Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Оңтүстік Африкадағы апартеид кезеңіндегі таратылған саяси партия. Прогрессивті партия – Оңтүстік Африкадағы апартеид дәуіріндегі барлық ақ парламенттің сол қанаты саналған либералдық партия. Партия Оңтүстік Африкадағы ақшыл азшылықтың апартеидке қарсы заңды оппозициясын ұсынды. Ол биліктегі Ұлттық партияның нәсілдік саясатына қарсы тұрып, құқықтық тәртіпті қолдады. 13 жыл бойы оның парламенттегі жалғыз депутаты Хелен Сузман болды. Кейін 1975 жылы Прогрессивті реформа партиясы, ал 1977 жылы Прогрессивті федералды партия деп атауын өзгертті. Қазіргі Демократиялық альянс бұл партияны өзінің ең алғашқы ізашары деп есептейді. Оңтүстік Африканың Прогрессивті партиясын Кейп колониясының әлдеқайда ертерек құрылған Прогрессивті партиясымен шатастырмау керек, ол мүлдем басқаша, империалистік саясатқа негізделген және 1908 жылы «Одақ партиясы» болып қайта құрылды.
Defunct political party in apartheid era South Africa. The Progressive Party was a liberal party in South Africa which, during the era of apartheid, was considered the left wing of the all white parliament. The party represented the legal opposition to apartheid within South Africa's white minority. It opposed the ruling National Party's racial policies, and championed the rule of law. For 13 years, its only member of parliament was Helen Suzman. It was later renamed the Progressive Reform Party in 1975, and then Progressive Federal Party in 1977. The modern Democratic Alliance considers the party to be its earliest predecessor. The Progressive Party of South Africa is not to be confused with the much earlier Progressive Party of the Cape Colony, which was founded on very different, pro imperialist policies and which became the "Union Party" in 1908.
Жасау
Прогрессивті партия 1959 жылғы 11 тамызда Блумфонтейнде өткен Біріккен партия одағының съезінен кейін Біріккен партиядан шығып кеткен мүшелер тарапынан құрылды. Партия съезінің делегаттары партияның аборигендерге (жергілікті тұрғындарға) беруді жоспарлаған саяси құқықтарын шектеу туралы қаулылар қабылдады. Прогрессивтер бұл қаулыларды қабылдамайтындықтарын мәлімдеді. Біріккен партияның үкіметтің апартеид саясатына мойынсұнуына наразы болған он екі либералды мүше 1959 жылы Біріккен партиядан бөлініп, Прогрессивті партияны құрды. Партия нәсілдік дискриминацияны жобамады және барлығына тең мүмкіндіктерді, білікті сайлау құқығымен және ортақ сайлаушылар тізімімен қамтамасыз етуді жақтады. Доктор Бернард Фридман басқаратын прогрессивті депутаттар тобы жаңа партияны ұйымдастырды. Топтың алғашқы отырысы Трансваалдағы Хоутон округінің депутаты Хелен Сузманның үйінде өтті. Бұл кездесу 1959 жылғы 23-24 тамызда болды. Прогрессивті партия 1959 жылғы 13 қарашада Йоханнесбургте өзінің құрылтай съезін басталды. Жаңа партияның алғашқы төрағасы болып Кейптің бұрынғы Біріккен партиясының жетекшісі Ян Штайтлер сайланды. 1960 жылғы Парламент сессиясында Прогрессивті партияда он екі депутат болды. Оның он біреуі алғаш рет Біріккен партиядан сайланды, ал біреуі (аборигендердің өкілі) Оңтүстік Африканың Либералды партиясынан кетіп келді. 1961 жылы осы Парламент аяқталған кезде, 1960 жылдың соңында аборигендердің өкілдігі жойылғандықтан және 1961 жылдың қаңтарында бір депутаттың отставкаға шығуы салдарынан топтың саны онға дейін азайды.
The Progressive Party was formed by members who had left the United Party following the United Party Union Congress held in Bloemfontein starting on 11 August 1959. The delegates at the Party Congress passed policy resolutions limiting the political rights the party wished to give to Natives. The Progressives found these resolutions unacceptable. Dissatisfied with the supine stance of the United Party to the apartheid policies of the Government, twelve liberal members of the United Party broke away to form the Progressive Party in 1959. The party rejected race discrimination and advocated equal opportunities for all with a qualified franchise with a common voter's roll. A Progressive Group of MPs led by Dr Bernard Friedman, organized the new party. The first meeting of the Group took place at the home of Helen Suzman, MP for the Transvaal seat of Houghton. This meeting took place on 23–24 August 1959. The Progressive Party began its founding Congress on 13 November 1959, in Johannesburg. Jan Steytler, a former Cape leader of the United Party, was elected the first leader of the new Party. At the session of Parliament in 1960, the Progressive Party had twelve MPs. Eleven had been first elected for the United Party and one (a Native Representative Member) defected from the Liberal Party of South Africa. By the end of that Parliament in 1961, the group had been reduced to ten as a result of the abolition of the Native Representative seats at the end of 1960 and the resignation of one MP in January 1961.
Сайлау тарихы
1961 жылғы 18 қазанда өткен жалпы сайлауда Прогрессивті партия жаңа партия үшін салыстырмалы түрде жақсы өнер көрсетті, Біріккен партияға қарсы, әсіресе Трансвааль және Натальда көптеген сайлау округтерінде лайықты қарсылық көрсетті. Дегенмен, сайлау жүйесі партияға қарсы жұмыс істеді, және Парктаун округінде өте жақын болғанымен, Хоутон округіндегі Хелен Сузман ғана шын мәнінде сайланған Прогрессивті партияның өкілі болды. Оның парламенттегі партиялық әріптестері тағы он үш жылдан кейін ғана пайда болды. Осы аралықта Сузман 1966 және 1970 жылдары қайта сайланды. Сол жылдары ол жалғыз өзі толыққанды оппозициялық партияның жұмысын атқарды және Оңтүстік Африка ішінде де, сыртында да танымал тұлғаға айналды. Сайлаудың көңіл көншітпейтін нәтижесінен кейін 1966 жылға қарай ақ терілі сайлаушылардың партияға қолдауы айтарлықтай төмендеді, ал назар түрлі терілі сайлаушылардың қолдауын тартуға ауысты. 1965 жылы Прогрессивті партия Кейп провинциялық кеңесінде екі орын жеңіп алды. Ұлттық партия төрт ұлттық түрлі терілі өкілдің мерзімін ұзартты, содан кейін 1970 жылға қарай түрлі терілі сайлаушылардың өкілдігін жойды, осылайша партияның сол орындарды жеңіп алуына кедергі келтірді. Кейбір ақ терілі сайлау округтерінде жеңіске жеткеніне қарамастан, Сузман тағы да партияның жалғыз депутаты немесе провинциялық кеңес депутаты болды. Ян Штайтлер 1970 жылдың желтоқсанына дейін партия басшысы қызметін атқарды, бірақ Парламенттен тыс болғандықтан ол Сузманнан гөрі көрінуі аз болды. 1959 жылы Біріккен партиядан шыққан бұрынғы министр және ең тәжірибелі депутат Гарри Лоуренс уақытша басшылыққа келді. 1971 жылдың ақпанында Кейптауннан Колин Эглин партия басшысы болып сайланды. 1974 жылғы 24 сәуірде өткен келесі жалпы сайлауда Прогрессивті партия үлкен қадам жасады. Сузманнан басқа, Хоутон округі үшін қайта сайланған тағы бес депутат орын жеңіп алды, олардың ішінде Колин Эглин де болды. Сайлаудан кейін көп ұзамай тағы бір депутат сайланды. Сонымен қатар, үш депутат Трансвааль және Кейп провинциялық кеңестеріне де сайланды. Бұл партияны саяси дағдарыстан шығарып, ресми оппозиция болу жолына басты.
At the General Election, held on 18 October 1961, the Progressive Party performed relatively well for a new party, putting up a credible performance against the United Party in many of the seats it contested, especially in the Transvaal and Natal. However, the electoral system worked to the party's disadvantage, and although it came very close in Parktown, Helen Suzman in Houghton was the only Progressive Party candidate to actually be elected. It would be thirteen years before she again had party colleagues in Parliament. In that time Suzman was re elected in 1966 and 1970. In those years, she singlehandedly did the work of an entire opposition party and would become a well known figure both inside South Africa and abroad. Following the disappointing result of the election, support for the party amongst white voters had dropped substantially by 1966, and focus instead shifted towards attracting coloured votes. The Progressive Party won two seats representing coloured voters on the Cape Provincial Council in 1965. The National Party responded by extending the term of the four national coloured representative members, and ultimately abolished coloured electoral representation by 1970, thus preventing the party from winning those seats. Despite gains in some white constituencies, Suzman once again became its only MP or MPC. Jan Steytler continued as party leader until December 1970, but being outside Parliament he was far less visible than Suzman. Harry Lawrence, a former Minister and the most senior of the MPs who had left the United Party in 1959, became temporary leader. In February 1971 Colin Eglin from Cape Town was elected party leader. At the next General Election, on 24 April 1974, the Progressive Party made a major advance. In addition to Suzman, re elected for Houghton, five other members won seats including Colin Eglin. A seventh member of the caucus was elected at a by election soon after. Three members also won seats on the Transvaal and Cape Provincial Councils. This brought the party out of the political wilderness and set it on the path towards becoming the official opposition.
Реформа партиясымен бірігу
1975 жылы ақпанда реформашылар тобы Біріккен партияның сол қанатынан бөлініп шықты. Гарри Шварц басқаратын төрт депутат Реформа партиясын құрды. Реформа партиясы 1975 жылғы 25 және 26 шілдеде Йоханнесбургте өткен құрылтайлардың нәтижесінде Прогрессивті партиямен бірігіп, Прогрессивті реформа партиясын құрды. Содан кейін PRP, 1970 жылдардың ортасында күрт төмендеген Біріккен партиядан бөлініп кеткен тағы бір топпен бірігіп, 1977 жылы Прогрессивті федералды партия болып қайта құрылды.
A group of reformists broke away from the left wing of the United Party in February 1975. Four MPs led by Harry Schwarz, formed the Reform Party. The Reform Party merged with the Progressive Party to form the Progressive Reform Party, following Congresses held in Johannesburg on 25 and 26 July 1975. Subsequently, the PRP merged with another breakaway group from the United Party, which was in sharp decline in the mid 1970s, to become the Progressive Federal Party in 1977.