Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Құлдыққа қатысты заңдар жиынтығы және құлдар туралы ережелер
Subset of laws regarding chattel slavery and enslaved people
Құлдық кодекстері – құлдық және құлдарға қатысты заңдар, атап айтқанда Атлантикалық құл саудасы мен Америкадағы жылжымалы мүлік ретіндегі құлдыққа байланысты. Көптеген құлдық кодекстері құлдарға қатысты еркін адамдардың құқықтары мен міндеттерін анықтады. Құлдық кодекстері көп мәселені айтпай кетті, құлдықтың іс жүзіндегі тәжірибесінің көп бөлігі ресми заңнан гөрі дәстүрлерге негізделді. Алғашқы отаршылдық державалардың құлдыққа қатысты заңдары аздап өзгеше болды. 1685 жылдан кейін француз отарларында осы мақсат үшін арнайы "Noir Code" кодексі болды. Испанияның құлдыққа қатысты бірнеше заңдары "Лас Сейте Партидас" жинағында қамтылған, бірақ бұл заң Американың құл қоғамдары үшін жасалмаған, одан әлдеқайда ертерек заң еді. Ағылшын отарларының көпшілігі Барбадос немесе Вирджиния отарларының кодекстеріне негізделген өздерінің жергілікті құлдық кодекстерін қабылдады. Бұл ұлттық және штаттық немесе отарлық деңгейдегі құлдық кодекстерінен басқа, құлдарға қатысты қалалық ережелер мен басқа да жергілікті шектеулер де болды.
The slave codes were laws relating to slavery and enslaved people, specifically regarding the Atlantic slave trade and chattel slavery in the Americas. Most slave codes were concerned with the rights and duties of free people in regards to enslaved people. Slave codes left a great deal unsaid, with much of the actual practice of slavery being a matter of traditions rather than formal law. The primary colonial powers all had slightly different slave codes. French colonies, after 1685, had the Code Noir specifically for this purpose. The Spanish had some laws regarding slavery in Las Siete Partidas, a far older law that was not designed for the slave societies of the Americas. English colonies largely had their own local slave codes, mostly based on the codes of either the colonies of Barbados or Virginia. In addition to these national and state or colony level slave codes, there were city ordinances and other local restrictions regarding enslaved people.
Типтік құл кодтары
Түрлі құл кодекстерінің арасында көптеген ұқсастықтар бар. Ең көп кездесетін элементтер:
There are many similarities between the various slave codes. The most common elements are:
Қозғалыс шектеулері: Көптеген аймақтарда құлдар плантациялардан немесе тұратын қалаларынан тыс жерге шығу үшін өз қожайындары қол қойған рұқсаттама алуы тиіс болды. Көптеген құл мемлекеттеріндегі қалалар құл таңбаларын – құлдар киетін шағын мыс белгілерін – талап етті, бұл оларға еркін жүріп-тұруға рұқсат етілгенін көрсету үшін болды. Некеге тұру шектеулері: Көптеген жерлерде құлдардың неке құқығы шектелді, көбінесе олардың басқа плантациядағы отбасыға үйленіп, қожайынын ауыстыруға тырысуына жол беруді болдырмау мақсатында. Әдетте, әртүрлі нәсілдегі адамдардың арасындағы некелерге де шектеу қойылды. Жиналуға тыйым салу: Құл кодекстері көбінесе құлдардың үлкен топтарының плантациялардан тыс жерде жиналуына кедергі келтірді. Құлдар патрульдері: Солтүстік Американың құлға тәуелді аймақтарында плантация иелері мен басқа да еркін ақ адамдар құлдар патрульдерін ұйымдастырды, олардың құлдардың түнде еркін қозғалуына жол бермеу және құлдарға қатысты шектеулерді сақтау үшін белгілі бір заңдық өкілеттіктерге ие болды. Құлдардың саудасы мен коммерциясы: Бастапқыда көптеген жерлерде құлдарға жеке жұмыс істеу үшін жер беріліп, өздерінің нарықтарын ашуға рұқсат етілді. Құлдық көбірек пайда әкелген сайын, құлдардың тауар сатып алу, сату және өндіру құқығын шектейтін құл кодекстері енгізілді. Кейбір жерлерде құлдарға белгілі бір жұмыстарға қатысуға рұқсат етілгенін дәлелдеу үшін құл таңбасын тағу талап етілді. Кейінірек бұл мәселеге қатысты заңдар қабылдана бастады, бірақ құл иелері құлдарын өлтіргені үшін сирек жазаланды. Тарихшы Лоренс М. Фридман былай деп жазды: "Оңтүстік штаттарының он кодексі құлға қатысты зорлық-зомбылық жасауды қылмыс деп қарады. 1825 жылғы Луизиана азаматтық кодексінің 192-бабына сәйкес, егер қожайын 'қатыгездікке кінәлі' деп табылса, судья зұлымдыққа ұшыраған құлды, болжамды түрде, жақсырақ қожайынға сатуға бұйыра алады". Білім беруге шектеулер: Кейбір кодекстер құлдарды оқуға үйретуді заңсыз деп жариялады. Құлдардың сауаттылығы.
Movement restrictions: Most regions required any slaves away from their plantations or outside of the cities they resided in to have a pass signed by their master. Many cities in the slave states required slave tags, small copper badges that enslaved people wore, to show that they were allowed to move about. Marriage restrictions: Most places restricted the marriage rights of enslaved people, ostensibly to prevent them from trying to change masters by marrying into a family on another plantation. Marriage between people of different races was also usually restricted. Prohibitions on gathering: Slave codes generally prevented large groups of enslaved people from gathering away from their plantations. Slave patrols: In the slave dependent portions of North America, varying degrees of legal authority backed slave patrols by plantation owners and other free whites to ensure that enslaved people were not free to move about at night, and to generally enforce the restrictions on slaves. Trade and commerce by slaves: Initially, most places gave enslaved people some land to work personally and allowed them to operate their markets. As slavery became more profitable, slave codes restricting the rights of enslaved people to buy, sell, and produce goods were introduced. In some places, slave tags were required to be worn by enslaved people to prove that they were allowed to participate in certain types of work. Later laws began to apply restrictions on this, but slave owners were still rarely punished for killing their slaves. Historian Lawrence M. Friedman wrote: "Ten Southern codes made it a crime to mistreat a slave Under the Louisiana Civil Code of 1825 (art. 192), if a master was ′convicted of cruel treatment,′ the judge could order the sale of the mistreated slave, presumably to a better master." Education restrictions: Some codes made it illegal to teach slaves to read. Slave literacy
Англияның Америкадағы отарлары мен АҚШ
Англияда жалпы құл заңнамасы болған жоқ; әр колония өз заңнамасын жасады, көбінесе рим заңына және құлдардың мәртебесіне сілтеме жасады. Америка Құрама Штаттары 1775–1783 жылдардағы Америка революциялық соғысында тәуелсіздік алғаннан кейін, жеке штаттар жаңа конституцияларды бекітті, бірақ олардың заңдары, әдетте, сол аймақтарда осы уақытқа дейін сақталған заңдардың жалғасы болды, ал олардың құл заңнамалары өзгеріссіз қалды. 1661 жылы Кариб теңізіндегі Барбадос аралында ағылшын колониясында алғашқы толыққанды құл заңнамасы қабылданды. Сол кездегі көптеген құл заңнамалары осы үлгіге тікелей негізделген. Барбадос құл заңнамаларына 1664 жылы Ямайка колониясында өзгерістер енгізілді, содан кейін 1684 жылы олар айтарлықтай өзгертілді. 1684 жылғы Ямайка заңнамаларын 1691 жылы Оңтүстік Каролина колониясы көшірді. Вирджинияның құл заңнамасы Барбадос заңнамаларымен қатар жасалды, жеке заңдар 1667 жылы басталды және 1705 жылы толық құл заңнамасы қабылданды. 1667 жылы Вирджинияның Буржестер палатасы баптизмге қарамастан африкалық американдықтардың христиан дініне өтуін мойындамайтын заң қабылдады. 1669 жылы Вирджиния "Құлдарды кездейсоқ өлтіру туралы акт" қабылдады, онда қарсылық көрсеткен деп есептелген құлдарды өлтірген қожайындар ауыр қылмыс айыбынан босатылды деп жарияланды. 1670 жылы олар азат болған африкалықтарға африкалық емес құлдарды сатып алуға тыйым салатын заң шығарды. 1680 жылы Вирджинияда құлдарға қару ұстауға, куәліксіз қожайындарының плантациясынан шығуға немесе "христиандарға" қарсы қол көтеруге тыйым салатын X актісі қабылданды. Делавэр, Мэриленд және Солтүстік Каролина сияқты темекі өсіретін басқа колониялардың құл заңнамалары Вирджиния заңнамасының үлгісімен жасалған. Барбадос заңнамаларына тікелей негізделмегенімен, Вирджиния заңнамалары солардан шабыт алды. Батыс Индия және Чесапик арасындағы кемелермен тасымалдау және сауда (Үшбұрышты сауданың "соңғы кезеңі") плантаторлар кез келген құқықтық және мәдени өзгерістер туралы жылдам білуге мүмкіндік берді. Тарихшы Рассел Менардтың сөзіне сәйкес, Мэриленд 1660 жылдары құл заңнамасын қабылдаған кезде Барбадос заңнамалары заң үшін "құқықтық-мәдени ошақ" ретінде қызмет етті, Мэриленд заң шығарушыларының мүшелері Барбадостың бұрынғы тұрғындары болды. Солтүстік колониялар өздерінің құл заңнамаларын кейінірек жасады, ең қатаңы Нью-Йорк колониясында қалыптасты, ол 1702 жылы жан-жақты құл заңнамасын қабылдады және 1712 және 1730 жылдары осы заңнаманы кеңейтті. 1807 жылғы Ұлыбританияның құл саудасы туралы заңы бүкіл Ұлыбритания империясында құл саудасын тоқтатты. 1833 жылы Ұлыбритания империясының барлық жерінде құлдықты жою туралы заң қабылданды. Америка Құрама Штаттарында оңтүстікте құл мемлекеттер мен солтүстікте еркін штаттар арасындағы жіктер болды. 1861 жылы Америка Азамат соғысы басталған кезде АҚШ-та 34 штат болды, оның 15-і құл мемлекеттері болды, олардың барлығында құл заңнамасы болды. 19 еркін штатта құл заңнамасы болмаған, бірақ оларда құлдыққа және құлдарға қатысты заңдар болды, олар құл мемлекеттерінен құлдарды қалай ұстау керектігі сияқты мәселелерді қамтыды, олар қашқандар ма, әлде иелерімен бірге болғандары ма. 1865 жылдың 6 желтоқсанында 27 штат бекіткенінен кейін АҚШ-та құлдыққа толығымен тыйым салынды. 1808 жылдың 1 қаңтарында күшіне енген 1807 жылғы құлдарды импорттауға тыйым салатын заң шетелден құлдарды импорттауды қылмыс деп жариялады.
There was no central English slave code; each colony developed its own code, often with reference to Roman law and its treatment of the status of slaves. After the United States established independence in the American Revolutionary War of 1775–1783, the individual states ratified new constitutions, but their laws were generally a continuation of the laws those regions had maintained prior to that point, and their slave codes remaining unchanged. The first comprehensive slave code in an English colony was established in Barbados, an island in the Caribbean, in 1661. Many other slave codes of the time are based directly on this model. Modifications of the Barbadian slave codes were put in place in the Colony of Jamaica in 1664, and were then greatly modified in 1684. The Jamaican codes of 1684 were copied by the colony of South Carolina in 1691. Virginia's slave codes were made in parallel to those in Barbados, with individual laws starting in 1667 and a comprehensive slave code passed in 1705. In 1667, the Virginia House of Burgesses enacted a law which didn't recognize the conversion of African Americans to Christianity despite a baptism. In 1669, Virginia enacted "An act about the casual killing of slaves" which declared that masters who killed slaves deemed resisting were exempt from felony charges. In 1670, they enacted a law prohibiting free Africans from purchasing servants who weren't also African. In 1680, Virginia passed Act X, which prohibited slaves from carrying weapons, leaving their owner's plantation without a certificate, or raising a hand against "Christians". The slave codes of the other tobacco colonies (Delaware, Maryland, and North Carolina) were modeled on the Virginia code. While not based directly on the codes of Barbados, the Virginia codes were inspired by them. The shipping and trade that took place between the West Indies and the Chesapeake (the "final passage" of the Triangular Trade) meant that planters quickly became aware of any legal and cultural changes that took place. According to historian Russell Menard, when Maryland put its slave code in place in the 1660s the Barbadian codes functioned as a "legal cultural hearth" for the law, with members of the Maryland legislature having been former residents of Barbados. The northern colonies developed their own slave codes at later dates, with the strictest evolving in the colony of New York, which passed a comprehensive slave code in 1702 and expanded that code in 1712 and 1730. The British Slave Trade Act 1807 abolished the slave trade throughout the British Empire. In 1833, the Slavery Abolition Act ended slavery throughout the British Empire. The United States experienced divisions between slave states in the South and free states in the North. At the start of the American Civil War in 1861, there were 34 states in the United States, 15 of which were slave states, all of which had slave codes. The 19 free states did not have slave codes, although they still had laws regarding slavery and enslaved people, covering such issues as how to handle slaves from slave states, whether they were runaways or with their owners. Slavery was not banned nationwide in the United States until the Thirteenth Amendment was ratified by 27 states by December 6, 1865. The 1807 Act Prohibiting Importation of Slaves, in effect on 1 January 1808, had made it a felony to import slaves from abroad.
Француз құлдық кодекстері
Солтүстік Америкадағы француз колониялары империя орталығынан жүргізілген тиімді құл заңдамасының қолданылған жалғыз аймағы болды. Король Людовик XIV 1685 жылы "Код Нуар" (Code Noir) заңын қабылдады, ол 1687 жылы Сент-Доминг, 1687 жылы Француз Батыс Индиясы, 1704 жылы Француз Гвианасы, 1723 жылы Реюньон және 1724 жылы Луизианада қолданысқа енді. Бұл заң Канадада қолданылмады, себебі онда құлдардың саны өте аз болды. "Код Нуар" ішінара протестантизмнің таралуына қарсы күресу үшін жасалды, сондықтан ол басқа құл заңдарына қарағанда діни шектеулерге көбірек назар аударды. "Код Нуар" 1724 жылы маңызды жаңартпаларға ие болды. Франция Француз революциясынан кейін құлдықты жойды, бастапқыда 1794 жылы екінші буын құлдарын азат етті. Алайда, Наполеонның 1802 жылғы 20 мамырдағы заңымен ол қайта жаңартылды.
The French colonies in North America were the only portion of the Americas to have an effective slave code applied from the center of the empire. King Louis XIV applied the Code Noir in 1685, and it was adopted by Saint Domingue in 1687 and the French West Indies in 1687, French Guiana in 1704, Réunion in 1723, and Louisiana in 1724. It was never applied in Canada, which had very few slaves. The Code Noir was developed in part to combat the spread of Protestantism and thus focuses more on religious restrictions than other slave codes. The Code Noir was significantly updated in 1724. France abolished slavery after the French Revolution, first by freeing second generation slaves in 1794. Although it was reinstated under Napoleon with the law of 20 May 1802.
Испания құлдық кодтары
Іс жүзінде, испан колонияларының құл заңдары басқа аймақтардағы сияқты жергілікті заңдар болды. Бұл аймақтардағы құлдарға көптеген нақты құқықтарды берген "Las Siete Partidas" заң кодексі болды, бірақ Америкадағы құлдарға оның пайдасы тигені туралы деректер аз. "Las Siete Partidas" он үшінші ғасырда, жаңа әлемнің отарлануынан бұрын жинақталған, ал құлдыққа қатысты көзқарасы римдік дәстүрге негізделген. Америкадағы құлдарға қатысты қарым-қатынас туралы жазған белгілі әлеуметтанушы Франк Танненбаум "Las Siete Partidas" заңдарын оларға қатысты қарым-қатынастың нақты бейнесі деп қарастырды, бірақ кейінгі зерттеулер бұл көзқарасқа қарсы шығып, "Las Siete Partidas" заңдары колониялардағы шындықпен сәйкес келмейтінін дәлелдеді. Испан құл заңдарын біріктіруге жасалған "Codigo Negro" әрекеті, Америкадағы құл иелерінің наразылығына байланысты күшіне енбеді. "Индия заңдары" – Испания колонияларының тарихы барысында өзгертіліп келген, кейінгі нұсқаларында көптеген құл заңдарын қамтитын үздіксіз заң жиынтығы болды.
In practice, the slave codes of the Spanish colonies were local laws, similar to those in other regions. There was an overarching legal code, Las Siete Partidas, which granted many specific rights to the slaves in these regions, but there is little record of it actually being used to benefit the slaves in the Americas. Las Siete Partidas was compiled in the thirteenth century, long before the colonization of the new world, and its treatment of slavery was based on the Roman tradition. Frank Tannenbaum, an influential sociologist who wrote on the treatment of slaves in the Americas, treated the laws in Las Siete Partidas as an accurate reflection of treatment, but later scholarship has moved away from this viewpoint, arguing that the official laws in Las Siete Partidas did not reflect practices in the colonies. An attempt to unify the Spanish slave codes, the Codigo Negro, was cancelled without ever going into effect because it was unpopular with the slave owners in the Americas. The Laws of the Indies were an ongoing body of laws, modified throughout the history of the Spanish colonies, that incorporated many slave laws in the later versions.