Лодовико Заккони (1555-1627) – итальяндық композитор, теорияшы. Кейінгі Ренессанс және ерте Барокко дәуірінде өмір сүрген, музыкаға үлкен үлес қосыпты.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Италия композиторы (1555–1627)
Italian composer (1555 1627)
Лодовико (немесе Людовико) Заккони (11 маусым 1555 – 23 наурыз 1627) – Кеш Ринассанс және ерте Барокко дәуірінің итальян композиторы және музыка теориясының маманы. Ол Солтүстік Италия мен Австрияда әнші, теолог және музыка туралы жазушы ретінде жұмыс істеді; бір кезде Грац эрцгерцогы Карлдың қызметінде болды және Грац пен Вена қалаларында жұмыс істеді.
Lodovico (or Ludovico) Zacconi (11 June 1555 – 23 March 1627) was an Italian composer and musical theorist of the late Renaissance and early Baroque eras. He worked as a singer, theologian, and writer on music in northern Italy and Austria; for a time he was in the employ of Archduke Karl of Graz, and worked in Graz and Vienna.
Өмірбаян
Марке аймағындағы Пезаро қаласында туған Заккони Венецияда августиндік монах болып, дін қызметкеріне бекітілді. 1577 жылы ол Венецияда Сан-Стефано шіркеуінде оқыды, ал келесі алты жылдың ішінде Андреа Габриели оны контрапункт бойынша шәкірт ретінде қабылдады. 1584 жылы ол Сан-Маркода әнші ретінде кастингтен өтті және қабылданды; бірақ ол бұл қызметтен бас тартқан сияқты. Осы кезде ол Венеция мектебінің белгілі теорияшысы Зарлиномен де танысты; ол осы кездесу туралы өзінің «Prattica di musica» (1622 ж.) екінші бөлімінде айтқан. 1585 жылдың 20 шілдесінде ол Грац архиепископы Карлдың музыкалық ұйымына қосылды және Карл 1590 жылы қайтыс болғанға дейін осы лауазымда қалды. Содан кейін ол Орланд де Лассус басқарған Бавария герцогы Вильгельм V-нің капелласына қосылды. 1596 жылы Вильгельмнің қызметінен кетіп, Италияға оралды; келесі жылдары Пезарода приоры болып, Италия мен Критте уағызшы және әкімшілік қызметтер атқарды. 1612 жылы ол Пезароға зейнетке шықты және өмірінің соңына дейін (Пезароның жанындағы Фиорензуола ди Фокарада) сол жерде тұрды.
Born in Pesaro, in the Marche, Zacconi became an Augustinian friar at Venice, where he was ordained priest. In 1577 he was in Venice studying at the church of San Stefano, and at some point in the following six years he was accepted by Andrea Gabrieli as a student of counterpoint. In 1584 he auditioned at San Marco as a singer, and was accepted; however he seems to have declined the position. Also at this time he met Zarlino, the prominent Venetian School theorist; he was to mention the meeting in the second part of his Prattica di musica (1622). On 20 July 1585, he joined the musical establishment of Archduke Karl of Graz, a position he retained until Karl's death in 1590. Subsequently, he joined the chapel of Wilhelm V, Duke of Bavaria, which was directed by Orlande de Lassus. In 1596 he left the employ of Wilhelm, returning to Italy; in the following years he worked as a prior at Pesaro, and as a preacher and administrator in both Italy and Crete. He retired to Pesaro in 1612, where he remained until his death (at Fiorenzuola di Focara, near Pesaro).
Шығармалары
Закконидің атақтылығы оның 1592 жылы Венецияда алғаш жарық көрген "Pratica di Musica" атты ұлы еңбегіне негізделген, оның екінші томы 1619 (немесе басқа деректер бойынша 1622) жылы жарық көрді. Оның теориялық еңбектері консервативті, және ол танымал венециялық композитор Андреа Габриелиден оқығанмен, жаңа пайда болған барокко стилі туралы еш айтпайды. Оның ең маңызды еңбектері – 1592 және 1622 жылдары Венецияда жарық көрген "Pratica di musica" (Музыкалық практика) атты екі кітабы. Бұл екі томда төрт шығарма бар, олар музыкалық теорияны толыққанды қарастырады және көптеген иллюстрациялармен толықталған. Полифониялық музыканы орындау туралы нұсқаулар, әсіресе Палестринаның мысалдары, өте құнды. Ол алты нақты және алты плагальдық ладтарды толық зерттейді, бірақ Локрий және Гиполокрий ладтарын мұқият жіберді. Сонымен қатар, ол оркестрлік аспаптар – олардың диапазоны мен ойнау тәсілдері туралы айтады, сондай-ақ ерте опералар мен ораториялардың партияларын жазу туралы құнды ақпарат береді. Шындығында, ол 16 ғасырдың соңында қолданылған музыканың барлық саласын қамтиды. Закконидің трактаттары – өте кешкі Ренессанс дәуіріндегі вокалдық музыканың орындалу тәжірибесін зерттеу үшін баға жетпес нұсқаулық. Оның еңбектерінің бөліктерін Михаэль Преториус өзінің "Syntagma musicum" (1618) және Пьетро Сероне өзінің "Melopeo y maestro" (1613) еңбектеріне енгізді.
Zacconi's fame rests on his great work Prattica di Musica, first published in 1592 at Venice, of which a second volume appeared in 1619 (or, according to other sources, 1622). His theoretical works are conservative, and make no mention of the emerging Baroque style, in spite of his studies with the distinguished Venetian composer Andrea Gabrieli. His most important works are the two books of Prattica di musica (Musical Practice) which he published in Venice in 1592 and 1622. These two volumes—containing four works—treat exhaustively of musical theory, and are copiously illustrated. The directions for rendering polyphonic music are of the highest value, especially the Palestrina illustrations. He deals fully with the six Authentic and six Plagal Modes, studiously omitting the Locrian and Hypolocrian Modes. But he also treats of orchestral instruments—their compass and method of playing—and gives valuable information as to the scoring of early operas and oratorios. In fact he covers the whole ground of music, as practised at the close of the 16th century. Zacconi's treatises are an invaluable guide to the study of performance practice of vocal music of the very late Renaissance. Parts of his work were incorporated by Michael Praetorius into his Syntagma musicum (1618), and by Pietro Cerone into his Melopeo y maestro (1613).