Жорж Чарльз Бингем: Британ әскер офицері және Балаклава шайқасының қатысушысы
George Bingham, 3rd Earl of Lucan
Лорд Лукас: британдық әскери шенеунік, Балаклава шайқасының қатысушысы, Ирландиядағы аштық кезіндегі қиын шешімдері және парламенттегі еврейлер мәселесі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық әскер офицері Джордж Чарльз Бингем, Люканның 3-графы (16 сәуір 1800 – 10 қараша 1888), 1839 жылға дейін Бингем лорды деп аталған, ағылшын-ирланд аристократы және британдық әскер офицері. Ол 1854 жылғы қазанда Балаклава шайқасында Жеңіл бригада командирі Кардиган графының Жеңіл бригада шабуылына бастап соққан тағдырлы бұйрыққа жауапты болған капитан Нолан мен лорд Рагланмен бірге үш адамның бірі еді. Кейіннен ол фельдмаршал дәрежесіне көтерілді. Лорд Лукан Ұлы ашаршылық кезінде Ирландияда мыңдаған ирландтық шаруаларын жерлерінен қуды да, жерін бай шаруаларға жалға берді. Ол сонымен қатар яһудилердің парламентте отыруына мүмкіндік беретін шешімді ұсынды.
British Army officer
George Charles Bingham, 3rd Earl of Lucan, (16 April 1800 – 10 November 1888), styled Lord Bingham before 1839, was an Anglo Irish aristocrat and British Army officer. He was one of three men, along with Captain Nolan and Lord Raglan, responsible for the fateful order during the Battle of Balaclava in October 1854 that led to the Light Brigade commander, the Earl of Cardigan, leading the Charge of the Light Brigade. He was subsequently promoted to field marshal. Lord Lucan was a ruthless landlord during the Great Famine in Ireland, evicting thousands of his Irish tenants and renting his land to wealthy ranchers. He also came up with a solution that allowed Jews to sit in Parliament.
Өмір жолы және әскери мансап
Ричард Бингхамның тұңғыш ұлы ретінде дүниеге келген, 2-ші граф Лукан, англо-ирландтық теңдесі, және Элизабет Бингхам (Белассиз туған), лорд Бингхам (1839 жылдың маусым айының соңына дейін осылай аталған) Вестминстер мектебінде оқыды, бірақ ресми білімінен бас тартып, 1816 жылдың 29 тамызында 6-шы жаяу полкіне прапорщик болып кірді. 1818 жылдың 24 желтоқсанында 11-ші жеңіл драгун полкіне ауысты. Лорд Бингхам 1820 жылдың 20 қаңтарында 8-ші жаяу полкінің лейтенанты, 1822 жылдың 16 мамырында 74-ші жаяу полкінің капитаны болды және 1825 жылдың 23 маусымында тіркелмеген майор болып тағайындалды. Ол 1825 жылдың 1 желтоқсанында 17-ші лансерлерге ауысты және 1826 жылдың 9 қарашасында полк командирі болып, подполковник шеніне жетті; ол офицерлерінің киім-кешектері мен жылқыларына осыншалықты көп ақша жұмсады, олар "Бингхэмнің дендилері" деп аталды. 1841 жылдың 23 қарашасында полковник болып тағайындалып, 1845 жылы Майоның Лорд-лейтенанты болды. 1851 жылдың 11 қарашасында генерал-майор болып жоғарылатылды.
Born the first son of Richard Bingham, 2nd Earl of Lucan, an Anglo Irish peer, and Elizabeth Bingham (née Belasyse), Lord Bingham (as he was styled up until late June 1839) attended Westminster School but left formal education to be commissioned as an ensign in the 6th Regiment of Foot on 29 August 1816. He transferred to the 11th Light Dragoons on 24 December 1818. Lord Bingham became a lieutenant in the 8th Regiment of Foot on 20 January 1820, a captain in the 74th Regiment of Foot on 16 May 1822 and was promoted to major, unattached, on 23 June 1825. He transferred to the 17th Lancers on 1 December 1825 and became commanding officer of the regiment with the rank of lieutenant colonel on 9 November 1826; he lavished such expense on his officers' uniforms and horses that the officers became known as "Bingham's Dandies". and held that seat until 1830. and having been promoted to colonel on 23 November 1841, he became Lord Lieutenant of Mayo in 1845. He was promoted to major general on 11 November 1851.
Қырым соғысы
Қырым соғысы басталғанда Лорд Лукан қызметке өтініш білдіріп, кавалерия дивизиясының командирі болды. Оның қайын інісі, Кардиганның 7-ші графы, оның бағыныштыларының бірі болды, Жеңіл бригадаға қолбасшылық етті – екі адам бір-бірін шын жүректен жек көргендіктен, бұл өкінішті таңдау еді. 1854 жылдың қыркүйек айында Алма шайқасына қатысты, бірақ армия қолбасшысы лорд Рагланның бұйрығымен дивизиясын резервте ұстады. Бұл оқиға Луканға бекер, бірақ табанды "Лорд Look on" деген лақап есімді әкелді. 1854 жылдың қазан айында Балаклава шайқасында Лукан Рагланнан бұйрық алды және өз кезегінде Кардиганға Жеңіл бригаданың шабуылын басқаруды тапсырды, нәтижесінде британдықтар айтарлықтай пайда таппай, ауыр қатыгездіктерге ұшырады. Лукан ауыр бригаданы қолдау үшін алға жылжытқанда, аяғына жеңіл жарақат алды. Раглан Луканды шығынға кінәлады ("Сен жеңіл бригаданы жоғалттың") және оны хабарламаларда айыптады. Лукан бұл айыптауға шағымданып, әскер командирі мен кавалерия командирі арасындағы қарым-қатынас күрт нашарлағанын ескеріп, 1855 жылдың наурыз айының басында Англияға қайтарылды. Ол сондай-ақ 17 қарашада 1855 жылы Жеңіл бригадамен шайқасқан 8-ші Жеңіл Драгун полкінің полковнигі болды.
At the outbreak of the Crimean War, Lord Lucan applied for a post and was made commander of the Cavalry Division. His brother in law, the 7th Earl of Cardigan, was one of his subordinates, commanding the Light Brigade – an unfortunate choice as the two men heartily detested each other. he was present at the Battle of Alma in September 1854 but, on the orders of the army commander, Lord Raglan, he held his division in reserve. This incident earned Lucan the undeserved, but persistent, nickname of "Lord Look on". At the Battle of Balaclava in October 1854, Lucan received an order from Raglan and in turn ordered Cardigan to lead the Charge of the Light Brigade, resulting in heavy British casualties without significant gains. As Lucan brought the Heavy Brigade forward in support, he was lightly wounded in the leg. Raglan blamed Lucan for the loss ("You have lost the light brigade"), and censured him in despatches. Although Lucan complained against this censure, as the relationship between the army commander and the cavalry commander had clearly broken down, he was recalled to England, where he returned at the beginning of March 1855. and colonel of the 8th Light Dragoons, who had charged with the Light Brigade, on 17 November 1855.
Кейінгі өмірі
Люкан парламентте яһудилерді қабылдау мәселесін шешкенде маңызды үлес қосты. Осыған дейін көрнекті яһудилер «христиан дінінің рас сенімімен» ант беруден бас тартып, заң бойынша қажетті ант бермегендіктен, сайланғандарына қарамастан дауыс беру құқығынан айырылған. Лукан компромис ретінде әр палата өз антын өздігінен шешіп, өзгерте алатынын ұсынды. Яһудилерді қабылдауға ұзақ уақыт бойы қарсы болған Лордтар палатасы осы ұсынысқа келісті. Осылайша, көрнекті яһуди Лионель Натан Ротшильдке Төменгі палатаға кіруге рұқсат берілді және ол 1858 жылдың 26 шілдесінде ант берді. Лукан қайтадан әскери қызметке қатыспаса да, 1858 жылдың 24 желтоқсанында генерал-лейтенант шеніне көтерілді. 1865 жылдың 27 ақпанында 1-ші өмірлік гвардия полкінің полковнигі болған ол, 1865 жылдың 28 тамызында генерал болып тағайындалды және 1869 жылы ванна орденінің үлкен кресімен марапатталды. Ол 1877 жылдың қазан айында ресми түрде зейнетке шықты, бірақ белсенді әрекеттердің арқасында 1887 жылдың 21 маусымында фельдмаршал шеніне көтерілді. Ол 1888 жылдың 10 қарашасында Лондон қаласындағы 13 South Street, Park Lane мекенжайында қайтыс болды және Миддлсекстегі Лейлхэмде жерленді.
A significant contribution was made by Lucan to Parliament when he produced a solution to the problem of admitting Jews to Parliament. Prior to this, distinguished Jews had declined to take the oath "on the true faith of a Christian" and having not been sworn in as required by statute, were refused voting rights although having been elected an MP. Lucan proposed, by way of a compromise, that each House could decide and modify its own oath. The House of Lords, who had long opposed the admission of Jews, agreed to this. A prominent Jew, Lionel Nathan Rothschild, was thus allowed to enter the House of Commons and was sworn in on 26 July 1858. Although Lucan never again saw active duty, he was promoted to lieutenant general on 24 December 1858, and, having become colonel of the 1st Regiment of Life Guards on 27 February 1865, he was to promoted to general on 28 August 1865 and advanced to Knight Grand Cross of the Order of the Bath in 1869. He formally retired in October 1877, but after some lobbying he was promoted to field marshal on 21 June 1887. He died at 13 South Street, Park Lane, London, on 10 November 1888 and was buried at Laleham in Middlesex.