Кіріспе
В. А. Моцарттың фортепианоға арналған сонатасы. Вольфганг Амадей Моцарттың фортепиано сонатасы № 16 До мажорда, K. 545, Моцарттың өзінің тақырыптық каталогында "бастаушыларға арналған" деп сипатталған және көбінесе "Sonata facile" немесе "Sonata semplice" деген атпен белгілі. Дегенмен, бұл сонатаны орындау оңай емес, тіпті "бастаушыларға арналған" деуге келмейді. Моцарт бұл туындысын 1788 жылдың 26 маусымында, өзінің № 39 симфониясымен бірге каталогына қосты. Туындының жазылу жағдайлары белгісіз. Бұл шығарма бүгінде кеңінен танымал болғанымен, Моцарттың өмірінде жарияланбады және алғаш рет 1805 жылы басылып шықты. Көрсетілімнің орташа ұзақтығы шамамен 11 минутты құрайды.
The Piano Sonata No. 16 in C major, K. 545, by Wolfgang Amadeus Mozart was described by Mozart in his own thematic catalogue as "for beginners", and it is very commonly known by the nickname Sonata facile or Sonata semplice. Despite this, the sonata is actually not an easy work to perform and can hardly be described as "for beginners." Mozart added the work to his catalogue on June 26, 1788, the same date as his Symphony No. 39. The exact circumstances of the work's composition are not known. Although the piece is well known today, it was not published in Mozart's lifetime and first appeared in print in 1805. A typical performance takes about 11 minutes.
I. Аллегро
Бірінші бөлім соната түрінде жазылған және C мажор тональдығында. Таныс ашылу тақырыбы сол қолмен ойналатын Альберти басымен сүйемелдейді. Екінші тақырып ойналатын G мажор каденциясына жететін, гаммалардан тұратын көпірлік бөлім келеді. Экспозицияны аяқтау үшін кодетта орындалады, содан кейін экспозиция қайталанады. Даму G минорында басталып, бірнеше тональдық өткелдер арқылы модуляцияланады. Рекапитуляция әдеттегідей емес, F мажор субдоминантында басталады. Бұл жерде C мажор триадасы ретінде басталган Альберти басы F мажор триадасына айналады, содан кейін сол қолдағы F мажор гаммасының үлгісі бұрынғы оң қолдағы A минор гаммасының ырғағын қайталайды. Чарльз Розеннің сөзіне сәйкес, соната жазылған кезде рекапитуляцияны субдоминантадан бастау "сирек болған", бірақ бұл тәжірибені кейіннен Франц Шуберт қабылдады.
II. Аданте
Екінші бөлім G мажор тоналысында, C мажор тоналысының доминанттысы болып табылады. Музыка D мажордың доминантты тоналысына модуляцияланады, содан кейін G мажорға қайта оралады, онда экспозиция қайта естіледі. Даму бөлімінде музыка G минорға, содан кейін B мажорға, содан кейін C минорға, содан кейін G минорға және ақырында G мажорға өтеді, осы кезде рекапитуляция басталып, содан кейін қысқа ко́да келеді.
III. Рондо: Аллегретто
Үшінші бөлім Рондо формасында және C мажор тоникалық кілтінде жазылған. Бірінші тақырып көңілді, ол шығарманың көңіл-күйін белгілейді. Екінші тақырып G мажорда, сол қолында Альберти бас таралған. Бірінші тақырып қайтадан оралады, одан кейін үшінші тақырып келеді. Үшінші тақырып минорлық кілтте, C мажорға ауысудан бұрын көптеген түрлі кілттер арқылы өтеді. Бірінші тақырып тағы оралып, содан кейін кода келіп, ақырында C мажорда аяқталады. Финал Ф мажорға транспозицияланды және Ф мажордағы скрипкалық сонатаның екінші бөлімінің фортепианоға арналған жеке орындау нұсқасымен біріктіріліп, кейіннен құрастырылған және осылайша нақты емес Ф мажордағы фортепианолық соната, К. 547а құрамына енді.
Басқа да шаралар
1876–1877 жылдары Эдвард Григ бұл сонатаны екі фортепианоға арнап қайта жазды, екінші фортепиано партиясына қосымша сүйемелдеу қосып, ал бірінші фортепиано партиясы Моцарт жазған түпнұсқа нұсқаны орындайды. Григтің мақсаты – «Моцарттың бірнеше сонатасына қазіргі заманғы құлаққа әдемі әсер беретін дыбыстық эффект беру» болды. Джаз музыканты Реймонд Скотт өзінің «In An Eighteenth Century Drawing Room» шығармасының бірінші бөлімінің басты тақырыбын өңдеп пайдаланды.