Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Британдық аристократ және әскери қызметкер (1835-1869)
British aristocrat and soldier (1835 1869)
Эдвард Адольф Фердинанд Сеймур, Сент-Мор графы (17 шілде 1835 – 30 қыркүйек 1869, Лондон, Довер-стрит), сондай-ақ өз құқығымен 13-ші Сеймур бароны, британдық аристократ және әскери қызметкер болған.
Edward Adolphus Ferdinand Seymour, Earl St. Maur (17 July 1835 – 30 September 1869, in Dover Street, London), also 13th Baron Seymour in his own right, was a British aristocrat and soldier.
Өмірбаян
Ол 12-ші Сомерсет герцогы Эдвард Сеймур мен Джорджан Шериданның үлкен ұлы болды. 1863 жылға дейін ол лорд Сеймур деп аталды, содан кейін әкесі Берри-Померой графы Сент-Маур титулын алды, ал ол әкесінің жаңа титулын әдептілік атағы ретінде қабылдады. Оны көбінесе Ферди деп білді. 1853 жылы ол Оксфорд университетінің Крайст-Черч колледжіне қабылданды. 1856 жылы Сеймур лорд Гранвиллдің атташесі ретінде Ресей императоры Александр II-нің тәж кию рәсіміне қатысты.
He was the eldest son of Edward Seymour, 12th Duke of Somerset, and Georgiana Sheridan. He was styled Lord Seymour until 1863 when his father was created Earl St Maur, of Berry Pomeroy, and he adopted his father's new creation as a courtesy title. He was commonly known as Ferdy. He matriculated at Christ Church, Oxford in 1853. Seymour attended the 1856 coronation of Alexander II of Russia, as attaché to Lord Granville.
Әскери мансап
1856 жылы Сеймур Корольдік Уилтшир емендік атқыштар полкіне корнет ретінде қосылды. Ол Англо-Персия соғысында (1855–1857) Лорд Шомберг Керр және Улик де Бург, Лорд Дункелин сияқты еріктілермен бірге қызмет етті. Джеймс Оутрам оны Бомбейлік жемісшілер әскерінің саяси хатшысы Роберт Льюис Тейлормен (1821–1905) жұмыс істеуге жіберді. Одан кейін ол Үндістан көтерілісі (1857–1858) кезінде Лакхнауды құтқару операциясында болды. Оның батылдығын сэр Колин Кэмпбелл мойындады. Ол сонымен қатар 4-ші драгун гвардиясында корнет болған.
Seymour joined the Royal Wiltshire Yeomanry Cavalry as a cornet in 1856. He briefly served as a volunteer on the staff in the Anglo Persian War (1855–1857), alongside Lord Schomberg Kerr and Ulick de Burgh, Lord Dunkellin, and was assigned by James Outram to work with his Political Secretary Robert Lewis Taylor (c.1821–1905) of the Bombay Native Infantry. Shortly afterwards, he was at the Relief of Lucknow during the Indian Rebellion (1857–1858). His gallantry was recognised by Sir Colin Campbell. He also was a cornet in the 4th Dragoon Guards.
Скотт ісі
1860 жылы Сеймур екі Сицилия Корольдығында Гарибальди әскерінің Чарльз Александр Скоттын үстінен атпен шабуыл жасады. Сот процестері басталды.
In 1860, Seymour horsewhipped Charles Alexander Scott of Garibaldi's forces in the Kingdom of the Two Sicilies. Court cases followed.
Капитан Скотт
Сеймурдың құрбаны, әскери мақсаттар үшін капитан Скотт деп танылған, 1803 жылы Лондонда туған британдық Карл Блюментал еді. Ол көп уақытын Италияда өткізіп, Карло Алессандро Скотт немесе Блюментал деген аттармен таныстырған. Ол 1866 жылы қайтыс болды. Блюменталдың анасы венециялық болғандығы хабарланды, және ол Даниэле Маниннің күресіне қатысып, Гюльельмо Пепе штабынан Сан-Марко венециялық республикасының атынан жіберілген. Ол сондай-ақ 1849 жылы Австрияға қарсы Рим Республикасын қорғады, бұл жұмысты Гарибальдидің орынбасары ретінде атқарды. 1860 жылы ол Мортара ісіне қатысу үшін Римге экспедиция ұйымдастыруға тырысты, бірақ ол жоба сәтті аяқталмады.
Seymour's victim, known as Captain Scott for military purposes, was Karl Blumenthal, British born in London in 1803. He had spent much time in Italy, where he used the name Carlo Alessandro Scott or Blumenthal. He died in 1866. Blumenthal's mother was reported to be Venetian, and he was involved in Daniele Manin's struggle on behalf of the Venetian Republic of San Marco, sent from the staff of Guglielmo Pepe. He also defended the Roman Republic of 1849 against Austria, which he did as deputy to Garibaldi. He sought in 1860 to involve himself in the Mortara case by an expedition to Rome, that later came to nothing.
Британдық легионның тарихы
Джордж Холиоак, Лондон легионының ұйымдастырушысы, өзінің естеліктерінде "Британ легионының басты кемшілігі – тәртіпті сақтауға заңдық күш болмауы болды" деп жазды. Палермоға келген кезде, жалған тапсырыстар жаңжал тудырды, және "Капитан Сарсфилд, "Гарибальдидің ағылшыны" деп танылған полковник Пирд, Де Рохан, капитан Скотт және билікке талап етуші басқалар сол жерде болды". Сол кезде Скотт пен "италиялық", капитан Хью Форбс есімін қолданған, Британ легионының тиімділігіне сырттан араласып, кедергі келтірді деген пікір айтылды. АҚШ-та болғаннан кейін, ол Ұлыбританияда Джордж В. М. Рейнольдстың қолдауымен Гарибальди үшін көпұлтты топ жинады. Форбстың Британ легионының командиріне үміткері Хикс, Уильям Джеймс Линтон тарапынан қаржылық тәртіпсіздіктерге айыпталғаннан кейін, Харвичтен кемемен шығар алдында партиядан қуылды. Қазан айының соңында Форбс, Резинада орналасқан бригадасына Британ легионынан, Скотттың қолдауымен қосымша көмек алуға тырысты. Сеймур ағылшын армиясының мердігеріне жасалған төлемге қарсы болды, ол Скоттқа жүгінді. Скотт құжаттарды қарап, мердігердің жағына шықты. Сеймур Скотты "түсіндіру талап етуден басқа амалы қалмады" деп сөккен. Оның дуэльге түсу ниеті болмады. Сеймур олардың қылыштармен шайқасуын талап етті. Скотт дуэльге белгіленген жерге келді, бірақ Сеймур Пирдтың дуэльге тыйым салғанын айтып келмеді. Кейін Сеймур серіктерімен Скотты күтіп алып, ұрып-салып жарақаттады.
George Holyoake, organiser in London of the Legion, wrote in his memoirs that "There being no legal power to enforce order was the cardinal weakness of the British Legion." On its arrival in Palermo, bogus commissions caused confusion, and there were "Captain Sarsfield, Colonel Peard known as "Garibaldi's Englishman," De Rohan, Captain Scott, and others on the spot, with colourable pretensions to authority". It was argued at the time that Scott and "an Italian" who used the name Captain Hugh Forbes were interfering with the British Legion's effectiveness, as outsiders. After a period in the United States, he had recruited in the United Kingdom a multinational group for Garibaldi with support from George W. M. Reynolds. Forbes's candidate for commander of the British Legion, called Hicks, had been thrown out of the party before it sailed from Harwich by William James Linton, accused of financial irregularity. At the end of October, Forbes was trying to attract further support for his brigade stationed at Resina, from the British Legion, with support from Scott. Seymour objected to a payment to an English army contractor, who applied to Scott. Scott looked at the paperwork, and sided with the contractor. Seymour insulted Scott, who "had no alternative but to request an explanation". He had no intention of fighting a duel. Seymour insisted they fight with swords. Scott came to the place appointed for the duel, but Seymour did not, citing Peard's veto on the duel. Seymour later laid in wait with accomplices for Scott, and beat him.
Салдары
Скотт подрядшыны С. Исаак, Кэмпбелл және компания деп атады; Скотт Сэмюэл Исаакпен қазан айында Неапольде кездескенін айтты. Исаак 1860 жылғы 15 желтоқсанда «Армия және Әскери-теңіз газетінде» жарияланған татуластыру хат жазды, онда шабуылды «басқа аңшылық қамшысымен ұрылған қарт адам» деп сипаттады. Сеймур осы кезде Неапольде Лоренс Олифантпен араласып, 4-ші барон Холландтың жесірі, Леди Холландпен бірге тұрды. 1860 жылдың қараша айының соңында Лондонға қайтып келді. «Скоттқа қарсы Лорд Сеймур» азаматтық ісі (дене күші қолдану және жалған тұтқындау) Экскешерлік сотта 1862 жылдың сәуір және мамыр айларында қарастырылды, нәтижесінде сот Скотттың пайдасына шешім шығарды. 1862 жылдың желтоқсанында заңдар қақтығысы мәселесі бойынша апелляциялық сот бұл шешімді қолдады. Сеймур шабуыл үшін Скоттқа 500 фунт төледі.
The contractor was named by Scott as S. Isaac, Campbell & Co.; Scott said he had met Samuel Isaac in Naples, in October. Isaac wrote a conciliatory letter, published in the Army and Navy Gazette of 15 December 1860, referring to the assault as "an old man beaten over the head with a hunting crop". Seymour associated at this time in Naples with Laurence Oliphant and stayed with Lady Holland, widow of Henry Fox, 4th Baron Holland. He returned to London around the end of November 1860. The civil action Scott v Lord Seymour for tort (assault and false imprisonment) in the Court of Exchequer was argued in April and May 1862, with judgement for the plaintiff Scott. In December 1862 an appeal on the conflict of laws aspect of the case upheld the judgement. Seymour paid Scott £500 for the assault.
Лордтар палатасына көтерілу
1863 жылдың шілдесінде Сеймур әкесінің кіші атағы – Сеймур баронының құқығымен Лордтар палатасына шақырылды.
In July 1863 Seymour was summoned to the House of Lords through a writ of acceleration in his father's junior title of Baron Seymour.
Жеке өмірі және Сеймур мұрагерлігі
1866 жылы Сеймур 17 жасар Розина Элизабет Сван есімді үй қызметшісімен қарым-қатынас бастады, ол Хайамнан, Бери Сент-Эдмундс, Саффолктан шыққан. Ол оны саяхаттарында өзімен бірге алып жүрді және 1868 жылы Англияға қайтып, Брайтонның жанында тұруға көшті. Сеймур мен Розинаның екі баласы болды: қыз Рут Мэри (1867–1953) жұп Танжерде болғанда дүниеге келді, ал ұл Харольд Сент-Мор Брайтон қаласында дүниеге келді. Ұлының туғанына бірнеше ай өткен соң Сеймур Лондонның Мейфэр ауданындағы Довер көшесіндегі пәтерінде жасалған сәтсіз шұғыл трахеотомия кезінде қайтыс болды. Егер Сеймур Розинаға үйленген болса, Гарольд қазір оның әкесінің герцогтығының мұрагері болар еді; сондықтан ол неке болғанын дәлелдеуге жылдар бойы тырысты. Ол Нидерландыда Равештейн есімді, осы некеге куә болған голландты іздеді және 1924 жылы Голландия газетінде бұл фактіні растаған адамға 50 фунт стерлинг сыйлық ұсынатын жарнама жариялады. 1885 жылы 12-ші герцог қайтыс болды. Ол екі ұлынан да көп өмір сүрді (Сеймурдың інісі, лорд Эдвард 1865 жылы қайтыс болған). 12-ші герцогтың інісі Арчибальд Сеймур 13-ші Сомерсет герцогы атанды.
In 1866 Seymour began a relationship with a 17 year old maid called Rosina Elizabeth Swan, of Higham, Bury St. Edmunds, Suffolk. He took her with him during his travels, returning to England with her in 1868 to live near Brighton. Seymour and Rosina had two children; a girl Ruth Mary (1867–1953) was born whilst the couple were in Tangier and a boy Harold St. Maur was born in Brighton. A few months after the birth of his son, Seymour died during a botched emergency tracheotomy at his flat in Dover Street, Mayfair, London. If Seymour had been married to Rosina, Harold would have now been the heir to his grandfather's dukedom; and he spent years trying to prove that a marriage had taken place. Searching for a possible Dutch witness to the marriage, by the name of Ravesteyn, he vainly published an advertisement in a newspaper in the Netherlands in 1924, offering a reward of £50 for proof of the fact. In 1885 the 12th Duke died. He had outlived both of his sons (Seymour's brother, Lord Edward, having died in 1865). The 12th Duke's brother Archibald Seymour became the 13th Duke of Somerset.