Джордж Кэлверт, 1-ші Балтимор лорды: Өмірбаяны мен саяси жолы
George Calvert, 1st Baron Baltimore
Жордж Calvert, 1-ші Балтимор лорды (1580-1632) – ағылшын саяхатшысы, саяси қайраткері. Джеймс I халыққа қызмет етті, католик дініне қайтты, Балтимор титулын алды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1580–1632 жылдары өмір сүрген ағылшын пэрі және саяхатшы
English peer and politician (1580–1632)
Джордж Калверт, Балтимордың 1-ші бароны (/b//ɔː//l//t//ɪ//m//ɔːr/; 1580 – 15 сәуір 1632) – ағылшын пэрі және саяхатшы. Ол парламент мүшесі ретінде және кейіннен король Джеймс I-нің мемлекеттік хатшысы ретінде ішкі саяси жетістіктерге қол жеткізді. Принц Чарльз бен испандық Габсбургтар әулеті арасындағы сәтсіз неке одағын қолдағаннан кейін ол көптеген саяси билігінен айырылды. Саясатта одан әрі қызмет етудің орнына, ол 1625 жылы барлық саяси лауазымдарынан, оның ішінде Патша Кеңесіндегі лауазымынан бас тартып, католицизмін ашық жариялады. Ол отставкаға шыққаннан кейін Ирландия пэрлігінде Балтимор бароны атанды. Балтимор сарайы Ирландияның Лонгфорд округінде орналасқан. Калверт Американы британдықтардың отарлауына қызығушылық танытты, бастапқыда коммерциялық себептермен, кейіннен қуғынға ұшыраған ирландтық және ағылшын католиктеріне пана беру үшін. Ол Ньюфаундленд аралының оңтүстік-шығысындағы (қазіргі Канаданың шығыс жағалауындағы) алғашқы тұрақты ағылшын қонысы – Авалонның иесі болды. Оның суық және кейде жарамсыз климаты мен қоныстанушылардың қиындықтарынан көңілі толып, оңтүстікке қарай қолайлы жер іздеді және осы аймақты қоныстандыру үшін жаңа патшалық жарлық іздеді, ол Мэриленд штаты болды. Калверт жаңа жарлық бекітілгенге бес апта бұрын қайтыс болды, Мэриленд колониясын қоныстандыруды ұлы Сесилге (1605–1675) тапсырды. Оның екінші ұлы Леонард Калверт (1606–1647) Мэриленд провинциясының алғашқы отаршыл губернаторы болды.
George Calvert, 1st Baron Baltimore ('/b//ɔː//l//t//ɪ//m//ɔːr/; 1580 – 15 April 1632) was an English peer and politician. He achieved domestic political success as a member of parliament and later Secretary of State under King James I. He lost much of his political power after his support for a failed marriage alliance between Prince Charles and the Spanish House of Habsburg royal family. Rather than continue in politics, he resigned all of his political offices in 1625 except for his position on the Privy Council and declared his Catholicism publicly. He was created Baron Baltimore in the Peerage of Ireland upon his resignation. Baltimore Manor was located in County Longford, Ireland. Calvert took an interest in the British colonization of the Americas, at first for commercial reasons and later to create a refuge for persecuted Irish and English Catholics. He became the proprietor of Avalon, the first sustained English settlement on the southeastern peninsula on the island of Newfoundland (off the eastern coast of modern Canada). Discouraged by its cold and sometimes inhospitable climate and the sufferings of the settlers, he looked for a more suitable spot further south and sought a new royal charter to settle the region, which would become the state of Maryland. Calvert died five weeks before the new Charter was sealed, leaving the settlement of the Maryland colony to his son Cecil (1605–1675). His second son Leonard Calvert (1606–1647) was the first colonial governor of the Province of Maryland.
Отбасы және ерте өмірі
Кальверттердің Йоркшир тармағының тегі туралы көп мәлімет жоқ. Джордж Кальвертке рыцарьдық атақ берілген кезде, оның отбасы бастапқыда Фландриядан (қазіргі Бельгиядағы голланд тілінде сөйлейтін аймақ) келген деген мәлімдеме жасалды. Кальверттің әкесі, (алдыңғы) Леонард, Лорд Уортонның жалға алушысы ретінде белгілі бір деңгейге жеткен және асыл текті "ханым" Алисия немесе Элис Крослендке (кейде "Кросленд" деп те жазылады) үйленуге жеткілікті бай ауылдық помещик еді. Ол отбасын Йоркширдегі Каттерикке жақын орналасқан, кейін салынған Киплин Холл иелігінде орнатысты. Джордж Кальверт 1579 жылдың соңында Киплинде дүниеге келді. 1559 жылғы Жоғарлық және Бірыңғайлық заңдары королеваға адалдық серт беруді және папаның (сол кездегі Папа Павел IV) ағылшын шіркеуіне билігін жоққа шығаруды да қамтыды. Бұл серт жоғары лауазымға тағайындалуға, университеттерге түсуге немесе мемлекет (патша/патшалық) бақылайтын мүмкіндіктерді пайдалануға ниеттенген кез келген азаматтан талап етілді. Кальверт отбасы Елизавета дәуірінің діни заңдарының әсеріне ұшырады. Джордж дүниеге келген жылдан бастап, оның әкесі Леонард Кальверт Йоркшир билігі тарапынан үнемі мазақтауға ұшырады. 1580 жылы олар одан Англия шіркеуінің қызметтеріне қатысуын міндеттейтін, сәйкестікке уәде алуға мәжбүр етті. 1592 жылы, Джордж он екі жасқа толғанда, билік оның бір ұстазын "католиктік оқулықтан" оқытқаны үшін айыптады және Леонард пен Грейске Джордж пен оның інісі Кристоферді протестант ұстазына жіберуді және қажет болған жағдайда, балаларды "олардың білімін жетілдіру үшін" ай сайын комиссия алдына ұсынуды бұйырды.
Little is known of the ancestry of the Yorkshire branch of the Calverts. At George Calvert's knighting, it was claimed that his family originally came from Flanders (a Dutch speaking area today across the English Channel in modern Belgium). Calvert's father, (an earlier) Leonard, was a country gentleman who had achieved some prominence as a tenant of Lord Wharton, and was wealthy enough to marry a "gentlewoman" of a noble line, Alicia or Alice Crossland (sometimes spelt "Crosland"). He established his family on the estate of the later built Kiplin Hall, near Catterick in Yorkshire. George Calvert was born at Kiplin in late 1579. The Acts of Supremacy and the Uniformity Act of 1559 also included an oath of allegiance to the Queen and an implicit denial of the Pope's (then Pope Paul IV) authority over the English Church. This oath was required of any subject who wished to hold high office, attend university, or take advantage of opportunities controlled by the state (king/kingdom). The Calvert household suffered the intrusion of the Elizabethan era religious laws. From the year of George's birth onward, his father, Leonard Calvert, was subjected to repeated harassment by the Yorkshire authorities, who in 1580 extracted a promise of conformity from him, compelling his attendance at the Church of England services. In 1592, when George was twelve, the authorities denounced one of his tutors for teaching "from a popish primer" and instructed Leonard and Grace to send George and his brother Christopher to a Protestant tutor and, if necessary, to present the children before the commission "once a month to see how they perfect in learning".
Неке және отбасы
1604 жылы қарашада ол Джордж Майннің қызы Энн Майнға (немесе Мейнге) үйленді. Джордж Майн 14 ақпан 1530 жылы дүниеге келген, Гертингфордбериде тұрған және сэр Томас Вроттың қызы Элизабет Вротқа үйленген. Джордж Майнн – Джон Майнннің (14 желтоқсан 1542 жылы қайтыс болған) ұлы, ол қазына аудиторы, бас геодезистің хатшысы және Генрих VIII-нің орман шаруашылығын басқарушысы болған, сондай-ақ Николас Майнннің немересі еді. Джордж Майнн Николас Майнннің туысы болды. Джордж Майнннің анасы Элис (шамамен 1560 жылы қайтыс болған), ол Уильям Стендиштің қызы еді және кейіннен Франсис Саутвеллге үйленді. Той Англияның протестант шіркеуінде, Миддлсекс округындағы Сент-Питер шіркеуінде өтті, онда оның мекенжайы Сент-Мартин-ин-зе-Филдс деп тіркелді. Оның балалары, соның ішінде 1605-06 жылдары қысында туған үлкен ұлы және мұрагері Сесил, Англия шіркеуінде крещениеден өтті. Анна 8 тамыз 1622 жылы қайтыс болғаннан кейін, ол Кальверттегі жергілікті протестант шіркеуінде, Сент-Мартин-ин-зе-Филдс шіркеуіне жерленді.
In November 1604 he married Anne Mynne (or Mayne), daughter of George Mynne (b. 14 February 1530) of Hertingfordbury and his wife Elizabeth Wroth, daughter of Sir Thomas Wroth. George Mynne was the son of John Mynne (d.14 December 1542), Auditor of the Exchequer, Clerk to the Surveyor General and Master of the Woods to Henry VIII, and the grandson of Nicholas Mynne of Little Francham and London (d. 1530). George Mynne was also a first cousin of Nicholas Mynn. George Mynne's mother was Alice (d. c. 1560), daughter of William Standish, who married secondly Francis Southwell. The wedding was a Protestant Church of England ceremony at St. Peter's, Cornhill, Middlesex, where his address was registered as St. Martin in the Fields. His children, including his eldest son and heir Cecil, who was born in the winter of 1605–06, were all baptised in the Church of England. When Anne died on 8 August 1622, she was buried at Calvert's local Protestant parish church, St. Martin in the Fields.
Мемлекеттік хатшы
Парламентте Габсбургтармен жасалатын одақтың бір бөлігі ретінде Уэльс ханзадасы Чарльз үшін испандық әйел іздеу саясатынан туындаған саяси дағдарыс болды. 1621 жылғы парламентте Кальвертке «Испан некесі» деп аталған мәселені парламенттің көпшілігіне қарсы қорғауға тура келді, олар мемлекетке католиктердің ықпалының күшеюінен қорқып еді. Испанияны қолдаған ұстанымы мен католиктерге қарсы жазалау заңдарын жеңілдетуді қорғауының нәтижесінде Кальверт көпшілік палатасынан шеттеді, олар оның испан елшісінің сарайымен тығыз байланыста болғанына күдікпен қарады. Кальверт жеке өмірінде де қиындықтарға тап болды: 1622 жылдың 8 тамызында оның әйелі қайтыс болды, ол он баланың жалғыз әкесі қалды, олардың үлкені Сесил он алты жаста еді. Король Джеймс 1623 жылы Кальверттің адалдығы үшін оған Ирландияның Ленстер провинциясындағы Лонгфорд графтығындағы иелік берді, онда оның резиденциясы «Балтимор иелігі» деп аталды. Балтимор атауы ирланд тіліндегі Baile an Tí Mhóir сөзінің ағылшынша нұсқасы, ол «үлкен үйдің қаласы» деген мағынаны білдіреді. Уэльс ханзадасы (тақ мұрагері) және Джордж Вильерс ескірген Джеймстен саясатты тартып алғандықтан Кальверт сарай шеңберінен көбірек оқшауланды. Дипломатиялық салада білімі бар Кальвертпен ақылдаспай, ханзада мен герцог испандық неке туралы келіссөздер жүргізу үшін Испанияға сапар шекті, бұл апатты нәтижелерге әкелді. Одақ орнатудың орнына, бұл сапар екі сарайдың арасындағы антагонизмды тудырды, ол тез арада соғысқа ұласты. Саясатты өзгерте отырып, Бэкингем Испаниямен жасалған келісімдерді жоққа шығарды, соғыс кеңесін шақырды және Уэльс ханзадасы үшін француздық некеге тұруға тырысты.
In Parliament, a political crisis developed over the king's policy of seeking a Spanish wife for Charles, Prince of Wales, as part of a proposed alliance with the Habsburgs. In the parliament of 1621, it fell to Calvert to advocate the Spanish Match, as it came to be called, against the majority of Parliament, who feared an increase in Catholic influence on the state. As a result of his pro Spanish stance and defence of relaxations in the penal laws against Catholics, Calvert became estranged from many in the Commons, who were suspicious of his close familiarity with the Spanish ambassador's court. Calvert also faced difficulties in his private life: his wife's death on 8 August 1622 left him the single father of ten children, the oldest of whom, Cecil, was sixteen years old. King James rewarded Calvert in 1623 for his loyalty by granting him a estate in County Longford, in the Irish province of Leinster, where his seat was known as the "Manor of Baltimore". The name Baltimore is an anglicisation of the Irish Baile an Tí Mhóir meaning "town of the big house". Calvert was increasingly isolated from court circles as the Prince of Wales, (heir to the throne) and George Villiers wrested control of policy from the ageing James. Without consulting the diplomatically astute Calvert, the prince and the duke travelled to Spain to negotiate the Spanish marriage for themselves, with disastrous results. Instead of securing an alliance, the visit provoked hostility between the two courts which quickly led to war. In a reversal of policy, Buckingham dismissed the treaties with Spain, summoned a war council, and sought a French marriage for the Prince of Wales.
Отставка және католиктік дінге айналу
Ағылшын корольдік сотында қолдауын жоғалтқан Калверт енді пайдалы емес еді, ал 1624 жылдың ақпанына қарай оның міндеттері испан елшісін жұбатумен шектелді. Оның жағдайының қаншалықты нашар екенін дипломатиялық хаттарды кешіктіргені үшін сөгіс алғаннан кейін көрді. Калверттің қызметтен кетуіне ешқандай ұят келмеді: ол әрқашан жеке басымен адал болған король оның Жеке кеңестегі орнын растады және оны өзінің ирландтық иеліктерінің бірі – Лонгфорд графтығындағы Балтимордың бароны етіп тағайындады. Калверт отставкаға шыққаннан кейін бірден Рим католицизміне көшті. Калверттің отставкаға кетуі мен дін өзгерткенінің арасындағы байланыс күрделі болды. 1628 жылы Калверттің бұрынғы қызметкері Джордж Коттингтон оның дін өзгерткені көп бұрын болғанын айтты. Кентербери архиепискобы (Англия шіркеуінің рухани басшысы) Джордж Аббот (1562–1633) Калвертке қарсы саяси оппозиция мен оның лауазымынан айрылуы оны "нараз қылды және, демек, "Desperatio facit monachum" демекші, ол папистке айналды, оны қазір мойындайды, бұл үшінші рет ол осылай кінәлауға лайық [sic]". Глостер епископы Годфри Гудман кейіннен Калверт әрқашан құпия католик болғанын ("католиктік сенімге толық берілген") мәлімдеді, бұл оның католиктерге қатысты кеңшіл саясатын және испанмен некелесуді қолдауын түсіндірді. Оның уақытында ешкім Калверттің дінге адалдығын күмәнданбады, егер ол құпия католик болса, оны жақсы жасырған. Калверт 1624 жылдың соңында дін өзгерткен болуы мүмкін. Сол кезде, 15 қарашада Римдегі Пропаганда Фиде қауымына Дискальцед Кармелит діни қызметкері Саймон Сток екі Жеке кеңесшінің католиктік дінге көшкенін хабарлады, олардың бірі Калверт екеніне тарихшылар сенімді. Лондондағы испан елшілігінде Стокпен кездескен Калверт кейіннен діни қызметкермен бірге өзінің жаңа алғашқы Ньюфаундленд колониясында (қазіргі Канада) католиктік миссия жоспарын жасады. 1625 жылдың наурыз айында король Джеймс I қайтыс болғанда, оның мұрагері Карл I Калверттің барондық атағын сақтады, бірақ Жеке кеңестегі бұрынғы орнын сақтамады. Содан кейін Калверт өзінің Ирландиядағы иеліктеріне және шетелдегі инвестицияларына көңіл бөлді. Ол сарайда толығымен ұмытылған жоқ. Испания мен Францияға қарсы соғыстарда Букингемнің сәтсіздікке ұшырауынан кейін, ол Балтиморды сарайға шақырды және біраз уақыт бойы оны Испаниямен бейбіт келіссөздерде пайдалануды ойластырған болуы мүмкін. Балтиморды қайта шақырудан ештеңе шықпаса да, ол Джеймс I-нің өлімімен тоқтатылған жібек импортына баж салығы бойынша құқықтарын жаңартты және Карлдың "Жаңа табылған жердегі" кәсіпорнына батасын алды.
As the chief parliamentary spokesman for an abandoned policy, Calvert no longer served a useful purpose to the English Royal Court, and by February 1624 his duties had been restricted to placating the Spanish ambassador. The degree of his disfavour was shown when he was reprimanded for supposedly delaying diplomatic letters. No disgrace was attached to Calvert's departure from office: the King, to whom he had always remained personally loyal, confirmed his place on the Privy Council and appointed him Baron Baltimore, of Baltimore, County Longford, one of his Irish manors. Immediately after Calvert resigned, he converted to Roman Catholicism. The connection between Calvert's resignation and his conversion to Roman Catholicism was a complex one. George Cottington, a former employee of Calvert, suggested in 1628 that Calvert's conversion had been in progress a long time before it was made public. George Abbot (1562–1633), the reigning Archbishop of Canterbury (and ecclesiastical head of the independent Church of England), reported that political opposition to Calvert, combined with his loss of office, had "made him discontented and, as the saying is, "Desperatio facit monachum", so hee apparently did turne papist, which hee now professeth, this being the third time that he hath bene to blame that way [sic]". Godfrey Goodman, the Bishop of Gloucester, later claimed Calvert had been a secret Catholic all along ("infinitely addicted to the Catholic faith"), which explained his support for lenient policies towards Catholics and for the Spanish match. No one had questioned Calvert's conformity at the time, and if he had been secretly Catholic, he had hidden it well. It seems more likely Calvert converted in late 1624. At the time, Simon Stock, a Discalced Carmelite priest reported to the Congregation Propaganda Fide in Rome on 15 November that he had converted two Privy Councillors to Catholicism, one of whom historians are certain was Calvert. Calvert, who had probably met Stock at the Spanish embassy in London, later worked with the priest on a plan for a Catholic mission in his new first Newfoundland Colony (off modern Canada). When King James I died in March 1625, his successor Charles I maintained Calvert's barony but not his previous place on the Privy Council. Calvert then turned his attention to his Irish estates and his overseas investments. He was not entirely forgotten at court. After Buckingham's dabblings in wars against Spain and France had ended in failure, he recalled Baltimore to court, and for a while may have considered employing him in the peace negotiations with Spain. Though nothing came of Baltimore's recall, he renewed his rights over the silk import duties, which had lapsed with the death of James I, and secured Charles' blessing for his venture in the "New Found Land".
Авалон (Ньюфаундленд) колониясы
Кальверт Жаңа әлемді зерттеу және қоныстандыруға ұзақ уақыттан бері қызығушылық танытып келді, ол 1609 жылы екінші Виргиния компаниясына жиырма бес фунт инвестиция салғаннан бастап, бірнеше айдан кейін Шығыс Үндістан компаниясына одан да көп сома салды, және 1614 жылы оны арттырды. 1620 жылы Кальверт Ньюфаундлендте Уильям Воннан (1575–1641) жер учаскесін сатып алды, ол – Уэльстің жазушысы және отарлаушы инвестор, ол бұрын Солтүстік Американың шығыс жағалауындағы үлкен субарктикалық аралда колония құруға сәтсіз атыратын. Ол осы түбекті ежелгі Рим Британиясына христиан діні алғаш енгізілген деп есептелетін аңызға толы Авалон деп атады. Бұл плантация қазіргі Авалон түбегінде орналасқан, және оның ішінде «Ферриленд» балық аулау бекеті де бар. Кальверт бұл кезеңде балық шаруашылығы жобасын ойластырғаны сөзсіз. Кальверт капитан Эдвард Уинн мен Уэльстің отарлаушыларынан тұратын топты Феррилендке жіберді, олар 1621 жылдың тамызында қоныс тепті де, жаңа бекет құруға кірісті. Уинн жергілікті балық шаруашылығының мүмкіндіктері және тұз, қымыз, зығыр, қарақұмық, темір, ағаш және италдық жусан өндіру туралы жағымды хабарламалар жіберді. Уинн климатты мақтап: «Бұл Англиядағыдан жақсы және онша суық емес», – деді және колония бір жылдан кейін өзін-өзі қамтамасыз ететінін болжады. Басқалар да Уинннің хабарламаларын растады: мысалы, Феррилендке қоныс аударушылардың тағы бір тобын жеткізген капитан Дэниел Пауэлл былай деп жазды: «Біздің губернатор [Кальверт және/немесе Уинн] егілген жер өте жақсы және ыңғайлы, оның көлемі үшін, менің ойымша, Англияның көптеген аймақтарында одан жақсы жер жоқ»; бірақ ол Феррилендті «жердегі ең суық порты» деп қосты. Уинн мен оның серіктері әртүрлі құрылыс жобаларын бастады, соның ішінде үлкен үй және портты нығайту жұмыстарын жүргізді. Оларды француз әскери кемелерінің шабуылынан қорғау үшін, бұл аймақтағы соңғы қауіп, өйткені жаңа Франция ішкі аймақта (қазіргі 18 және 19 ғасырлардағы Төменгі Канада, Квебек провинциясы және Канада доминионы) Санкт-Лоуренс өзені бойында құрылғаннан бері Кальверт пират Джон Наттты жұмысқа алды. Қоныс жақсы дамып келе жатқандықтан, 1623 жылдың қаңтарында Кальверт король Джеймстен Ньюфаундлендтің барлық бөлігіне арналған концессия алды, бірақ бұл грант көп ұзамай басқа ағылшын отаршыларының талаптарына байланысты тек оңтүстік-шығыс Авалон түбегін қамтуға қысқартылды. Соңғы жарлық провинцияны «ауылдық палатинат» ретінде құрды, ресми түрде «Авалон провинциясы» деп аталды, және Кальверттің жеке басқаруына берілді. 1625 жылы патшалық хатшы қызметінен кеткеннен кейін жаңа Барон Балтимор колонияға бару ниетін білдірді: «Мен жақын арада, Құдай қаласа, Ньюфаундлендке бірнеше жыл бұрын бастаған плантациямды көру үшін сапар шегуді жоспарлап отырмын», – деп жазды. Оның жоспарлары король Яков I-нің қайтысымен және король Карл I-нің қарсыластарын бағындыру үшін католиктерге қарсы күресімен бұзылды. Жаңа король барлық құпия кеңесшілердің адалдыққа және билікке ант беруін талап етті; және католик болған Балтимор бас тартқандықтан, ол сол құрметті лауазымынан кетуге мәжбүр болды. Жаңа діни және саяси ахуалды ескере отырып, және, мүмкін, Англиядағы обаның кең таралуынан қашу үшін Балтимор Ирландиядағы меншігіне көшті. Оның Ньюфаундлендке экспедициясы 1625 жылдың мамыр айының соңында сэр Артур Астон басшылығымен, Кальвертсіз жолға шықты, ол Авалонның жаңа губернаторы болды. Ирландиядағы Оссори епархиясының епискобы Дэвид Роутидің «Джоан [Джейн] Балтимер, қазіргі әйелі» деген сөздері Балтимордың жақында қайтадан үйленгенін көрсетеді. 1625 жылы дінге келгеннен бастап Балтимор отарлаушыларының, католиктердің де, протестанттардың да діни қажеттіліктерін қанағаттандыруға тырысты. Ол Саймон Стоктан 1625 жылғы экспедицияға діни қызметкерлерді беруін сұрады, бірақ Стоктің жауынгерлері Астон кеткеннен кейін ғана Англияға келді. Стоктің колонияға қатысты жеке амбициялары Балтимордікінен асып түскен көрінеді: Римдегі De Propaganda Fide-ге жазған хатында Сток Ньюфаундленд қонысы Жаңа әлемде ғана емес, сонымен қатар Қытайда да жергілікті тұрғындардың дінін өзгерту үшін серпіндік тақта ретінде қызмет ете алады деп мәлімдеді.
Calvert had long maintained an interest in the exploration and settlement of the New World, beginning with his investment of twenty five pounds in the second Virginia Company in 1609, and a few months later a more substantial sum in the East India Company, which he increased in 1614. In 1620, Calvert purchased a tract of land in Newfoundland from Sir William Vaughan (1575–1641), a Welsh writer and colonial investor, who had earlier failed to establish a colony on the large subarctic island off the eastern coast of North America. He named the area of the peninsula as Avalon, after the legendary spot where Christianity was supposedly introduced to Roman Britain in ancient times. The plantation lay on what is now called the Avalon Peninsula and included the fishing station at "Ferryland". Calvert almost certainly had a fishery project in mind at this stage. Calvert dispatched Captain Edward Wynne and a group of Welsh colonists to Ferryland, where they landed in August 1621, and set about constructing a settlement. Wynne sent positive reports concerning the potential for local fisheries and for the production of salt, hemp, flax, tar, iron, timber and hops. Wynne also praised the climate, declaring, "It is better and not so cold as England," and predicted that the colony would become self sufficient after one year. Others corroborated Wynne's reports: for example, Captain Daniel Powell, who delivered a further party of settlers to Ferryland, wrote: "The land on which our Governor [Calvert and/or Wynne] planted is so good and commodious, that for the quantity, I think there is no better in many parts of England"; but he added ominously that Ferryland was "the coldest harbour in the land". Wynne and his men began work on various building projects, including a substantial house and the shoring up of the harbour. To protect them against marauding French warships, a recent hazard in the area, since the recent founding of New France in the interior (modern Lower Canada of the 18th and 19th centuries, Province of Quebec and Dominion of Canada) along the St. Lawrence River, Calvert employed the pirate John Nutt. The settlement appeared to be progressing so well that in January 1623, Calvert obtained a concession from King James for the whole of Newfoundland, though the grant was soon reduced to cover only the southeastern Avalon peninsula, owing to competing claims from other English colonists. The final Charter constituted the province as a "county palatinate", officially titled the "Province of Avalon", under Calvert's personal rule. After resigning the Royal secretariat of state in 1625, the new Baron Baltimore made clear his intention to visit the colony: "I intend shortly," he wrote in March, "God willing, a journey for Newfoundland to visit a plantation which I began there some few years since." His plans were disrupted by the death of King James I, and by the crackdown on Catholics with which King Charles I began his reign to appease his opponents. The new King required all privy councillors to take the oaths of supremacy and allegiance; and since Baltimore, as a Catholic, had to refuse, he was obliged to step down from that cherished office. Given the new religious and political climate, and perhaps also to escape a serious outbreak of plague in England, Baltimore moved to his estates in Ireland. His expedition to Newfoundland had set sail without him in late May 1625 under Sir Arthur Aston, who became the new provincial Governor of Avalon. A reference by David Rothe, bishop of Ossory in Ireland, to a "Joane [also recorded as Jane] Baltimore now wife" of Calvert, reveals that Baltimore had recently remarried. From the time of his conversion in 1625 onwards, Baltimore took care to cater for the religious needs of his colonists, both Catholic and Protestant. He had asked Simon Stock to provide priests for the 1625 expedition, but Stock's recruits arrived in England after Aston had sailed. Stock's own ambitions for the colony appear to have exceeded Baltimore's: in letters to De Propaganda Fide in Rome, Stock claimed the Newfoundland settlement could act as a springboard for the conversion of natives not only in the New World but also in China, the latter via a passage he believed existed from the east coast to the Pacific Ocean.
Балтимор Авалонның ішінде
Балтимор өз колониясына жеке барып қалуға ниеттенген. 1626 жылдың мамыр айында ол Вентвортқа жазды:
Baltimore was determined to visit his colony in person. In May 1626, he wrote to Wentworth:
1626 жылдың соңында Эстонның Англияға оралуы, барлық католик қоныс аударушылармен бірге, Балтиморды тоқтатпады, ол ақыры 1627 жылы Ньюфаундлендке теңіз саяхаты жасады, 23 шілдеде жетіп, Англияға оралғанға дейін екі ай ғана болды. Ол өзімен бірге протестант және католик қоныс аударушыларды, сондай-ақ екі дінсіз дін қызметкерін, Томас Лонгвилл мен Энтони Поулды (Смит деп те белгілі) алып келді. Балтимор көрген жер кейбір ерте қоныс аударушылар сипаттаған жұмақ емес еді, ол шамалы өнімді ғана болды; жазғы климат алдауыш түрде жұмсақ болғандықтан, оның қысқа сапары Балтиморға колония үшін жоспарларын өзгертуге себеп болмады. 1628 жылы ол екінші әйелі Джейнмен, балаларының көпшілігімен және тағы 40 қоныс аударушымен бірге Ньюфаундлендке тағы да сапарлады, Авалонның иеленуші басқарушысы лауазымын ресми түрде қабылдау үшін. Ол отбасымен бірге Уинннің Феррилендтегі үйіне көшті, бұл сол кездегі колониялық стандарттар бойынша үлкен құрылым болды және елді мекендегі діни қызметтерге арналған жалғыз жеткілікті үй болды. Діни мәселелер Балтимордың «өзімді отырғызған осы шалғай әлемде» болуын қиындатты. Ол Ла-Рошельдегі гугеноттарды босатуға ағылшын әскері дайындалып жатқан кезде кемеге отырды. Ол Франциямен соғыс Ньюфаундлендке тарағанын және өзінің көп уақытын өзінің кемелері Dove және Ark-пен ағылшын балық аулау флотына француз шабуылына қарсы күресуге жұмсау керектігін білгенде, қатты алаңдады. Ол Бэкингемге жазғандай: «Мен салу, қоныстану және егу үшін келдім, бірақ французбен күресуге түстім». Оның қоныс аударушылары француздарға қарсы өте табысты болды, олар бірнеше кемелерді басып алды және оларды соғысқа көмектесу үшін Англияға қайтарды. Балтимор колонияны қорғауға көмектесу үшін кемелердің бірін несиеге алды, сондай-ақ ол сыйлық ақшаның үлесін алды. Колонияда діни бостандық саясатын қабылдап, Балтимор католиктерге үйінің бір бөлігінде, ал протестанттарға екінші бөлігінде құлшына беруге рұқсат берді. Бұл жаңа тәртіп жергілікті англикандық дін қызметкері Эразм Стоуртонға – Балтимор оны атап өткендей – «сол кенедей Стоуртонға» – тым көп болды, ол Балтимормен жанжалдасып, Англияға кемеге отырғызылды, онда ол Балтимордың іс-әрекеттерін билік органдарына хабарлауға асықты, католик дін қызметкерлері Смит пен Хакетт әр жексенбіде месса оқып, «Рим шіркеуінің барлық басқа рәсімдерін Испанияда қолданылғандай кеңінен орындайтынын» айтты. Сондай-ақ Балтимор протестанттың ұлын католик болып мәжбүрлеп шомылдырған. Стоуртонның шағымдары Тайлық кеңес тарапынан тергелгенімен, Балтимордың жоғары лауазымдағы қолдауынан кейін іс жабылған. Балтимор «осы қайғылы елдегі» жағдайлардан көңілі тоңды және ол Англиядағы ескі таныстарына өзінің қиындықтарын айтып жазды. Оның үміттеріне соңғы соққы 1628-9 жылғы Ньюфаундленд қысы болды, ол мамыр айына дейін басылмады. Авалонның тұрғындары, бұрынғылар сияқты, суықтан және тамақтанғандықтан қатты зардап шекті. Сол қыста Балтимордың тоғыз немесе он адамы қайтыс болды, ал қоныс аударушылардың жартысы бір уақытта ауырып, оның үйін ауруханаға айналдыруға тура келді. Теңіз тоңды, мамыр айына дейін ештеңе өспеді. «Бұл христиандық жер емес», - деп жазды Балтимор Вентвортқа. Ол патшаға: «Мен осы елдегі қайғылы жағдайды көрдім, ал басқалар бұл туралы менің алдымнан жасырды», - деп мойындады. Ол достарына Фрэнсис Коттингтон мен Томас Вентвортқа жаңа ұсынысын қолдау үшін хат жазып, Авалонды тастап кету Англияда қандай әсер қалдыратынын мойындады: «Мен көп сөйлем мен пікірталас тудырамын және мені көптеген адамдар асығыс және жеңіл мінезді деп айыптайды». Патша, Балтимордың сарайдағы достарының кеңесімен жетекшілік еткен болса, Балтимордың денсаулығына алаңдаушылық білдіріп, оған отарлаушылық жоспарларын ұмытып, Англияға қайтуға кеңес берді, онда оған барлық құрметпен қаралатын болады: «Сіздің жағдайыңыз бен тәрбиеңіз жаңа плантацияларды құруға қарағанда басқа да істерге көбірек лайықты, олар көбінесе қатал және ауыр бастамаларды алады және оларды басқару үшін әдеттегіден әлдеқайда үлкен құралдарды қажет етеді». Балтимор балаларын тамыз айында Англияға жіберді. Патшаның хаты Авалонға жеткенде, ол әйелі мен қызметшілерімен бірге Вирджинияға аттанды.
Aston's return to England in late 1626, along with all the Catholic settlers, failed to deter Baltimore, who finally sailed for Newfoundland in 1627, arriving on 23 July and staying only two months before returning to England. He had taken both Protestant and Catholic settlers with him, as well as two secular priests, Thomas Longville and Anthony Pole (also known as Smith), the latter remaining behind in the colony when Baltimore departed for England. The land Baltimore had seen was by no means the paradise described by some early settlers, being only marginally productive; as the summer climate was deceptively mild, his brief visit gave Baltimore no reason to alter his plans for the colony. In 1628 he sailed again for Newfoundland, this time with his second wife Jane, and most of his children, and 40 more settlers, to officially take over as Proprietary Governor of Avalon. He and his family moved into the house at Ferryland built by Wynne, a sizeable structure for the time, by colonial standards, and the only one in the settlement large enough to accommodate religious services for the community. Matters connected to religion were to bedevil Baltimore's stay in "this remote part of the worlde where I have planted my selfe [sic]". He sailed at a time when English military preparations were underway to relieve the Huguenots at La Rochelle. He was dismayed to find that the war with France had spread to Newfoundland, and that he had to spend most of his time fighting off French attacks on English fishing fleets with his own ships the Dove and the Ark. As he wrote to Buckingham, "I came to builde, and sett, and sowe, but I am falne to fighting with Frenchmen [sic]". His settlers were so successful against the French that they captured several ships, which they escorted back to England to help with the war effort. Baltimore was granted the loan of one of the ships to aid in his defence of the colony, as well as a share of the prize money. Adopting a policy of free religious worship in the colony, Baltimore allowed the Catholics to worship in one part of his house and the Protestants in another. This novel arrangement proved too much for the resident Anglican priest, Erasmus Stourton—"that knave Stourton", as Baltimore referred to him—who, after altercations with Baltimore, was placed on a ship for England, where he lost no time in reporting Baltimore's practices to the authorities, complaining that the Catholic priests Smith and Hackett said mass every Sunday and "doe use all other ceremonies of the church of Rome in as ample a manner as tis used in Spayne [sic]". and that Baltimore had the son of a Protestant forcibly baptised as a Catholic. Although Stourton's complaints were investigated by the Privy Council, due to Baltimore's support in high places the case was dismissed. Baltimore had become disenchanted with conditions in "this wofull country", and he wrote to his old acquaintances in England lamenting his troubles. The final blow to his hopes was dealt by the Newfoundland winter of 1628–9, which did not release its grip until May. Like others before them, the residents of Avalon suffered terribly from the cold and from malnutrition. Nine or ten of Baltimore's company died that winter, and with half the settlers ill at one time, his house had to be turned into a hospital. The sea froze over, and nothing would grow before May. "Tis not terra Christianorum", Baltimore wrote to Wentworth. He confessed to the king: "I have found by too deare bought experience [that which other men] always concealed from me that there is a sad face of wynter upon all this land". He wrote to his friends Francis Cottington and Thomas Wentworth enlisting their support for this new proposal, admitting the impression his abandonment of Avalon might make in England: "I shall rayse a great deal of talke and discourse and be censured by most men of giddiness and levity [sic]". The king, perhaps guided by Baltimore's friends at court, replied expressing concern for Baltimore's health and gently advising him to forget colonial schemes and return to England, where he would be treated with every respect: "Men of your condition and breeding are fitter for other imployments than the framing of new plantations, which commonly have rugged & laborious beginnings, and require much greater meanes, in managing them, than usually the power of one private subject can reach unto". Baltimore sent his children home to England in August. By the time the king's letter reached Avalon, he had departed with his wife and servants for Virginia.
Оңтүстік колониясын құруға ұмтылу
1629 жылдың қыркүйек айының соңында немесе қазан айында Балтимор Джеймстаунға келді, онда Вирджиниялықтар оны өздерінің кейбір аумақтарына қатысты ниеттеріне күдікпен қарады және католиктікке қарсы шықты, сондықтан оны жылы қарсы алмады. Олар оған билік пен адалдыққа ант беруді талап етті, бірақ ол ант беруден бас тартты, соның салдарынан оған колонияны тастап кетуге бұйрық берді. Колонияда небары бірнеше апта болғаннан кейін, Балтимор жаңа жарғыны алу үшін Англияға кетіп, әйелі мен қызметшілерін қалдырды. 1630 жылдың басында ол оларды әкелу үшін кеме жалдады, бірақ ол Ирландия жағалауында сүңгіп кетті, және оның әйелі мерт болды. Балтимор келесі жылы өзін "ұзақ уақыт бойы қайғыға толы адам" деп сипаттады. Балтимор өмірінің соңғы екі жылын жаңа жарғысын қолдауға жұмсады, алайда кедергілердің жеңуі қиын болды. Вильям Клейборн бастаған Вирджиниялықтар Англияға барып, мәселені шешуге тырысып, Чесапик аймағын жеке отарлауға қарсы белсенді науқан жүргізді, осы аймаққа құқықтары бар екенін мәлімдеді. Балтимордың қаржысы таусылып, барлық мүлкін жұмсағандықтан, кейде достарының көмегіне мұқтаж болды. Денсаулығы нашарлаған Балтимордың жарғыға деген табандылығы 1632 жылы нәтижесін берді. Король алғашқыда оған Джеймстауннан оңтүстікке қарайғы жерді берді, бірақ Балтимор корольден Каролинаның жаңа жерін қант плантациясына айналдыруға мүдделі басқа инвесторлардың қарсылығына байланысты қайта қарауды сұрады. Балтимор ақырында Потомак өзенінің солтүстігінде, Чесапик шығанағының екі жағында жаңа шекараларды қабылдап, келісімге келді. Жарғыны бекітуге дайын тұрған күні, елу екі жастағы Балтимор 1632 жылдың 15 сәуірінде Линкольн Инн Филдс-тегі тұрғын үйінде қайтыс болды. Бес аптадан кейін, 1632 жылдың 20 маусымында Мэриленд жарғысы мөрленді.
In late September or October 1629, Baltimore arrived in Jamestown, where the Virginians, who suspected him of designs on some of their territory and vehemently opposed Catholicism, gave him a cool welcome. They gave him the oaths of supremacy and allegiance, which he refused to take, so they ordered him to leave. After no more than a few weeks in the colony, Baltimore left for England to pursue the new charter, leaving his wife and servants behind. In early 1630 he procured a ship to fetch them, but it foundered off the Irish coast, and his wife drowned. Baltimore described himself the following year as "a long time myself a Man of Sorrows". Baltimore spent the last two years of his life constantly lobbying for his new charter, though the obstacles proved difficult. The Virginians, led by William Claiborne, who sailed to England to make the case, campaigned aggressively against the separate colonising of the Chesapeake, claiming they possessed the rights to that area. Baltimore was short of capital, having exhausted his fortune, and was sometimes forced to depend on the assistance of his friends. His health declining, Baltimore's persistence over the charter finally paid off in 1632. The king first granted him a location south of Jamestown, but Baltimore asked the king to reconsider in response to opposition from other investors interested in settling the new land of Carolina into a sugar plantation. Baltimore eventually compromised by accepting redrawn boundaries to the north of the Potomac River, on either side of the Chesapeake Bay. The charter was about to pass when the fifty two year old Baltimore died in his lodgings at Lincoln's Inn Fields, on 15 April 1632. Five weeks later, on 20 June 1632, the charter for Maryland passed the seals.
Мұра
Өлер алдындағы күні жазған өсиетімен Балтимор достары Вентворт пен Коттингтоннан бірінші ұлы Сесилдің қамқоршысы және бақылаушысы болуын жалбарып өтінді. Сесил Лорд Балтимор атағын және Мэриленд штатының берілуге жақын грантын мұрагерлік етті. Балтимордың Жаңа әлемдегі екі колониясы оның отбасының меншігінде қалды. Авалон балықты тұздау және экспорттау үшін маңызды орын болып қала берді, бірақ Сэр Дэвид Кирк оны жаңа патшалық жарғымен тартып алды, оған Сесил Калверт қарсы күресті, және ол 1754 жылы Ньюфаундленд құрамына енді. Балтимордың Авалонға жасаған сәтсіз әрекеті жеке меншік отарлаудың ерте кезеңінің аяқталуын білдірді, бірақ ол Ньюфаундлендтің осы аймағында тұрақты елді мекендердің қалыптасуына негіз салды. Мэриленд Атлантика орталық аймағында темекі экспорты бойынша маңызды колонияға айналды және Джордж Кальверт үміттене бастағандай, бір кезде католик қоныс аударушыларға пана болды. Балтимор иелерінің басшылығымен мыңдаған британдық католиктер Мэрилендке көшіп, кейін АҚШ-тағы ең көне католик қауымдастарын құрды. Екінші дүниежүзілік соғыстағы "Либерти" кемесі оның құрметіне аталды.
In his will, written the day before he died, Baltimore beseeched his friends Wentworth and Cottington to act as guardians and supervisors to his first son Cecil, who inherited the title of Lord Baltimore and the imminent grant of Maryland. Baltimore's two colonies in the New World continued under the proprietorship of his family. Avalon, which remained a prime spot for the salting and export of fish, was expropriated by Sir David Kirke, with a new royal charter which Cecil Calvert vigorously challenged, and it was finally absorbed into Newfoundland in 1754. Although Baltimore's failed Avalon venture marked the end of an early era of attempts at proprietary colonisation, it laid the foundation upon which permanent settlements developed in that region of Newfoundland. Maryland became a prime tobacco exporting colony in the mid Atlantic and, for a time, a refuge for Catholic settlers, as George Calvert had hoped. Under the rule of the Lords Baltimore, thousands of British Catholics emigrated to Maryland, establishing some of the oldest Catholic communities in what later became the United States. The World War II Liberty Ship was named in his honour.