Энтони Уильям Дернфорд: Британ офицері және Аңгло-зулу соғысы
Anthony Durnford
Энтони Дурнфорд (1830-1879) – британдық әскери инженер, Англо-зулу соғысындағы жеңілісімен танымал. Биографиясы, отбасы және Исандлвана шайқасы туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық армия офицері (1830-1879) подполковник Энтони Уильям Дурнфорд (24 мамыр 1830 – 22 қаңтар 1879) – Ұлыбритания армиясының Корольдік инженерлер корпусының ирландтық офицері, Англо-зулу соғысында қызмет еткен. Полковник шеніне ие болған Дурнфорд ең көп танымалдығы Исандлуана шайқасында зулуларға жеңіліп, британдық армия үшін апатқа ұшырағандығымен байланысты.
British Army officer (1830 1879)
Lieutenant Colonel Anthony William Durnford (24 May 1830 – 22 January 1879) was an Irish career British Army officer of the Royal Engineers who served in the Anglo Zulu War. Breveted colonel, Durnford is mainly known for his defeat by the Zulus at the Battle of Isandlwana, which was a disaster for the British Army.
Өмірбаян
Дурнфорд 1830 жылдың 24 мамырында Ирландияның Лейтрим графтығындағы Манорхамильтон қаласында әскери отбасында дүниеге келді. Оның әкесі генерал Эдвард Уильям Дурнфорд, ол да Корольдік инженерлер құрамында болды. Оның інісі Эдвард да британдық әскерде қызмет етті, ол Корольдік теңіз артиллериясының подполковнигі болды. Балалық шағында ол Германияның Дюссельдорф қаласында ағасымен бірге өмір сүрді. 1846 жылдың шілдесінде Дурнфорд Англияға оралып, Вулвичтегі Корольдік әскери академияға оқуға түсті және 1848 жылы Корольдік инженерлер құрамында екінші лейтенант болып тағайындалды. Бастапқыда ол Чатем мен Шотландияда қызмет етті. 1851 жылдың қазан айында ол Цейлонға аттанды және келгеннен кейін Триномалаға орналасты, онда Сэр Ф. Пеллевтің портының қорғанысына көмектесуі Адмиралтейство лордтары Орданнстың генерал-майорына хабарланды. 1853 жылы Дурнфорд порттың қорғанысының бір бөлігін өрттен құтқаруда маңызды рөл атқарды. Дурнфорд Крым соғысына ерікті түрде баруға ниеттенген, бірақ қабылданбады. 1855 жылы ол әскери міндеттермен қатар азаматтық міндеттерді де атқарды, Колонияның жолдар жөніндегі көмекші комиссары және азаматтық инженері болып тағайындалды. Содан кейін ол Англиядағы Чатем мен Альдершот қалаларына жіберілді. 1861 және 1864 жылдар аралығында Дурнфорд Гибралтардағы Корольдік инженерлердің 27-ші далалық ротасын басқарды. 1864 жылы капитандыққа көтеріліп, Қытайға ауыстырылды, бірақ жолда жылу соққысынан зардап шегіп, Англияға қайта оралды. 1873 жылдың 11 желтоқсанында подполковник болып тағайындалды. Кейпке келгеннен кейінгі 16 айдың көп бөлігін Дурнфорд Вильямс-таунда өткізді. Анасына жазған хатында ол қара нәсілділер туралы былай деп жазды: «Олар кемінде ақылға қонымды, ерлік пен қонақжай, өздерінің тұзына адал, болмаса варварлар. Олар жақсы адамдар, өте жалаңаш және сондай-ақ, бірақ өте жақсы жігіттер». Ол өмірінің соңына дейін осы көзқарасын сақтаған сияқты. Кейін ол Питермарицбургке орналасты, онда епископ Коленсомен достық қарым-қатынас құрды және Король Цетшвайоны тәжге кигізу үшін Теофил Шепстоунмен бірге экспедицияға қатысты. Мисс Коленсо кейіннен оның әскери беделін қолдап екі кітап жазды: «Мен және менің басшым» (1880) және «Зулу соғыстарының тарихы» (1880). Дурнфорд Бушман өзенінің асуында Лангалибалелені қуған кезде белсенді қатысты, онда ол үлкен батылдық танытты, бірақ екі рет аскейлік пышақтан жарақат алды, біреуі бүйіріне, екіншісі шынтағына тиді; бұл нервті кесіп, сол қолы мен алақанын өмірінің соңына дейін сал қылды. Дурнфорд екі шабуылшысын револьверімен атып, құтылуға тырысты. Оның Натальдық карабинерлері оны тастап кетті, бірақ оның адал Басуто сарбаздары оның қасында қалды. 1878 жылы Дурнфорд колониядағы аға Корольдік инженер офицері ретінде сэр Генри Булвердің Трансваал мен Зулу патшалығы арасындағы даулы шекараны зерттеу жөніндегі шекара комиссиясында қызмет етті. Сол жылы оған Африкалық көмекші күшін құруды жоспарлау міндеті тапсырылды, ол көп ұзамай Натальдық жергілікті контингентке (NNC) айналды. Оның саясаты, мәні бойынша, «зулуларды кез келген жерде шабуылдау» болды. Басуто халқы оны өте құрметтеді. Сонымен қатар, Дурнфордтың және оның командасының әрекеттері зулу әскерінің сол жақ мүйізін олардың патрон қораптары сарқыла бастағанша тоқтатты. Оқ-дәрісі бітіп, Дурнфорд пен оның сарбаздары арбалар паркін лагерьдің қалған бөлігінен бөліп тұратын «саяққа» қайта оралды. Соңғы ерлікпен, Дурнфорд өзінің жергілікті сарбаздарына қашуға бұйрық бергеннен кейін, отарлық еріктілердің аралас тобымен, Наталь атты полициясының мүшелерімен және жалғыз қашу жолын ашық ұстаған 24-ші жаяу әскерінің жаяу әскерлерімен бірге қаза тапты. Кейіннен Дурнфордтың денесі күйме жанында, оның адамдарының денелерімен қоршалған күйі табылды. Апаттың себептерінің арасында Дурнфорд пен Пуллейн арасындағы дұрыс анықталмаған қарым-қатынас, Лорд Челмсфордтың басқаруы мен бақылауының сәтсіздіктері, зулу күштерінің көлемі мен орналасуы туралы жақсы ақпараттың болмауы, нәтижесінде Челмсфорд күшін бөлуі және ең бастысы, Челмсфордтың лагерьді нығайту туралы шешімі (бұл оның өзінің кампанияға дейінгі бұйрықтарын тікелей бұзған).
Durnford was born into a military family at Manorhamilton, County Leitrim, Ireland, on 24 May 1830. His father was General Edward William Durnford, also of the Royal Engineers. His younger brother, Edward, also served in the British military, as a lieutenant colonel in the Royal Marine Artillery. During his formative years he lived with his uncle in Düsseldorf, Germany. In July 1846 Durnford returned to England to enter the Royal Military Academy at Woolwich and was commissioned a second lieutenant in the Royal Engineers in 1848 initially serving at Chatham and Scotland. In October 1851 he embarked for Ceylon and upon arrival was stationed at Trincomalee, where his assistance with defences for the harbour under Sir F Pellew was brought to the attention of the Master General of the Ordanance by the Lords of the Admiralty. In 1853 Durnford was instrumental in saving portions of the harbour defences from destruction by fire. Durnford volunteered for service in the Crimean War but was not accepted. In 1855 he took on civil in addition to military duties, being appointed Assistant Commissioner of Roads and Civil Engineer to the Colony. and posted back to Chatham and Aldershot in England. Between 1861 and 1864 Durnford commanded No. 27 Field Company, Royal Engineers, at Gibraltar. In 1864, promoted to captain, he was transferred to China, but was invalided back to England while in transit due to heat apoplexy. and lieutenant colonel on 11 December 1873. Of the 16 months following his arrival in the Cape, Durnford spent the greater portion at King William's Town. In a letter to his mother he wrote of the blacks: ″ they are at least honest, chivalrous and hospitable, true to their salt, although only barbarians. They are fine men, very naked and all that sort of thing, but thoroughly good fellows.″ He appears to have adhered to this view throughout the remaining years of his life. He was later stationed at Pietermaritzburg, where he was befriended by Bishop Colenso, and he joined Theophilus Shepstone on an expedition to crown King Cetshwayo. Miss Colenso later wrote two books in support of his military reputation, My Chief and I (1880) and History of the Zulu Wars (1880). Durnford saw some action during the pursuit of Langalibalele at Bushman's River Pass, where he showed great courage but received two assegai stabs, one in his side, the other in his elbow; severing a nerve thus paralysing his left under arm and hand for the rest of his life. Durnford managed to shoot two of his assailants with his revolver and to extricate himself. His Natal Carbineers had abandoned him, but his loyal Basuto troopers stood by him. In 1878 Durnford, as the senior Royal Engineer officer in the colony, served on Sir Henry Bulwer's Boundary Commission to investigate the disputed border between the Transvaal and the Zulu Kingdom. Later that year he was given the task of planning the formation of an African auxiliary force which soon became the Natal Native Contingent (NNC). His policy was, in effect, to ride to the sound of the guns, "and attack the Zulu wherever they appeared". He was well respected by his native Basutos. Moreover, the actions of Durnford and his command effectively halted the left horn of the Zulu army until their cartridge boxes began to run dry. This was no small accomplishment considering the Left Horn included the inGobamakhosi regiment, "The Benders of the Kings". Their ammunition supply expended, Durnford and his troopers fought their way back to the "saddle" that separated the wagon park from the rest of the camp. In one last valiant effort, Durnford, after ordering his native troopers to escape, perished with a mixed group of colonial volunteers, members of the Natal Mounted Police and infantrymen of the 24th Foot that had held open the only escape route. Durnford's body was later found lying near a wagon, surrounded by the bodies of his men. Among the causes of the disaster were the ill defined relationship between Durnford and Pulleine, brought about by failures of Lord Chelmsford's command and control, a lack of good intelligence on the size and location of Zulu forces which resulted in Chelmsford splitting his force and, most decidedly, Chelmsford's decision not to fortify the camp (which was in direct violation of his own standing pre campaign orders).
Танымал мәдениет
1979 жылғы "Зулу таңы" фильмінде, Исандлуана шайқасын көрсеткен, Дурнфорд рөлін Берт Ланкастер сомдаған.
In the 1979 film Zulu Dawn, which depicted the battle of Isandlwana, Durnford was portrayed by Burt Lancaster.