Кіріспе
Queen II - британдық Queen рок тобының екінші студиялық альбомы. Ол 1974 жылдың 8 наурызында Ұлыбританияда EMI Records және АҚШ-та Elektra Records компаниялары шығарды. 1973 жылдың тамызында Trident Studios және Langham 1 Studios, Лондон қаласында Рой Томас Бейкер және Робин Джеффри Кейбл продюсерлерімен, ал Майк Стоун инженерлік жұмысын атқарды. Бұл альбом топтың көп қабатты овердабтар, вокалдық үйлесімдер және әртүрлі музыкалық стильдер элементтерін қамтиған алғашқы жұмысы. "Queen II – бұл, әлдебір ең ауыр Queen альбомы" деп сипатталды, және бұл топтың мансабының бірінші кезеңінің аяқталуын білдірді. Альбом ауыр рок дыбысын арт-рок пен прогрессивті рок элементтерімен үйлестіреді және Рок-н-ролл Даңқ залы оны "көрікті, шабуылдаушы хард-роктың тірегі" деп атады. Бастапқы LP-нің екі жағы "Side White" және "Side Black" (әдеттегі A және B жақтарының орнына) деп белгіленді, ал алдыңғы мұқабасында қара киім киген топтың суреті және ішкі қақпақта ақ түсті суреттері болды. Ақ жақта эмоционалды тақырыптағы әндер, ал қара жақта фантастика туралы, көбінесе қараңғы тақырыптар бар. Мик Роктың мұқаба суреті топтың мансабы бойында жиі қолданылды, соның ішінде "Bohemian Rhapsody" (1975) және "One Vision" (1985) әндерінің музыкалық видеоларында. Бастапқыда сыншылардың аралас пікірлерін алған Queen II тобының аз танымал альбомдарының бірі болып қала береді. Дегенмен, ол шығарылғаннан бері жанкүйерлердің сүйіспеншілігін ұстап тұрды және сыншылар мен жанкүйерлерден мақтау алды. Queen өзінің алғашқы концертін 1970 жылдың 27 маусымында өткізді, бірақ өзінің дебюттік альбомын 1972 жылдың қарашасына дейін аяқтамады. Осы аралықта топ басқа, күрделі материалдарды әзірледі, бірақ студияда көбірек еркіндік пен тәжірибе жинағанша оны жаздыруды күтуге шешім қабылдады. "Әкеден балаға", "Огре шайқасы" және "Процессия" әндері 1972 жылы премьераланды. "Seven Seas of Rhye" әні Фредди Меркьюридің 1969 жылғы Wreckage тобындағы кезеңіне дейін барады. "See What a Fool I've Been", "Seven Seas of Rhye" синглінің B жағы және "White Queen (As It Began)" Smile тобының кезеңінен қалған. "Stone Cold Crazy", сондай-ақ Меркьюридің Wreckage кезеңінен, бірнеше жыл бойы тізімде болды, бірақ үшінші альбомға, Sheer Heart Attack қайта өңделді. Queen II сессияларында "Пайғамбардың әні" бөлімдері репетицияланды, бірақ ән төртінші альбомға дейін аяқталмады, Операдағы түн. Queen Trident Studios-та бірінші альбомдағыдай студиялық уақытқа емес, тұрақты уақытта жаздыруға рұқсат беруді талап етті. Топ Дэвид Боуиге продюсерлік қызметтен бас тартуды ұсынды, өйткені ол Pin Ups-ті жаздырып, Diamond Dogs-тың әндерімен айналысып жүрді. 3 тамызда топ Ньюкасл қаласында концерт берді, содан кейін 4 тамызда Лондонға қайта оралды. Сессиялар 5 тамызда "Seven Seas of Rhye" әнінің аяқталған нұсқасының 1–12 нөмірлі нұсқаларымен басталды. 6 тамызда олар "Father To Son" әнін жаздыра бастады, 1–4 нөмірлі нұсқаларда жұмыс істеді. Олар 9 тамызға дейін альбомның жұмысын жалғастырды, содан кейін дебют альбомнан "Keep Yourself Alive" және "Liar" әндерінің жарнамалық бейнелерін түсірді. Record Mirror журналының 11 тамыздағы санында айтылғандай, топ 15 тамызда студияға қайта оралуға жоспарланған. Дегенмен, Дэвид Боуи мен Кен Скотт "Queen" қолданған студияда "Pin Ups" әндерін шығарып отырды. Топ продюсер Робин Джеффри Кейблмен 2-студияға орналасты. Бұл студияда сол кезде 8 тректі таспа машинасы ғана болғанмен, Queen соған қарамастан тректерде жұмыс істеуге шешім қабылдады. Nevermore-ның түсірілімдері сол күні, ал Funny How Love Is 16 тамызда жазылды. 17 тамызда "Queen" Peterborough-да концерт беру үшін студиялық сессияны тоқтатуға мәжбүр болды. Олар Лондонға таңғы сағат 3:00 шамасында оралды. Рой Томас Бейкер де 12–18 тамызда Даниялық клиентпен жұмыс істеуге кетті. 18 тамызда Queen, Baker және Cable "The March Of The Black Queen" әнінің күрделі сүйемелдеуін жазды. Банктік мерекеге үзіліс жасағаннан кейін, топ 28 тамызда негізгі дубляжды бастады. Кейбір тректерді көптеп дубляждауға байланысты бөлек көп тректікке бөлуге тура келді. (Альбомның жұмыс атауы "Over The Top" болды, бұл овердабқа қатысты.) Осы кезеңде Джон Дикон жазғы емтихандарды тапсыруға мәжбүр болды. Қыркүйек айында Брайан "Procession" әнін жазды, ол 13 қыркүйекте Лондонның Голдерс Грин ипподромында ойнаған кезде тікелей эфирде көрсетілді. (Бұл олардың алғашқы жазылған концерті болды.) 24 қыркүйекте топ Боб Харриспен алғашқы радио сұхбатын өткізді. Қазан айының басында Queen тұңғыш рет фотограф Мик Рокпен кездесу өткізді. Олар 12 қазанда Еуропа бойынша промо-тур бастау үшін қысқа үзіліс жасады. 18 қазанда топ Лондонға қайта оралып, альбомның жұмысын жалғастырды. 3 қарашада Queen-тің алғашқы жарнамалық фотосуреті Мик Рокпен бірге болды, ол альбомның көрнекті мультфильмін шығарды. Queen қараша айында Mott The Hoople тобымен бірге гастрольдік турға шықты. Репетициялар 5 қарашада басталды және тур 13 қарашада Блэкбернде басталды. Топ желтоқсан айының басында бірнеше рет Лондонға жақын келді және демалыс күндері студияға кірді. Тур 14 желтоқсанда Хаммерсмит Одеонда аяқталды, содан кейін 15 желтоқсанда Лестер университетінде жеке концерт берілді. Альбомның жалпы миксі 17 желтоқсанда басталды. Sounds журналынан Мартин Хейман 22 желтоқсанда топқа "Loser In The End", "Ogre Battle" және "The Fairy Feller's Master Stroke" әндерінің жалпы миксін аяқтау кезінде келді. Queen қаңтар айының басында студияға қайта кірді. Осы кезде барлық жалпы микстер аяқталған, және топ өндірістің соңғы кезеңіне көшуге дайын болды. Студиялық құжаттамаға сәйкес, әндердің көп бөлігі 19 қаңтарға дейін микстелді, бірақ әлі де теңестіруді қажет етті. Брайан желтоқсан айының ортасында таза емес екпеден гангренаға шалдыққан, сондықтан кейбір сессияларға қатыса алмады. Топ 25 қаңтарда Австралияға ұшып, 27 қаңтарда жанкешті көрермендер алдында өнер көрсетті, нәтижесінде топ концерттің ортасынан сәтке дейін сахнадан кетіп қалды. глэм-рок.
Elektra Records in the US. It was recorded at Trident Studios and Langham 1 Studios, London, in August 1973 with co producers Roy Thomas Baker and Robin Geoffrey Cable, and engineered by Mike Stone. It is significant for being the first album to contain elements of the band's signature sound of multi layered overdubs, vocal harmonies, and varied musical styles. Described as "arguably the heaviest Queen album", Queen II marked the end of the first phase of the band's career. The album combines a heavy rock sound with art rock and progressive rock elements, and has been called "a pillar of grandiose, assaultive hard rock" by the Rock and Roll Hall of Fame. The two sides of the original LP were labelled "Side White" and "Side Black" (instead of the conventional sides A and B), with corresponding photos of the band dressed in black on the front cover and white on the inner gatefold. The white side has songs with a more emotional theme and the black side is almost entirely about fantasy, often with quite dark themes. Mick Rock's cover photograph was frequently re used by the band throughout its career, including the music videos for the songs "Bohemian Rhapsody" (1975) and "One Vision" (1985). Released to an initially mixed critical reception, Queen II remains one of the band's lesser known albums. Nonetheless, it has retained a cult following since its release, and garnered praise from critics, fans,
| width = 25%
| align = right
| style = padding:10px;
Queen performed their first gig on 27 June 1970, but did not finish their self titled debut album, Queen, until November 1972. In the interim, the band had developed other, more complex material but elected to wait to record it until they had more freedom and experience in the studio. "Father To Son", "Ogre Battle" and "Procession" had all been premiered as early as 1972. "Seven Seas of Rhye" dated to Freddie Mercury's Wreckage days in 1969. "See What a Fool I've Been", the B side to the "Seven Seas of Rhye" single and "White Queen (As It Began)" were left over from the Smile days. "Stone Cold Crazy", also from Mercury's Wreckage period, had been in the set list for years, but was held back and reworked for the third album, Sheer Heart Attack. Portions of "The Prophet's Song" were also rehearsed during the Queen II sessions, but the song was not completed until the fourth album, A Night at the Opera. Queen insisted that Trident Studios allow them to record at regular hours instead of studio down time, as they had for the first album. The band approached David Bowie to produce, but he declined because he was then recording Pin Ups and working on songs for Diamond Dogs. On 3 August, the band performed at a gig in Newcastle, then returned to London for a pre recording rehearsal on 4 August. Sessions began on 5 August with takes 1–12 of the finished version of "Seven Seas of Rhye". On 6 August, they started recording "Father To Son", working on takes 1–4. They continued to work on the album until 9 August, when they made promotional videos for "Keep Yourself Alive" and "Liar" from the debut album. According to the August 11 issue of Record Mirror, the band was scheduled to go back into the studio on 15 August. However, David Bowie and Ken Scott were producing Pin Ups in the studio Queen had been using. The band were put into Studio 2, with producer Robin Geoffrey Cable. Although this studio only had an 8 track tape machine at the time, Queen decided to work on backing tracks nonetheless. Takes of Nevermore were recorded that day, and Funny How Love Is was recorded on 16 August. Queen had to cancel a studio session on 17 August to perform a gig in Peterborough. They returned to London around 3:00 a. m. Roy Thomas Baker had also left (around 12–18 August) to work with a Danish client named Gasolin', who were recording their album Gasolin' 3. On 18 August, Queen, Baker and Cable recorded the complex backing track for "The March Of The Black Queen". After taking a break for a bank holiday, the band began principal overdubbing on 28 August. Some backing tracks had to be cut into separate multi tracks because of the extensive overdubbing. (The album's working title became "Over The Top" in reference to overdubbing.) During this period, John Deacon had to do his summer exams. In September, Brian recorded "Procession," which had its live premiere on 13 September when the band played at the Golders Green Hippodrome in London. (This was also their first recorded concert.) On 24 September the band did their first radio interview with Bob Harris. In early October, Queen met with photographer Mick Rock for the first time to discuss album concept art. They took a short break starting on 12 October to begin a promotional tour around Europe. On 18 October, the band returned to London to continue work on the album. On 3 November, Queen had their first publicity shoot with Mick Rock, producing the album's iconic cover image. Queen took another break from recording in November to tour with Mott The Hoople. Rehearsals began on 5 November and the tour started in Blackburn on 13 November. The band would come near London a few times in early December, and popped into the studio on their days off. The tour ended at the Hammersmith Odeon on 14 December, followed by a standalone gig at Leicester University on 15 December. Rough mixing for the album commenced on 17 December. Martin Hayman of Sounds visited the band on 22 December while they were finishing rough mixes for "Loser In The End", "Ogre Battle", and "The Fairy Feller's Master Stroke". Queen went back into the studio in early January. At this point, all of the rough mixes had been finished, and the band were ready to move onto the final stages of production. According to studio documentation, most of the songs were mixed by 19 January, but still required equalization. Brian had also contracted gangrene from a tainted inoculation needle in mid December, and couldn't attend some sessions. The band flew to Australia on 25 January and performed to an unruly crowd on 27 January that led to the band to storm off stage halfway through their set. glam rock,
Rather than the conventional Side 1 and Side 2, the album was split into "Side White" and "Side Black", dominated by May and Mercury compositions respectively. Although some have interpreted it as a concept album, Queen biographer Georg Purvis stated that it is "not a concept album but a collection of songs with a loose theme running throughout." The "White" side is very diverse: four of the five numbers were composed by Brian May, one of which is an instrumental. Freddie Mercury sings two songs; May sings one; and Roger Taylor sings the closing track, which is his only composition on the album. John Deacon played acoustic guitar on "Father to Son" in addition to normal duties on bass guitar. Mercury composed and sang all six songs on the "Black" side.
Альбомның бірінші және екінші жақтарының орнына "Side White" және "Side Black" деп бөлінген, олар тиісінше Мэй мен Меркьюридің шығармаларымен басым болған. Кейбіреулер бұл альбомын концептуалды альбом деп түсіндіргенімен, Queen биографы Георг Пурвис бұл "концептуалды альбом емес, бірақ бүкіл альбомды кесіп өтетін бос тақырыбы бар әндер жинағы" деді. "Ақ" жағы өте әртүрлі: бес әннің төртеуі Брайан Мэйдің, оның бірі инструменталды. Фредди Меркьюри екі ән орындайды; Мэй біреуін орындайды; ал Роджер Тейлор альбомдағы өзінің жалғыз шығармасын орындайды. Джон Дикон "Father to Son" әніне бас гитарадағы стандартты міндеттерімен қатар акустикалық гитарада ойнады. Меркьюри "Қара" жақтағы алты әнді жазды және орындады.
Elektra Records in the US. It was recorded at Trident Studios and Langham 1 Studios, London, in August 1973 with co producers Roy Thomas Baker and Robin Geoffrey Cable, and engineered by Mike Stone. It is significant for being the first album to contain elements of the band's signature sound of multi layered overdubs, vocal harmonies, and varied musical styles. Described as "arguably the heaviest Queen album", Queen II marked the end of the first phase of the band's career. The album combines a heavy rock sound with art rock and progressive rock elements, and has been called "a pillar of grandiose, assaultive hard rock" by the Rock and Roll Hall of Fame. The two sides of the original LP were labelled "Side White" and "Side Black" (instead of the conventional sides A and B), with corresponding photos of the band dressed in black on the front cover and white on the inner gatefold. The white side has songs with a more emotional theme and the black side is almost entirely about fantasy, often with quite dark themes. Mick Rock's cover photograph was frequently re used by the band throughout its career, including the music videos for the songs "Bohemian Rhapsody" (1975) and "One Vision" (1985). Released to an initially mixed critical reception, Queen II remains one of the band's lesser known albums. Nonetheless, it has retained a cult following since its release, and garnered praise from critics, fans,
| width = 25%
| align = right
| style = padding:10px;
Queen performed their first gig on 27 June 1970, but did not finish their self titled debut album, Queen, until November 1972. In the interim, the band had developed other, more complex material but elected to wait to record it until they had more freedom and experience in the studio. "Father To Son", "Ogre Battle" and "Procession" had all been premiered as early as 1972. "Seven Seas of Rhye" dated to Freddie Mercury's Wreckage days in 1969. "See What a Fool I've Been", the B side to the "Seven Seas of Rhye" single and "White Queen (As It Began)" were left over from the Smile days. "Stone Cold Crazy", also from Mercury's Wreckage period, had been in the set list for years, but was held back and reworked for the third album, Sheer Heart Attack. Portions of "The Prophet's Song" were also rehearsed during the Queen II sessions, but the song was not completed until the fourth album, A Night at the Opera. Queen insisted that Trident Studios allow them to record at regular hours instead of studio down time, as they had for the first album. The band approached David Bowie to produce, but he declined because he was then recording Pin Ups and working on songs for Diamond Dogs. On 3 August, the band performed at a gig in Newcastle, then returned to London for a pre recording rehearsal on 4 August. Sessions began on 5 August with takes 1–12 of the finished version of "Seven Seas of Rhye". On 6 August, they started recording "Father To Son", working on takes 1–4. They continued to work on the album until 9 August, when they made promotional videos for "Keep Yourself Alive" and "Liar" from the debut album. According to the August 11 issue of Record Mirror, the band was scheduled to go back into the studio on 15 August. However, David Bowie and Ken Scott were producing Pin Ups in the studio Queen had been using. The band were put into Studio 2, with producer Robin Geoffrey Cable. Although this studio only had an 8 track tape machine at the time, Queen decided to work on backing tracks nonetheless. Takes of Nevermore were recorded that day, and Funny How Love Is was recorded on 16 August. Queen had to cancel a studio session on 17 August to perform a gig in Peterborough. They returned to London around 3:00 a. m. Roy Thomas Baker had also left (around 12–18 August) to work with a Danish client named Gasolin', who were recording their album Gasolin' 3. On 18 August, Queen, Baker and Cable recorded the complex backing track for "The March Of The Black Queen". After taking a break for a bank holiday, the band began principal overdubbing on 28 August. Some backing tracks had to be cut into separate multi tracks because of the extensive overdubbing. (The album's working title became "Over The Top" in reference to overdubbing.) During this period, John Deacon had to do his summer exams. In September, Brian recorded "Procession," which had its live premiere on 13 September when the band played at the Golders Green Hippodrome in London. (This was also their first recorded concert.) On 24 September the band did their first radio interview with Bob Harris. In early October, Queen met with photographer Mick Rock for the first time to discuss album concept art. They took a short break starting on 12 October to begin a promotional tour around Europe. On 18 October, the band returned to London to continue work on the album. On 3 November, Queen had their first publicity shoot with Mick Rock, producing the album's iconic cover image. Queen took another break from recording in November to tour with Mott The Hoople. Rehearsals began on 5 November and the tour started in Blackburn on 13 November. The band would come near London a few times in early December, and popped into the studio on their days off. The tour ended at the Hammersmith Odeon on 14 December, followed by a standalone gig at Leicester University on 15 December. Rough mixing for the album commenced on 17 December. Martin Hayman of Sounds visited the band on 22 December while they were finishing rough mixes for "Loser In The End", "Ogre Battle", and "The Fairy Feller's Master Stroke". Queen went back into the studio in early January. At this point, all of the rough mixes had been finished, and the band were ready to move onto the final stages of production. According to studio documentation, most of the songs were mixed by 19 January, but still required equalization. Brian had also contracted gangrene from a tainted inoculation needle in mid December, and couldn't attend some sessions. The band flew to Australia on 25 January and performed to an unruly crowd on 27 January that led to the band to storm off stage halfway through their set. glam rock,
Rather than the conventional Side 1 and Side 2, the album was split into "Side White" and "Side Black", dominated by May and Mercury compositions respectively. Although some have interpreted it as a concept album, Queen biographer Georg Purvis stated that it is "not a concept album but a collection of songs with a loose theme running throughout." The "White" side is very diverse: four of the five numbers were composed by Brian May, one of which is an instrumental. Freddie Mercury sings two songs; May sings one; and Roger Taylor sings the closing track, which is his only composition on the album. John Deacon played acoustic guitar on "Father to Son" in addition to normal duties on bass guitar. Mercury composed and sang all six songs on the "Black" side.
"Көрмелеу"
"Procession" - Браян Мэй көпжолғы гитарада орындаған қысқа аспаптық шығарма (салтанатты марш). Ол Red Special гитарасы арқылы Джон Диконның қолмен жасаған күшейткіші (Deacy Amp) көмегімен бір-бірін жабатын партияларды жазды. Роджер Тейлор да осы аспаптық шығармаға тек бас барабан педалін пайдаланып үлес қосты.
"Әкеден балаға"
"Father to Son" әнін Мей жазған. Онда ауыр металл бөлімдері де, Мейдің өзі орындаған тыныш фортепиано да бар. "Procession" сияқты, "Father to Son" әнінде де Мей Deacy Amp арқылы көпжолға жазылған гитарада ойнайды. Ән әкесінің ұлы туралы ойлары мен сөздерінен құралған. Queen әнді тікелей концерттерге бірден қосты. 1975 жылы оны концерттерден алып тастады, бірақ 1976 жылы бірнеше рет қайта орындады. Әннің диапазоны екі октаваны құрайды: Меркурий (G3 A4), Тейлор (G4 A5).
"Ақ патшайым (бұл оқиғаның басы) "
1968 жылы Май жазған бұл әнде акустикалық және хэви-метал бөлімдері кездеседі. Мей Роберт Грейвстің "Ақ Құдай" кітабын оқығанда осы әнді жазу идеясы келгенін айтты. Бұл ән Мей үшін жеке маңызы бар еді; ол өте құрмет тұтқан және "ұлысқан әйел" бейнесін көрген бір студенттен шабыт алды. Ән Мейдің Hairfred акустикалық гитарасында орындалады. Гитараның құрамына қатты ағаштан жасалған, тегіс кесілген жаңа көпір орнатылды, оның үстіне және ішектердің арасына кішкентай лады тігізілді. Ішектердің дыбысы ситардың шуылдаған дыбысына ұқсайды. "Ақ патшайым" әні 1974-1977 жылдар аралығында жиі орындалды және 1978 жылы Лондонда соңғы рет тартылды. Концерттік нұсқасында әдетте Меркьюри фортепианода орындайтын ұзақ инструменталды бөлім болды, ол студиялық нұсқасында жоқ немесе шығарылып тасталған.
"Бір күні бір күні"
Бұл Queen тобының May жетекші вокалмен толық орындалған тұңғыш әні. Сондай-ақ, May акустикалық және электр гитарада ойнайды, ал әннің соңғы гитара солосы (көмезделген кезінде) үш гитараның бірдей орындауынан тұрады. Мұндай күрделі гитаралық аранжировка May-ге тән ерекшелік; әдетте гитаралар үйлесімді болады, бірақ осы жағдайда барлық гитаралар әртүрлі партияларды орындайды.
"Ақыры жеңілгендер"
"The Loser in the End" Тейлордың ән жазушы және жетекші вокалист ретінде альбомға жасаған жалғыз үлесі болды. 2004 жылы жойылмастан құтқарылған әннің түпнұсқа қолмен жазылған мәтіні Queen архивіндегі қолмен жазылған мәтіндердің ең ескі мысалы болып табылады.
"Қырағай шайқас"
Меркьюри "Ogre Battle" әнін 1971 жылы гитарада жазды (Мэй бірнеше сұхбатта растағандай) және ол Queen II сессиясына дейін жазылмағанына қарамастан, Queen тобының репертуарындағы ең ерте әндердің бірі болды. Топ оны студияда толыққанды жазу үшін көбірек мүмкіндік күткен. Ән Queen-нің ең ауыр туындыларының бірі. Гитара рифтері мен Тейлордың барабан соғуы оған өте "траш" дыбысын береді. Ортадағы огре сияқты айқайлар Меркьюриге тиесілі, ал хордың соңындағы жоғары гармонияларды Тейлор орындайды. Атауынан көрініп тұрғандай, ән огрелер арасындағы шайқас туралы айтады және Мэйдің гитара солосымен, сондай-ақ шайқас дыбыстарын имитациялайтын дыбыс эффектілерімен толықтырылған. Әннің басы – әннің соңы кері ойнатылған нұсқасы. "Ogre Battle" әнінің 1973 жылғы желтоқсанда BBC Radio 1 Sound of the 70s бағдарламасы үшін жазылған нұсқасы бар. Альбомдық нұсқасындағы ұзақ кіріспесі мен дыбыс эффектілері жоқ BBC жазбасының өңделген нұсқасынан ацетат жазылып, мүмкін, оны екінші сингл ретінде шығару жоспарланған. Дегенмен, басқа дереккөздер "The Fairy Feller's Master Stroke" әні де екінші сингл ретінде қарастырылғанын мәлімдейді. "Ogre Battle" әні "A Day at the Races Tour" гастрольдеріне дейін және оның ішінде тобының тікелей эфирдегі орындалуының негізгі бөлігі болды, ал "News of the World Tour" гастрольдерінің Солтүстік Америка кезеңінде бірнеше рет ойналғаннан кейін репертуардан біржола алынып тасталды.
"Қожайынның шеберлік шебері"
Меркурийді Ричард Дадтың Лондондағы Тейт галереясындағы «Фейри Феллердің шеберлік соққысы» картинасы шабыттандырды. Фантазияға негізделген әннің мәтіні картинадағы және Дадтың «Суреттің жойылуы және оның тақырыбы» атты өлеңінде бейнеленген кейіпкерлер мен эпизодтарға тікелей сілтеме жасайды. Кейіпкерлердің ішінде Королева Маб, Вагонщик Уилл, Таттердемалион және басқалары бар. Роджер Тейлордың сөзіне сәйкес, «What a quaere fellow» деген екі рет қайталанған жолдағы «quaere» сөзінің қолданылуы Меркурийдің жеке өміріне қатысты емес. Кейбір елдерде альбомға картинаның көшірмесі бар бүктемелі мұқабасы қоса берілді. Автор Нил Гейман сурет және альбом туралы блогында былай деп жазды: «Ақылға келгенше, мен суретті алғаш рет Queen альбомының бүктемелі мұқабасында, шамамен он төрт жасымда, толық көлемде көріп, ол маған ешқандай әсер етпеді. Бұл оның ерекшелігі. Оны көру үшін, бояуланған туалға, нағыз нәрсеге қарау керек. Ол көбінесе сапарда болмағанда, Тейт галереясының Прерафаэлиттер бөлмесінде, алтын жақтаулы Прерафаэлиттердің әсем туындыларының арасында, олардың барлығы да маргариткалардың арасынан кешіп бара жатқан қарапайым феялар сарайынан әлдеқайда зор әрі шебер болып көрінеді, сонда ғана ол шынайы сезім береді. Оны көргенде бірнеше нәрсе анық болады, кейбіреулері бірден, ал кейбіреулері кейін. Гейман сурет туралы «Ақылды өмір» журналы үшін толығырақ эссе жазды. Күрделі студиялық жазбалар кезінде Меркурий фортепианомен қатар клавесин де ойнады, ал Рой Томас Бейкер кастаньеталармен тартысты. Тейлор бұл әнді Queen-нің «ең ірі стерео эксперименті» деп атады, бұл миксте панорамалау әдісін қолдануды білдіреді. Ән Queen II тур кезінде тек бірнеше рет орындалды және 2014 жылға дейін тікелей жазбасы жоқ деп есептелді, содан кейін ол «Live at the Rainbow '74» альбомында жарық көрді.
Reason tells me that I would have first encountered the painting itself, the enigmatically titled "Fairy Feller's Master Stroke," reproduced, pretty much full sized, in the fold out cover of a Queen album, at the age of fourteen or thereabouts, and it made no impression upon me at all. That's one of the odd things about it. You have to see it in the flesh, paint on canvas, the real thing, which hangs, mostly, when it isn't travelling, in the Pre Raphaelite room of the Tate Gallery, out of place among the grand gold framed Pre Raphaelite beauties, all of them so much more huge and artful than the humble fairy court walking through the daisies, for it to become real. And when you see it several things will become apparent; some immediately, some eventually. Gaiman wrote a longer essay about the painting for Intelligent Life. For the intricately arranged studio recording, Mercury played harpsichord as well as piano, and Roy Thomas Baker played the castanets. Taylor called this song Queen's "biggest stereo experiment", referring to the use of panning in the mix. The song was performed only a few times during the Queen II Tour, and there was thought to be no live recording of the song until 2014, when it was released on Live at the Rainbow '74.
"Бұдан былай ешқашан"
Алдыңғы трек Меркьюри, Мей және Тейлордың үш бөлімді вокалдық үйлесіммен аяқталады, ол Меркьюридің фортепианода ойнауына жалғасады. Осы фортепиано "Ogre Battle", "The Fairy Feller's Master Stroke" және осы тректі медлиге біріктіріп, тректі ашады. Барлық вокалдық бөліктерді Меркьюри орындады, сонымен қатар ол заманауи фортепианоның "қоңырау" эффекттерін де қосты. Бұл эффекттердің синтезатор екеніне көп күдік болды; бірақ, олар Меркьюри ноталарды ойнағанда пианиноның ішектерін тартып ойнаған адаммен жасалды. "Nevermore" - Меркьюридің жүрек ауруынан кейінгі сезімдері туралы жазған қысқа балладасы.
"Қара патшайымның маршы"
Меркьюри бұл әнді Queen тобы құрылмас бұрын-ақ жазуға кіріскен. 1974 жылы Melody Maker журналына берген сұхбатында ол: «Осы әнді аяқтау үшін көп уақыт кетті. Мен оған бар күшімді, жігерімді жұмсағым келді, өзімше еркіндік танытуым керек болды немесе басқа да нәрсе» деді. Көп қырлы композиция, топтың екінші ең ұзын әні (6:34 минут), Queen тобының екі әнінің (екіншісі – «Bohemian Rhapsody») ішінде полиритм/полиметр (бір уақытта екі түрлі такт – 8/8 және 12/8) және әннің соңғы, жылдам бөлімінде қарапайым полиритмді қамтиды, мұндай құбылыс халық музыкасында сирек кездеседі. Бас вокал екі жарым октаваға жетеді (G2 – C5). Мей бұл әнді «Bohemian Rhapsody» әніне арналған дайындық деп санайды, ол былай дейді: «Біздің алғашқы альбомымызда «My Fairy King» әнін, екінші альбомымызда «The March of the Black Queen» әнін жазғанымызды естен шығармауымыз керек. Сондықтан Фреддидің ерекше, жаңа салаға бет бұруына біз дайын болдық, және оны жасауға ықыласты болдық». Тейлор 1977 жылғы сұхбатында: «Тіркелім мөлдір болып кетті, шындығында 16 трек болды. Магнитофонның басынан лента көп рет өтті, үстеме жазулардың нәтижесінде оксид тозығып бітті» деді. Әннің басындағы фортепиано бөлігі тек бір рет тікелей орындалған, ол 1978 жылғы 14 қарашада Провиденс қалалық орталығында болған концерттің басында ән орындалуын сұраған жанкүйерге жауап ретінде ойналды. Кіріспе бөлігін ойнағаннан кейін топ дереу «Bohemian Rhapsody» әніне көшті. Бұл Queen II альбомынан алынған әннің тікелей эфирде соңғы рет орындалуы болды, 1984 жылы The Works Tour кезінде «Seven Seas of Rhye» әні қайта жаңғырылғанға дейін. Бұл ән келесі әннің алғашқы секундында құлшынына жететін, жоғарылап келе жатқан ноталар тізбегімен аяқталады. Ән «Funny How Love Is» әніне ауысады.
"Сүйіспеншілік қандай қызық"
"Күлкілі махаббат" студияда жазылды. Меркьюри оны өзі жазып, фортепианода орындады, ал Робин Кейбл продюсерлік жасады. Жасау кезінде "дыбыс қабырғасы" техникасы қолданылды. Ән тікелей концерттерде орындалмады, себебі Меркьюридің ән бойындағы жоғары регистрдегі вокалына үлкен еңбек талап етілді.
"Жеті теңіз"
Меркьюри "Seven Seas of Rhye" әнін 1969 жылы Wreckage тобында болғанда жазуды бастады. Кейін ол Мейдің қатысуымен әнді аяқтады. Queen: Days of Our Lives деректі фильмінде Мей былай деді: "Бұл туралы бұрын ешқашан айтқан емеспін, бірақ "Seven Seas of Rhye" – Фреддидің идеясы еді. Оның пианинода әдемі риф идеясы болды, ал менің ойымша, ортаңғы бөлігінің көп бөлігін мен жасадым. Біз осы ән үстінде бірге жұмыс істедік. Ал альбом жарық көргенде Фредди: «Мен оны жаздым» деді. Біз бәріміз «Жарайды» дедік. Өйткені бұл аса маңызды мәселе сияқты көрінбеді. Бірақ Фредди: «Сөздерін мен жаздым, бұл менің идеяым, сондықтан бұл менің әнім» деді. Белгілі бір жазба ереже бойынша, әнді әкелген адам оны жазғаны үшін мақталады және осы ән үшін ақша алады. Бірақ біз бұл фактіні Queen тарихында көп уақыттан кейін ғана түсіндік». "Lily of the Valley" әнімен қатар, "Sheer Heart Attack" альбомында Rhye деп аталатын фантастикалық әлем немесе патшалық туралы айтылады. «Бұл толығымен ойдан шығарылған», – деді Меркьюри 1977 жылы журналист Том Браунға. «Бұл – сіздің қиялыңыздың өнімі». "Seven Seas of Rhye" әнінің қысқа, инструменталды нұсқасы олардың бірінші альбомының соңында (outro) қосылды, мақсаты – осы альбомды толық нұсқасымен бастау еді. Ұқсас идея ескі муззалдың "I Do Like To Be Beside the Seaside" әнінде де кездеседі, ол "Seven Seas of Rhye" әнінің соңында орындалады және үшінші альбомның кіріспесінде (intro) сыңғырлатылады, "Sheer Heart Attack". Кен Тести еске алды: «Мен "Seven Seas of Rhye" әнінің соңындағы қайталануға қосылдым. Пат Макконнелл де, тағы көптеген адамдар да қосылды. Көп мөлшерде реверб болғанын есімде, ал Брайан стилофонда ойнады, бірақ бәрі бір күнде жасалды және сол кезде біздің бәріміз ашулы едік». "Seven Seas of Rhye" әні ерекше арпеджиолы пианиномен басталады. Queen II альбомында арпеджиолар екі қолмен, октава аралығында орындалады, ал Queen альбомының қысқартылған нұсқасында және көптеген концерттерде Меркьюри осы арпеджиоларды бір қолмен орындады. Бұл мотив топтың соңғы альбомы "Made in Heaven" (1995) альбомындағы "It's a Beautiful Day (reprise)" әнінің соңында да пайда болады.
Сурет және таңбалау
Албомның көркемдік безендіруін жасау үшін рок-фотограф Мик Рок шақырылды. Роктың сөзінше, топ оның Дэвид Боуи, Игги Поп және Лу Рид сияқты артистермен жасаған бұрынғы жұмыстарының "әсемдік пен сәнге құштарлық" сезімін альбомға сіңіргісі келді. Рок айтуынша, Queen альбомның мұқабасы арқылы адамдардың назарын аударғысы келді, әсіресе олардың алғашқы альбомы мұндай нәтижеге қол жеткізе алмағандықтан. "Адамдардың көзін қозғасаң, оларды музыкаға қызықтыруға болады" деді ол. Топтан алған тапсырмасында альбомды қара-ақ түс схемасында жасау көзделді. Мұқабада VH1 арнасы "Queen алмас пішінде тұр, бастары Пасха аралының мүсіндері сияқты артқа қарай иілген" деп сипаттаған фотосурет орналасқан. Рок былай деп қосты: "Фредди үшін [әдеміліксіз] деген сөз мағынасыз еді – "Бірақ ол әдемі ме?" деген сұрақ ғана маңызды болды. Ол андрогинияның кең таралған дәуірі еді, және Фредди оны барынша итермелеуге дайын еді". Фредди қосты: "Оның ешқандай арнайы мағынасы жоқ, бірақ біз осындай нәрселерге қызығушылық таныттық, ал сол кездегі киім-кешектеріміз оны өте жақсы бейнеледі". Queen II альбомы 1974 жылдың 8 наурызында жарық көрді. Альбом Ұлыбританияда хит-парадтарда бесінші орынға ие болды. АҚШ-та 49-шы орынды иеленді, бұл олардың дебюттік Queen альбомынан (83-ші орын) жақсы нәтиже. Сұхбаттарында топ альбомды "жақсылыққа қарсы жамандық" тақырыбында насихаттады.
2011 жылғы қайта шығарылым
2010 жылдың 8 қарашасында Universal Music компаниясы 2011 жылдың мамырында жарық көретін альбомның жаңадан өңделген және толықтырылған нұсқасын шығаруды жариялады. Бұл Queen пен Universal Music арасындағы жаңа келісімнің бір бөлігі болды, нәтижесінде Queen-нің EMI Records компаниясымен дерлік 40 жылға созылған байланысы аяқталды. Queen-нің барлық студиялық альбомдары 2011 жылы жаңадан өңделіп, қайта шығарылды.
Қазіргі сын-пікірлер
Диск: "Материалдың, орындалудың, жаздырудың және тіпті көркемдік деңгейі өте жоғары." Melody Maker жазды: "Queen АҚШ-та қандай да бір табысқа жеткені айтылады, бірақ олардың осында шынымен танымал болатыны әлі күмәнді. Егер олар соны істесе, мен шапанымды жеуге дайынмын. Бәлкім, Queen тым көп күш сала жатыр, дыбыста немесе сезімде тереңдік жоқ."
Мұра
1974 жылдың соңына қарай, халық Queen II альбомына ынталы жауап берді. Альбом топтың аса танымал емес туындыларының бірі болып қала берсе де, ол соңғы жылдары көптеген музыкалық басылымдар, әріптес музыканттар мен жанкүйерлер тарапынан Queen-нің ең керемет жұмыстарының бірі деп мойындалды. 1987 жылы Post Tribune газеті Queen II-ді "әрбір адамның пластинкалар жинағында болуы керек, бірақ көбінесе жоқ" деген мақаласында 9-шы орынға қойды. 1994 жылғы "Гиннестің барлық уақыттағы ең жақсы 1000 альбомы" жинағында Queen II барлық уақыттағы ең ұлы рок және поп альбомдар тізімінде 202-орынды иеленді. 2003 жылы Q журналы Queen II-ді "50 ең жақсы британдық альбом" сауалнамасын толықтыру үшін ұсынған елу танымал альбом тізіміне енгізді. 2005 жылы Kerrang! оқырмандары Queen II-ді ең ұлы 72-ші британдық рок альбомы деп таныды. 2006 жылы альбом Classic Rock және Metal Hammer журналдарының "70-ші жылдардың 200 ең ұлы альбомы" жинағына енді, Sheer Heart Attack альбомымен бірге 1974 жылдың 20 ең ұлы альбомының бірі ретінде аталды. 2008 жылы IGN Queen II-ді "10 классикалық глэм-рок альбомының" бірі деп атады, бұл туралы былай деді: "Queen осы жылтыр туындысымен глэм жанрына үлкен, гимнге айналатын дыбыс сыйлады. Фредди Меркьюридің бағаланбаған клавишалық өнері, Брайан Мейдің керемет гитаралық сололары мен таза рифтері бірлесіп, кейде күшті, кейде нәзік әндерге арналған керемет фон жасады". 2010 жылы Mojo журналы Queen II-ді Elektra лейблында шыққан ең ұлы 60-шы альбом деп бағалады. Queen-нің Sheer Heart Attack және A Night at the Opera альбомдарымен бірге Queen II "Өміріңізде міндетті түрде тыңдау керек 1001 альбом" кітабында ұсынылған, онда ол "айқын түрде қараңғы альбом" ретінде сипатталған, ол "өздерінің жан-жақтылығын көрсетті" және кейінірек "көлемді, стадиондарда орындалатын гимндермен" қарама-қайшы келеді. AllMusic альбомға 5 жұлдыздың 4-ін берді және былай деді: "Queen мұнда шиеленіскен, күшті және қатыгез, олардың туа біткен драмалық сезімін көрсетеді, бұл Queen II-ге музыка ретінде нағыз күш пен тұтастық береді". Шолуда альбомның ауырлығына назар салынды және "бұл ешқашан Genesis немесе Uriah Heep сияқты фантастикалық сезімді тудырмайды" делінді, соңында "Queen II олардың адал жанкүйерлерінің сүйіктісі" деген қорытынды жасалды. Pitchfork альбомға 10 балдық шкала бойынша 8 бал берді, "Бас ауырту, тым көп нәрсемен толтырылған және тайсалмайтын Queen II - адал жанкүйерлердің сүйіктісі және, мүмкін, топтың ең бағаланбаған альбомы" деп жазды. 2014 жылы Брайан Мур Houston Press газеті үшін "музыка прогрессивтірек және бірінші альбомдағыдан гөрі гармониясы дамыған. Queen осы альбомды жазудан кейін прогрессивті рок стилімен шаршап, келесі альбомы үшін одан толығымен бас тартты" деп жазды. Басқа да рок музыканттары альбомды жоғары бағалады. Judas Priest тобының вокалисі Роб Халфорд Queen II-ді өзінің сүйікті альбомдарының бірі деп атады, ол "тек жақсы әндерден тұрады" деді және "Ogre Battle" әнін ерекше сүйіктісі деп атады. 1989 жылы Rolling Stone журналына берген сұхбатында Guns N' Roses тобының вокалисі Аксел Роуз альбом туралы былай деді: "Queen-мен менің сүйікті альбом - Queen II. Олардың жаңа альбомы шыққанда, онда әртүрлі музыкалар болар еді, алдымен маған тек осы немесе сол ән ұнайтын. Бірақ оны біраз тыңдағаннан кейін, ол менің ойымды көптеген стильдерге ашты. Мен оларға осы үшін ризамын. Мен де осыны әрқашан қаладым". Smashing Pumpkins тобының вокалисі Билли Корган 1993 жылдың тамызында Melody Maker журналына "өмірін өзгерткен жазбалар" туралы сөйлегенде, "Мен бұл ескі пластинкалар дүкенінде жұмыс істедім, онда көптеген ескі пластинкалар болды, мен олардың ең танымал емес альбомы Queen II-ді таптым. Бұл тым жоғары, көптеген вокалдық және гитаралық тректердің үстіне қосылған - толық Queen жүктемесі. Маған ол ұнады. Мен Фреддидің сексуалдығы туралы және оның ауырдан нәзік балладаларға ауысуы туралы керемет, екіұшты әндерді жақсы көретінмін". Mötley Crüe тобының бас гитарисі Никки Сикс Queen-ге деген құрметінің белгісі ретінде "Queen II әрқашан сенің топыраққа құлатады" деді.
Жапсырманы бағалау
(Сайд Уайт және Сайд Блэк) Бұл сол кезде біз жасаған тұжырымдама, оның ешқандай арнайы мағынасы жоқ. Бірақ біз осындай нәрселерге қызығатынбыз, сол кездегі гардеробымыз оны өте жақсы бейнеледі. Мен үшін ең маңыздысы – Queen II альбомының чарттарға енуі болды, әсіресе қуантты, себебі біріншісі онша жақсы қабылданып, жетілмеді. Еңбегіңізге құрмет көрсеткені жақсы, бірақ мен көбінесе тым алаңдамаймын. Роджер сол жақта не болып жатқанына көбірек уайымдайды. Содан кейін біз өндіріспен толыққанды айналысып, шектен шықтық. Мен екінші альбомның атын ұнатпадым, Queen II, ол тым қиялсыз болды. Queen II жарық көргенде, ол баршаға ұнамады. Көптеген адамдар біз рок музыкасын тастап кеттік деп ойлады. Олар: "Неге 'Liar' және 'Keep Yourself Alive' сияқты әндерді ойнамайсыз?" - деді. Біз тек: "Тағы бір тыңдап көріңіздер, ол онда бар, бірақ ол көп қабаттанған, жаңа тәсіл" дедік. Бүгінде адамдар: "Неге Queen II сияқты ойнамайсыз?" - дейді. Біздің жақын жанкүйерлеріміздің көпшілігі солай ойлайды, және маған сол альбом әлі де қатты ұнайды. Бұл мінсіз емес, жастық шақтың қателіктері мен артық әрекеттері бар, бірақ менің ойымша, бұл біздің ең үлкен қадамы болды.
The most important thing to me was the Queen II album going into the charts – especially satisfying that, since the first one didn't do so well. It's nice to see some recognition for your work though I don't usually worry too much. Roger tends to worry more about what's happening on that side.|source=John Deacon
That's when we first really got into production, and went completely over the top.|source=Roger Taylor
I hated the title of the second album, Queen II, it was so unimaginative.|source=Roger Taylor
When Queen II came out it didn't connect with everyone. A lot of people thought we'd forsaken rock music. They said: "Why don't you play things like 'Liar' and 'Keep Yourself Alive?'" All we could say was, give it another listen, it's there, but it's all layered, it's a new approach. Nowadays people say: "Why don't you play like Queen II?" A lot of our close fans think that, and I still like that album a lot. It's not perfect, it has the imperfections of youth and the excesses of youth, but I think that was our biggest single step ever.|source=Brian May
Бастапқы шығарылымы
Барлық жетекші вокалды Фредди Меркьюри орындады, ескерілмесе. Топ альбомның қаптамасына "және ешкім синтезаторда ойнамады" деген түсініктеме қосты, бұл Мейдің тазалық принципі болды, себебі кейбір тыңдаушылар гитара мен вокалдың көмегімен жасалған күрделі көпжолға жазбалар мен эффекттерді синтезаторлар деп жаңылыстырған. Роджер Тейлор Роджер Меддоус Тейлор деген толық атымен көрсетілді, бірақ бұл альбомнан кейін тоқтатылды.