Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық джаз кларнетшісі және саксофонист.
American jazz clarinetist and saxophonist
Музыкалық мансап
Бір өмірбаясын жазушы былай дейді: "Жасөспірім қылмыскер болған кезінде [Мезроу] түзеу мектептері мен түрмелерге түсіп-шығып, онда джаз бен блюз музыкасын тыңдады. Ол кларнет ойнай бастады және афроамерикалық мәдениетті өз мәдениеті деп қабылдауға шешім қабылдады. Ол 1920-ші жылдардағы Чикаго джаз сахнасының белгілі бір тұлғасына айналды және Кинг Оливер, Луи Армстронг, Сидни Бечет, Джимми Нуун, Ал Джолсон, Бейби Доддс, Бикс Бейдербекке, Луи Беллсон және тағы да басқа музыканттардың арасында жүрді. Ол таза Нью-Орлеан джаз стилін жақтады". Эдди Кондон және Франк Тесхемачер сияқты замандас ақ музыканттармен бірге Меззроу Чикагодағы Sunset Café-ге барып, Луи Армстронг пен оның Hot Five тобынан үйренді және олардың музыкасын тыңдады. Ол Армстронгқа осыншалықты құрметпен қарады, "Heebie Jeebies" шыққаннан кейін, ол Тесхемачермен бірге Бикс Бейдербекке осы әнді ойнау үшін Индианаға 53 мильдей сапар шекті. Меззроудың алғашқы жазбалары 1933 жылы "Mezz Mezzrow And His Orchestra" деген топ атымен жарық көрді. Топтың құрамына негізінен Бенни Картер, Тедди Уилсон, Попс Фостер және Вилли "Арыстан" Смит сияқты қара музыканттар кірді, сонымен қатар еврей трубашысы Макс Каминский де болды. 1930 және 1940 жылдары Меззроу Сидни Бечетпен көптеген жазу сессияларын ұйымдастырды және қатысты. Осы ұзақ және сәтті мансабына қарамастан, рекорд продюсері Аль Роуз Меззроудың музыкалық шеберлігін сынады, оның пікірінше, "ол өте жақсы кларнетші емес еді", бірақ оның мұқтаж музыканттарға көмектесуге дайындығын жоғары бағалады және "оның жомарттығы мен джаз деп аталатын музыкаға деген толық берілгендігін" атап өтті.
According to one biographer: "As a juvenile delinquent, [Mezzrow] was in and out of reformatory schools and prisons where he was exposed to jazz and blues music. He began to play the clarinet and decided to adopt the African American culture as his own. He became a ubiquitous figure on the Chicago jazz scene of the 1920s and ran in the circles of musicians that included King Oliver, Louis Armstrong, Sidney Bechet, Jimmy Noone, Al Jolson, Baby Dodds, Bix Beiderbecke, Louis Bellson and many others. [He] was an advocate for the pure New Orleans jazz style." Along with other white musicians of his era, such as Eddie Condon and Frank Teschemacher, Mezzrow visited the Sunset Café in Chicago to learn from, and listen to, Louis Armstrong and his Hot Five. He admired Armstrong so much that after the release of "Heebie Jeebies", he, along with Teschemacher, drove 53 miles to Indiana in order to play the song for Bix Beiderbecke. Mezzrow's first recordings were released in 1933, under the band name Mezz Mezzrow And His Orchestra. The group was composed primarily of black musicians such as Benny Carter, Teddy Wilson, Pops Foster, and Willie "The Lion" Smith, but also included the Jewish trumpet player Max Kaminsky. During the 1930s and 1940s, Mezzrow organized and took part in many recording sessions with Sidney Bechet. Despite this lengthy and successful career, the record producer Al Rose was critical of Mezzrow's musicianship, saying that in his opinion "he wasn't a very good clarinetist," while praising him for his willingness to help other musicians in need and citing "his generosity and his total devotion to the music we call jazz."
Жеке өмір
Милтон Месиров этникалық және діни тұрғыдан еврей болған және Чикагода өскен. Оның әйелі Джонни Мэй – қара нәсілді баптист. Олардың Милтон Месиров кіші ұлы болды. Кіші Месировтың айтуынша, "Меззроу" тегі – оның әкесінің "қалам аты" болған. 2015 жылы The New York Times газетіне берген сұхбатында "Mezz Jr" деп танылатын ол журналиске: "Әкем мені синагогаға апарды, ал анамның жақындары мені баптист етуге тырысты. Сондықтан маған дінім туралы сұрағанда, мен жай ғана 'джаз' деймін" деді. Меззроу афроамерикалық мәдениет пен стильді жоғары бағалап, құрметтеді. Ол өзінің "Шын Блюз" атты автобиографиясында джазды естіген сәттен бастап: "әлемге блюзді тек қаралар ғана түсіндіре алатынын айтатын, блюзші музыкант боламын" деп жазды. Эдди Кондон оның туралы (We Called It Music, London; Peter Davis 1948) былай деді: "Ол Мейсон-Диксон шебінен өтіп кеткенде, тоқтап қалған жоқ". Отбасы Нью-Йорктің Гарлем қаласында тұрды, онда Меззроу өзін "ерікті қара" деп жариялады және Екінші дүниежүзілік соғыстағы әскерге шақыру қағазында қара ретінде тіркелді. Меззроу музыкасымен қатар, марихуананы қолдауымен де танымал болды. Ол сондай-ақ "Маггл королі" деп аталды, "маггл" сөзі сол кезде марихуананы білдіретін сленг еді; 1928 жылы Луи Армстронгтың "Маггл" атты үнтаспасы осыған сілтеме жасайды. Армстронг оның ірі клиенттерінің бірі болды. Армстронгтың 1932 жылы жазған хаты олардың қарым-қатынасын көрсетеді; Англияда болғанда Армстронг бұл хатта Меззроуға марихуананы қайда және қалай жіберу керектігін егжей-тегжейлі түсіндірді. 1940 жылы ол 1939 жылғы Нью-Йорк әлемдік көрмесіндегі джаз клубына кіруге тырысқанда, қалтасында алпыс дақылмен ұсталды, мақсаты тарату болған. Түрмеге қамалғанда ол күзетшілерге өзінің қара нәсілді екенін айтып, қараларға бөлінген түрмеге ауыстырылды. "Шын Блюз" кітабында ол былай деп жазды:
Milton Mesirow was ethnically and religiously Jewish, and was raised in Chicago. His wife, Johnnie Mae, was a black Baptist. They had one son, Milton Mesirow, Jr. According to the younger Mesirow, the surname "Mezzrow" was a "pen name" of his father's. In an interview with The New York Times in 2015, "Mezz Jr.", as he was known, told a reporter: "My father put me in a shul, and my mother's side tried to make me a Baptist. So when I'm asked what my religion is, I just say 'jazz.'" Mezzrow praised and admired African American culture and style. In his autobiography, Really the Blues, he wrote that from the moment he heard jazz he "was going to be a Negro musician, hipping [telling] the world about the blues the way only Negroes can." Eddie Condon said of him (in We Called It Music, London; Peter Davis 1948): "When he fell through the Mason–Dixon line he just kept going". The family lived in Harlem, New York City, where Mezzrow declared himself a "voluntary Negro" and was listed as Negro on his draft card in World War II. Mezzrow became known as much for his cannabis advocacy as his music. He was also known as the Muggles King, the word muggles being slang for marijuana at that time; the title of the 1928 Louis Armstrong recording "Muggles" refers to this. Armstrong was one of his biggest customers. A letter from 1932, written by Armstrong, demonstrates this relationship; while in England, Armstrong detailed in this letter about where and how Mezzrow should send marijuana. In 1940, he was arrested in possession of sixty joints while trying to enter a jazz club at the 1939 New York World's Fair, with intent to distribute. When he was sent to jail, he insisted to the guards that he was black and was transferred to the segregated prison's black section. In Really the Blues, he wrote:
Меззроу француз джаз сыншысы Хью Панассиемен өмір бойы дос болды және өмірінің соңғы 20 жылын Францияда өткізді. Оның алдында әйелі Джонни Мэй Меззроу қайтыс болды және Париждегі Пэр-Лашез зиратында жерленді. Олардың ұлы Мезз кіші олардан аман қалды. 2015 жылы Гринвич Виллидждегі джаз клубы Меззроу деп аталып, оның құрметіне аталды.
Mezzrow was lifelong friends with the French jazz critic Hugues Panassié and spent the last 20 years of his life in France. He was preceded in death by his wife, Johnnie Mae Mezzrow, and was buried in the Père Lachaise Cemetery in Paris. The couple were survived by their son Mezz Jr. In 2015, a Greenwich Village jazz club called Mezzrow was named in his honor.