King George VI and Queen Elizabeth in 1937.