Кіріспе

Иоганнес Брамстың фортепиано туындысы. Паганинидің тақырыбына арналған вариациялар, Op. 35 – 1863 жылы Иоганнес Брамс жазған фортепианоға арналған туынды, Никколо Паганинидің Ля минордагы 24-ші каприсіне негізделген.

Құрылымы

Бұл еңбек екі кітаптан тұрады. Әр кітап Паганинидің "Каприз №24" атты тақырыбымен басталады, одан кейін он төрт вариация келеді. Әр бөлімнің соңғы вариациясы виртуоздықпен және кульминациялық нүктеге жеткізілумен ерекшеленеді. Брамс бұл жұмысты жай ғана тақырып пен вариациялар жиынтығы ретінде қарастырмаған; әр вариацияның зерттеу сипаты да бар. Ол оны "Фортепианоға арналған этюдтер: Паганини тақырыбына вариациялар" деп жариялаған. Бұл шығарма фортепиано виртуозы Карл Таусигке арналған. Ол гармониялық тереңдігімен және өте қиындығымен танымал. Техникалық қиындықтардың ерекше назар аударатын тұсы – екі қолдың тәуелсіздігі, онда сол қол көбінесе оң қолды қайталайды немесе өз кедергілеріне тап болады. Дэвид Дубал оны "фортепиано әдебиетіндегі аңыз" және "шайтандық", "әдебиеттегі ең күрделі туындылардың бірі" деп сипаттайды. Клара Шуман оның қиындығына байланысты оны "Хексенвариация" ("Қызылбас вариациялары") деп атаған. Дубал сыншы Джеймс Хунекердің сөздерін келтіреді: "Брамс пен Паганини! Мұндай екі түрлі адамды бірге табу мүмкін бе? Калибан мен Ариэль, Юпитер мен Пак. Салмақты неміс, құлшынысты итальян! Дегенмен, фантазия жеңіп шығады, тіпті ол тевтондық қазанға пісірілсе де. Бұл шайтандық вариациялар, фортепианоның техникалық әдебиетіндегі соңғы сөз, сонымен қатар терең рухани мәселелерді қамтиды. Оларды ойнау үшін темірдей саусақтар, жанарлы лавадан жасалған жүрек және арыстанның батылдығы қажет."