Кіріспе

Франциск Ксавери Миколай Заблоцки (2 қаңтар 1754, Волынь – 10 қыркүйек 1821, Коньсковола) – Польшаның ағарту дәуірінің ең көрнекті комедиялық драматургі және сатиригі. Ол Польшаның ежелгі аристократиялық әулетінен, Łada елтаңбасынан тараған. Ол көптеген француз комедияларын, соның ішінде Мольердің пьесаларын аударды, бірақ польша мәселелеріне арналған жеке пьесаларын да жазды. 1774 жылдан бастап Ұлттық білім беру комиссиясында қызмет етті, ал 1794 жылы Костюшко көтерілісіне қатысты. Келесі жылы әдебиеттен бас тартып, дін қызметкері болды.

Әдеби мансап

Заблоцкийдің әдеби мансабы "Забавы Приятные и Полезные" ("Қызықты да пайдалы ойын-сауықтар") атты поляк әдеби журналында жарияланған еңбектерінен басталды. Бұл журнал Польшадағы алғашқы осындай басылым болды және 1770 жылы жарық көрді. Патша Станислав Августтың билігі тұсында Варшава көрнекті әдеби орталыққа айналды. Патша әр бейсенбі күні әдебиетшілерді кешкі асқа шақыратын. Заблоцкий мұндай шараларға тұрақты түрде қатысып, Адам Нарушевич және Игнацы Красицкий сияқты поляк зиялыларымен бірге болды. Солардың бірінде Заблоцкийден алғашқы комедиясы – "Fri Zabobonnik" оқып беруі сұралды. Патша осы шығармаға қатты риза болып, Заблоцкийге "Merentibus" медалін табыс етті. Осыдан кейін Заблоцкий пьеса жазуға көшті және он жылдың ішінде 40 пьеса жазды. Ол негізінен комедиялар жазды. Оның маңызды туындылары: "Амфитрион" (1783), "Сарматизм" (1785), "Мұхаммед Гарлекин" (1785), "Елдегі бақыт патшасы" (1787), "Сары түнгі бас киім" (1783), "Люблин дәрігері" (1781), "Гамрат" (1785) және "Фигароның үйлену тойы" (1786).